https://virgool.ir/feed/@alireza.afa2026-11-11 12:40:49https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@alireza.ahttps://virgool.ir/@alireza.a/پرواز-بر-پرنده-ی-ذهن-g0mcohqqvljiخواب جهانی را می‌دیدم که در آن پرواز می‌کردم. نه با بال و نه حتی با تکان دادن دست‌هایم. بلکه سوار بر پرنده‌ی ذهن. این خواب را سال‌هاست که سریال‌وار می‌بینم.هر از چند گاهی یک اپیزود از همان ناداستان را می‌بینم. انقدر پرتکرار و انقدر بهم‌مرتبط است که باورم شده برش‌هایی از زندگی یک علیرضای دیگر است که در یک جهان ممکن حقیقی دیگر، همین الان در کافه‌ی *Kahve Dunyasi* آن‌جا نشسته و دارد زندگی‌ایش را می‌کند.پرواز بر فراز دریای مرمرهچیزی که این را برایم باورپذیرتر میکند، باور مشترک او و من است به مطلقِ *شدن*. آن علیرضای دیگر به چشم دیده است که اگر لحظه‌ای مشت ایمانش به *پرواز* را شل بگیرد از هر ارتفاعی که باشد، سقوط میکند. گاهی هم بعد از مدتی طولانی که بدون ذره‌ای تلاش به پروازی بی‌نقص ادامه می‌دهد، برای اینکه مطمئن شود داینامیک بازی هنوز همان است، یک ردّی‌ از شَک به ایمانش راه میدهد و سقوط‌هایی کنترل‌شده و لحظه‌ای را تجربه می‌کند. جالب اینجاست که در آن جهان هم مثل این جهان، سایر آدم‌ها یا روی دو پایشان‌اند یا سوار قطار و طیاره می‌شوند که جابجا شوند.یعنی در جهان آن مجموعه خواب‌ها هم پرواز -به صورتی که بالاتر گفتم-برای انسان‌نماهایش ‌گزینه نیست.این داستان آن‌جا زیباتر میشود که اخیرا متوجه شده‌ام این شهود بیناجهانی در تجربه‌ی زیسته‌ی دیگرانی در همین دنیا هم وجود دارد. از ورونیکِ کیشلوفسکی تا یونس *دارک* و آخرینش هم پاموک.که از بین این مثال‌ها، پاموک برایم هیجانی تازه و متفاوت دارد؛ چرا که همین هوایی را نفس کشیده که من دارم نفس می‌کشم و زیر آسمانی بوده که من هستم و زمین‌هایی را در خوشحالی‌ها و شکست‌هایش گز کرده که من-همین الان که دارم این‌ها را می‌نویسم- می‌کنم.از مهم‌ترین آورده‌های آگاه شدن به این زندگی دو یا چندگانه، ته‌نشین شدن و انباشت احساس و تجربه‌ی زیسته‌ی مجموع نسخه‌های موجودتان در این جهان‌هاست. یعنی، عادت پرواز در علیرضای آن دنیا، در مقادیری، به سرزمین امکان منِ این جهان هم اضافه میشود.اگر علیرضای آن جهان کسی را از دست داده باشد، بعد از *بیداری* دردش را در این کالبد اینجایی‌اش به واقعی‌ترین صورت ممکن حس میکند. اگر اتفاقی یا فردی تماشایی را از نزدیک‌ترین فاصله‌ی ممکن دیده باشد، چشم‌هایش در اولین لحظه‌ی بیداری در این دنیا، بدنبال او میگردد. گاهی این تجربه‌ها انقدر در هم می‌تند که یادش میرود کدامش برای این نسخه‌ی من بود و کدامش برای علیرضایی در یک نسخه‌ی دیگر.اگر توانستید خودتان را در این روایت هم‌ذات بپندارید، مخاطب از اینجا به بعد شمایید.اوقاتی پیش می‌آید که تجمیع احساسات و دانسته‌های نسخ دیگرتان شما را به اشتباه می‌اندازد. یک مثالش را می‌گویم.