<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های علیرضا کریمی</title><link>https://virgool.ir/feed/@alicrips84</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 05:07:59</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>علیرضا کریمی</title><link>https://virgool.ir/@alicrips84</link></image><item><title>زندان ذهن</title><link>https://virgool.ir/@alicrips84/زندان-ذهن-a6pf1okraavu</link><description>چند وقتیه که یک چیزی رو به خوبی چشیدم حس این که بهتره خودت رو توی قفس ذهنت حبس کنی شاید این خود محبوسی بهت بفهمونه که دیگه قرار نیست جات رو تنگ تر کنی وقاب دیگه ای به غیر از یک اتاق 3 در4 بگیری چون ممکنه مستطیل ذهنت به کره ای تبدیل بشه که مجبور بشی انقدر بچرخی که هیچ وقت به11 به 11 مورد نظرت نه روی چمن سبز رویاهات بلکه روی آسفالت چاله چوله دار کوچه بن بست (رو به جلو ) هم نرسی چون انتخابات ناخواسته و اجباری ان احساسی ان و بد تر از همه انتحاری ان چون اینجا به جای کلید قفس مجبوری دستت سیم چین بگیری انقدر ببری تا بریده نشی.این طوری ها شده که دیگه مرزی در کار نیست که حتی بخوای با سیم چین بخوای فرای اون قدم بذاری دنیا اینطوره که اردوگاه قوانین خودش رو داره حواست باشه قیچی دست ماست مواظب باش آرزوهات پرپر نشه  تا اینکه به جای تک بعدی محبوبت از پرتره ی آرزوهات قلم دستت بگیری تا اون رو خودت به تصویر بکشی ولی این دفعه تصویرت نه HD میشه نه اینکه دیگه عکاس میگه: یه بار دیگه لطفا ظاهرا خوب نیفتادید.ولی بیرون از قفس قلموت فقط به دو تا رنگ عادت میکنه قرمز و سیاه. قرمز برای اینکه ارزشش به اندازه خون آدمایی که خواسته و ناخواسته باید روی قلموت بریزی و سیاه برای اینکه هاله دودی جلوی راهت باشه که یادت باشه باید سخت نفس بکشی یا جای آخری که بودی آتیش گرفته قرار دودش تو چشم همه بره .از قوانین دیگه توی قفست اینکه همه چی سر موقع میرسه منظورم غذا و زمان ملاقاتته هر چقدر هم سخت باشه که پشت میله است ولی باز میتونی بگی که رسیدم دیگه بهش تعلقی ندارم ولی بیرون قفس باید بدونی تو خودت یه غذایی برای دهن بزرگتر از خودت می تونی انقدر کثیف باشی که مثل یه موش فقط تفریح تله موش هاش باشی یا یا کریم جاده ابرهاش ولی از قضا آسمون گرفته تنها نقطه سفیدش تویی پس میخوایم اولین قطره ی بارونش به رنگ سرخ باشه تا همه بدونن خدا امروز محبت ویژه ای به ما کرده همچنین که دوباره راس زمان مورد نظر غذا رستوران اردوگاه درد اجباری حاضره .ولی توی  زندان ذهنت این زمانه که افسارش به دست تو به هرمدتی که بخوای همراهت میشه ولی بیرون دو تا موجودن که هیچ وقت انتظارت رو نمی کشن: ساعت و تاریخ .فکر کنم ساعت خیلی کیف می کنه وقتی می بینه که خودش می چرخه بقیه رو هم می چرخونه ولی نه این دفعه روی یه مدار 360درجه بلکه روی دامنه ای که اعدادش حقیقی ان پس تو یا منفی میری یا مثبت هر چقدر هم کم یا زیاد باشه ولی ظاهرا دامنه ات بردش تنها دوباره به یه نقطه ثابت بر می گرده که قراره اینطور رقم بخوره  بعد یه روز سخت ساعت باز سلام نکرده میره و دیگه هم اون لحظه رو بر نمی گردونه . ولی تاریخ ثابت وایستاده نه اشتباه نکنید اون تاریخی که واقعیت امره رو نمیگم که همه میگن خب خسته شدیم بریم صفحه جدیدی از تاریخ رو رقم بزنیم نه اون نه همونی که هر چند وقت یه بار برحسب اجبار مجبوری خودت رو به دستش بسپاری تا ببینی قراره چه حماسه ای بیافرینی و علاوه بر اینکه توی همون تاریخ یه روزی شروع شدی و یه روز تموم میشی.