https://virgool.ir/feed/@alihakimi_irیه چیزایی، یه جاهایی می‌نویسیم. بعضیاشو اینجا هم می‌ذاریم. لذا مطالبی که منتشر میشه رو خودم می‌نویسم مگر اینکه خلافش باشه.fa2026-11-11 21:11:20https://files.virgool.ir/upload/users/490339/avatar/gGebTk.jpeghttps://virgool.ir/@alihakimi_irhttps://virgool.ir/@alihakimi_ir/حق-tgeklpdwhqtzعکس تزئینی است!«عمریه هم‌نَفَسیم»نفس‌کشیدن تنها یک کُنش زیستیِ جسمی نیست، حق به گردن می‌آورد، حقِ نَفَس.هم‌نَفَس که می‌شوی بخشی از وجودت با وجود دیگری گره می‌خورد، بخشی از وجودِ تو وجودِ او می‌شود و بخشی از وجودِ او وجودِ تو؛ هم‌نَفَسی حق به گردن می‌آورد، حقِ نَفَس.هم‌نَفَسی یعنی هوای دلت با هوای دل دیگری یکی باشد،«منم و هوای تو»؛ هوای دل‌ها که یکی شود، هدف‌ها یکی می‌شود و هدف‌ها که یکی شود مسیرها نیز یکی خواهند شد و هم‌مسیری یعنی هم‌نَفَسی و هم‌نَفَسی خودش هوای دل‌هایتان را یکی می‌کند و باز هدف‌‎‌ها یکی می‌شود و باز... پس هم‌نَفَسی حق به گردن می‌آورد، حقِ نَفَس.وقتی هم‌نَفَسِ آدم نباشد یا برود یا دور باشد، نَفَسِ آدم بند می‌آید گویی دیگر هوا نیست؛ در حالیکه هست اما سنگین می‌شود و تنگ، این آزردگی بخاطر اُنسی است که انسان با هم‌نَفَس دارد، اصلا «انسان» از «اُنس» می‌آید و همین اُنس است که هنگام فراغ و دوری انسان را از نفس می‌اندازد. اُنس از کجا می‌آید؟ از هم‌نَفَس بودن و هم‌نَفَس بودن حق به گردن می‌آورد، حقِ نَفَس و حقِ اُنس. و ما «عمریه هم‌نَفَسیم».«می‌گذره مثل نسیم»گاهی قدر لحظات را نمی‌دانیم و فرصت‌هایی که می‌آیند و می‌روند و ما را جا می‌گذارند. به راستی زمان هیچ حق و حقوقی به گردن خودش قائل نیست! می‌آید سرگرمت می‌کند، خوشحالت می‌کند، ناراحتت می‌کند، هیجان‌زده‌ات می‌کند، مأنوست می‌کند و در کمال بی‌اعتنایی می‌گذارد و می‌رود. بدتر آنکه ناگهان نمی‌رود، جوری می‌رود که اول نمی‌فهمی رفته یا داری از دستش می‌دهی، اما وقتی به خودت می‌آیی از این رو به آن رو شده‌ای و هیچ اثری از تو باقی نمانده و از چیزهایی که روزی با آن‌ها اُنس داشتی و بهشان عشق می‌ورزیدی. جوری آرام آرام و بی‌سروصدا حرکت می‌کند و می‌رود که گویی مثل ابرهای آسمان -که گمان می‌کنی حالاحالاها هستند و لحظه‌ای که غافل می‌شوی اثری ازشان نمی‌یابی- می‌رود و هیچ باقی نمی‌گذارد «الفرصة تمر مر السحاب» زمان هیچ حق و حقوقی به گردن خودش قائل نیست! می‌آید مأنوست می‌کند و در کمال بی‌اعتنایی می‌گذارد و می‌رود و تو می‌مانی با هیچ، تک و تنها!«ای رفقای صمیمی»خیلی‌ها در زندگی رفیق دارند اما لزوما معنای رفاقت را نمی‌دانند. رفیق یعنی همراه، یعنی کسی که با او دمخور بودی و زندگی‌تان مدتی باهم گره‌خورده است. رفیق یعنی هم‌نَفَس. رفاقت که با کسی داری، با او زندگی می‌کنی، با او می‌خندی، با او گریه می‌کنی، با او نگران می‌شوی، با او می‌دوی، با او خسته می‌شوی و... رفیق یعنی هم‌نَفَس و هم‌نَفَس که باشید با یکدیگر اُنس می‌گیرید. البته خیلی‌ها در زندگی رفیق دارند اما لزوما معنای رفاقت را نمی‌دانند.