https://virgool.ir/feed/@alirezapashmchiسلام من علیرضا با نام هنری رستم هستم نوازنده ی سه تار و دوست‌دار ادبیات هستمfa2026-11-11 09:43:14https://files.virgool.ir/upload/users/1228912/avatar/Xfmt3k.jpghttps://virgool.ir/@alirezapashmchihttps://virgool.ir/@alirezapashmchi/تنهایی-p7r2ulnceg1jدرباره این حس عمیق و دردناک و در عین حال متکامل و انسان ساز بسیار گفته اند و می‌گویند و خواهند گفت. به قولی ما تنها به دنیا می‌آییم و تنها هم از دنیا می‌رویم پس این حس این حال و هوا با زندگی ما در هم تنیده شده است و بخش غیر قابل جدایی از زندگی‌ما شده است.همانطور که بسیار می‌توان از تنهایی شکوه کرد، بسیار می‌توان از آن تمجید کرد و آن را فضایی برای خلوت با خود درون دانست و به واسطه ی آن به بزرگترین رشد ها و تعالی ها دست یافت.ولی در اینجا نکته‌ای نهفته است.هر کس که مدت زیادی تنها می‌ماند مجموعه‌ای از احساسات بعضا مشخص را تجربه می‌کند. مثل سنگینی قلب و سنگین گذشتن ایام تنهایی و شاید گریه‌های ناشی از تنهایی و حس ملال.ولی وقتی که مجموعه‌ای از افراد همین حس را تجربه می‌کنند به این معنا نیست که ما تنها نیستیم؟؟؟؟شاید خرده بگیرید که این عدم تنهایی موجب تغییر ملموس در حس تنهایی الان ما نمی‌شود و کاملا آرمانی و غیر ملموس است. درست است و حق را به شما می‌دهم ولی برای یک لحظه هم شده است از قید و بند روزمره فراتر نگاه کنیم و همه ی عالم را انسان‌ها را از بعد بالاتر ببینیم.من این را به دیدن افراد روی صفحه ی کاغذ از دید خودمون تشبیه می‌کنم.البته درست است که لحاظ فیزیکی ممکن نیست و فقط می‌توانیم خود را در یک بعد بالاتر تصور کنیم ولی تصور برای تفکر و معنا‌سازی کافی است. در اینجا اگر هر انسان رو یک نود در گراف زندگی در نظر بگیریم بین هر آدم و انسان های دیگر یال های فراوانی وجود دارد که ممکن است هیچ کدام از این نود ها و یا ادم ها به طور قطع در زندگی روزمره متوجه این ارتباط نشوند و حتی برایشان قابلیت به خاطر آوردن و بیان نداشته باشد. ولی توجهتون رو به تاثیر پروانه ای جلب می‌کنم.کوچک ترین رفتار ما اثرات بزرگی به جا خواهد گذاشت.پس شاید ارتباط بین من و آدم دیگر لبخندی است که از سر تمجید از ظاهر به آن زده می‌شود ولی همان منجر به یک اتفاق بزرگ در زندگی آن فرد در قسمت ملموس زندگیش می‌شود و در این حالت آن فرد نه خودش منشا این اتفاق را می‌داند و نه آن فرد دیگر را به یاد می‌آورد.پس افراد تنها به طور کامل تنها نیستند و در عین تنهایی در زندگی افراد دیگر چه تنها چه ناتنها تاثیر میگذارند و از این منظر کسی تنها نیست.ولی با این حس چه بکنیم.هر چه من گفتم قشنگ است و زیبا ولی کاربرد مهم است با وضع الان خود چه کنیم؟ من در حال حاضر در حال مزه مزه کردن رنج تنهایی در پوست و استخوان خود هستم و این حرف های زیبای تو از آن نمی‌کاهد و کاربردی برای من ندارد.