در اینجا، آنگونه که بر من رفت، شاید عادت پروازِ خودِ دیگرتان، معنای بُعد فیزیکی را در نظرتان کوچیک کرده باشد؛ چرا که در آن جهان، اگر مقصدتان بیش از مقداری مشخص خواستنی شود، هیچ فاصله‌ای در نظرتان نمی‌آید و به *احتمالِ* نرسیدن به آن مقصد فکر هم نمی‌کنید.احتمالا در خوابتان بارها و در چشم‌برهم‌زدنی به آن مقصد می‌رسید و در همان خواب به دقیق‌ترین صورت، سانت به سانت لمس می‌کنید که جهان تا چه اندازه می‌تواند لذت‌بخش و جنون‌آمیز باشد.گاهی حقیقت، واقعیتی بدقواره و تخمی را از این دنیا جلویتان می‌نشاند، متوجه میشوید که ممکن است آن مقصد در *دنیای ممکنِ* اشتباهی دنبال شده باشد. شاید آن مقصد، آن چیز یا آن کسی هم که شما به دنبالش بودید، همتایی دیگر دارد که در دنیای ممکن دیگریست. حال این داستان شاید تو را ازین منزلگاه *عبور* دهد.داستانی که درش بفهمی در چشم‌هایی خیره شده‌‌بودی که چشم‌های خودت بود. به یاد خنده‌هایی لبخند زدی که خنده‌های خودت بود. *او*یی را ندید عزیز می‌داشتی که اوی خودت بود. آن او درون توست. اویی آن بیرون نیست.در نهایت چه باید کرد؟ باید پرواز به جهان‌های دیگر را یاد گرفت.اگر الآن، خسته از دیدن آن واقعیت بدقواره‌اید، چهار صباحی استراحت کنید. بعد، خود را هم کشیده، به جهان‌های دیگر و در ارتفاعاتی بالاتر پرواز کنید.بین‌الهلالین عرض کنم؛ اگر خیلی دلتان خواست، مجازید مانند قاب پایانی Silence اسکورسیزی علامتی از آن منزلگاهی که به سمتش می‌رفتید --ولی مسیرتان را کج کردید-- پیش خودتان، در ذهنتان، در مشتتان یا در دفترتان به یادگاری از *چیزی مطلقا زیبا* نگه دارید. می‌تواند یک *آن* باشد با تمام جزییاتش. میتواند نوتی باشد که بعد از یکی از آن مواجهه‌ها که در عالم دیگر اتفاق افتاده بود نوشته بودید. همانی که بعدتر متوجه شدید زل زدن به چشمان آنِ خودتان بود.پایان داستان/ناداستان.علیرضاعلیرضاWed, 12 Feb 2025 23:41:37 +0330https://virgool.ir/@alireza.a/تو-بخوانی-یا-نخوانی-فرقی-نمی-کند-sd7lgzz8mburتویی که داری این نوشته را میخوانی، دقیقا با تو ام؛ با خود خود خود خودت. اگر فکر کردی میرزابنویسم و برای تک تک کلماتی که مینویسم پول میگیرم اشتباه فکر کردی. هر چهار *خود*ای که نوشتم لازم بود که متوجه شوی با خود تو ام. با احتمال بالایی به تخمم نیست که تو این را میخوانی یا نه.قریب به ۴۵ روز پیش با دوستی صحبت کردم و بعد از ۴-۵ سال یادم آمد که می‌نوشتم. از اعجاب‌آورترین یادآوری‌های زندگی‌ام بود. بعد از دوباره خواندن یکی دو تا از آن‌ها که روی همین ویرگولم پست شده، الیناسیونی که در آن لحظه با خودِ ۵-۶ سال پیشم تجربه کردم کم‌سابقه بود. یادم آمد که یک بازه‌ای از نوشتن و بیشتر از نوشتن، از *نویسنده‌ها* بدم آمد. با این تصویر که آن‌ها بیضه‌ی به *سطح* آمدن، مواجهه با بیرون از خود و دیگران را ندارند. یک مداد دستشان گرفته‌اند و سرشان را به اعماق خود فرو کرده‌اند؛ انقدر عمیق که دارند خفه میشوند.