https://virgool.ir/feed/@alibekmazعلی بِکماز، طراح رابط و تجربه کاربری. عاشق سفر، تعامل، هیچ‌هایک و تقریبا بقیه ی چیزها :)fa2026-11-12 22:31:57https://files.virgool.ir/upload/users/193054/avatar/hmpYhJ.jpeghttps://virgool.ir/@alibekmazhttps://virgool.ir/@alibekmaz/امروز-تولدمه-و-من-می-خوام-بلند-بلند-فکر-کنم-yag9cl3aqw9c۹ مرداد ۱۴۰۰. اولین تولدم تو، به اصطلاح، قرن جدید.تا اینجای امروز، هنوز کسی تولدی برام نگرفته که شمع فوت کنم که عکسشو اینجا بزارم =)خب همیشه وقتی تولدته اولین بحث اینه که دقیقا چند سالت شده. خب من واقعا از این بحث حالم به‌هم میخوره! حالا ۲۲ یا ۲۳ چه فرقی داره؟ البته خب آدما کم‌تر پیش میاد که حرف درست و حسابی برای زدن داشته باشن. با در نظر گرفتن این موضوع معمولا بهتر میتونم با این‌جور بحثا ارتباط برقرار کنم. مخصوصا این که خودمم معمولا حرف درست و حسابی‌ای برای زدن ندارم. نهایتا ۴ تا داستان و چند‌تا تجربه عجیب و غریب و نهایتا ۴ تا اطلاعات راجع به چند‌تا زمینه مختلف. البته تو این یه سال و نیم که تو زمینه طراحی تجربه و رابط کاربری متمرکز شدم، حرفای جالب‌تری برای زدن دارم، ولی درکل واقعا ترجیح میدم شنونده باشم همیشه تو جمعا. مگر این‌که ببینم دیگه فضا خیلی داره خشک میشه. عااام خب البته خیلی وقته که دیگه زیاد تو جمع دوستای قدیمی یا جدید نمیرم. حقیقتا ترجیح میدم یا تنها باشم، یا با یکی دو‌نفر باشم. تو این جور فضا‌ها احساس راحتی بیشتری می‌کنم. بگذریم...هدفاتو مشخص کن علی!خب از یه جایی به بعد، شب قبل تولدم همیشه خودمو تو آینه نگاه می‌کنم و به این فکر می‌کنم که سال بعد دوسداری خودتو کجا ببینی. دیشب‌هم همین‌کار رو کردم. اما صادقانه بگم، خیلی غمگین بودم. اصلا از این شرایطی که جامعم توش قرار داره راضی نیستم! راستش خب تو دنیای ایده‌آلم من یه بخشی از رشد و پیشرفت جامعم بودم. اما الان حس می‌کنم که جامعم اینو از من نمی‌خواد و من به اندازه کافی قوی نیستم که الان بتونم کاری کنم. از طرف دیگه وقتی به این فکر می‌کنم که همینجا چیزایی که دوست‌دارم رو بدست بیارم، خیلی دست‌نیافتنی، سخت و دور میشه همه‌چیز. برای همین یکی از اهدافمو برای امسال رفتن گذاشتم. مقصدمو دقیق مشخص نکردم (شاید چون از ته دلم نمی‌خوام این‌کارو انجام بدم) اما می‌دونم یسری چیزا برای رفتن لازمه، فرقی نداره کجا بخای بری. پس اگه هدفمو بخوام خرد کنم اولیش میشه بهتر کردن وضعیت مدرک زبانم و گرفتن مدرک مناسب براش. قدم دوم میشه گرفتن پاسپورتم که یسری کارا باید براش انجام و همینطور الی آخر. یه مشکل دیگه‌ای که دوسدارم امسال حلش کنم، وضعیت بدنمه. این چند‌ساله بدون این‌که خودمو قوی کنم ازش توقع داشتم باهام پا به پا بیاد. خب اونم (بدنم در واقع) یسری جاها منو تنها میذاشت و خیلی کارا رو نمی‌تونستم بکنم. خب راجع به بدنم اول از همه وضعیت تغزیه‌م رو باید درست کنم. همیشه نسبت به قضا خوردن خیلی بی‌تفاوت بودم و خیلی برام اهمیتی نداشت واقعا، اما برای داشتن یه بدن سالم