قلب مرکز وجود آدمی است و همه آنچه انسان دارد در قلب جمع می‌شود. همه احساس‌ها، همه دردها، همه هیجان‌ها و... قلب یا به تعبیری همان دِل، عصاره‌ی همه وجود آدم است و مرکز فرماندهی انسان. حتما شنیده‌اید می‌گویند «از صمیمِ قلبم فلان احساس را داشتم» یا «از صمیم قلبم فلان حرف را زدم» و...؛ صمیمِ قلب یعنی قلبِ قلب، یعنی عصاره‌ی همه وجود قلب می‌شود صمیمِ قلب. اینجا دیگر ردخور ندارد اگر واقعا انسان از صمیم قلب چیزی بخواهد یا کسی را دوست بدارد یا... خلاصه هرچیزی که به صمیم قلب مربوط شود می‌شود همه‌چیز انسان و همه هدفش و همه مسیرش و همه فلسفه زیستنش.ما گاهی با کسانی هم‌نَفَس می‌شویم، با کسانی هم‌هدف می‌شویم، با کسانی همکاری می‌کنیم و مأنوس می‌شویم و گاهی حتی رفیق می‌شویم، ولی لزوما با آن‌ها صمیمی نمی‌شویم. صمیمی شدن میثاقی است که هرکسی نمی‌تواند با هرکسی ببندد. صمیمی شدن چیزی فراتر از نزدیکی دیدگاه‌ها و دوست‌داشتن‌هاست. صمیمی که بشوی میان رفیق صمیمی‌ات با خودت فرقی نمی‌گذاری، دیگر بخشی از وجودت وجود او نیست و بخشی از وجودش وجودت؛ بلکه همه وجودت وجود اوست و همه وجود او وجود تو؛ یعنی یکی می‌شوید نَفْسِ یک‌دیگر می‌شوید و نَفَسِ یک‌دیگر. همین بود که رسول در مباهله علی را نَفْسِ خود دانست، علی صمیمی‌ترین دوستِ نبی بود. الغرض صمیمی‌شدن هم حق به گردن می‌آورد اما حقی به مراتب بزرگ‌تر از حقِ‌نَفَس، صمیمی‌بودن حق به گردن می‌آورد، حق‌النَّفْس....A.hkmA.hkmFri, 03 Jun 2022 01:29:00 +0430https://virgool.ir/@alihakimi_ir/در-آستانه-نشست-شورای-حکام-آژانس-عملیات-شبکه-خبرنگاران-برجامی-روی-افکار-عمومی-آیا-فهرست-پیش-بینی-های-غلط-اصحاب-ضرب-الاجل-تکمیل-می-شود-hwxxxts0lvp1«قطعنامه تروئیکای اروپا علیه ایران، به رغم مخالفت جدی چین و روسیه در نشست فصلی شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی روز جمعه ۳۰ خرداد به تصویب رسید». خبر فوق مربوط به هفته جاری نیست، تاریخ این خبر باز می‌گردد به 30 خرداد 1399؛ آن روزها، پس از خروج آمریکا از برجام، و عدم تحقق وعده‌های اروپا برای بهره‌مندسازی ایران از مزایای برجام و تعلل در راه‌اندازی اینستکس، شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی قطعنامه‌ای علیه ایران صادر کرد و به کاهش سطح بازرسی‌های آژانس در ایران اعتراض کرد.در پی صدور این قطعنامه وزیر خارجه وقت ایران، محمدجواد ظریف در پیامی توییتری نوشت: «علنا بیان کنند: ناتوانی از حتی عمل به وظایف خود در برجام به دلیل ناتوانی مطلق در مقاومت در برابر زورگویی ایالات متحده. پشت نقاب موجود، سه کشور اروپایی همدست ترامپ و نتانیاهو هستند و به هیچ وجه در موضع توصیه به ایران نیستند.» آن روز و در پی صدور این قطعنامه کسی از احتمال تشدید تحریم‌ها و یا حمله نظامی سخنی نمی‌گفت.