یادم هست در دوران لاس و لوس نوجوانی با دختری شیرازی چَت می‌کردم. یک سوال از من پرسید که هنوز یادم است. سوال خیلی مهمی بود و من یک دریا جواب برای سوالش داشتم. بعد از دریای جوابی که به سر و صورتش سرازیر کردم، تعجب کرد و خودش به سوالش تخمی‌ترین جواب ممکن را داد که: «یک کف دست محبت.» فکر میکنی سوال چه بود؟ «از زندگی چی می‌خوای؟»:)من همواره آدم سفر بوده‌ام؛ آدم جستجو --از هر دو نوع بی‌هدف و باهدفش-- آدم لذت. آدمِ حرکت. آدمِ آدم‌های بیشتر. آدمِ خواستنِ بیشتر و بیشتر و بیشترتر. اصلا ژنتیک بدنم از اولین روزهایی که تصویری از بدنم در ذهن دارم شبیه پیکان در کمان بوده (بالاتنه پهن‌تر از پایین‌تنه)؛ انگار کسی یک زمانی تا جایی که طول دستانش اجازه میداده کمان را کشیده و من را رها کرده و از روز صفر-ام طوری به جلو حرکت میکنم انگار که در میدان مسابقه متولد شده‌ام.این بار که شروع به نوشتن متن در ادیتور سیاه‌رنگ ویرگول کردم، فهمیدم نجات‌دهنده در مانیتورِ سیاه است.چرا دوباره برگشتم که این‌ها را بنویسم؟ من از عمق به سطح رفتم و تا می‌شد انواع و اقسام سطوح را دیدم، لمس کردم، مزه کردم، بو کردم و زندگی کردم و شنیدم. انقدر سطح کره بزرگ شد و انقدر از مرکز *من* دور شده بودم که دیگر صدای درون *من* به گوشم نمی‌رسید. می‌دانستم که من چیزهایی می‌گوید که مهم است. می‌دانستم دلم برایش تنگ شده. این شد که چند ماه پیش عطای آن سطح‌های رنگ و وارنگ را به لقایشان بخشیدم و سر *پیکان* را به سمت *منِ* من کج کردم. ثمره‌ش شد آن گوش‌ای که پیش *من* گذاشتم که دیگر نشود حرفی بزند و چیزی بخواهد یا نخواهد و من آن را نشنوم.حاصل این شد که دو سه هفته‌ی پیش صدای *من* را از دهان کسی شنیدم که به یک دلیل واضح و مهم مرا یاد همان نفر و همان سوالِ «از زندگی چی می‌خوای؟» انداخت. با این تفاوت که این‌بار صاحب صدا، خود بخشی از جواب بود. می‌دانستم تا مدت‌ها و شاید هیچوقت دیگر دلم سطوح را نمیخواهد. دلم نوردیدن همه‌ی گیره‌ها را نمیخواهد. الان گزیده سطح را می‌بینم، گزیده‌تر به عمقش نگاه می‌اندازم و گوشم را تیز می‌کنم که آیا «علیرضا» آن را میخواهد یا نمیخواهد. جواب می‌آید.خیالت راحت منِ من. دیگر تو را میشنوم.احتمالا شنیده‌اید که بدن انسان هر ۷-۱۰ سال یک‌بار همه‌ی سلول‌هایش یک دور نو میشوند. اولا بدانید که این حرف کس و شعر بوده و اساس علمی ندارد؛ اما زرد و قشنگ است و به همین دلیل می‌خواهم بگویم اگر فرض کنیم انسان نرمال ۷-۱۰ سال طول میکشد همه‌ی سلول‌هایش نوسازی شوند، برای من به قاعده‌ی یک Planck time طول میکشد. پلانک‌تایم کم‌ترین واحد زمان است. من در هر پلانک‌تایم عدم میشوم و بازخلق می‌شوم. بیست و اندی سال تجربه به من ثابت کرده که بیش از *انسان*های پیرامونم