https://virgool.ir/feed/@aliqbدانشحوی مهندسی کامپیوتر،دنبال جایی جدید برای اشتراک گذاری مطالبfa2026-11-11 14:10:39https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@aliqbhttps://virgool.ir/@aliqb/سلامی-دوباره-وبلاگ-نویسی-lhus1j7asnotاواخر دبستان یا اوایل دوره راهنمایی بودم که کم کم آشناییم با اینترنت بیشتر شد. تفریحم شده بود سرچ کردن اسن فلان کارتون، فلان ماشین، فلان فوتبالیست و... و سیو کردن عکساشون. یه فلدر برا هرکدوم ساخته بودم و عکساشون رو توش نگه میداشتم. نمیدونم چرا خیلی دوست داشتم این کلکسیونم رو به همه نشون بدم یا یه کاری کنم نفر بعدی یه جا همه ی این عکس ها رو داشته باشه. این روحیه ام باعث شد با وبلاگ آشنا بشم. یه وبلاگ ساختم و اسمشو گذاشتم عکاسخونه به این امید که چند تا بخش تو صفحه اولش درست کنم یکی برا کارتون ها یکی برا ماشین ها و... یه تصویری با الهام از سایت هایی که دیده بودم برا خودم تو ذهنم ساخته بودم و توقع داشتم بتونم یه وبلاگ عین اونا بسازم. سواد اندکم از اینترنت باعث شده بود که ندونم وبلاگنویسی اصولا چیز دیگه ای هست و ساختند اون سایت های خشگل به این آسونی نیست. نمیدونم چرا وقتی دیدم که بخش بخش کردند یه وبلاگ کار امکان پذیری نیست تصمیم گرفتم از بین اون موضوعات رو ماشین تمرکز کنم و اسم وبلاگ رو گذاشتم ماشین خونه.صبح از خواب پا می‌شدم و میرفتم پای کامپیوتر و اسم فلان ماشین رو سرچ میکردم و عکساشونو تو ماشین خونه آپلود میکردم. اون موقع شبکه های اجتماعی مثل الان فراگیر نشده بود و آشنایی اکثر هم سن و سالام با اینترنت در نهایت به شناختن گوگل ختم می‌شد و این باعث میشد حین کار کردن خیلی حس خفن بودن بکنم. کمی بعد یه وبلاگ دیگه با همون ایده اولیه به همراه دوستم زدیم و اسمشو گذاشتیم شهرعکس، درباره موضوعات مختلف سرچ میکردیم و عکسشون آپلود میکردیم. خیلی وقت ها هم از سایتا مشابه یه ضرب یه پست رو کپی میکردیم. تو این سن و سال علاقه به عقل میچربید و اصن این سوال به ذهنمون نمیومد که برا کاربر رفتن به همون سایتی که ازش کپی کردیم خیلی شیرین تره و این همه زور الکی براچی میزنیممهم ترین کار زندگیمون شده بود رفتند به وبلاگ های مختلف و تبلیغ برای خودمون با کامنت کردن جملاتی مثل:«وبلاگ خوبی دارید خوشحال میشم از وبلاگ ما هم دیدن کنید» و... کاری که الان تو شبکه‌هایی مثل اینستا ربات ها انجام میدهند!! با این تفاوت که ما هیچ بازخوردی هم از جنس فالوور و لایک و.. نداشتیم و تمام دلخوشیمون یه کامنت مشابه از طرف مقابل و آمار احتمالا فیک افزونه‌های آمارگیری وبلاگ بود.کم کم بزرگتر شدیم و درسامون بیشتر شد و هم چنین با آشنا شدن خودمون با شبکه های اجتماعی و فراگیر شدن اون ها بیشتر به بیهودگی کارمون پی بردیم و وبلاگ نویسی از سرمون افتاد. تو این اثنی کلا رونق وبلاگ نویسی هم از کار افتاد مثلا بلاگفا که پرطرفدارترین سرویس دهنده بود و رتبه ی سه الکسای ایران رو داشت پس از یه دوره ی رو به نابودی الان رتبه ی خیلی پایین تری داره.خوندن یه مقاله از جادی درباره وبلاگ نویسی و ویرگول و این که پروژه ی کلاسی که شرکت میکردم طراحی سایتی شبیه ویرگول بود باعث شد با ویرگول آشنا بشم و احساس کردم تو این دوره زمونه که به توییت های یک خطی و مطالب سطحی و کوتاه عادت کردیم تولید محتوا به این شکل میتونه جالب باشه و تصمیم گرفتم مجدد به کاری شبیه وبلاگنویسی البته به معنای واقعی ترش مشغول بشم.امیدوارم مطالبی که در آینده مینویسم مفید باشه و بتونه توجه دوستان رو جلب کنهپی نوشت : سر زدم دیدم هنوز این دو تا وبلاگ موجوده البته مثل این که آدرس قالب و عکس هاو.. که اون موقع استفاده شده از بین رفته:http://mashinkhune.blogfa.com/http://imagecity.blogfa.com/این دومی جایزه‌ ی مدرسه‌ای هم گرفت ولی دوستم شرکت کرده بود تو مدرسش و به من چیزی نرسید.علی قیومیعلی قیومیFri, 04 Oct 2019 17:40:33 +0330