باید تغزیه خوبی داشت. ازین جهت می‌خوام که امسال هر روز حداقل ۳ وعده غذای خوب بخورم. خیلی روزا میشه که حتی یه وعده غذا هم نمیخورم و این واقعا بده. می‌خوام سعی کنم بیشتر برای غذا خوردن برم خونه و از غذا‌های مامانم حسابی لذت ببرم. خب از یه طرف دیگه هم باید اصولی‌تر ورزش کنم، نه این که یهو جو بگیرتم و یه کار خفن و سنگین بخوام بکنم. این که تو برنامه دیشبم شکست خوردم بیشتر منو به این فکر برد که باید این وضعیت رو درست کنم و اصولی‌تر با بدنم رفتار کنم. جلو‌تر میگم تو چی شکست خوردم. تصمیم گرفتم یه باشگاه بدنسازی برای چند‌ماه بصورت مداوم برم. بیشتر کوه برم و صد البته که وقتی میرم کوه به خودم زیاد فشار نیارم و سعی کنم بدید یه ورزش بهش نگاه کنم تا تفریح. تفاوت این دو مدل نگاه کردن رو هم در ادامه توضیح میدم. یه مشکل دیگه‌هم که درواقع تو بدنم محسوب میشه، بحث دندونامه. اون‌ زمانی که تو کافه کار می‌کردم اصلا باهاشون خوب رفتار نمی‌کردم. بعد از اونم یکم بیشتر بهشون توجه کردم اما بازم کافی نیست. یسری رسیدگی‌ها لازم داره و یسری خرابی‌ها هست که باید درستشون کنم. قبلا یکی از دندونام یه مشکل عجیب داشت که این رسیدگی رو هی عقب‌تر مینداخت. ریشه یکی از دندونام تهش باز بود. احتمالا وقتی بچه بودم یه ضربه‌ای چیزی خورده و اون باعث شده ریشه‌ش کامل نشه و نصفه بمونه. چند روز پیش بعد ۴ سال بالاخره رفتم پیش یه جراح که این مشکلو درست کنم. قبلا هم رفته بودم اما چون خرجش زیاد بود و فکر می‌کردم ممکنه چند روز از کار و زندگی بندازتم، میترسیدم که درستش کنم. اما بالاخره این چرخه رو هم شکستم و یروز رفتم و درستش کردم. راستش اونقدری که اسمش سنگین بود، خودش سنگین نبود و کاش زود‌تر این‌کارو انجام میدادم. حالا باید بعد از تموم شدن دوره چرک خشک کنم برم و خرابی‌های دندونمو درست کنم. بعد از انجام دادن این‌کار می‌خوام بزرگترین لطف ممکن رو در حق بدنم بکنم. می‌خوام سیگارو ترک کنم! البته تو کتاب عادت‌های اتمی یه نکته طریفی رو راجع به این مباحث مشخص کرده و حس می‌کنم من باید از این‌جا به بعد زندگیم ازش استفاده کنم. گرچه پیشنهاد می‌کنم که حتما این کتاب رو بخونید اگه براتون کنترل‌ عادت هاتون مهمه، اما اگه به زبون خودم بخوام کوتاه بگم این میشه:«برای به وجود آوردن تغییر تو زندگی، مثل ترک کردن یه عادت یا به وجود آوردن یه عادت تو زندگی، باید روی هویتتون کار کنید و درواقع هویتتون رو تغیر بدین. مثلا اینطوری که من اگه سیگارو ترک کردم و یکی بهم سیگار تعارف کرد، بگم "من سیگاری نیستم" بجای این که بگم "من سیگارو ترک کردم". یا مثلا بگم "من هر روز ورزش می‌کنم" بجای این که بگم "دارم تمام تلاشمو می‌کنم یه هر روز ورزش کنم". یعنی درواقع باید خودت رو با اون خصیصه بشناسی و اون عادتی که می‌خوای رو بخشی از هویتت بدونی؛ یا اون عادتی که نمی‌خوای رو بخشی از هویتت ندونی که صرفا کنار گذاشتیش، چون اینطوری احتمالا یه مدت بعد دوباره اون کارو انجام میدی.»