فاز طبیعت را می‌گیرم؛ بیش‌تر از آن‌ها از آن‌ها الهام می‌گیرم و به اهمیت چمن توی پارک نزدیک خانه و گربه‌ی سر کوچه و نان داغ توی بیکری نزدیک خانه همزمان فکر می‌کنم. من *Yizit* نگهبان ساختمان را، آن کافه‌ی کوچک مرتفع درون جزیره را، پلکس و بام سوهانک و ولیعصر و وصال را، همزمان زندگی میکنم. من در هر پلنک‌تایم تصمیم می‌گیریم که در پلانک‌تایم بعدی چقدر آن بیکری را زندگی کنم و چقدر به آن قسمت بام ولنجک که درش آواز میخواندیم بروم و کجای آینده‌ام را چه شکلی ببینم.قبل اینکه این پست را بنویسم، درفت‌های ویرگولم را دیدم و چشمم به این تصویر برخورد. متن ۵۲۶ کلمه‌ای پست‌نشده‌ای از ۴ سال پیش که پست نشده. این را هم پست‌ کردم که حرف‌های زده نشده به دوش ویرگول فکستنی سنگینی نکند.من بین بهتر زندگی کردن و بهتر نوشتن، اولی را انتخاب کردم.نمی‌دانم طول این نوشته چقدر خواهد شد . چیزی که میدانم این است که هر جا حس کنم دیگر من نمیخواهد بنویسم دکمه‌ی پابلیشش را میزنم. + «بزن بره.»علیرضاعلیرضاSun, 22 Sep 2024 23:57:51 +0330https://virgool.ir/@alireza.a/بدون-عنوان-mmaxhvti5r2zفکر کردم که مرده‌ام؛ دارم خودم را سینه‌خیز روی زمین میکشم برای رسیدن به جایی که پس از رسیدن به آن بایستم و زندگی کنم. آنقدری که آخرین نوتی که از خودم برای خودم برداشتم را یادم نمی‌آید. آنقدری که مدتها بود ویرگولم روی اکانت بیزینسی‌مان بود و من از آن خارج نشده بودم تا ببینم در اکانت شخصی‌ام چه خبر است. در این دو-سه سال چیزهایی تغییر کرده‌اند. حالا که این جمله را نوشتم حس کردم کلمه‌ی تغییر را دوست ندارم. لااقل به اندازه‌ی که بخشی از الآن خودم را دوست ندارم یا بخشی از گذشته‌ام را دوست‌تر داشته‌ام. چند وقتی بود به خودم فکر نمیکردم؛ لابد چون جایی دیدم تنها راه زنده ماندن و حفظ کسان (و شاید فقط کسی) که دوستشان دارم این است که خودم را از به از آ به ب برسانم. «من» را توی کیفم انداختم و از آ راه افتادم به سمت ب. حال که این‌ها را تایپ می‌کنم، به نظر می‌آید به ب نزدیک شده‌ام، اما بیش از تصورم به درازا کشیده است و از قضا چندان هم خوشحالم نمی‌کند.شواهدی به من میگفت در مسیر رسیدن به ب، تنهاتر شده‌ام. «من» اما خیلی ککش نمی‌گزید یا لااقل خودم نمی‌فهمیدم که ککم میگزد، چون «من» را در کوله‌ام انداخته بودم. برای رسیدن به ب، کارهایی کردم که اگر چهار سال پیش از خودم میپرسیدم که آن‌ها را انجام می‌دهم یا نه، جوابم این می‌بود: «خیلی بعیده.»حال روزهایی را سپری کرده‌ام که فکر کردم واقعا زندگی‌شان نکرده‌ام، یا لااقل همه‌شان را زندگی نکرده‌ام. شب شدن‌ها را نمی‌فهمیدم. خودم را نمی‌شنیدم. من از خود خودم فاصله گرفتم و نمی‌شنیدم صدای تنهایی آن محبوسِ در کیفم را. دو سالی طول کشید که بفهمم ممکن است (و حتی محتمل) که قبل از رسیدن به ب، آن من مدفون در کوله خفه شود و بمیرد. عصر به خود گفتم «یک مدت گور پدر ددلاین. دارم خفه می‌شوم؛ و تلاش کردم مقصد بعدی را کمی به تخم بگیرم.