در بقیه‌ی راه من کار های که خود در مواقع تنهایی و تبدیل رنج تنهایی به سوخت رشد تعالی خودم انجام می‌دهم بیان میکنم تا شاید تاثیری روی بقیه ی آدم ها بگذارد (هر چند ناملموس):خب من به تازگی از منبع توجه دائمی ام جدا شده‌ام و بدون ورود به جزئیات دوباره وارد قلمرو تنهایی شده‌ام و پس از مدتی تفکر درباره‌ی اینکه قبلا چگونه با این حس کنار می‌آمدم و الان چگونه می‌توانم کنار بیایم پس از تفکر درباره آن به نوشتن این دل‌نوشته از فردی تنها منجر شد:نخست آنکه برای اوقاتی که با خود به تنهایی به سر میبرسید زمان‌بندی داشته باشید حتی مشخص کنید می‌خواهم از این تا این ساعت هیچ کاری نکنم و به سقف‌خیره بشوم ولی مهم این است که در تنهایی غرق نمیشود و برنامه ام را با خودم دارم.دوم آنکه باید بتوانید مودتون رو بالا بیاورید. ممکن است که غمگین بشوید از تنهایی زاری کنید بنالید و ... و کاملا طبیعی است ولی مهم این است که زیاد نشود و پس از گذران آن به برنامه برگردید.سوم اینکه در موقعیت های اجتماعی خودتان را گم نکنید و به خاطر تنهایی باج عاطفی ندهید و تنهایی را به باج دادن ترجیح بدهید.و نکات دیگر که من به مهترین آن ها بسنده می‌کنم و اگر چیز دیگری به ذهنم رسید اضافه می‌کنم. و در آخر برای همدردی با درد تنهایی و گره زدن این متن به احساساتتون و نشان دادن اینکه بقیه هم این درد را حس کردند و حتی تبدیل به اثر هنری کردند گوش میدیم به:https://www.aparat.com/v/n766443رستمرستمThu, 21 May 2026 17:50:39 +0330https://virgool.ir/@alirezapashmchi/درون-پیله-qcqiplioxronآدم ها می روند و تاثیراتشون به جا می ماندمن نوشتن را از آخرین آدم مهم زندگیم یادگرفتم و این امر از برای او برایم مهم شده است.به راستی هیچ‌وقت نپرسیدم که نوشتن برای او چه معنایی دارد و چه رنگ و بویی به زندگی‌اش می‌دهد.اما حالا که خودم به نوشتن دچار شده‌ام پس از لختی تفکر به این نتایج رسیده‌ام.اگر بخواهم درباره‌ی نوشتن بیندیشیم و آن را بنویسیم همچین چیزی می‌شود:نوشتن، ناظم بی‌نظمی‌های ذهن پریشان‌اندیش آدمی است.نوشتن، پیاده‌ساز ایده‌های باب و ناباب ذهن باب و ناباب است.نوشتن، توانایی خلوت با ذهن شلوغ در این دنیای عاری از خلوت است.نوشتن، پیونددهنده‌ی ایده‌های جدامانده از یکدیگر است....و اما از کاربردهای نوشتن می‌توان چنین نوشت:برای کسی مثل من که عاشق نوشته‌های داستایوفسکی است با نوشتن در مورد انسان‌ها، انسان‌های کاملا معمولی به درک بهتر رفتار انسان پی می‌برم و این برای منی که بزرگترین و جالب‌ترین رمز زندگی‌اش رفتار انسان‌ها در خلوت و اجتماع است، بزرگترین کاربرد است.کاربرد دیگر را همین لحظه در حال زیستش هستم. آرامش....به راستی در پس این دنیای پرهیاهو و پر از صورتک انسان‌ها برای یک‌دیگر که همه‌ی آن ها ناقض آرامش است، این حس ناب فراموش‌نشدنی، این بالاترین هدف برای من در کل زندگی و احتمالا برای اکثر بشریت است که با نوشتن برایم به طرز عجیبی میسر می‌شود.درباره‌ی علت آن از خودم می‌پرسم و به این نتیجه می‌رسم که:در نوشتن، من حاکم مطلق دنیای در حال ساخت هستم و توهم اختیار در دنیای فانی، دیگر صرفا توهم نیست و شاید آرامش در اختیار مطلق است.به راستی کهاین توهم اختیار موجب چه چیز‌ها و چه‌کار ها نمی‌شود. چه خوشبختی‌ها و چه احساساتی که در آدم نمی‌میراند.