یکی دیگه از برنامه‌هام برای امسال اینه که این عادت نوشتنی که تازه شروع کردم رو می‌خوام نگه‌دارم. شاید بعدا این‌کارو در قالب پادکست یا هر نوع دیگه‌ای انجام بدم، اما قسمت مهمش، اینه که حرفایی که دارم رو بزنم و هم برای خودم ثبتشون کنم، هم منتشرشون کنم. باید حواست به این نکته‌ها باشه علی!به نظر خودم یکی از بزرگترین مشکلات من تو زندگیم اینه که دائما ازین شاخه به اون شاخه میپرم و زمینه‌های خیلی زیادی رو دوسدارم. خب از نظر شغلی که بالاخره بعد از ۲ سال تونستم چیزی که عاشقشم رو پیدا کنم. این خیلی خوبه و تا حد خوبی امسال روش متمرکز بودم. اما راجع به زمان‌های فراغتم خیلی خوب نتونستم عمل کنم و تو بخش خاصی پیشرفت نکردم. درواقع یبار اومدم همه کار‌هایی که دوسدارم انجام بدم رو نوشتم، و شد ۳۰ و خرده‌ای مورد! خب این واقعا نشدنیه که بخوای مداوم همشونو انجام بدی! تو زمان‌های آزادم نمی‌تونستم از مجموعه زیاد چیزایی که دوسداشتم چیزی رو انتخاب کنم. بخاطر این نتونستن، خیلی پیش میومد که هیچ‌کاری نکنم و همینطوری زمانمو بگذرونم فقط. فک کنم این موضوع یجور پارادوکس انتخابه. برای امسال زمینه‌هایی که می‌خوام توشون فعالیت کنم رو کامل مشخص کردم. به هیچ‌وجه نباید زمانی رو که برای اونا اختصاص دادم رو به کار دیگه‌ای اختصاص بدم. حالا بجز اونا چند‌تایی کار نصفه دارم که امسال حتما باید تمومشون کنم. مثلا من یکی دو سال پیش شروع به ساختن یجور ساز باحال کردم و الان فک کنم دو سالی میشه که تو مرحله‌های آخرش گیر کردم و دیگه روش کار نکردم. احتمالا چند روز دیگه تو سوشال مدیا‌هایی که فعالم، یه دعوت به کمک می‌کنم که اگه کسی علاقه‌داشت دو روز بیاد با هم دیگه چند ساعتی روش وقت بزاریم و تمومش کنیم. اگه شما علاقه دارین کمکم کنین حتما بهم بگین :) یه جای چاقو و یه‌جور کتابخونه دیواری هم هست که باید برای دوتا از دوستام درست کنم. این دوتا هم فک کنم دو سه روز وقت بخوان، اما فک کنم بتونم اینا رو تنهایی انجام بدم. بجز این کارایی نجاری طور فک نکنم دیگه کار خاصی بخوام امسال انجام بدم، مگر این که یه زمان خالی خیلی خوب پیدا کنم که به اهدافم صدمه نزنه. کار بعدی‌ای که باید سعی کنم انجامش ندم، پیانوِ. درواقع کیبرد =) سال پیش براش زمان گذاشتم و حتی کلاس هم رفتم، اما به اندازه کافی تمرین نمی‌کردم. امسال احتمالا زیاد تمرین نکنم و نهایتا یکی دوتا آهنگ برای خودم مشخص کنم و همونا رو خود آموز تمرین کنم. اینم در صورتیه که به اون اهدافم صدمه نزنه، اگه تداخل داشتن با هم قطعا اهدافمو انتخاب می‌کنم و این زمینه رو هم قربانی می‌کنم. بقیه کار‌هایی هم که دوسداشتم شروعشون کنم یا ادامشون بدم رو میزارم کنار و سعی می‌کنم اصلا بهشون فکر نکنم. توی برنامه روزانم باید ۱ تا ۳ ساعت زمان همیشه در نظر بگیرم برای استراحت مغزم. میتونم توی اون تایم کتاب بخونم یا همون پیانو و نجاری که گفتم رو انجام بدم. هر از چند‌گاهی حتما باید سفر برم. حتی اگه شده سفر یک روزه. عااام فک نکنم نکته دیگه‌ای مونده باشه :)تقدیرها و تشکرهااین بخشو خیلی طولانی