با ترس و لرز از مرگ «من» در کیفم، زیپ کوله را کمی باز کردم و خوابیدم. در دنیایی کمی متفاوت با قبل از خوابم بیدار شدم. کتابی را دستم گرفتم که آخرین بار شاید ۹ ماه قبل تا صفحه‌ی شصتش خوانده بودم. ده صفحه‌ای خواندم و باز یادم افتاد که چقدر بعضی از رمان‌های فارسی-به دلایلی که باید بهشان فکر کنم- حال من را بد می‌کنند.کتاب دیگری را از کتابخانه درآوردم که گراهام گرین آن را نوشته بود تا زیبایی دنیا در خردادماه به من هدیه‌اش بدهد. شروع کردم خواندنش را و به محض مطالعه‌ی اولین سطور آن و فرو رفتنم در داستان، هیجانی را تجربه کردم که مدت‌ها تجربه نکرده بودم. بلافاصله، از هیجانی که تجربه کردم احساس عجز و شرم کردم. عجز از آنکه مبادا «قصه»‌ نگذارد در بی‌رحمی این زمین خاکی زنده بمانم و به ب برسم و به همین خاطر همه چیز را از دست بدهم و شرم از آن که «من» را تا آستانه‌ی خفه‌گی و مرگ در آن کیف محبوس کرده بودم. گذاشتم قصه کمی بیشتر سوار بر من شود و چشمانم را ببندد و تصورم را بکار گیرد. این من که کمی جان گرفت، احساس کردم دلم میخواهد این‌ها را با دم دستی‌ترین لغاتم ثبت کنم.علیرضاعلیرضاSun, 22 Sep 2024 23:57:23 +0330https://virgool.ir/@alireza.a/گمانم-بتوانی-صدایم-را-بشنوی-aazxuxar21fp کلمات، بازتابی دو بُعدی از دنیای بیرون -با همه‌ی ابعاد آن- اند. یعنی حتا همین ضربه‌هایی که این آقا یا خانم در این باند پست‌راک سوییسی Evpatoria دارد به درامش میزند هم در این که من این کلمات را انتخاب کرده باشم بی‌نقش نیست. حتا این چتر سیاهِ کله‌فلزی که از دستگیره‌ی در اتاق آویزان است انگار بر انگشت سبابه‌ام سنگینی می‌کند که این دکمه‌ی کیبورد را فشار بده و آن یکی را نه.رادیوتلسکوپ RT-70 که آدم‌ها با آن پیام‌هایی را از زمین و زمینیان به اعماق فضا و برای «بیگانگان فضایی» ارسال می‌کنند.در آهنگ‌های اینسترومنتال شبیه به این، گیتاریست تک به تک سیم‌ها را با بند بند وجودش میگیرد و میتابد؛ درامر دادهای در کاسه‌ی سرش را در دستش می‌آورد و بر فرق سینی‌های فلزی درام می‌کوبد.گیتاریست و درامر دادشان را نمیزنند، تا صدای سازشان را کسی مثل من بشنود و دادشان را بفهمد و فریادش کند یا آنها را بدود. کلمه‌اش کند و توی نُت لپتاپش، کف مدیومی اجتماعی یا روی کاغذی بریزد. یا اگر حوصله داشت برود ولنجک و آنجا که زمانی «ای همه گل‌های از سرما کبود»ِ افسانه رثایی را داد زد، آن حرف‌ها را عربده بزند.فرقی که این سطر با سطور بالایی خودش دارد این است که در این بین، کسی زنگ زد و گفت بالاخره به فلانی پیشنهاد داده است. یعنی این میان من شدم همان قبلی، به علاوه‌ی اینکه صدای تندتر شدن ضربان قلب کسی را از پشت تلفن شنیده و گشادی مردمک چشمش را از همان پشت تلفن دیده‌ام.