https://virgool.ir/feed/@ali.sarmadi6106fa2026-11-12 15:45:14https://files.virgool.ir/upload/users/60651/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@ali.sarmadi6106https://virgool.ir/@ali.sarmadi6106/تارانتینو-پیش-گویی-می-کند-درباره-ی-هشت-نفرت-انگیز-l88ve0xicypsهشت نفرت انگیز، ساخته ی 2015، اثر کوئنتین تارانتینو از دید نویسنده ی این یادداشت واجد یک پیش بینی است که نویسنده سعی می کند از طریق این سطور توضیح اش دهد. حوادث فیلم در آمریکای قرن 19 ام و پس از جنگ های داخلی روایت می شود. بیشتر زمان فیلم در مسافرخانه ای بین راهی در وایومینگ می گذرد. چند مسافر بخاطر کولاک سنگین مجبور شده اند در مسافرخانه اقامت کنند. با تنی چند از آنها از طریق حوادث ابتدای فیلم آشناییم. سرهنگ مارکوس وارن، جایزه بگیر سیاه پوستی که سابقه ی خدمت در ارتش ایالات متحده ی آمریکا(اتحادیه ی ایالات شمالی) را علیه نیمه ی جنوبی دارد. جان روت، جایزه بگیری که به «مرد دار زن» مشهور است. چرا که اسیران خود را نمی کشد. بلکه زنده به کلانتر تحویل می دهد تا شاهد به دار آویخته شدن شان باشد. جان روت زنی را در اسارت خود دارد. نام او «دیزی دامرگو» ست و عضو یک گروه گانگستری مشهور است. جایزه ی هنگفتی (10 هزار دلار) برای مرده یا زنده ی او تعیین شده که قرار است پس از اعدام اش به جان روت برسد. شخصیتی سومی هم در آغاز فیلم اضافه می شود. کریس منیکس، کلانتر جدید شهر «صخره ی سرخ». همان شهری که جان روت برای تحویل دیزی رهسپار آن است. کریس نیز همچون سرهنگ وارن در جنگ شرکت داشته ست. منتها درست در طرف مقابل. او در ارتش ایالات موتلفه ی آمریکا ( ارتش نیمه ی جنوبی) عضویت داشته ست و به همراه خانواده اش دسته ای به نام «منیکس های غارتگر» را تشکیل می داده اند. دسته ی منیکس های غارتگر اجازه ی غارت تمام متصرفات ارتش ایالات موتلفه را داشتند و این«همه ی متصرفات» از اسرای جنگ تا منازل مسکونی مناطق متصرفه را شامل می شده است. منیکس، وارن و روت وارد مسافرخانه ی بین راهی می شوند و در آنجا غریبه هایی را می بینند که بعدا مشخص می شود همدستان دیزی اند و قصد فراری دادن او را دارند. ضمن حوادث فیلم جان روت و همه ی همدستان دیزی کشته می شوند و در پایان تنها دیزی، منکیس و وارن زنده می مانند. منیکس و وارن شدیدا مجروح شده اند و فاصله ای تا مرگ ندارند. آنها تصمیم می گیرند پیش از مرگ خود دیزی را مطابق خواسته ی جان روت دار بزنند و این کار را هم می کنند. یکی از قاب های شاهکار و (البته کلیدی فیلم برای ادعای نویسنده) همین به دار آویخته شدن دیزی ست. در این قاب دیزی در هوا معلق است و دو راکت تنیس بر دیوار پشت سر او به طور اریب و در جهاتی مخالف هم طوری قرار گرفته اند که بال فرشتگان را تداعی می کنند. دیزی،‌ جنایتکار به دار آویخته شده، در این جا همچون فرشته ای تصویر می شود. اما چرا؟سه کاراکتری که در آغاز یادداشت معرفی شدند،‌ نمایندگان و حافظان قانون اند(کلانتر و جایزه بگیر). آن ها متخطیان از قانون را مجازات می کنند و از این طریق سیطره ی آن را بر جامعه حفظ می کنند. قانونی که مدعی ست تنها با مجری و مرعی بودن آن ست که می توان عادلانه بودن جامعه را تضمین کرد. ما در سکانسی از فیلم جمله ای در باب عدالت را از زبان یکی از کاراکتر ها می شنویم: عدالتی که با احساس اجرا شود، ممکن است عدالت نباشد.