اما حالا و پس از آنکه مذاکرات بازگشت به برجام با زیاده‌خواهی غربی‌ها و ایستادگی تیم مذاکره‌کننده بر روی منافع ملی جمهوری اسلامی ایران فعلا به نتیجه نرسیده است، طرف‌های غربی مجددا به سناریوی تکراری خود در سوء استفاده از نفوذشان در نهادهای بین‌المللی برای اقدام علیه ایران دست زده‌اند. آنچه محل تامل است اقدامات متناقضی است که از پیاده‌‌نظام رسانه‌ای حامیان برجام در داخل کشور سر می‌زند. همان‌ها که در سال 99 و پس از صدور قطعنامه علیه ایران، سوت‌زنان از کنار آن عبور کردند و تنها باخت اخلاقی ایالات متحده و ناتوانی اروپا را دائم از تریبون‌هایشان فریاد کردند، امروز با شنیده‌شدن زمزمه «احتمال» صدور قطعنامه جدید علیه ایران هشدارهای خیرخواهانه می‌دهند که «اگر سریع‌تر اقدام مقتضی صورت نگیرد یقینا اجماع جهانی علیه ایران شکل خواهد گرفت» و «ما ذیل فصل هفت منشور ملل متحد خواهیم رفت» و «تحریم‌های همه‌جانبه بین‌المللی در انتظار ما خواهد بود.» و... . برخی نیز که بیش از دیگران نگران منافع ملی هستند خطر حمله قریب‌الوقوع نظامی علیه ایران را گوشزد می‌کنند!تبعات انتشار بیانیه شورای حکام را به دلیل سابقه انتشار قطعنامه ضدایرانی از سوی این شورا می‌توان به سادگی پیش بینی کرد. تصویب قطعنامه‌ی این شورا علیه کشورمان در خرداد سال ۹۹، که البته با مخالفت برخی کشورها مانند روسیه و چین همراه شده بود، تنها باعث شد تا کشورهای غربی و رژیم صهیونیستی برای چند روز مبادرت به راه انداختن یک شوی سیاسی کنند. این اتفاق که بیشتر شبیه به بیانیه‌خوانی سیاسی رژیم صهیونیستی و ایالات متحده پشت نقاب آژانس انجام می‌شود هیچ تاثیر عملیاتی دربرنداشته است. در وضعیت تکراری فعلی و با اعلام موضع روسیه در این خصوص نشانه بازطراحی سناریوهای پیشین علیه ایران روشن می‌شود. این اقدام بیش از آنکه نشان دهنده ابتکار عمل آن‌ها باشد نشان از ناامیدی و درماندگی طرف غربی از عقب‌نشینی ایران است که موجب دست زدن ‌آن‌ها به تهدید در عین حفظ تحریم‌ها شده است. مسکو اعلام کرده این اقدام نه تنها اقدامی سازنده در احیای توافق هسته‌ای نخواهد بود که بر روابط ایران و آژانس نیز تاثیر سوء خواهد گذاشت.حال اما چه اتفاقی رخ‌داده است که لشکر رسانه‌ای دولت سابق، خطر قطعنامه‌ی صادر نشده در دولت جدید را بیش از خطر قطعنامه صادر شده در دولت قبل می‌دانند؟ با نگاه به عملکرد خبرنگاران رسانه‌ای این جریان در ماه‌های اخیر مشخص می‌گردد که بروز اینگونه کنشگری‌های متناقض از سوی ایشان اتفاق جدیدی نیست. ماه‌های گذشته و همزمان با اینکه تیم مذاکره‌کننده ایران در حال تلاش برای احیای منافع ملی از دست رفته ایران بود ارائه اخبار منفی و توصیه‌های حق به جانب این رسانه‌ها و اشخاص، آشکارا نیت و سیاست آن‌ها را در قبال مذاکرات نشان می‌داد. با آنکه از سوی طرف غربی هیچ بحثی از فرصت یا مدت زمان رسیدن به توافق نمی‌شد، رسانه‌ها و خبرگزاری‌های نزدیک به این جریان بارها برای به نتیجه رساندن مذاکرات ضرب‌الاجل تعیین می‌کردند و هربار تهدیدی خطرناک‌تر از دفعه قبل را گوشزد می‌کردند که اگر «این بار و تا فلان تاریخ به توافق نرسیم فلان و بهمان نتیجه را خواهد داشت». تحلیل‌های منفی‌نگرانه و تخریب تیم مذاکره‌کننده تنها اقدام آن‌ها در این ایام نبود و بارها برای تحلیل‌سازی علیه تیم مذاکره‌کننده دست به جعل اخبار کذب از جمله درباره نامه سعید جلیلی خطاب به رهبر انقلاب و مخالفت با مذاکرات زدند. این در حالی است که اقدامات اینچنینی صرفا منجر به ناامیدی عموم مردم و التهاب در کشور و وارد نمودن هزینه به منافع ملی شده است.