آدمی دوست دارد برود نوک قله و آن جا تکنو بزند. آدمی -مادامی که زنده است- دوست دارد جایی بایستد که معلوم نباشد بعدش چه میشود، که خطر افتادن داشته باشد. آدمی از سطح هموار بدش می‌آید، ادای دوستی با امنیت را در می‌آورد، اما رفیق گرمابه و گلستان ناامنی است. دوست دارد در ناامنیِ قله امنیت را پیدا کند. شبیه حالتی که دو بچه‌ی فیلم «بمب» پیمان معادی داشتند؛ در پناهگاه آن خانه، لحظاتی که آژیر قرمز به صدا در می‌آمد.آدمی دوست دارد از بلندی برای چند نفر که دوستشان دارد دست تکان بدهد.ثانیه‌ی چهارصد و هشتادم آهنگ، گیتاریست و درامر، سرم داد می‌کشند که «نوشتن» را بس کنم و شبیه جکسون پولاک که قوطی‌های رنگش را دست گرفته بود و در مسیرهایی نامشخص روی بوم نقاشی راه میرفت و رنگ میریخت تا معجزه‌ای بیافریند که در موزه‌ی هنرهای مدرن نیویورک (MOMA) به نمایشش بگذارند ، انگشتانم را روی کیبورد رها کنم تا شبیه پولاک بر بوم نقاشی کیبوردم برقصند و رنگ بپاشند و چیزی را درست کنند که حداقل یک نفر پیدا شود تا آن را یادش نرود. یا بر سر هر چه که دوست دارند و به هر تعدادی که دلشان میخواهد بکوبند.حالا هر دکمه را شبیه به سینی فلزی درام می‌بینم و از نوشتن دست میکشم و رنگ‌هایم را می‌پاشم؛نننننننننننننننننننننننگگگنممننننننننااااااررررررراککککککککککککممممممممنننننننننرنننننننننننااانصصصصصصنصنننمممممااننعععععععننننننننننننننننننننننننننننننننننکککگگگگگگگررررررررررررررررنننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننننممننمممممنننننرررررننرررررگگگگگگررررااااات- موسیقی تمام شد و سکوت در اتاق به رقص در آمد. -علیرضاعلیرضاMon, 20 May 2019 00:32:57 +0430https://virgool.ir/@alireza.a/you-better-lose-yourself-in-the-music-a4hpdleojlxbبه دکتر گفتم آدم‌هایی که به قول شما «دیگر نیستند»، برای من در گذشته زنده‌اند و تنها در حال و آینده است که نیستند؛ پس هستند. گفت :«این توجیهه و قوی هم هست.» ادامه داد : ". Come on let's face it" و از این دست چیزها. من آن‌موقع قدری از حرف‌هایش را در جیبم گذاشتم که بعدتر آن‌ها را مزه‌مزه کنم و در آن لحظه، فاتحانه حرف‌هایش را قبول نکردم و به توجیهات قوی خودم بالیدم.بچه‌ها این امینمه. میتونید اسرارتون رو بهش بگید.دقیقن همین الآن، رپر آمریکایی در گوشم فریاد می‌زند که ' You better lose your self in the music. The moment you own it, you better never let it go.' دهان Eminem را از گوشم در میاورم؛ هندزفری را زمین می‌گذارم. بلافاصله با رفتن آخرین نفر از این سالنی که داخلش هستم، «عدم» مجسد می‌شود و شروع می‌کند در گوشم سوت کشیدن. از خودش صدای «هیچی» در میاورد؛ صدای نیستی.