مدت زمان های دور وقتی با یکی از دوستان عمیقم درباره‌ی این موضوع سخن میگفتیم و روی آن تفکر میکردیم؛نمی‌دانستم و درک نمی‌کردم که می‌تواند چه ها بکند و چه ها بر سر زندگی آدمی بیاورد.ولی اکنون در حال پذیرش میزان جبری هستم که بر سر زندگی تک‌تک ما آدم ها سایه برکشیده و با اراده‌ی خویش به زندگی ما جهت می‌دهد.پس بیایید با پذیرش آن زندگی را برای خودمون آسون تر بکنیم.پی نوشت: مهم ترین دلیل فاصله و جبر زمانهرستمرستمرستمرستمFri, 15 May 2026 15:10:08 +0330https://virgool.ir/@alirezapashmchi/دومین-نویسنده-ndv1sqcowoelسلاماخیرا یعنی از یک سال اخیر تصمیم گرفتم که آثار هنری را براساس سازنده ی آن ها دنبال کنم چگونه؟ یعنی بر اساس پیشنهاد کسانی که در این کار متخصص هستند و یا تجربه دارند. کتاب ها و فیلم ها موسیقی ها و … را به ترتیب بخوانم. به چه ترتیبی؟ به ترتیب پختگی خالق اثر بر اساس کار ها و آثار و تجربیاتی که دشسته استدر اینجا به طور خاص درباره ی ادبیات و رمان صحبت می کنم. پس منظور من از خالق آثار همان نویسنده هاست. راستی به تازگی دیالوگی در مدح نوشتن گوش داد که به نظرم جالب و مرتبط به این نوشته است "نوشتن سلطه ی کامل نفس است" و به نظرم این دیالوگ هم در مورد من که نویسنده ای عامی هستم و هم در مورد نویسنده های بزرگ صادق است و میتوان رد روح آن ها را در آثارشان رد گیری نمود.این پروژه و اینگونه لذت بردن از ادبیات را یک سالی هست که شروع کرده ام و امروز تمام شدن آثار  دومین نویسنده را تجربه می کنم و تصمیم گرفتم بر اساس رهگیری روح نویسنده در آثارش به عنوان خواننده ای دون درک و دریافت خودم را از نویسنده بنویسم و هم تجربه ی این تجربه های احساسی متفاوت را با مکتوب کردن برای همیشه در تاریخ ثبت کنمحال میرسیم به مقصود مورد نظر مقاله و نام دومین نویسنده و آن کسی نیست جز استاد درون انسان ها از تباری روس که بسیار به ملت خویش وابسته است همانطور که از زبان میتیا میگوید قهرمان پخته ترین رمان و داستان آن پس از گذراندن مصائب سخت یعنی برادران کارمازف می شنویم. "داستایوفسکی".حال با بیان این سفر معنوی به درون و اعماق آثار این بزرگ مرد به درک دریافت خودم از عقاید و شخصیت این بزرگمرد می پردازم.با بیچارگان به میزانی این فرد به افراد مسکین و روابط بین آن ها اهمیت میدهد پی بردم و همچنین به عقیده ای که کم و بیش خود نیز به آن رسیده بودم برخوردم و آن فداکاری افراد مسکین برای فرد  مسکین تر برای اثبات مسکین نبودن و بزگواری و بخشندگی خویش بود.سپس با همزاد از ساختن یکی شخصیت پیچیده حیرت کردم و گفتار هایی از  بیماری ای که ممکن است روان یک فرد را آزار دهد  -در زمانی که روانشناسی مدرن هنوز به وجود نیامده است- در کنار قدرت قلم او و جذابیت بیان علاوم این بیماری از درون خود فرد بیمار.سپس در دوست خوانواده یک شخصیت غریب ولی ئیچیده ی دیگر پیدا کردم . انگلی که میتواند با وقاحت و پر رویی به چیزی که میخواهد برسد.سپس در شب های روشن از دقت و توجه آن به شخصیت هایی که چون با جامعه همخوانی ندارند دور ریخته شده اند قدردان شدم. از کسانی که درون گرا هستند و برای عشق زیادی  خجالتی هستند و ممکن است از روی خود داری افراطی  نتوانند کنترل را کامل به دست غریزه بسپارند.