امروز افکار عمومی با عده‌ای مواجه است که برای بهره‌برداری سیاسی و جناحی از وضعیت کشور حاضر به قربانی کردن منافع ملی و آرامش روانی جامعه می‌شوند و با دروغ‌پراکنی و سیاه‌نمایی وضع کشور اذهان مردم را مشوش می‌کنند تا از آب گل آلود، برای خودشان ماهی بگیرند و بدتر اینکه چهره خود را پشت نقاب عقلانیت، دانش سیاسی و دلسوزی برای منافع مردم پنهان می‌کنند.A.hkmA.hkmFri, 03 Jun 2022 01:15:31 +0430https://virgool.ir/@alihakimi_ir/ترور-شهید-صیادخدایی-نشان-استیصال-صهیونیست-ها-در-برابر-قدرت-مقاومت-taskbxslmrizعصر یکشنبه خبر شهادت شهید حسن صیاد خدایی به سرخط خبری رسانه‌ها تبدیل شد. این شهید مدافع حرم در نزدیکی منزل خود و در هنگامی که قصد ورود به منزل را داشته است به ضرب پنج گلوله به شهادت رسید. چند روز پس از انتشار این خبر، روزنامه آمریکایی نیویورک‌تایمز نوشت که رژیم اسرائیل به آمریکا اطلاع داده که ترور شهید صیاد خدایی کار آن‌ها بوده است. اما علت این اعتراف صریح صهیونیست‌ها به ترور شهید خدایی چیست؟قمار برای پیروزیوقایع ماه‌های اخیر در اسرائیل فضای ملتهب و دهشتناکی را در سرزمین‌های اشغالی ایجاد کرده است. عملیات‌های استشهادی و ورود سلاح به امنیتی‌ترین مناطق اسرائیل باعث شده که به مرور هیمنه امنیتی رژیم صهیونیستی شکسته شده و این تصویر برای مردم دنیا و ساکنان سرزمین‌های اشغالی ساخته شود که این رژیم توانایی حفظ امنیت خاک خود را نیز ندارد. به گفته برخی منابع، اقدامات و اراده ایران از اصلی‌ترین عوامل مسلح شدن گروه‌های ضدصهیونیستی در قلب اسرائیل است. این وضعیت اسفبار را باید به شکست‌های بلندمدت سیاست‌های منطقه‌ای اسرائیل در سوریه، عراق، لبنان و همینطور یمن اضافه کرد.در این شرایط اسرائیل شدیدا نیازمند بازسازی اقتدار امنیتی خود است، لذا دست به اقداماتی در جهت هراس‌افکندن و اعتمادسازی برای ساکنان سرزمین‌های خودش زده است. اقداماتی مانند ترور شیرین ابوعاقله، خبرنگار شبکه الجزیره، و ایجاد اخلال در مراسم تشییع وی یکی از این اقدامات بود که با هدف نمایش اقتدار و جدیت اسرائیل در برخورد سخت با مخالفانش یا کسانی که از سوی آنها احساس خطر می‌کند صورت گرفت؛ با اینکه مشخصا این اقدام هزینه‌های بسیار جدی برای اسرائیل در سطح افکار عمومی مردم دنیا داشته است.عملیات تروریستی یکشنبه تهران نیز در همین پازل قرار می‌گیرد. اسرائیل که به دلیل ضعف جدی امنیتی و میدانی در بازی جنگ روانی رو به شکست بود با این اقدام سعی در اعاده حیثیت امنیتی خود در برابر ایران دارد و به همین دلیل علی‌رغم اطلاع از هزینه سنگینی که ممکن است این اقدام برایش در پی داشته باشد حاضر شد به طراحی و اجرای این عملیات تروریستی اعتراف کند. در واقع اسرائیل هزینه‌های جدی نظامی-امنیتی و همچنین عواقب بین‌المللی رفتارهای خشونت‌بار و غیرقانونی خود را به جان خریده و روی این‌ها قمار کرده است تا موقتا بتواند در جنگ روانی پس از شکست‌های سنگینش تا اندازه‌ای خود را احیا کند.