دوست عزیزی بعد از یک ماه از برلین برمیگردد. یک ماه غیبت. یک ماه تقلیلِ هرآنچه که یک دوست هست، به کلماتی در واتسپ، تلگرام و گه‌گاه امواجی الکترومغناطیسی، حامل صوت یا تصویرِ دیجیتالی او در تماس‌های اینترنتی. برمی‌گردد و می‌بینمش و کسانی در سرم زمزمه می‌کنند که در بودن، شنیدن و دیدنِ حضوری، چیزی هست که حس می‌شود و هر چقدر جان بکنی، کلمه نمی‌شود.یاد حرف دکتر می‌افتم. حالا جمله‌اش را از لای گیومه بیرون می‌آورم و چنین چیزی نوشته می‌شود: بعضی آدم‌ها از جایی به بعد نیستند. تمام می‌شوند برای همیشه؛ تا ابد.علیرضاعلیرضاSun, 31 Mar 2019 21:42:48 +0430https://virgool.ir/@alireza.a/httpsvirgoolioalirezaahadi128badenobahari-mh0bwep1wvh6 انگشت‌هایم آزادانه روی صفحه‌کلید لپتاپ حرکت می‌کنند و به طور اتفاقی بالا و پایین میشوند. انگشتانم حروف را انتخاب میکنند و حرف‌ها کلمه می‌زایند. کلمه‌ها را که میبینم، میفهمم در حال نوشتن ام. هر کلمه در جایی از وجود خواننده نشست میکند و بخشی از قشرِ مغز خواننده را از آنِ خود می‌کند. نویسنده اگر تنها دغدغه‌ی جاودانگی داشته باشد، همین‌جا میتواند مطلب را منتشر کرده، درِ لپتاپ را بسته و برود که با دُمش گردو بشکند. اما من ادامه می‌دهم.من از جایی به بعد تصمیم گرفتم شبیه عوام‌الناس خیال کنم در لحظه‌ی تحویل سال، حقیقتن در عالم واقع تغییراتی در حال رخ دادن است. که قبایی از عقلانیت به قامت سنت پوشانده باشم. لذا اگر دنبال دلیل باشید که چرا در این موقع از سال چیزی نوشته‌ام، میتوانید پاسخش را در سطور بالا پیدا کنید.قبلن وبسایتی داشتم و در آن می‌نوشتم. دامینش از دست رفت و هاستش هم. نخواستم هم که برش گردانم. بگذریم. انتخاب بعدی‌ام این بود که در ویرگول بنویسم. خواستم از آن جنس حرف‌هایی که این‌جا کمتر زده میشود زده باشم. خواستم تصویر را کامل‌تر کرده باشم. خواستم در ویرگول نقطه بگذارم؛ اینتر بزنم و به سطر بعد بروم. خواستم چیزی اضافه کرده باشم.فهمیدم قصدم از نوشتن «مواجهه» است. مواجهه با ابری که قطره به قطره‌اش در سالی که گذشت تشکیل شد و در آسمانم قرار گرفت. ابری که نمیشود رویش اسمی مشخص گذاشت. شاید اگر قدری بی‌دقت‌تر بودم اسم این ابر را ابر غم، فقدان، تجربه، سایش یا همچه چیزهایی میگذاشتم. اما اساسن نام‌گذاری، آخرین سنگر من در مواجهه با مفاهیم انتزاعی‌ست. نام‌گذاری عمومن از سر تنبلی، بی‌حوصلگی و ناچاری ست. شبیه به زیر فرش سُر دادن کثافت‌هاست. برای این است که راحت‌تر بشود آدم‌ها و حوادث مربوط بهشان را، از جلوی چشم دور کرد، در گوشه‌ای از ذهن انداختشان، رویشان برچسبی زد و به وقتش به پوشه‌های ناقصشان ارجاع داد.قصدم از مواجهه این است که این ابرِ بدقواره‌ی بی‌نام را خوب ببینم، در چشمانش زل بزنم و بشناسمش؛ و بعدتر که آن را در جایی از آسمان دیدم، به سرعت شناسایی‌اش کنم. خواستم ورق به ورق اتفاقات را جمع کرده و آن‌ها را در پوشه‌ای بی‌نام بگذارم.