https://virgool.ir/feed/@aliamirifa2026-11-12 03:07:50https://files.virgool.ir/upload/users/7320/avatar/XvTB4m.pnghttps://virgool.ir/@aliamirihttps://virgool.ir/@aliamiri/شاهِ-فندرها-برای-حراج-kh6oifm0idyrچندی پیش خبر حراج گیتارهای دیوید گیلمور، گیتاریست و خوانندۀ پینک فلوید، غوغای زیادی به پا کرد. چرا؟ چون گیلمور تصمیم گرفته فندر استرتوکستر سیاه‌اش را هم بفروشد. گیتاری که می‌شود گفت قلب تپندۀ تاریخچۀ موسیقایی پینک فلوید است. بله صد البته که حرف‌هایی که گیلمور طی مصاحبه می‌زند منطقی است و می‌شود درکش کرد. بالاخره قرار است پول این گیتارها صرف امور خیریه شود. از زاویۀ دید گیتارها هم به این قضیه نگاه کنیم، می‌بینیم تصمیم مبارکی است. هر گیتاری ترجیح می‌دهد صاحب گمنامی داشته باشد و نواخته شود تا اینکه گیتار دیوید گیلمور باشد و خاک بخورد.اما آه از آن استرتوکستر سیاه، شاهِ فندرها. می‌فهمم که اگر این یکی در مجموعه نبود، خبر این‌قدر سروصدا نمی‌کرد و احتمالاً حراج هم خیلی داغ از کار در نمی‌آمد. اما چیزی که فکرم را درگیر کرده، معنای این حراج برای خودم، و امثال خودم است که با موسیقی پینک فلوید (که پارۀ بزرگی از آن مدیون صدای این استرتوکستر است) بزرگ شده‌اند و هرگز اجرای زندۀ پینک فلوید را ندیده‌اند. من یکی همیشه فکر می‌کردم بالاخره یک روز آن فندر افسانه‌ای را از نزدیک در موزۀ پینک فلوید خواهم دید.سویۀ غم‌انگیز این تصمیم گیلمور -جدای‌ازاین واقعیت که او دیگر هیچ آهنگ جدیدی با آن گیتار نخواهد ساخت و هیچ سولوی قدیمی‌ای را با آن نخواهد نواخت- این است که احتمالاً گیلمور امید چندانی به ماندگاری میراث معنوی پینک فلوید ندارد. و شاید حق با اوست. در زمانه‌ای که همگی مقهور و مغلوب جریان (flow) شده‌اند و به‌سختی سراغ چیزهای کهنه می‌روند، دور نیست روزی که بدون حضور گیلمور و واترز، یا میسون در صدر اخبار، دیگر حتی نامی هم از پینک فلوید برده نشود.Ali AmiriAli AmiriMon, 25 Feb 2019 21:55:01 +0330