<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های علیرضا کاوه</title><link>https://virgool.ir/feed/@alirezakaveh.scholar</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 10:18:53</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4040622/avatar/3sX5ol.jpg</url><title>علیرضا کاوه</title><link>https://virgool.ir/@alirezakaveh.scholar</link></image><item><title>پایان سینمایی</title><link>https://virgool.ir/@alirezakaveh.scholar/پایان-سینمایی-kllszagkxkdq</link><description>پایان سینماییدلایل مختلفی می‌شود برشمرد که چرا آن پایان‌های درخشان و میخ‌کوب‌کننده در سینما دیگر دیده نمی‌شود: پایان‌ noir ها و... سینما رقبای قوی دیگری پیدا کرد که وجه سرگرم‌کنندگی را بیش‌تر از فیلم‌های سینمایی نمایندگی می‌کردند. رقبایی چون گوشی‌های همراه تکه فیلم‌هایی در خود داشتند که بینندگان را می‌خنداندند، حیرت‌زده می‌کنند و.. به‌همین دلیل فیلمی که بتواند شروعی گیرا داشته باشد و بیننده را بکشاند و دوباره به فیلم دعوت کند، مهم‌ شد. به‌همین شکل موضوعاتی که جذاب باشند و چنین کنند. فهرستی از فیلم‌هایی با ایده‌های درخشان می‌توان نام‌برد که بر چنین هدفی پیکربندی شده‌اند.پیش از این فیلم‌های موسوم به فیلم‌ْهنری از اهمیتِ «پایان» کاسته بودند. پایان باز و درک اشتباه از آن در بین برخی از فیلم‌سازان کوتاه به‌سویی سوق یافت که سفر قهرمان و به‌ثمر نشستن این کنش دیگر چندان مهم نیست. توصیه‌های اخلاقی پایانی فیلم‌ها (حلقه‌ی دهم) بینندگان نوجوان را برنمی‌تابد که خود گاه در حال فیلم‌سازی هم هستند با گوشی‌های‌شان..</description><category>علیرضا کاوه</category><author>علیرضا کاوه</author><pubDate>Tue, 29 Sep 2026 06:47:47 +0330</pubDate></item><item><title>گونه‌شناسی سینمایی از منظر لحن و ارزش‌ها</title><link>https://virgool.ir/@alirezakaveh.scholar/گونه-شناسی-سینمایی-از-منظر-لحن-و-ارزش-ها-hzrgezbbi4at</link><description>در مباحث نظری پیرامون سینمای ژانر، معمولاً تمرکز اصلی بر روایت، ساختار دراماتیک یا ویژگی‌های تکرارشوندهٔ فرمی است. با این حال، در برخی رویکردهای معاصر، تلاش شده است مفاهیمی چون لحن (tone) و نظام ارزشی (value system) نیز به‌عنوان عناصر تعیین‌کنندهٔ گونه در نظر گرفته شوند.در این نگاه، «ژانر» تنها یک برچسب روایی یا تجاری نیست، بلکه ساختاری فرهنگی و ایدئولوژیک است که از تعامل میان مخاطب، نهاد تولید، و نظام ارزش‌های حاکم پدید می‌آید. این برداشت، به‌ویژه در تحلیل ژانرهایی چون ملودرام اجتماعی، فیلم موزیکال، یا فیلم‌های آیینی، اهمیت دوچندانی می‌یابد؛ چرا که محتوای ارزشی آن‌ها گاهی حتی از فرم و روایت برجسته‌تر است.در سال‌های اخیر، نظریه‌ای ایرانی در قالب یک طبقه‌بندی پنج‌گانه ارائه شده که مفاهیم «رسانه، سبک، ژانر، قالب و سنت» را از یکدیگر تفکیک می‌کند و بر جایگاه لحن و نظام ارزشی در گونه‌شناسی سینمایی تأکید دارد. این رویکرد، در کنار نظریات امثال بوردول و نوئل کرول، تلاشی بومی برای بازخوانی ژانر در بافت فرهنگی ایران است.</description><category>علیرضا کاوه</category><author>علیرضا کاوه</author><pubDate>Sat, 31 May 2025 12:19:51 +0330</pubDate></item></channel></rss>