https://virgool.ir/feed/@alireeza_sdfa2026-11-11 10:04:44https://files.virgool.ir/upload/users/4871660/avatar/JI3TnZ.jpghttps://virgool.ir/@alireeza_sdhttps://virgool.ir/@alireeza_sd/گل-رُزی-در-رأس-قلعه-x9y4jgdspusvA Rose Atop The Castle🎬 فصل: اول🎞️  بخش / قسمت: اولسال 1938 میلادی...دهکده‌ای لورنبرگ، میان مرز آلمان و فرانسه. جایی که جنگل‌های انبوه به رودخانه می‌رسیدند و رودخانه خود را به مه صبحگاهی می‌سپرد.صدای پرنده‌ها، خش‌خش برگ‌ها، بوی قهوه که از کافه‌های کوچک بلند می‌شد.دهکده هنوز نمی‌دانست چند سال دیگر، همه این بوها را باروت می‌گیرد.خورشید تازه از پشت کوه بیرون زده بود که آلرا از رختخواب بلند شد. مثل همیشه. بدون اینکه زنگ ساعت را بشنود. بدنش عادت کرده بود.پیراهن سفیدش را پوشید. موهای سیاه اش  را با دست مرتب کرد. بعد رفت به سمت بالکن.اتاقش در طبقه سوم عمارت سفید بود. عمارتی که پدرش ساخته بود و حالا فقط خودش در آن زندگی می کرد. از این بالا، تمام دهکده را می‌شد دید. جاده خاکی که به مزارع ختم می‌شد. رودخانه‌ای که زیر پل قوسی می‌گذشت. سقف سفالی خانه‌ها. و دود نازکی که از دودکش کافه بلند می‌شدو او سوفی را می دید ولی از این دور، صورتش مشخص نبود. فقط ردای آبی‌اش را می‌شد دید که توی باد حرکت می‌کرد. و دسته‌گلی که هر روز صبح از مزرعه می‌چید و می‌برد برای مغازهٔ ویکا.آلرا هر روز صبح همین کار را می‌کرد: می‌ایستاد پشت نردهٔ بالکن، دست‌هاش را توی جیبش می‌گذاشت، و نگاه می‌کرد. بدون اینکه یک کلمه حرف بزند. بدون اینکه حتی یک بار صدایش کند.نمی‌توانست.هر وقت می‌خواست قدم بردارد و برود سمتش، یک چیزی توی گلویش گره می‌خورد. ترس، ترس از حرف زدن. ترس از رد شدن. ترس از اینکه بگوید «دوستت دارم» و بشنود «من نیستم».پس فقط نگاه می‌کرد.تا وقتی سوفی از لابلای درختان ناپدید می‌شد. تا وقتی ظهر شد. آلرا تصمیم گرفت برود به کافهٔ داخل دهکده که محرا در آن کار می کرد.کافه کوچک بود. چهار میز چوبی. چند صندلی که بعضی‌هاشان لق می‌زدند. ولی همیشه بوی قهوه تازه و نان گرم می‌آمد از پشت پیشخوان.محرا آنجا بود. مثل همیشه. پیشبند سفید به کمر بسته بود و داشت برای دو پیرمرد فرانسوی قهوه می‌ریخت.وقتی آلرا را دید، لبخند زد.محرا :«سلام داداشی خوشگل من ! چی می‌خوری؟همون قهوه سیاه خودم.»محرا قهوه را جلوش گذاشت و کنارش نشست. محرا :«چرا انقدر بی حوصله هستی ؟ باز بالکن؟»آلرا جواب نداد. فقط به پنجره نگاه کرد.پشت شیشه، رودخانه دیده می‌شد. و نیمکتی زیر درخت بلوط.و روی نیمکت، سوفی نشسته بود. کنارش ایوان بود.آلرا نفسش را حبس کرد.ایوان داشت چیزی می‌گفت. سوفی می‌خندید. دستش را روی دست ایوان گذاشته بود. آرام. مثل کسی که ماه‌هاست این کار را می‌کند.محرا نگاه آلرا را دید. صدایش را پایین آورد.محرا:«چند وقته اینطوری‌ان؟»آلرا:«نمی‌دانم...»محرا:«ببین، آلرا... ایوان آدم خوبی نیست. من چندبار دیدمش... با آدمای مختلف. حواست جمع باشد.»آلرا قهوه را سر کشید. تلخی آن توی گلویش ته‌نشین شد.محرا:«به سوفی بگو.»آلرا:«به سوفی؟ چی بگم؟ اون که فقط چشمش به ایوان است.»آلرا ناگهان از جایش بلند شد. آلرا:«می‌روم.»محرا دستش را گرفت. محرا:«بشین. یه چیزی بهت بگم...»اما آلرا دیگر گوش نمی‌کرد. داشت بیرون می‌رفت. در کافه را باز کرد و ناگهان...[فلش‌بک - شش ماه پیش]...صدای خندهٔ سوفی توی مغازهٔ ویکا پیچید.سوفی داشت گلدان‌ها را آب می‌داد. موهایش را بسته بود پشت سر. چند قطره آب پاشیده بود روی پیراهنش درباز شد.ایوان وارد شد. ( مثل همیشه کت روسی اش رو پوشیده بود ). به خواهرش ویکا نگاه کرد، بعد چشمش افتاد به سوفی.