https://virgool.ir/feed/@alimadanisamfa2026-11-12 08:58:58https://files.virgool.ir/upload/users/274665/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@alimadanisamhttps://virgool.ir/@alimadanisam/محمدرضا-شجریان-r5dxp5yf1auhدلم نیامد برای استاد شجریان ننویسم.دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد؟ یادم هست وقتی که کودکی بیش نبودم ماشینی داشتیم به اسم هیلمن! هیلمن سبز رنگ خسته‌ی ما ضبط صوت نداشت ولی هروقت که دلمان موسیقی و آهنگی می‌خواست، من و خواهرم هر دو با صدای بلند از بابا جان می‌خواستیم که برایمان بزند زیر آواز و "مرغ سحر" شجریان را بخواند، او هم با عشق برایمان می‌خواند همخوانی ما هم با یکدیگر فضا را طنین‌انگیز می‌کرد، فضای هیلمن سبز بدون ضبط صوت پر می‌شد از ناله‌ی مرغ سحر.این امری بود پابرجا و ثابت، شجریان و آوازش چنان نقشی بر خاطر من کودک گذاشته بود که من اولین چیزی که به ذهنم می‌رسید و از پدر می‌خواستم که بخواند، آوایی از شجریان بود البته نه که فقط من، بلکه همه یکصدا با هم برای همخوانی مرغ سحر را برمی‌گزیدیم، با هم یکصدا شروع می‌کردیم به خواندن"مرغ سحر ناله سر کنداغ مرا تازه تر کنز آه شرر بار، این قفس رابر شکن و زیر زبر کنبلبل پر بسته ز کنج قفس درآنغمه ی آزادی نوع بشر سرآوز نفسی عرصه ی این خاک توده راپر شرر کنظلم ظالم، جور صیّادآشیانم، داده بر بادای خدا، ای فلک، ای طبیعتشام تاریک ما را سحر کن نو بهار است، گل به بار استابر چشمم، ژاله بار استاین قفس، چون دلم، تنگ و تار استشعله فکن در قفس ای آه آتشیندست طبیعت گل عمر مرا مچین جانب عاشق نگه ای تازه گل از اینبیشتر کن، بیشتر کن، بیشتر کن مرغ بیدل، شرح هجرانمختصر، مختصر کن"همین بس از ارزش یک صدا، که یک کودک و سه نفر دیگر از نسل‌هایی متفاوت همه با هم شجریان را بر می‌گزیدند. آن همخوانی‌ها سادگی و صمیمیت داشت و این صدای خسرو‌ی آواز بود که چراغ محفل ما را روشن تر می‌کرد. خوب به یاد دارم که یک ضبط قرمز بود که شجریان را در خانه‌ی ما پخش می‌کرد، موسیقی‌ای اصیل از یک ایرانی، برگرفته از شعر شعرای بزرگ این مرز و بوم. نوای ربنای او حتی همنشین سفره‌های افطار بود و دلیلی بود برای یادآوری خداوند در گوش‌ها و دلهایمان، نوایی ملکوتی که هنوز هم بوی نور می‌دهد. خسرو آواز ایران امروز هفدهم مهرماه از میان ما رفت، صدای ایران، سرای امید، خورشید خجسته‌ی آواز ایران دار فانی را وداع گفت. اگر چه دلهایمان پرخون است، اگر چه دلمان به درد آمد از رفتن تو اما تو خود با آوای خود، سالهاست در دل ما جاویدانی. مرگ تو تنها تلنگری بود برای ما تلنگری که سعدی در یک بیت شعر به بهترین شکل آن را به تصویر می‌کشد"سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز/مرده آن است که نامش به نکویی نبرند" آیا بنا برگفته‌ی سعدی ما بعد از مرگ خواهیم مرد؟مرگ او در روز اربعین، به تاریخ هفده مهرماه ۹۹ رقم خورد و داغی بر دل موسیقی ایران زمین گذاشت، موسیقی که این روزها حالش خوب نیست. راستی مرگ در روز اربعین چه توفیق بزرگی است. روحت شاد و یادت گرامی.Ali MadaniAli MadaniThu, 08 Oct 2020 21:54:26 +0330