https://virgool.ir/feed/@ali4742003fa2026-11-11 23:02:03https://files.virgool.ir/upload/users/26783/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@ali4742003https://virgool.ir/@ali4742003/مش-قاسم-nle0ddmiuynz از بازار رد میشدم که دیدم یه مرد مسن با قدی کمی خمیده و عصای سفید با یه چرخ دستی و چنتا پلاستیک پر از کیک و بیسکویت داره میره و میگه تی تاب ، بیسکوت کرم دار کلوچه نان رضویه ساقه طلاییه...گذر به گذر بازار رو وجب به وجب بلد بود میدونست مغازه کی کجاست...جلوی در مغازه میرفت و صاحب مغازه رو صدا میکرد و میگفت چی میخوای امروز...بعد از یه ساعت که دنبالش بودم رفتم بهش گفتم میخوام ازت عکس بگیرم باخنده گفت برای چی؟؟ و این شد که چند ساعتی رو با مش قاسم گشتم...بخاطر اینکه پدر و مادرش دختر عمو پسر عمو بودن دچار یه بیماری ژنتیکی میشه و در نه سالگی بیناییش رو از دست میده...گفت بردنم تهران بیمارستان هزار تخت خوابه شوروی اونجا یه دکتر بود که دیلماج داشت وقتی معاینم کرد گفت کاری از ما بر نمیاد و پول معاینه رو بر گردوند...میگفت اون اوایل خیلیییی برام سخت بود ولی یواش یواش عادت کردم...53 سالش و همیشهه لبخند رو لباش...ازش پرسیدم مش قاسم هیچ وقت بخدا گلایه نکردی چرا نابینا شدی؟گفت چرا گلایه کنم!!!اینقدر آدم هست روی تخت خوابیده و نمیتونه راه بره ولی من سالمم هرجا میخوام میرم...میگفت خدا خیلی مهربون هرچی که خواستم بهم داده دوتا پسر بهم داده یه دختر ماه بهم داده ، کربلا رفتم سوریه رفتم تنم سالم...باز پرسیدم واقعا مش قاسم هیچ وقت بخدا شکایت نکردی؟؟؟گفت آخه چرا شکایت کنم؟گفتم دوست داری بری مکه؟گفت مکه تو خونمه الان ، دوتا پسر دارم باید سرو سامونشون بدم دخترم هست باید واسش جهیزیه بگیرم...گفتم از زندگی راضی گفت اگه نباشم چکار کنم؟!خیلی کارا انجام داده از لوبیا چیدن ، چاه کنی ، سیگار فروشی...رفت توی یه مغازه اونجا نشست و یه تی تابم باز کرد بهم داد گفتم نه نمیگیرم گفت قبول نکنی نمیذارم ازم عکس بگیریا...لحظه ای خنده از روی لباش کنار نمیرفت...خونش شازند صبحا میاد اراک میره جنسشو میخره و میفروشه و بعدش برمیگرده جمعه ها هم استراحت میکنه...مش قاسم پر از حس خوب زندگی پر از امید و شکر گذاریه...واقعا یه ادم چقدر باید توانمند باشه که اینجوری برای زندگش تلاش کنه و اینجوری قدر داشته هاش رو بدونه و اینقدر مهربون باشه...گفتم مش قاسم یه چیزی بهم بگو یادگار بمونه.گفتش همیشه حواست به حلال و حروم زندگیت باشه...ali faali faSun, 20 Jan 2019 22:29:29 +0330https://virgool.ir/@ali4742003/من-یک-عکاسم-q7we8x6uy3ggهمه ما آدم ها داستان زندگی خودمون رو داریم. خیلی وقت ها تو خیابون راه که می ریم چشممون به آدمای اطرافمون میفته ولی ممکنه خیلی کم به این فکر کرده باشیم که زندگی اون داستان منحصر بفردی می تونه داشته باشه . من یک عکاسم...عکاس شدن من پرچالش و پر ماجرا بوده و خودش یک داستانه، شاید برای همین داستان زندگی هر آدمی که ازش عکس می گیرم برام جالب باشه...شاید هم این داستان ها هستند که من و دوربینم رو به سمت خودشون می کشند... تصمیم دارم از این به بعد این ماجراها رو با شما به اشتراک بگذارم قصه هایی که خود آدم ها برام تعریف می کنند ، اما قبل از همه این ها بهتره داستان خودم رو بشنوید...#داستان_شهرمن عکاسی رو دوست داشتم. سال 82 از نمایشگاه کتاب تهران دوتا کتاب عکاسی خریدم ولی اونموقع ها هیچ دوربینی نداشتم ، سال84 بود که بالاخره یه دوربین دیجیتال پاورشات خریدم. خیلی ذوقش رو داشتم.یادم باهاش یه عکس یهویی گرفتم از آسمون که توش یه شهاب بود از خوشحالی گرفتن این عکس توی خونه کلی دور افتخار زدم.تا رفتم دانشگاه و مثل خیلیا خواستم مهندس بشم...همیشه بهمون می گفتن ببین فلانی مهندس چه زندگی داره یا مهندس بودن جایگاه اجتماعی داره پس به امید مهندس شدن رویاهامو گذاشتم تو پستوهای نا کجا آباد دلم. خوندم و خوندم حتی ارشدم قبول شدم ولی دیدید یه جایی زندگی باب دلتون نیست کارت پایان خدمت تو دستتونه ارشد قبول شدید و احتمال یک شغل خوب هم خیلی قوی ولی خوب نیستید انگار کم اوردید... من آدم این چیزها نبودم. برای همین جرات کردم و همه جیزو و رها کردم و رفتم دنبال پیدا کردن خودم. کلی گشتم تو خرابه های نا کجا آباد دلم تا ببینم آرزوهام چی بوده...ته ته دلم دیدم میخوان برم کوه ماجراجویی کنم و عکس بگیرم...شروع کردم با گوشی عکاسی تمام آرزوم داشتن یه دوربین بود.علی دوست عکاسم یه روز بهم گفت؛ باید یکم تغییر رویه بدی ، عکسات خوبند باید بهترم بشن...یه روز تنها تو خونه نشسته بودم بعد یهو گفتم خب میخوای دیگه دوربین بگیری!!!و ایتطوری شد که اولین دوربین حرفه ای رو گرفتم...میدونم خیلی راه هست تا اسم عکاس رو بتونم به خودم بدم ولی این روزا حالم خوبه، مهم نیست پول توش هست یا نه ، مهم حال خوبه ، مهم اینه عکاسی دید جدیدی از دنیا بهت میده.وقتی یه عکس منتشر میکنی و یکی میاد میگه منو با این عکس بردی به خاطرات 30 سال پیش، وقتی یکی از بهترین های عکاسی میاد میگه با این عکست حالمو خوب کردی یا کس دیگه ای میگه مرسی بخاطر اینکه این عکس رو گرفتی و...این حس ها رو هیچ وقت نمی تونی قیمت گذاری کنی. واقعا جایی که عشق نباشه ، حال خوبم نیست...من اول راهم و شاگردترین ولی با عکاسی عشق میکنم....امیدوارم بتونم اونجور که باید عکاسی کنم.ali faali faSat, 05 Jan 2019 02:41:00 +0330