نمی‌کنم. فقط از خودم تشکر می‌کنم بابت این‌که امسال کاملا احساس می‌کردم تونستم جای مناسب برای خودمو پیدا کنم، عاشق انجام دادن شغلم باشم، آدمای درستی رو برای ارتباط برقرار کردن پیدا کنم، چرخه سفر نرفتنم رو بشکونم، چرخه ننوشتنامو بشکونم، چرخه درست نکردن دندونامو بشکونم و در نهایت حس کنم که دارم به سمت اهدافی که همیشه داشتم حرکت کنم و پیشرفتمو کامل احساس کنم. خب دوتا بحث بود که گفتم در ادامه متن توضیح میدم:پروژت شکست خورد علی! باید چیکار کنی؟خب من دوران دبیرستان، دوسالی بود که هر جمعه کوه می‌رفتم. سال اول اون کوه رفتن‌ها هنوز خسرو (موتورم) رو نداشتم. داخل شهر با دوچرخه جا بجا میشدم و جمعه‌ها با اتوبوس و مترو و تاکسی میرفتم کوه. خب من از وسایل نقلیه عمومی بدم میاد و همیشه به این فکر می‌کردم که کاشکی میشد با دوچرخه برم کوه. اون موقع هنوز جسارت انجام دادن این کارو نداشتم، اما چند وقت پیش که صرفا می‌خواستم از خونمون تا میدون ولیعصر دوچرخه سواری کنم، (تقریبا ۵ کیلومتر) دیدم که تونستم تا پارک ملت برم! اتفاق باحال و خوشحال کننده‌ای بود برام. اتفاق افتادنشم خیلی جالب بود. اینطوری که اول تا میدون ولیعصر رفتم، بعد گفتم تا فاطمی برم، بعد گفتم خب تا پارک ساعی برو، بعد تا میدون ونک و در آخرم چون لمیز میدون ونک بسته بود، گفتم تا پارک ملت برو و بعد برگرد برو کافه. خب تو همین موقع‌ها یادم اومد که چقدر دوسداشتم تا کلکچال با دوچرخه برم و خب یجورایی انگار قبحش برام ریخت. یه بازه ی دو هفته‌ای تقریبا بعدش زیاد نتونستم دوچرخه سواری کنم، تا این که بعد از یکی دوتا برنامه‌ی ۶،۷ کیلومتری تصمیم گرفتم دیروز تا کلکچال برم. طرفای ظهر یه ۱۲ کیلومتر رفتم و شب ساعت ۲ بعد از این که شام خوردم لباسامو پوشیدم که تا کلکچال برم. اما از همون اول که نشستم رو دوچرخه زانوی چپم شروع به درد گرفتن کرد. هر ترفندی که بلد بودم رو اجرا کردم تا دردش آروم بگیره و بهتر بشه شرایط، اما فقط تا پارک ساعی تونستم برم و اونجا احساس کردم اگه ادامه بدم، ممکنه اتفاق بد‌تری برای زانوم بیوفته. اون لحظه که با این واقعیت مواجه شدم که "نمی‌تونم!"خیلی غم‌انگیز بود واقعا. قرار بود این‌کار کادوی تولدم به خودم باشه، اما خب نشد. بخش خوبش این بود که فهمیدم این رسیدگیه به بدنم چقدر مهمه و چقدر باید این‌کارو انجام بدم.تفاوت ورزش کردن و تفریح کردن برای من :)خب عموما تو حالت عادی، تفریح کردن، سبک‌تر از ورزش کردنه. اما برای من اینطور نیست. وقتی قراره ورزش کنی، یسری چهارچوب و اصول و قواعد هست که با درنظر گرفتن اون‌ها ممکنه به خودت فشار بیاری. این مفهوم ورزش کردنه برای من.