کاراکتر مذکور استدلال می کند که برای همین است که اعدام یک قاتل نباید به دست نزدیکان مقتول انجام شود. چرا که ایشان از کشتن قاتل انگیزه های شخصی دارند. به زبان روانکاوی، عمل اعدام قاتل برای آنها حاوی ژوئیسانس است و ژوئیسانس از هر موجود زنده در زبان(قانون،‌فرهنگ و ...) دریغ شده ست. اما این ژوئسانس مسروقه کجا رفته ست؟ در چشم سوژه های در زبان ( = خانواده ی مقتول) زبان( قانون، فرهنگ و ... ) آن را دزدیده است : جان روت، جایزه بگیر سادیستی که از تماشای دست و پا زدن های بزهکاران در واپسین لحظات حیات شان لذت می برد. کریس منیکس،‌کلانتری که خود زمانی راهزن بوده و اکنون به همان حرفه منتها به شکل قانونی مشغول است. سرهنگ مارکوس وارن که خشم اش از سفیدپوستان را از طریق کشتن مجرمان تحت تعقیب فرو می نشاند. اکنون، در سکانس به دار آویختن دیزی، بعد از همه ی چیزهایی که درباره ی مجریان عدالت می دانیم، معصوم ترین کاراکتر همین دیزی نگون بخت به نظر می رسد. بنابراین عجیب نیست اگر او احساس سمپاتی کثیری را برمی انگیزد. آیا موقعیت دیزی در فیلم،‌ درست همان موقعیت دونالد ترامپ در میان کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری آمریکای 2016 نیست؟ ترامپ میلیونری بی اخلاق، فاسد، ضد زن، ‌نژادپرست و ... ست. اما مگر جب بوش، مارکو روبیو یا حتی هیلاری کلینتون، این کلانتران وضع موجود بهتر از او بودند؟ شاید تارانتینو لحظه ای که دیزی را آویزان می کرد،‌ این فرجام شوم را حدس میزد.Ali SarmadiAli SarmadiSun, 09 Feb 2020 03:09:49 +0330https://virgool.ir/@ali.sarmadi6106/چرا-آدمها-حرف-می-زنند-qzjxsqy1d4xyاین نوشته ی ابلهانه قرار است درباره ی این باشد که چرا افراد حرف می زنند. هر موقع سعی کردم، درونم را از طریق حرف زدن برونی کنم، متوجه شدم چیزی که گفتم، آنی که حس می کردم نبود. همین مرا وسوسه میکند که هر گاه قصد حرف زدن دارم، سکوت کنم. چیزی که می گویم سطحی ست، اما حسی که دارم سهمگین و سنگین ست و شباهتی به جملات مسخره ای که قرار است در فضای بین الاذهانی نمایندگی اش کند ندارد. تصمیم به حرف نزدن، احتمالا اولین قدم سوژه برای رفتن به سمت خودکشی ست. اگر فرو رفتن در سکوت جالب است، چرا سکوت ابدی نه ؟ در کنار این مزیت، مرگ درون بُردگی محض ست. مردن مثل این است که درون سرتان مستقر بشوید، پشت به پنجره ی چشم ها کنید و در تاریکی آنقدر پیش بروید که دیگر هیچ اثری از نور، هیچ اثری از هیچ چیزی نباشد. دقیقتر بگویم. هیچ چیزی برای درک کردن نباشد. نبودن چیزی برای آگاه شدن از آن عین و تمام مرگ و درست همان عافیتی ست که در پس آن انتظار ما را می کشد. بنابراین خارج از زبان، چیزی برای دانستن و لذا مجالی برای بودن نیست. هایدگر زمانی گفته بود زبان آلمانی خانه ی وجود است. این گفته ی او را اگر از ارجاعات نژاد پرستانه اش خالی کنیم، مدعای من در این جا را تایید میکند. ما فقط در زبان