https://virgool.ir/feed/@alirezaparvazfa2026-11-11 23:29:26https://files.virgool.ir/upload/users/700072/avatar/BnfzNU.jpeghttps://virgool.ir/@alirezaparvazhttps://virgool.ir/@alirezaparvaz/نامه-ی-بیست-و-ششم2-g26xrqlopcczسرمش که تموم شد و خیالم راحت شد که مسکن کار خودشو کرده و می‌تونم باهاش حرف بزنم، پرسیدم: هیوا! اون غریبه کی بود؟ چی گفت که اینجوری به هم ریختی؟یه نگاه با غضبش کافی بود که بفهمم هنوز وقت حرف زدن نیست.چند دقیقه بعد گفت: برگرد پادگان... می‌خوام تنها باشم! – عمرا! فکرشون بکن! من برم و تو اینجا تنها! اصلا...– امیر! بحث نکن! برو پادگان و از توی سررسید م بگرد و بیست و سه تا نامه رو پیدا کن. بعدش هم برو... برو و تا وقتی که همه‌شون رو نخوندی سراغم رو نگیر.با تعجب نگاهش می‌کردم؛ خواستم جوابش رو بدم اما اونقدر جدی بود که نشه رو حرفش حرف زد. – باشه؛ باشه فقط بی‌خبرم نذار.به خاطر اینکه یکی دو روز دیگه خدمتم تموم می‌شد ازش خداحافظی کردم و حلالیت گرفتم. از درمانگاه اومدم بیرون و رفتم سمت پادگان برای برداشتن نامه‌ها.alirezayaghoubi.parvazalirezayaghoubi.parvazTue, 09 Mar 2021 21:58:18 +0330https://virgool.ir/@alirezaparvaz/نامهٔ-بیست-و-ششم-w3e7yvexj20sگفت بهت بگم: الوعده وفا؛ این هم آخریش! این آخرین جمله‌ای بود که هیوا از اون غریبه شنید. یادم نمیاد کی و چجوری مرخصی گرفتم و وسایل هیوا رو جمع کردم و سوار آمبولانس شدم. پاکت نامه رو طوری محکم گرفته بود که انگار عضوی از وجودش بود؛ تو بیهوشی هم رهاش نمی‌کرد. خانواده‌اش روستا بودن راه زیادی بود که بخوان برای تجدید دیدار بیان اهواز؛ به همین دلیل خیلی برای ملاقات نمی‌اومدن و بیشتر تلفنی در ارتباط بودن. همیشه سعی می‌کردن خبری بدی بهش ندن. اضطراب براش خوب نبود و هیچ وقت نباید خبر ناخوش بهش می‌رسید. سردردش عود می‌کرد و خیلی وقتا دارو لازم می‌شد یا حتی کارش به بستری شدن می‌کشید. آخرین بار هفته‌ی قبل از گرفتن اون نامه بود؛ که سروان طاهری نصف شب موقع نگهبانی سرش داد زد وکلی به غیرتش برخورد و اینقدر حالش بد شد که کلا نگهبانی‌اش کنسل شد؛ ولی خب هیوا از خجالت جناب سروان در اومد خدمتش بیست و شش ماهه شد!alirezayaghoubi.parvazalirezayaghoubi.parvazSun, 07 Mar 2021 20:21:21 +0330