و اما تفریح کردن. تفریح کردن برای من یعنی هرکاری که دلت می‌خواد رو انجام بدی! خب متاسفانه معمولا دلم کارای سنگینی رو انتخاب می‌کنه =) اینطوری میشه که من مثلا یهو تصمیم می‌گیرم بدون رعایت کردن اصول و قواعد تغذیه، تجهیزات و غیره، تقریبا ۲۵ کیلومتر سربالایی (خیابون ولی‌عصر) رو رکاب بزنم. خب قبلا‌تر ها وقتی دلم یچیزی می‌خواست، بدنم بیشتر باهام راه میومد و می‌تونستم؛ اما پدرم در میومد و اذیت می‌شدم در حالی که دارم ادامه میدم. اما دیشب یه تلنگری خوردم وقتی دیدم واقعا "نمی‌تونم". یه مثال دیگه: قبلا وقتی فوتبال میرفتم، هدفم این نبود که ورزش کنم. میرفتم که تفریح کنم. این می‌شد که همیشه پدر خودم و زانوم و کمرمو در میوردم که بتونم کارایی که تو اون لحظه تصمیم میگرفتم رو انجام بدم یا باعث بشم تیمم ببره. خب این واقعا بد بود چون خیلی جدی هر هفته بعد فوتبال حتی برای راه رفتنم هم به مشکل می‌خوردم و فرداش باید کلی استراحت می‌کردم تا درد زانو و کمرم بهتر بشه. اینا بجز دردای عضلانی‌ای بود که تا چند روز باید تحملشون می‌کردم. درسته که این مدل برخورد کردنم با خودم باعث شده قدرت تحمل دردم بیشتر بشه، اما الانا دارم حس می‌کنم که دارم صدمه میبینم. پس باید این جریان رو متوقف کنم و یه مدت درست و حسابی ورزش کنم تا بدنم قوی‌تر بشه.در پایانواقعا کاش تولدم تو این برهه زمانی نبود. کاش هیچ کدوم این اتفاقا نمی‌افتاد. کاش مثلا امسال تولدم اسکیپ میشد و من تولدی نداشتم. فکرکن؛ یه سالِ بدونه ۹ مرداد. این روزا هممون ناراحتیم. یجور ناراحتی جمعی. این خیلی بده و من واقعا دوسش ندارم. اما خب از طرفی هم دوسندارم که فقط بشینم و غصه بخورم. درسته نمی‌تونم چیزی رو اینجا تغییر بدم، اما میتونم با قوی‌تر کردن خودم، منتظر باشم تا در آینده شاید بتونم کاری انجام بدم که مطمئن باشم تاثیر گذاره و در مسیرِ درستِ ایجاد تغییر تو جامعه‌ست. ازین غم و غصه‌های تموم نشدنی بگذریم ...اگه راجع به نوشته‌هام خواستین با هم دیالوگ کنیم، تو همه شبکه‌های اجتماعی با شناسه Alibekmaz میتونین منو پیدا کنین. می‌تونین به Alibekmaz@yahoo.com هم ایمیل بزنین. (مخصوصا اگه مثل بزرگمهر براتون حس نامه فرستادن رو تداعی میکنه:) ) با کمال میل استقبال می‌کنم. دمت گرم که تا اینجا باهام بودی و امیدوارم سری‌های بعدی، بعد از خوندن نوشته‌هام خوشحال‌تر باشی ?alibekmazalibekmazSat, 31 Jul 2021 21:38:42 +0430https://virgool.ir/@alibekmaz/ریشامو-زدم-اومدم-کافه-عمارت-روبرو-و-این-بار-می-خوام-بنویسم-pqnpkv6iexyeکنج عمارت، جایی که لا به لای نوشتن دائم بهش خیره بودمسلام! اینطوری شروع میکنم که تا مدت‌ها بیرون رفتن و صحبت کردن با آدمایی که میشناسم یا حتی نمی‌شناسم رو به فیلم دیدن، بازی کردن و حتی کتاب خوندن ترجیح میدادم. پس درواقع میتونم خودم رو با خصیصه «علاقه زیاد به تعامل و ارتباط برقرار کردن» معرفی کنم. البته من همیشه اینطوری نبودم و به مرور زمان تبدیل به همچین آدمی شدم. یعنی مطمئنا اگه علی بِکمازِ ۲۲ ساله رو کنار علی بِکمازِ ۱۶ ساله بزارین، ممکنه کنتراستی که وجود داره چشماتون رو اذیت کنه D:حالا اصلا داستان چیه؟