توی زندانم دیگه تاریخ و ساعت نمیدن که دیگه کی باید سوالات رو تشریحی پاسخ بدم یا تشریحی و مهم تر از همه اینکه  سوالات ورقه امتحانی رو دیگه یه عقده ای که هر چی توی رینگ دنیا مشت خورده نمی نویسه و جالب تر این که دنیا تهش موفق باشید نمی نویسه فقط میگه بفرمایید مرحله بعد حالا باید ورقه ها رو صحیح کنیم ولی اونجا سوال ها رو نمی نویسی فقط تصور می کنی و روی کاغذ میاری و باید بدونی نمره ای در کار نیست چون تو دیگه انقدر حریص نیستی که بخوای بالاتر بری.بالاتر مثل زوزه های سگ های ولگرد ولی قبلش یه چیزی رو بی پرده باید بگم که سگ ها در مقابل سگ نما ها خیلی مقدس اند و به نظرم میتونن نمادی از غسل تعمید بشن چون شاید ازشون کک و چرک بریزه ولی از سگ نما ها بهتره بگم چیزی نمیریزه بیرون روی صورتشون سرمه ای از بی شرافتی توحش و پرخاشگری میریزه چون سگ بلده به چیزی که تهدید می کنه پارس کنه ولی سگ نما هر جا که میره پارس می کنه تا همه بفهمن آره من یه خطرم برای تو.توی زندان ذهنت هیچ وقت چشم هات رو به چیزی نمی بندی چون قرار نیست فردا صبحی باشه که توش قیمتی تغییر کنه یا جنگی بشه یا خطری تهدیدت کنه  یا اینکه آنقدر بدشانس باشی که چهره ضعیف مرگ به نمونه کاملش تبدیل بشه ولی بیرون زندان داستان دیگه ای برقراره اونم خواب نیست داستان خواب زدگی که تو باید چشم هاتو ببندی آره باید ببندی آره باید خودت نباشی باید بدون عصا راه بری چون تو محکوم به قدم زدن توی اتوبان بدون قانونی .بهتره توی زندان ذهنت یه قناری تکامل یافته باشی آره دقیقا به این فکر کنی که هویتی نداری محبوبی نداری و عذری نداری دقیقا عذری نداری چون آواز غمگینت می تونه توی شبکه های پخش موسیقی پخش بشه و دیگه نه تحسینی وجود داره و نه تحقیری ولی آوازت بیرون بیشتر از اینکه تحسین بشه یا تحقیر سرزنش میشه اگه دوزاری تون افتاده باید بگم آوازت وجودته که دنیا ازش عذر میگیره تا اونم باهاش اپرا بگیره ولی صدای بلبل توی باغ نمیاد صداش اینطوریه که کنسرت قارقار کلاغ های خیابون های تهرانپارس تموم شده حالا نوبت خرناسه لاشخور های فرجامه که بیان دوباره صدای بی قانونی بشن و بگن اون ور اتوبان باقری ممکنه هر اتفاقی بیفته پس هیچ وقت تلاش نکن عینک آفتابی بزنی چون دیگه خط بریلی در کار نیستبه نظرم زایشگاه مرده ها به قبر زنده ها می ارزه چون زندگی توی خاکی که سرده همسایه هاش کرم های ناشنوان و قفسی که هر موقع بروز رسانی میشه تا تصویر صفحه اش قدیمی به نظر نیاد نمی تونه جای زایشگاه مرده ها رو بگیره چون دیگه قرار نیست بمیری بجنگی یا ببازی یا اعتماد نکنی چون دیگه  خطت به کلمات کالبدی مشقی و قلبی سنگی و ذهنی بنگی آلوده نمی شه .</description><category>علیرضا کریمی</category><author>علیرضا کریمی</author><pubDate>Sun, 26 Mar 2023 20:22:24 +0330</pubDate></item></channel></rss>