واقعیت میدان، استیصال همه‌جانبهصهیونیست‌ها در ماجرای ترور دانشمندان هسته‌ای کشورمان در دهه هشتاد، زمانی به ترور روی آوردند که کارد به استخوان‌شان رسیده بوده و ایران در آخرین مراحل دسترسی به بومی کردن دانش هسته‌ای بود؛ حالا و در مواجهه با موفقیت‌های منطقه‌ای ایران نیز شواهد نشانگر این است که در محاسبات امنیتی رژیم صهیونیستی در تقابل با سپاه قدس نیز همین اتفاق تکرار شده است. سپاه قدس عملا کار را در سوریه تمام کرده و به نقطه غیرقابل بازگشت رسانده است. تقویت حضور منطقه‌ای ایران در سوریه پس از جنگ اوکراین نیز از جمله شواهدی است که نشان می‌دهد محور مقاومت در حال ورود به مرحله‌ای جدید از تغییر توازن به نفع جبهه ضدصهیونیستی است.  صهیونیست‌ها حالا به فکر تخلیه بغض و کینه خود از این موفقیت‌ها افتاده‌اند. می‌توان گفت این اقدام با دو هدف شکل می‌گیرد؛ اول دست و پا کردن یک پیروزی روانی در برابر شکست‌های بزرگ، و دوم هزینه‌مند نشان دادن مبارزه با اسرائیل، ولو آنکه منجر به شکست این رژیم شود.صهیونیست‌ها مدت‌ها در تلاش بودند این خط را دنبال کنند که در سوریه اقدامات امنیتی زیادی علیه ایران انجام می‌دهند و ایران توانایی پاسخ به این اقدامات را ندارد. دست‌زدن به ترور اخیر در تهران نشان می‌دهد که اقدامات و تلاش‌های تبلیغاتی که آن‌ها در سوریه دنبال می‌کردند، اثر روانی سابق را ندارد و اسرائیل مجبور به ایجاد هیاهو در تهران شده است. این نشانه شکست فاحش رژیم صهیونیستی در نبرد میدانی و تلاش برای تصویرسازی بر خلاف این واقعیت در اذهان جهانیان است.دو سر باختِ صهیونیست‌هابرخی رسانه‌های صهیونیستی مدعی شده‌اند که شهید صیاد خدایی در سرتاسر جهان علیه دیپلمات‌ها و مهره‌های رژیم صهیونیستی عملیات کرده و از جمله افرادی بوده است که در انتقال فناوری موشک به محور مقاومت نقش جدی داشته است، حتی در صورت آنکه این ادعاها را درست بدانیم به معنای اعتراف صهیونیست‌ها به این واقعیت است که در ازای ده‌ها ضر‌به‌ای که متحمل شده‌اند، مجبور به حذف شهید خدایی شده‌اند. این بدان معناست که عملیات آن‌ها تنها واکنشی منفعلانه و بزدلانه پس از ده‌ها ضربه‌ای است که قبلا دریافت کرده‌اند.عملیات روانی که شکست خوردرژیم صهیونیستی اشتباه بزرگی را با شهادت مدافعان حرم مرتکب شده است که اتفاقا منجر به خنثی‌سازی عملیات روانی نسبتا موفق‌شان در ابتدای حضور مستشاری ایران در سوریه شده است. در نخستین روزهای حضور مستشاری ایران در سوریه، موجی از شایعات و تخریب‌ها درباره مدافعان حرم توسط رسانه‌های صهیونیستی ساخته و پرداخته شد که یک نمونه آن شایعه پرداخت حقوق های نجومی  به مدافعان حرم بود. اما در همین عملیات تروریستی اخیر شهادت یک پاسدار مدافع حرم در خودرو شخصی او که یک پراید بود، و سکونت وی در منزل اجاره‌ای بار دیگر موجی از بازخوانی تخریب‌ها علیه مدافعان حرم را در افکار عمومی زنده کرد و واقعیت‌ها درباره زندگی مدافعان حرم به افکار عمومی را یادآور شد.