در نازک دل که داستانی کوتاه است به همجنس گرایی دوران قرون وسطا و اینکه سرکوب این نیاز    می تواند چه پیامد هایی داسته باشد اشاره کرده است و توجه این نویسنده را به مسائل جامعه نشان می دهد.سپس بهترین رمان زندگی ام یعنی جنایات و مکافات را خواندم که در آن به فلسفه ای مشابه فلسفه ی  ابر انسان هگل پرداخته است-با وجو تفاوت که خواننده ی حاذق میتواند درباره ی آن جست و جو کند- و آن را در داستانی به شدت جذاب نقد کرده است. از حرف های کارآگاه اینطور بر می آید که ابر انسان ها هر کاری هم بکنند از طبیعت و سرشت انسان گونه ی خویش نمی توانند فرار کنند. کسی نمیتواند آن را انکار کند و نادیده گرفتن آن و دست به کاری زدن بر خلاف آن چگونه می تواند انسان را به ورطه ی نابودی بکشد. و دو رویکرد متفاوت را درباره دو جنایتکار مختلف نشان می دهد که نشان می دهد انسان ها با توجه تفاوت هایشان با مسائل به شیوه های مختلف بر خورد میکنند. سپس به مبارزه با عقاید خرافات گونه ی مردم و قضاوت آن ها از آدم ها می پردازد که چگونه می تواند اشتباه باشد. به طوری که قدیس این داستان آدمی طرد شده از جامعه بود که شغل آن به ضرورت فاحشه گری بود.پس از آن با خلقیات افراد قمار باز به طور دقیق و نوع طمع آن ها آشنا شدمبه راستی و چه کسی بهتر از یک قمار باز میتواند این حالات را توصیف کند؟سپس دوباره شخصیت دور ریخته شده از اجتماع را شناختم که مردی زیرزمینی بود ودر آخر با خانواده کارمازوف ها زندگی کردم و این رمان  بیشتر به نظر من تکه ای ازندگی بود که با توجه به قطور بودنش غیر قابل حدس بود و در کل داستان حول چند روز می چرخد و خیلی راحت میتوان با تک تک افراد زندگی کرد و آن ها را درک کرد از فردی سالک گرفته تا فردی عیاش ولی شریف. و نکته ی مهم همین است که بتوانیم بقیه را با توجه به تفاوت شخصیت هایشان درک کنیم و این بزرگترین درس این کتاب و کلا بزرگترین درسی بود که میتوان از داستایوفسکی این نویسنده ی شهیر یاد گرفت.در پایان ممکن است نظراتم درباره ی کتاب های از نظر شما اشتباه باشد ولی من فقط درک و برداشت شخصی خودم را پس از خواندن این آثار گفتم و کسی چه میداند شاید واقعا هدف و آرمان داستایوفسکی از نوشتن این آثار حل مشکل درک نکردن یکدیگر است.یکی از مشکلاتی که به طور عام از اول تاریخ برای بشر وجود داشته است و دلیل تخاصم و نفرت بشریت نسبت به یکدیگر است و به نظرم برای برقراری صلح بین افراد باید با تفاوت های دیگران آشنا بشیم بتوانیم آن ها را بشناسیم و از عینک آن ها به مساِل نگاه کنیم تا بتوانیم با درک آن ها به صلح این کلمه ی ارزشمند رنگ واقعیت ببخشیم.رستم.رستمرستمSat, 28 Jun 2025 10:07:06 +0330https://virgool.ir/@alirezapashmchi/دختر-زیبای-زیرک-pmcypq2hf1paبه راستی معنای زندگی چیست؟شاید همانند اپیکور به لذت بیشتر ایمان داشته باشیم البته من لذت را فقط لذت جسمانی و رفاه بیشتر میدانم.من؟ دختری هستم که به دنبال لذت بیشتر و بیشتر هستم و جرئت حرکت به سوی فلسفه ی زندگی ام را دارم و برای هدفم هر کاری میکنم.تو؟ درست است از صمیم قلب دوستت دارم از اعماق وجودم ولی عشقی که مرا به هدفم نرساند برای من به مثابه قفس است قفس؟ بله قفس قفسی زیبا و فریبنده. قفسی سرگرم کننده و دل چسب. قفسی که می توان عمری سرگرم در آن زندگی کرد. ولی برای من رفاهی به ارمغان نمی آورد، پس قفس است.باهوش؟ بله من باهوش هستم ولی امید و ایمانی بدان ندارم. در این دنیای پوچ و تهی از معنا طیف هوش من قفس ها رنگ خود را می‌بازند زیبا؟ بله من زیبایی چشم پسند و خوش صدا دارم که نغمه ی آن در تمام شهر و دیار پیچیده است من به این ویژگی ایمان دارم در این دنیای پست بی عدالت فقط این ویژگی در نظرم کارا به نظر می‌رسد. کارایی را چگونه تشخیص می‌دهم؟ در جواب باید بگویم هر چیزی که رسیدن به هدف غایی زندگی مرا تسهیل می نماید معلومات هوش شعور حجب و حیا و البته آزادی . شاید این موارد برای بسیاری کارا باشد ولی برای من رنگ خود را باخته است نمیتوانید از من خرده بگیرید در نظر من لذت بیشتر در سایه ی قدرت بیشتر حاصل میگردد. از زمانی که اجتماع انسان ها درست شد در هر دوره قدرت بیشتر تابع عملی خاص بوده است که در هر دوره ی زندگی انسان ها با تغییر و تحول همراه بوده است اعمالی مانند زور بیشتر نصب بهتر و ....امروزه این عمل پول بیشتر داشتن است و همینطور که می شود به سادگی نتیجه گیری کرد من به دنبال پول بیشتر هستم. خودم تلاش کنم؟ در این صورت من شما را ساده لوح و ساده می بینم ساده لوحی و سادگی لزوما بد نیست ولی سادگی قدرت نمی آورد پس مورد علاقه ی من نیست چرا ساده لوحانه است؟ نظم اجتماعی انسان ها همین و بس. آری در دنیایی که عدالتی وجود ندارد و قدرت بیشتر در گرو صفات انتسابی است تا اکتسابی دیگر جای بحثی نمی ماند. پس چه میکنم؟ آری از زیبایی و سن و سالم یعنی کارا ترین ابزار های زندگی ام استفاده میکنم .با این ابزارها می توان افراد پولدار و ثروتمند را جذب کرد و این یعنی قدرت بیشتر و این یعنی لذت بیشتر .یک حساب و کتاب ساده لازم است.در فلسفه ی من همه چیز خیلی ساده و روش می نماید. آزادی و اختیار؟ چه کسی به راستی در این جبر گران و ثقیل جامعه که جامعه بر ما تحمیل میکند می تواند ندای آزادی سر دهد.آزادی تنها توهمی است که برای مردم کم قدرت و کم ثروت جامعه به وجود آمده است. لذت لذت و لذت این است شعار زندگی من. رستمرستمTue, 01 Oct 2024 00:03:55 +0330https://virgool.ir/@alirezapashmchi/من-نه-اندیشمندم-نه-نویسنده-ولی-puoqwsscukhdسلاممن نه اندیشمندم نه نویسنده ولی …وقتی میبینم که آدم هاچطور عقده های خودشون را مانند رها کردن خود در دستشویی روی انسان های دیگر خالی می‌کنند نمی توانم ساکت بمونم و چیزی ننویسم.وقتی میبینم چه بی رحمانه جامعه افراد رو برده ی خودش کرده است نمیتوانم ساکت بمونم و چیزی ننویسم.وقتی می بینم آدم ها برده ی عادات و روتین این زندگی بی معنی و بی ارزش می شوند نمیتوانم ساکت بمونم و چیزی ننویسم.وقتی می بینم فقط ظواهر مهم شده و همه به فکر ظواهر و لذت های لحظه ای شدند و در ماتریکس ظواهر گیر افتاده اند نمیتونم ساکت بمونم و چیزی ننویسم.