تصویری که پیش‌تر از آدمیزاد و خاطراتش داشتم شبیه به تکه گچی بود که روی تخته‌سیاه ساییده و در جایی تمام میشد؛ به این صورت که تخته‌سیاه همان محور زمان باشد و آن تکه‌گچ، جوهر آدمیزاد. حالا یک‌جا روی محور زمان اثرش پررنگ‌تر مانده و خودش را بیشتر جا گذاشته و یک‌جا کمتر. در این چند ماه اما، فهمیدم که چنین نیست. تصویری که الآن از زندگی و خاطرات دارم شبیه به فستیوال هولی (Holi festival) است. جشنی که از قضا در همین ایامِ گذار زمستان به بهار در هندوستان بر پا میشود. در این فستیوال آدم‌ها -انگار که با بوم نقاشی طرف باشند- شروع میکنند به قصد کشت به هم رنگ پاشیدن. شباهتش به زندگی اینطور است که انگار آدمیزاد در طول عمرش یک قوطی رنگ دارد که منبعش لایزال است؛ تمام نمیشود. رنگ هیچ دو نفری هم شبیه به هم نیست. آدم‌ها لای هم می‌لولند و مدام دارند رنگ‌هاشان را روی هم می‌پاشند. در این میان، بعضن می‌شود که رنگ کسی در قوطی دیگری میریزد و رنگِ آن «دیگری» را، قدری از چیزی که بود، به رنگ خودش شبیه‌تر می کند. در این فستیوال چیزی از کسی کم نمیشود و بر خلاف گچ و تخته فقط به آدم‌ها اضافه می‌شود.فستیوال هولی هر سال تقریبن هم‌زمان با عید نوروز بر پا میشود.هفته‌ی پیش محسن چیزی ازم پرسید و داشتم بهش جوابی می‌دادم که یادم افتاد -اگر بخواهم با زبان ایامی که دیگر «گذشته» به حساب می‌آید بگویم- این کلماتی که داشت از دهان من خارج می‌شد، کلمات من نیست و عطر دهان شخص دیگری را دارد. بویی شبیه به بوی ریحان تازه، که همین الآن چیده باشندش. این‌ها را میگویم که یعنی اگر خیلی قبل‌تر محسن چنین سوالی می‌پرسید، نه احتمالا چنین کلماتی به ذهنم میرسید و نه با این چند کلمه ذهنم جای دیگری میرفت. یا مثلا فیلم Band of Outsiders گدار را که دیدم، کسی مغزم را سوزن بزند که چشم‌های «اودیل» شبیه چشم‌های کدام یک از آدم‌هاییست که به تازگی دیده‌ام و بعدتر یادم بیاید کدام. ما با گذشت زمان سرزمین وجود را گز کرده، نقشه‌ی وجودی‌مان را کامل‌تر می‌کنیم.دوست دارم شبیه فیلم‌های نئورئالیستی ایتالیایی همین‌جا مطلب را آپلود کرده، درِ لپتاپ را ببندم و بروم پیِ کار دیگرم. که چیزی که مینویسم حتا قدرِ همین پایانِ باز به مطلق «زندگی» شبیه‌تر شود.اما حال که اعلامش کردم، با بستن در لپتاپ شور را از مزه برده ام. لذا شبیه به فلاسفه‌ی قاره‌ای که (بعضن به درستی) از روی شکم احکامی را به عالم واقع نسبت میدهند، می‌گویم که گویی جوهرِ قلمِ آدمی‌زاد همان رنگیست که در قوطی رنگ دیگران ریخته یا همان رنگیست که برای دیگری ست و حال آن را در قوطی رنگ خودش می‌یابد. گاه هم جوهر قلم آدمیزاد، سختی‌هاییست که کشیده؛ تجربه‌ی تجربه‌نکردن‌هاست. لذت‌بردن از ندیده‌ها، و شنیدنِ نشنیده‌هاست.(مطلب را آپلود کرده، از رفع تکلیف خودش به عنوان میکرواکتیویستِ اجتماعی احساس رضایتی سطحی پیدا کرده، لبخندی نصفه و نیمه روی صورتش نقش بسته، درِ لپتاپ را بسته و پیِ کارش می‌رود.)علیرضاعلیرضاThu, 21 Mar 2019 14:40:03 +0330