بیعت دوبارهتشییع باشکوه شهدای بزرگوار مدافع حرم و شهید صیاد خدایی خود نشانه‌ای روشن از ایستادگی مردم دربرابر نقشه‌های شوم صهیونیست‌ها و شکست سیاست‌های این رژیم نامشروع و ظالم است. جمعیت پر شور در این مراسم به حدی بود که رسانه‌های خارجی نتوانستند از آن یاد نکنند. به عنوان نمونه آسوشیتدپرس در پوشش مراسم تشییع شهید صیاد خدایی گزارش داد: «هزاران نفر از مردم عزادار روز سه‌شنبه برای ادای احترام به سرهنگ «حسن صیاد خدایی» یکی از اعضای سپاه پاسداران که اوایل هفته جاری توسط دو مرد مسلح سوار بر موتورسیکلت به ضرب گلوله کشته شد، به خیابان‌ها آمدند و شعار «مرگ بر اسرائیل» سردادند. عزاداران در این مراسم شعارهای ضدآمریکایی و ضد اسرائیلی سر می‌دادند و پوستری از شهید خدایی به همراه سردار قاسم سلیمانی، سردار ارشد ایرانی کشته شده در حمله هواپیمای بدون سرنشین آمریکا در سال ۲۰۲۰ در عراق، و پرچم‌های پاره پاره شده اسرائیل، آمریکا و انگلیس را نشان می‌دادند. در یک تابلو که با آرم موساد و سیا پوشانده شده بود، نوشته شده بود: «ایران قربانی ‌تروریسم است». یکی از عزاداران در مراسم تشییع به آسوشیتدپرس گفت: «ما فقط می‌خواهیم انتقام بگیریم. دشمنان باید بدانند که ما به شهدا وفاداریم و خون آنها برای ما ارزشمند است.» گفتنی است این مراسم با حضور معنادار فرمانده سپاه قدس همراه بود.مراسم تشییع شهید صیاد خداییA.hkmA.hkmSat, 28 May 2022 18:07:28 +0430https://virgool.ir/@alihakimi_ir/آن-روز...-mvwlkitctnm7دلدار، سپهبد، قاسم سلیمانیچند ماهی میشد که درگیر کارهای آماده‌سازی یادمان شهدای هویزه بودیم. از کارهای مربوط به غرفه‌های مزار گرفته تا فضاسازی داخل دانشگاه و خریدهای مختلف و... خلاصه که سر همه‌مون شلوغ بود، تو گیر و دار همین کارها بودیم که گفتن باتوجه به اینکه مراسم بزرگداشت شهدای هویزه‌س یه عده از بچه‌ها برای بررسی‌های میدانی برن و کمک به برگزاری مراسم هم داشته باشن، تا هم برنامه‌ریزی‌ها رو بهتر برای آینده انجام بدن، هم اینکه بالاخره یه زیارتی بکنن. مراسم قرار بود روز 13دی برگزار بشه، با حضور خانواده شهدا، سخنران‌ها هم سردار نقدی و آقای نمکی، وزیر بهداشت، بودن.منم رفتم. تو ونِ "آقای بادی" حال و هوای خوبی بود، بچه‌ها برای خودشون مافیا بازی می‌کردن(البته من بازی نمی‌کردم! یادم نیس دقیقا تو مسیر رفت چیکار می‌کردم!) و می‌گفتن و می‌خندیدن. از فلافل‌ها و سمبوسه‌های سه‌راه خرمشهر هم که نیاز نیست تعریف بکنم!القصه رسیدیم هویزه، یکم کارها رو بررسی کردیم. فضای بیرون از مزار، قسمت پارکینگ‌ها خیلی موقعیت مناسبی داشت برای اینکه سوله‌ی غرفه‌ها رو همونجا بنا کنیم، برای همین خوب بررسی کردیم و متر گرفتیم و عکس و فیلم و...کمی هم دور و اطراف رو گشتیم. بعضا روی در و دیوار مناطقی که با مزار یکم فاصله داشتن شعارهای تهدیدآمیز نوشته شده بود که مربوط به گروهک‌های تروریستی و تجزیه‌طلب بود. یادمه به شوخی به مصطفی گفتم: "بیا فقط مونده بود سرمون رو هم ببُرن که داره محقق میشه!" (اگه حاج قاسم نبود تو تهران باید منتظرش می‌بودیم! البته این جمله رو اون موقع نگفتم الان اضافه کردم!)