<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های ali mohamadinejad</title><link>https://virgool.ir/feed/@ali110mnejad</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 19:07:46</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/504258/avatar/avatar.png</url><title>ali mohamadinejad</title><link>https://virgool.ir/@ali110mnejad</link></image><item><title>امید روزهای کرونایی من</title><link>https://virgool.ir/@ali110mnejad/امید-روزهای-کرونایی-من-xqnvxiotnoja</link><description>۱ ساله که گوشی همراهم با ارزش ترین وسیله زندگیم شده نه بخاطر افزایش قیمت نه !! آخه  بواسطه  کار در بیمارستان  نتونستم به دیدن پدر و مادرم به دیدن عزیز ترین افراد زندگیم برم صفحه گوشی برام شده پدر و مادرم یک تماس تصویری با عزیزام شده دلخوشی روزهای کرونایی من. خدارو شکر میکنم که این ارتباط رو میتونم داشته باشم،  میتونم لبخند تلخشون رو ببینم. میگن تو بیا ما نزدیکت نمیایم. بنظرتون میشه ! اگر اونا بتونن، بعد از این همه مدت من نمیتونم، تو چند قدمیشون باشم و بغلشون نکنم! من بخودم اعتماد ندارم تشنه یک لحظه فقط یک لحظه آرامش آغوش مادرمم یک لحظه امنیت در بین دستان پدرم چقدر دلم براشون تنگ شده. کاش پارسال بیشتر بغلشون میکردم.ای کاش مثل فیلمهای تخیلی بود تصویر به صورت نور  از گوشی خارج میشد و یک تصویر سه بعدی میدیدم ازشون و دستم رو به امید لمس کردنشون به سمتشون میبردم.این یکسال پرستار های عزیزمون جونشون رو گرفتن کف دستشون رفتن خط مقدم  چه گلهایی که ازشون پر پر شدن. ولی کار ما هم کمتر نیست ما تکنولوژیستهای تصویر برداری هم نفس بیمار ها شدیم که قبل از تنگ شدن نفسشون کرونا رو تشخیص بدیم ما با بیمارهامون نفسمون رو حبس کردیم تا زودتر درمانشون  رو شروع کنن. ما تو یک اتاق بسته بدون پنجره  که اشعه ازش عبور نکنه با ویروس های حبس شده تو اتاق  بدون اینکه بدونیم این بیمار  مبتلا هست  یا نه با هر اکسپوز میگیم خدایا ریه اش درگیر نباشه، خدایا این عزیز گرفتار نشده باشه.خیلی سخته هر روز ببینی یک هموطن، یک همشهری، یک دوست ،یک عزیز از دست میره شاید شما خبرها رو دنبال کنید و تاسف بخورید بگید آمار فوتی ها زیاد شد کم شد ولی برای ما آمار نیست برای ما فردی بود که سعی داشتیم نجاتش بدیم ولی نتونستیم با رفتنش یک تیکه از ما رو هم با خودش برد. تا حالا شیشه های سکوریت ترک خورده رو دیدید!این بلایی که تو این یکسال سر روح و روان کادر درمان اومده هنوز ایستادیم ولی خورد شدیم و ایستادیم.چه زیبا نوشته بود پشت یکی از پرستارها ی عزیزمون بیاید با هم یکی بشیم تا یکی یکی پر نکشیم.به امید روزهای روشن و بدون بیماری </description><category>ali mohamadinejad</category><author>ali mohamadinejad</author><pubDate>Fri, 01 Jan 2021 18:03:39 +0330</pubDate></item></channel></rss>