https://virgool.ir/feed/@alirezakomasifa2026-11-12 00:39:47https://files.virgool.ir/upload/users/154260/avatar/CIQRmZ.pnghttps://virgool.ir/@alirezakomasihttps://virgool.ir/@alirezakomasi/کلاس-نویسندگی-ifvcmesquc0iبسمه تعالیآرامش و تمرکز بهترین پاسخ تک کلمه ای برای وصف حالم در ساعت هشت شب سه شنبه ی گذشته است.آرامش محصول محیط است. وقتی که نور مناسب چراغ های متعدد اتاق نه چشمانت را تیغ می اندازد و نه می فشرد! . آرامش محصول محیطی است که در یک غروب سرد و خشک زمستانی میتواند گرمای مطبوعی را برایت فراهم کند تا پوست خشک و سردت ذره ذره گرم و نرم شود! حتما چایی و شیرینی کرمانشاهی هم بی تاثیر نیست اما همه ی اینها در برابر مهر و صمیمیت انسان های حاضر در محیط بسار کم اثر تر است.آرامش محصول محیط است و محیط را انسان ها می سازند. هرچه رد پای انسان های مهربان در محیط بیشتر باشد محیط آرامش بخش تر است.اما تمرکز زاییده ی ذهن هدف مند است! آن هنگام که تو میدانی چه میخواهی و چه باید به دست بیاوری. من در آن ساعات متمرکز بودم چون میدانستم برای این در آنجا هستم که یکی از گمشده های درونم را پیدا کنم و پرورش دهم. از نوجوانی وقتی که دست نوشته های پدرم را میخواندم تلاش میکردم که من هم بنویسم.پدر! الگوی همیشگی پسر!اولین تلاشم برمیگشت به اول یا دوم دبستان که یکی از کتاب های خواهر بزرگترم را که زندگی نامه ی محمد جواد فروغی، قاری نوجوان آن روزها بود ، را برداشتم و میخواستم یک بار کامل از رویش بنویسم و شاید اسمم را به عنوان رو نویس کتاب، روی جلد چاپ جدیدش حک کنم! با این که صحنه ی تحسین مادر دوستم برای این تصمیم را در ذهن دارم اما هیچگاه به سرانجامش نرساندم. شاید همان تحسین برایم کفایت کرد.بزرگتر که شدم یکه تاز کلاس های ادبیات راهنمایی و دبیرستان بودم تا جایی که یک بار معلم ادبیات سال سوم دبیرستانم که هر بار درکلاس از این که من معانی و مفاهیم شعر های حافظ و فردوسی را به راحتی بازگو میکردم شگفت زده می شد، به مادرم گفته بود : ((چرا این بچه رو به زور فرستادید رشته ی ریاضی! این باید بره انسانی اونجا خیلی موفق میشه!)) بیچاره خبر نداشت که داستان زور و رشته برعکس بود.فشار ذهنی سالهای کنکور شاعرم کرد! هر از چند گاهی شعر هایی میبافتم و بعضا توسط شاعرانی تحسین هم می شدم. اما هنوز همه چیز در حد یک استعداد بود. نوشتن اما بازهم برایم مهم تر از شاعری بود. میتوانستم بنویسم اما در حد خاطراتی کوتاه و یک یا نهایتا دو صفحه ای! کمی که می گذشتم خودم از نوشته ی خودم خسته می شدم و سرو تهش را جمع میکردم. جبر روزگار و حشر و نشر با پدرم ، اما باعث شد که مهارت نامه نگاری اداری و نوشتن متن های رسمی و اداری را به خوبی از او بیاموزم و حتی روئسایم را با تیغ تیز قلمم خط خطی کنم!شاید اگر پدرم دلنوشته هایش را (که حالا کتابی شده) در خلوت نمی نوشت و میتوانستم هنگام نوشتن دستش را بخوانم اکنون آن را هم بهتر یاد گرفته بودم.داشتم چه میگفتم؟تمرکز! بله تمرکز زاییده ی هدف است و هدف برای من نوشتن و نوشتن و نوشتن است، اول برای خودم! برای اینکه بتوانم ذهن خودم را بخوانم بعد برای اینکه آنچه در ذهنم میگذرد را به دیگران بفهمانم!پس تمرکز داشتم تا هدفی به بلندای عمرم را محقق کنم.alirezakomasialirezakomasiSat, 21 Mar 2020 17:21:12 +0430