وقتی می‌بینم بی هدف و بدون توجه و تفکر به هدف زندگی و این پوچی نیست نما به زندگی خود مانند گوسفند ادامه می دهند و در فکر لحظه و حال هستند نمیتوانم ساکت بمانم و چیزی ننویسموقتی می بینم که ارزش هنر را این یگه گوهر تک پر که می‌تواند برای لحظه ای لذتی به وسعت یک عمر به آدمی دهد، نمی دانند نمیتوانم ساکت بمونم و چیزی ننویسم.وقتی میبینم آدم هایی خود‌بین و خود‌پرست در گنجیه جواهرات هدف های پوچ دست و پا می زنند و فقط به فکر رسیدن به هدف های پوشالی خودشون هستند، نمی‌توانم ساکت بمانم و چیزی ننویسم.وقتی مبینم که کسی دیگر مفهوم دوستی و از خود‌گذشتگی برای دیگری حتی یک از خود‌گذشتگی کوچک برای ذره ای مهربانی و خوش‌حال نمودن هم نوع خودش نمي‌دانند، نمی‌توانم ساکت بمانم و چیزی ننویسم.وقتی می‌بینم که این همه وحشی گری بر علیه هم نوع خودمان صورت می‌گرد -منظورم هر نوع وحشی‌گری است از کشتن آدمی بگیر تا رنجاندن کسی بدون دلیل موجه فقط و فقط به دلیل رقابت طلبی و برنده شدن- نمی‌توانم ساکت بمانم و چیزی ننویسم.وقتی می بینم انقدر احساس کاذب به وجود می آید وقتی موهوم عشق را می‌بینم که واقعا با چاشنی تلقین بعضی ها را پر وار کرده است و آن را جدی گرفته اند نمیتوانم ساکت بمانم و چیزی ننویسم.رستمرستمSat, 08 Jun 2024 21:38:12 +0330https://virgool.ir/@alirezapashmchi/نامه-فراموشی-sagmgralewdzدیروز گفتمش که فراموشش کردم. خیلی عادی برخورد کرد و اصلا تعجب هم نکرد ولی من در تعجب حیران ماندم.چگونه می توانم اسم تو را فراموش کنم من که اسم سازم به اسم توست من که هنوز از بیست و چهار ساعت روز بیست و چهار ساعتش رو به تو فکر میکنم.شب های رویای تو رو میبینم . به خواب می‌روم تا رویای تو را بینم.گفتم  گلم را  می بویی از لطف/حتی  به  قهرش  پرپر  نکردیآری جفا پیشه کردی با آن همه وفایی که من کردم.الان هم مشکلی نیست گفتنش راحت ولی در عمل بسیار سخت است.کاش می شد که فراموشت کنم به راستی که فراموشی چه چیز جذابی استمی دانی من گفتم فراموشت کردم که خاطرات بد را از یاد ببریم و دوباره شروع کنیم.من به خاطر این امر حاضرم خاطرات خوبم با تو رو قربانی کنم. با اینکه بهترین خاطراتی بود که در طول عمرم داشتم.مثلا: من با طبیعت کلا قهر بودم.اصلا به زندگی روی صندلی و جاهای مصنوع عادت کرده بودم و خو گرفته بودم ولی تو من را عوض کردی. از وقتی با تو آشنا شدم حتی بعد از جدایی مان پیوند عظیمی میان من و طبیعت شکل گرفته است.به طوری که اگر در چمن ها ننشینم دیگر راحت نیستم.یا اینکه دوباره بعد از دوسال به قوتبال علاقه مند شدم و بازی ها را دنبال نمودم و الان که در حال نوشتن این برگ فراموشیت هستم نیز همچنان فوتبال را دنبال می کنم.من به خواننده ها و موسیقی که تو گوش می‌کردی و آهنگ های دپ دیگه علاقه مند و جذب شدم و الان هر وقت که هوایت را می‌کنم به سمت آهنگ هایی شبیه این جذب می شوم.ولی چه گویم که عاشق واقعی دم از وصال نمیزند و گدایی پیشه راه عشق است.در همین حد هم مانند حلاج از عشق زیادی دم زدم و باید مواظب بباشم که سرم به بالای دار نرودبه هر صورت تاثیر عمیقی بر زندگی من گذاشتی و من میخواهم که تورا همراه با این نامه به فراموشی بسپرمرستمرستمMon, 15 May 2023 17:08:50 +0330