و بواسطه ی حرف زدن است که وجود داریم. آدمها به طور تلویحی می دانند که اگر حرف نزنند، مرگ را انتخاب کرده اند. Ali SarmadiAli SarmadiTue, 14 Jan 2020 06:36:03 +0330https://virgool.ir/@ali.sarmadi6106/تهوع-و-رهایی-یادداشتی-آماتوری-درباره-ی-بکت-lmufdn2bbqwoاز وقتی ساموئل بکت را با رمان مورفی شناختم، دوست داشتم چیزی درباره اش بنویسم. چیزی که رازآمیزی اش را بزداید و فسردگی و فلاکت متراکم در نوشته هایش، در جهان کاراکترهایش را قدری کم کند. می خواستم کمتر ترسناک باشد. کسی که با بکت آشنا باشد، میداند جهان او اصلا تن به چنین چیزی نمی دهد. از نگاه بکت، ما درست در زمان پس از وقوع آن فاجعه ی نهایی زندگی می کنیم. تمام کوشش های وسواس گونه ی مان برای جلوگیری از وقوع آن دهشت آخرالزمان گونه با شکست روبه رو شده است و حالا فقط مردی در میانه ی ویرانه های پس از فاجعه مانده است. مردی که در سکوت محض فقط به خرابه ها نگاه می کند. او نمی تواند حرف بزند. چرا که حرفی برای گفتن نمانده است. فیگور مرد تنهای میان خرابه ها، شاید بهترین تمثال برای خود بکت باشد. کسی که در سراسر عمرش از دیگران گریخت و تا می توانست سکوت کرد. زمانی در مصاحبه ای گفته بود:«هنرمند زمانه ی ما چاره ای ندارد مگر گردن نهادن به این بیان که دیگر هیچ چیزی برای بیان کردن وجود ندارد. هیچ چیزی که با آن بتوان بیان کرد، هیچ چیزی که از آن بتوان گفت. هیچ میلی به بیان کردن.» و البته تکمله ای هم دارد: «همراه اجبار به بیان کردن.» این همان مخمصه ایست که در آن گیر کرده ایم. اما در پس کدام فاجعه زندگی می کنیم؟ جهان پس از آشویتس ؟ جهان پس از انفجار اتمی؟ هیچ گاه چیزی به صراحت از بکت شنیده نشد. اما به نظر می رسد فاجعه حادتر از این حرفها باشد. به نظر نامعتبر خود من، جهان پس از زبان. شاید بتوان راز نفرت و احتذار بکت از گفتن را در این جست. بنابراین رهایی را اگر بخواهیم از زاویه ی دید بکت ببینیم، احتمالا باید به سراغ لحظاتی برویم که در آن برای آن کوتاهی از تحمیل های عرصه ی نمادین(زبان، فرهنگ و ... ) کنده می شویم. ما از این عرصه ها نمی توانیم خارج شویم، چرا که آن سوی مرزها فقط مرگ است که جریان دارد و مع الاسف غیر قابل تجربه است. اما می توان مماس با آن شد. یعنی درست در جایی قرار گرفت که زبان و مرگ همسایه شده، به هم می چسبند. آنجاست که رهایی برای لحظه ای، همچون تلالوی ستاره ای شامگاهی ظهور می کند. لحظاتی مثل لحظه ی بالا آوردن، آن دم که محتوای چسبناک و چندش آور «وجود» با شدت درون ما را ترک می کند. این درست همان موقعیتی ست که در آن می توان لحظه ای از وجود خلاص شد. خود بکت بزرگترین کاشف این لحظات است. در زندگی نامه اش می خوانیم که در کودکی علاقه ای مازوخیستی به درد کشیدن داشت. یک گزارش موثق درباره ی زندگی او نشان می دهد که او مکررا از ارتفاع خودش را به پایین می انداخت تا بتواند حد غایی درد را تجربه کند. احتیاج به یادآوری شباهت این علاقه به میل به همسایگی با مرگ نیست. احتمالا بکت آخرین کسی بود که می دانست ما در چه فاجعه ای زندگی می کنیم.Ali SarmadiAli SarmadiThu, 05 Dec 2019 00:05:42 +0330