<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های علی بدیع‌زاده</title><link>https://virgool.ir/feed/@alibadizadeh94</link><description>کمی دردِ دل می‌نویسم</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 20:06:41</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/129377/avatar/WEcNrO.png</url><title>علی بدیع‌زاده</title><link>https://virgool.ir/@alibadizadeh94</link></image><item><title>۱۳۹۸/۷/۲</title><link>https://virgool.ir/@alibadizadeh94/۱۳۹۸۷۲-eekn9ltyuxmi</link><description>داشتم به دفترچه یادداشتم مرور می‌کردم که به این یادداشت رسیدم و من و به یاد اتفاقاتی انداخت که نمی‌دونم چی بود:۱۳۹۸/۷/۲ بدا به دلی مقصود است بر شکاندن، لکن نمی شکند. چراکه باز مقصود و خمیده می‌گردد و باز... . حال دلم شده است این چنین. می‌آیند با تبرزین و پتک هم می‌آیند اما حاصلش مگر جز صلحی موقت چیز دیگری است؟ آری چیز دیگری است و آن تجدید قوت است از برای شکاندن و خرد خرد کردن دل. و چه می توان کرد که دل شده است خیبری نفوذ ناپذیر.به دلم گویم: بس است دگر، بشکن تا آسوده شوم. و ساکت است.می گویم: تو مگر در دست من نیستی؟ و او ساکت است و من هم.گویا در این حال و احوال فقط منم من و کس دیگر را یارای مدد نیست.هرچی فکر کردم یادم نیومد این رو توی چه حالی نوشتم.</description><category>علی بدیع‌زاده</category><author>علی بدیع‌زاده</author><pubDate>Sat, 04 Apr 2020 15:24:33 +0430</pubDate></item></channel></rss>