شب بچه‌ها گفتن با یه نفر از مسئولین بسیج دانشجویی جلسه داریم. من خیلی سرم درد می‌کرد با خودم گفتم الان اگه برم تو جلسه دیگه باید لااقل دو ساعت بشینم! این شد که یواشکی جلسه رو پیچوندم و رفتم تو سوله دراز کشیدم. خستگی و سردرد باعث شد اصلا نفهمم کی خوابم برد! البته اون وسطا بعد از تموم شدن جلسه، محمدحسین یه بار اومد بالا سرم و گفت: "علی! چرا نیومدی؟ سرت درد میکنه؟" منم یادم نیس تو خواب و بیداری فحشش دادم که چرا بیدارم کرده یا جواب دیگه‌ای دادم! خلاصه خوابیدم تا نماز صبح. برای نماز که بیدار شدیم، مصطفی و محمدحسین نزدیکم بودن، مصطفی گفت: "اگه حالشو ندارید تا دستشویی برید، همین پشت سوله یه بطری آب هست با همون وضو بگیرید". گوشی رو روشن کردم، تا اینستا رو باز کردم، یه عکس دست خاکی با یه انگشتر دیدم! یه مدتی بود که اینجور عکسای خوب رو نگه‌می‌داشتم تا بعدا وقتی متن می‌نویسم ازشون استفاده کنم. در نگاه اول عکس جالبی بود، نگاه کردم دیدم پست رو "حمزه غالبی" به اشتراک گذاشته، از اعضای ستاد میرحسین که الان پناهنده فرانسه‌س. منم مدتی بود که تو اینستا دنبالش می‌کردم، هم اصلاح‌طلبِ نسبتا آزاده‌ای بود و به خیلی از مبانی انقلاب معتقد، هم اینکه دلم می‌خواست ببینم ذهنیتش تو چه فضاییه!یه نگاه به کپشن انداختم(همه این کارا تو کمتر از یه دقیقه‌س‌ها?) دیدم یه مطلب درباره حاج قاسم نوشته و تسلیت گفته! ناراحت شدم. مطمئن بودم شهادت حاجی شایعه‌س! به مصطفی که کنارم نشسته بود با خنده گفتم: شایعه کردن حاج قاسم شهید شده! اونم یه لبخندی زد و رفت برای نماز و خواب. عکس رو که اسکرین‌شات ازش گرفته بودم حذف کردم. یه جورایی حس می‌کردم هرچقدر هم عکسش خوب باشه بعداً برام یادآور خاطره بدیه که از "شایعه شهادت حاج قاسم" یادم می‌مونه!تا اومدم بلند بشم برای وضو دیدم یه پست جدید اومد! از اون پست‌های قرمز رنگ که خبرگزاری فارس کار می‌کنه و می‌نویسه "خبر فوری"؛ کپشن رو خوندم: "سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، شهادت سردار قاسم سلیمانی را در عراق تایید کرد."یه لحظه همه تنم مور مور شد! به محمدحسین قضیه رو گفتم، اونم تا چند دقیقه خیره شده بود به گوشی. همه‌مون رفته بودیم تو شوک. به خودم که اومدم بلند شدم اومدم بیرون از سوله، حرکت کردم به سمت مزار، یهو بغضم ترکید همینجوری گریه می‌کردم. چندبار همینجور الکی دور سوله می‌چرخیدم. حالم خیلی بد شده بود، رسیدم جلو مزار یه بنر دیدم که یه صحبت از امام روش بود، اصلا انگار آب روی آتیش بود: "شهادت در راه خدا مسئله‌ای نیست که بشود با پیروزی در صحنه‌های نبرد مقایسه شود، مقام شهادت خود اوج بندگی و سیر و سلوک در عالم معنویت است."امام خیلی آرومم کرد، رفتم تو مسجد نماز رو خوندم و اومدم بیرون، برگشتم سمت سوله، خیلی از بچه‌ها از جمله مصطفی نماز رو سریع خونده بودن و خوابیده بودن، روحشون هم از قضیه خبر نداشت، من و سه چهار نفر دیگه که قضیه رو می‌دونستیم خواب از سرمون پریده بود، از طرفی دل و دماغ هیچ کاری رو هم نداشتیم. من سرم رو کردم تو گوشی و همینطوری می‌گشتم، پر بود از حرفای مختلف، استوری‌های مختلف...