داستان از این قراره که من همیشه دوسداشتم بنویسم و همیشه خدا نمی‌نوشتم! یعنی دفتر یا نوت گوشی یا هرچیز دیگه‌ای که قرار بود توش بنویسم رو باز می‌کردم، روز اول می‌نوشتم، اما فقط روز اول مینوشتم. به همین دلیل از یجایی به بعد پاراگراف اول نوشته‌هام همچین مظمونی داشت «امیدوارم این‌بار کامل بنویسم و تمومش کنم.» اما از یجایی به بعد این موضوع بیشتر اذیتم می‌کرد، چون فهمیده بودم با نوشتن می‌تونم با آدمای بیشتری تعامل کنم و با آدمای بیشتری آشنا بشم. خلاصه که من هی تلاش می‌کردم و هی شکست می‌خوردم.(موفق‌ترین نوشتم یه نمایشنامه بود که ادیت نهاییش مونده فقط D:) البته که همیشه از خودم می‌پرسیدم این‌بار چرا نتونستم بنویسم و سعی می‌کردم تو دفعات بعدی حواسم به چیزایی که باعث میشدن نتونم بنویسم باشه. این افت و خیز‌ها فکر کنم امروز تموم شد دیگه. چون ریشامو زدم، اومدم کافه عمارت روبرو و دارم مینویسم! فقط همینو می‌خواستی بگی؟قطعا که نه! اندازه چندسال حرف واسه نوشتن دارم. می‌خوام سفرهامو براتون بنویسم (با تک تک جزئیاتش)، آدمایی که باهاشون هیچ‌هایک کردم که احتمالا خیلیاشون رو یادم نمیاد، مشاهده‌هام تو خیابون و کافه‌ها وقتی که میومدم بیرون که فقط به اطرافم نگاه کنم، داستان آدمایی که وسط راه زندگیم یهو سبز شدن، با هم صحبت کردیم و دیگه هیچ‌وقت همو ندیدیم، تجربه‌هایی که تو کوه‌نوردی داشتم و مخصوصا اون‌ باری که توکوه گم شدم، داستانای خنده‌داری که تو زندگیم اتفاق افتادن، داستان پرتغال، اون مدتی که تو زمینه تئاتر فعالیت میکردم، اون دوسالی که دنبال زمینه مناسب (برای کار کردن و پول درآوردن) میگشتم که مطمئن باشم می‌تونم تا سال‌ها عاشقش باشم و سختی‌هایی که تو اون مدت کشیدم. آدمای عجیبی که تو کافه‌هایی که کار می‌کردم دیدم، داستان بن‌بست دوم که یجورایی همیشه انگار تو زندگیم بوده، اصلا همین تلاش‌هام برای نوشتن! و کلی چیز دیگه...اما خب ...یادمه یبار بخاطر همین مسئله نتونستم بنویسم. شاید یجورایی پارادوکس انتخاب مثلا ... مثل وقتی که یه آدمی که دوسش داری رو برای مدت خیلی طولانی ندیدی و وقتی میبینیش اونقدر اتفاق و داستان و غم و شادی و ... تو سرت هست برای گفتن بهش که نمیدونی چی بگی. خب پس اینبار یچیز ساده رو مینویسم :)درواقع جرقه نوشتن این متن یه تویتی بود که چند روز پیش دیدم.توییت مذکور از کاربری که نمیشناسمش:)این فیلم لعنتی خیلی تو زندگی من تاثیر داشته. زمان کنکورم بود که دیدمش و ۱۶ سالم بود. یه عزیزی بهم معرفی کردش و تو اولین فرصت دیدمش. اون موقع‌ها هر جمعه میرفتم کوه تقریبا و هنوز زمین نخورده بودم و زانو آسیب ندیده بود. برای جمعه آخر هفته می‌خواستم همه موزیکایی که تو فیلمه بود، تو گوشم پلی بشه. خیلی آدم خوش‌شانسیم که فهمیده بودم دقیقا چی می خوام=) اما با وجود این که کلی دنبالشون گشتم پیداشون نکردم... این شد که به یکی از دوستام که خوره‌ی موزیک بود و چند ترابایت موزیک داشت داستانو گفتم. دمش گرم، برام پیداشون کرد و من آخر هفته همه موزیکاشو گوش دادم و دائما تصاویر سکانس‌های مختلفش رو تو ذهنم میدیدم. و این داستانی بود که تازه شروع شده بود... یه مدت بعد وقتی می‌خواستم اولین سفرمو تجربه کنم، با همون موزیکا شروع کردم. یعنی از خونه تا ترمینال همه موزیکاشو گوش دادم و