ایوان:«ویکا، این همون دختر جدیده که گفتی؟»ویکا پشت پیشخوان داشت گلدان می‌چید. بدون اینکه نگاه کند، گفت: «آره. سوفی. این برادرم ایوانه. ایوان فقط اذیت اش نکن.»ایوان به سوفی نزدیک شد. لبخندی زد که خیلی‌ها را توی دهکده فریب داده بود.ایوان:«نیاز به کمک داری؟ این گلدون‌ها سنگینن.»سوفی خجالتی سرش را پایین انداخت. سوفی:«نه... ممنون...»اما ایوان گلدان را از دستش گرفت و گذاشت روی قفسه.ایوان:«الان که شد.»سوفی نگاهش کرد. لبخند زد. همان لبخندی که آلرا هر روز صبح از دور می‌دید و آرزو می‌کرد یکبار برایش باشد.ناگهان در کافهٔ روبرو باز شد. محرا آمد بیرون و داد زدمحرا:«ایوان! باز داری مزاحم مشتری‌ها می‌شی؟ بیا اینجا قهوه‌ات را بردار .»محرا آرام تر :« عوضی اصلا ازش خوشم نمیاد »ایوان خندید. به سوفی چشمکی زد. ایوان:«بعد می‌بینمت.»رفت.سوفی هنوز به در نگاه می‌کرد. دستش را روی گلدان گذاشت. لبه‌های گلدان سرد بود. مثل دست‌های ایوان؟ نه. مثل دست‌های کسی که هیچوقت جرات نکرده بود به او بگوید «دوست دارم».[پایان فلش‌بک]آلرا توی باغ عمارت نشسته بود. روبروی گل رز. همان گلی که سه سال پیش با دست خودش کاشته بود. هر روز آبش می‌داد. هر روز با آن حرف می‌زد. انگار می‌دانست یک روز، آن گل قرار است جای حرف‌هایش را پر کند.صدای دوچرخه از جاده پیچید. محرا بود، با موهایی که توی باد به هم می‌ریخت.دوچرخه را کنار دیوار گذاشت و آمد پایین نشست کنار آلرا.محرا:« سلام خوبی؟ امروز باز ایوان باز با سوفی بود داداش باید یه کاری کنی اصلا به من گوش می دی ...می‌دونی مشکل تو چیه؟»آلرا به گل نگاه می‌کرد.آلرا:«هیچی رو شروع نمی‌کنم؟»محرا خندید. محرا:«چه خوب بلدی جواب بدی. آره. هیچی رو شروع نمی‌کنی.»آلرا:«چی بگم بهش؟»محرا یک سنگ ریزه برداشت و انداخت توی حوض. محرا:,«همون حسی که دلت هست. بگو دوست دارم. بگو هر روز صبح از بالکن نگاهت می‌کنم. بگو این گل رز رو برات بزرگ کردم.»آلرا نگاهش را از گل برداشت و به محرا انداخت.آلرا: «مسخره‌ست.»محرا:«نه. نامردیه که هیچی نگی. من که توانش را ندارم. حداقل تو جسارت به خرج بده. وگرنه تا همیشه از بالکن نگاه می‌کنی، و اون توی آغوش ایوان می‌خوابه.»حرفش تند بود. شاید زیادی تند.آلرا چیزی نگفت. فقط گل را لمس کرد. گلبرگ‌ها نرم و مرطوب بودند. زیر نور غروب، قرمزتر از همیشه به نظر می‌رسیدند.محرا بلند شد. محرا :«فردا می‌آیم ببینم چکار کردی.»دوچرخه را برداشت و رفت.آلرا تنها ماند. با گل. با باد. با غروبی که سرخ بود، مثل رنگ خونی که قرار بود سال بعد همه جاده‌ها را بپوشاند.شب شد.آلرا توی بالکن ایستاده بود. به ماه نگاه می‌کرد. دهکده پایین ساکت بود. چند پنجره نور داشت. یکی از آن پنجره‌ها مال سوفی بود.دستش را برد توی جیب پیراهنش. یک غنچه کوچک رز درآورد. خشک شده بود. اما هنوز رنگش را حفظ کرده بود.چند ماه پیش، وقتی سوفی برای اولین بار به مغازهٔ ویکا آمد، آلرا این غنچه را چید. نمی‌دانست چرا نگهش داشته. شاید برای همین شب. شاید برای وقتی که جرات پیدا کند.غنچه را بو کرد.بوی هیچی نمی‌داد. فقط بوی خاک و روزهایی که گذشته بود.آلرا زمزمه کرد: «فردا... فردا می‌گویم.»صدایش توی شب گم شد. ماه جوابش را نداد. باد هم نه.فقط یک چراغ توی دهکده خاموش شد. و آلرا فهمید سوفی رفته بخوابد. شاید کنار پنجره. شاید با لبخند. شاید با فکر کردن به ایوان.نمی‌دانست.ولی فردا می‌خواست بداند.فردا می‌خواست بگوید.(پایان قسمت اول)فقط جاده خالی می‌ماند و باد.علیرضا سلیمان زادهعلیرضا سلیمان زادهThu, 21 May 2026 12:50:37 +0330