کم‌کم حوصله‌م سر رفت، هوا هم روشن شده بود، اومدم بیرون تا یکم قدم بزنم، محوطه بیرون مزار چنتا عکس از حاج قاسم گذاشته بودن، انگار مراسمِ امروز خورده بود به نام حاجی...مصطفی رو دیدم که بیدار شده و اومده بود یه آبی به صورتش زده بود و داشت می‌رفت سمت سوله، منو دید یه چیزی گفت، دقیقا یادم نیس چی گفت، فک کنم یه ایده‌ای چیزی برای غرفه باهام مطرح کرد، منم در جوابش گفتم: "حاج قاسم شهید شد!" دو سه ثانیه سکوت کرد و گفت: "آهان پس این عکسا برای اونه". بعدش یه لبخندی زد و با لهجه مشهدی گفت: "اَی بابا صدبار بِهِش مُگُفتُم ایقَد او جُلُوا نرو، گوش نِکرد!" خندم گرفت، برعکسِ من انگار خبر زیاد براش شوک آور نبود، انگار یه چیزی بود که منتظرش بود! خلاصه با برخورد مصطفی یکم حالم بهتر شد، رفتیم داخل، اغلب بچه‌ها که حالا بیدار شده بودن و خبر رو شنیده بودن، رفته بودن تو همون شوک اولیه! داشتیم می‌رفتیم اونطرف سوله، علی سرِ راه مون خوابیده بود، مصطفی یه لگدی بهش زد گفت: "پاشو دیگه چقدر می‌خوابی حاج قاسم رو شهید کردن هنوز خوابی!؟" بهش گفتم بابا این چه جور بیدار کردنه! رفتیم سمت گوشیِ من که تو شارژ بود، پیام آقا هم منتشر شده بود:*"سردار بزرگ و پرافتخار اسلام آسمانی شد. دیشب ارواح طیّبه‌ی شهیدان، روح مطهّر قاسم سلیمانی را در آغوش گرفتند...ملّت ایران یاد و نام شهید عالی‌مقام "سردار سپهبد قاسم سلیمانی" و شهدای همراه او بویژه مجاهد بزرگ اسلام جناب آقای ابومهدی المهندس را بزرگ خواهد داشت..."*- سپهبد هم شد حاج قاسم+ آرهصبحانه رو خوردیم و رفتیم برای مراسم، مسجد خیلی شلوغ بود، سردار نقدی حرف های خوبی زد البته مضمونش رو الان دقیق یادم نیس، نوبت آقای نمکی شد، تا شروع کرد، زد زیر گریه، دائم می‌گفت: سردار عزیز ما رو شهید کردن... و همینجوری زار میزد، اومدیم بیرون، دلِ کل مردم شکسته بود همه عزادار شده بودیم فرقی نمی‌کرد چپ و راست، اصلاح‌طلب اصولگرا، فقیر و غنی، همونطور که خودش می‌گفت همه ما بچه‌های حاج قاسم بودیم...شب یه غرفه صلواتیِ فلافل تو محوطه بیرونِ مزار زده شده بود که ما هم تو کارهاش کمک کردیم، هم فلافل درست می‌کردیم هم جلوی غرفه چایی گذاشته بودیم، مردم صف می‌کشیدن و فلافل می‌گرفتن. حاج صادق آهنگران هم اومده بود و با اون صدای آرامش بخشش شعر می‌خوند و صداش به ما هم می‌رسید. بعد از چند ساعت که کار غرفه و مراسم تموم شد، رفتیم و خوابیدیم.از ظهرِ فرداش باید کم‌کم برمی‌گشتیم تهران، دیگه اون شادابی مسیرِ اومدن، بین بچه‌ها نبود. شایعه هم که خیلی زیاد مطرح می‌شد، از حمله به پایگاه عین الاسد تا برگزاری جلسه شورای عالی امنیت ملی به ریاست رهبری!ما هم هی تایید و تکذیب می‌دیدیم و تو وَن باهم صحبت می‌کردیم. صبح زود رسیدیم دانشگاه و بعد از یکی دو روز هم کم‌کم درگیر مراسم تشییع و اسکان مسافرها تو مسجد دانشگاه شدیم و شاهد اون مراسم میلیونی بودیم...A.hkmA.hkmFri, 01 Jan 2021 15:36:56 +0330