چنتاییشو که بیشتر دوسداشتم چندین‌بار گوش دادم. این اتفاق تقریبا تو همه سفرام افتاد. احساس خوبی که این موزیکا برام داشت واقعا توصیف ناپذیره. با وجود گاهیم از این توصیف ناپذیر بودن، تلاش خودمو می‌کنم:«انگار که یه آشنایی درگوشی بهم بگه برو پسر! اصن مهم نیست چی پیش میاد، اصن مهم نیست چقدر اذیت میشی، اصن مهم نیست چقدر نمیدونی... فقط کافیه نترسی و وارد دنیای عجایب بشی. مهم اینه که تو می‌تونی تصمیم بگیری بری! تو میتونی تصمیم بگیری هر چیز سنگینی که رو دوشته رو بزاری زمین و بری! و هروقت بخوای می‌تونی برگردی. تو می‌تونی آزاد باشی و هیچ تعلقی به هیچ چیز نداشته باشی و حتی می‌تونی اونقدر آزاد باشی که متعلقاتت رو همیشه با خودت حمل کنی. تو می‌تونی همه‌چیز باشی!»خلاصه‌ی فیلمداستان یه پسریه که تصمیم میگیره بره! فک کنم همین کافی باشه واقعا :)خب دیگه چی؟راجع به احساسم در رابطه با اون فیلم می‌تونم خیلی بیشتر از اینا بنویسم، اما فکر کنم الان بهتر باشه مکمل اون فیلم رو تو زندگیم بهتون معرفی کنم:کتاب «ولگرد‌های دارما» نوشته جک کرواکِ دیوانه :)یادمه وقتی شروع به خوندنش کردم اونقدر محوش شده بودم که برای اولین‌بار وقتی داشتم کتاب می‌خوندم گذشت زمان رو حس نکردم. سبک نوشتن جک کروآک اینطوریه که یه رول کاغذ برمیداشته و همینطوری شروع به نوشتن می‌کرده. اسم این مدل نوشتن رو «نوشتار خود به خودی» میزاره. مثلا رمان در راه رو تو یه رول ۶۰ متری تو ۳ هفته مینویسه. خودش نوشته‌هاشو اینطوری توصیف میکنه: « نویسنده باید مثل کسی بنویسد که در کافه ای نشسته و دارد ماجرایی را تعریف می کند، پس نمی تواند به جمله ای که پیش از این گفته برگردد و اصلاحش کند. هر چیزی که همان لحظه به ذهنش می آید، می نویسد و می رود.» معمولا داستانای زندگی خودشو مینوشته و در حین نوشتن جاهایی که دوسداشته رو تغییر میداده، اسم کاراکترا رو هم عوض می‌کرده و خب این خیلی باحاله. سبک زندگیشم هیپی‌طور بوده و تو دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی تو یه گروهی با اسم Beat که تو اون دوره و دوره بعدش خیلی تاثیرگذار بودن، فعالیت می‌کرده. راجع بهش تو این لینک میتونین بیشتر بخونین. خلاصه کتابجک کروآک، میره :)سخن آخرمی‌خوام که این نوشتن‌ها بخشی از هویتم باشه. علاوه بر داستانایی که برای تعریف کردن دارم، دوسدارم درباره تمام چیزایی که میدونم بنویسم، درباره هر فعالیتی که می‌کنم. تو این نوشته تلاشم این بود که حس خوبمو منتقل کنم و اون چرخه ننوشتن‌هامو تموم کنم. ممنونم از اون کاربر توییتر که جرقشو برام زد و بقیه دیالوگ‌هایی که بهم کمک کرد امروز این متن رو بنویسم. اگه راجع به نوشته‌هام خواستین با هم دیالوگ کنین تو همه شبکه‌های اجتماعی با شناسه Alibekmaz میتونین منو پیدا کنین. می‌تونین هم به Alibekmaz@yahoo.com ایمیل بزنین. با کمال میل استقبال می‌کنم.دمت گرم که تا اینجا باهام بودی و امیدوارم سری بعدی بعد خوندن نوشته‌هام خوشحال‌تر باشی ?alibekmazalibekmazSun, 11 Jul 2021 17:03:53 +0430