https://virgool.ir/feed/@ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ ali.heccam@gmail.comfa2026-11-10 18:41:24https://files.virgool.ir/upload/users/124680/avatar/99NDzO.pnghttps://virgool.ir/@ali.heccamhttps://virgool.ir/@ali.heccam/زندگی-یک-سفر-است-eeu5slje1dkyمن و تو می دانیمزندگی یک سفر استزندگی جاده و راهی است به آن سوی خیالزندگی تصویری است که به آئینه دل می بینیزندگی رویایی است که تو نادیده به آن می نگریزندگی یک نفس است که تو با میل به جانت بکشیزندگی منظره است، باران استزندگی برف سپیدی است که بر روح تو بنشسته به شبزندگی چرخش یک قاصدک استزندگی یک رد پایی است که بر جاده خاکی فرو افتادستزندگی بوی خوش نسترن استبوی یاسی است که گل کرده به دیوار نگاه من و توزندگی خاطره استزندگی دیروز استزندگی امروز استسهراب سپهریali.heccamali.heccamMon, 12 Oct 2026 02:04:23 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/به-زورِ-ترانه-زنده-ام-n9yvklwqzcfsبه زورِ ترانه زنده‌ام. اعتراف میکنم، به زور ترانه زنده‌ام!امشب در شهرم باران بارید و من با اینکه اندازه‌ی دیشب قدم نزدم، منتها دلم همین اندازه را هم قبول کرد.دلم میخواست بنویسم، نوشتم.دارم جوانه می‌زنم. کاملا احساسش می‌کنم.شامم را خوردم. سیرم منتها هنوز مسواک نزده‌ام. احتمالا با یک سیب، سروته قضیه را هم بیاورم.هنوز دلم به خواب، راضی نشده. فردا اگر باشد، روز بزرگی‌ست.بدک نیستم. تو راحت بخواب.ali.heccamali.heccamSat, 10 Oct 2026 01:31:11 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/کاش-می-دانست-uwqisskpuaj7گفت: « سنت ازم بیشتره و همین باعث میشه بیشتر ازت بترسم. »کاش می‌دانست تازه فهمیده‌ام رابطه، چه شکلی می‌تواند باشد.. کاش می‌دانست چه راه طولانی‌ای را طی کرده‌ام تا در همین ( سن ) ایستگاهی که بهش رسیده‌ام، شهامتِ زبان باز کردن و پا پیش گذاشتن را پیدا کنم...چه زهراها و چه مریم‌ها که از سَرِ ترس، ناخواسته یا خواسته، آگاهانه یا از سر ندانستن، از مسیرم حذف شده‌اند... که شاید می‌شد همسفرم می‌شدندali.heccamali.heccamWed, 07 Oct 2026 02:02:19 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/وسوسه-انگیزتر-از-جوشکاری-هستی-enkae8uih2lo[ وسوسه انگیزتر از جوشکاری هستی... نمی‌توانم ازت چشم بردارم حتی نمی‌توانم بنویسم. ]دوبه‌شک بودم که چشمانم را برقِ جوشکاری، گرفته باشد. نسخه دارند که برای چشمانِ مشکوک به این حالت، زل زدن زیادی به صفحه گوشی، ممنوع. نور کلا ممنوع. باز نگه داشتن چشم‌ها ممنوع. استراحت. با این همه، تنها رعایتی که کردم، در دو نوبت، استفاده از قطره‌ی چشمیِ تتراکایین بود. خرده شیشه‌های زیر پلک، که اقلا دوازده ساعت، چشم‌ها را نیش می‌زنند، موازی با ترس، برایم جذاب بود. یادم می‌آید امروز حین جوشکاری، تمام این پاراگراف، برروی مردمکِ عسلیِ چشمانم که با نورِ جوش، برق می‌زد، رژه می‌رفتند، منتها کو گوشِ شنوا؟و الان، ساعت از پنجاه و شش دقیقه‌ی بعد از نیمه شب، گذشته و من دارم ته پارک ملت را به شب می‌دوزم، با فلاسکی که پر از چایی‌زنجبیل است. منتها تنها با ظرفیتِ دو لیوان.ali.heccamali.heccamMon, 05 Oct 2026 01:03:49 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/شبیه-به-اندازه-گرفتن-ماه-muaqmbwq5h5eسایه‌هامان بهم نزدیک اما خودمان از هم دور: من و کاج در رودخانه و در پارک.شبیه به اندازه گرفتن ماه، با دو انگشت شصت و اشاره!شبیه به زل زدن به آسمانِ شب و غرق شدن در ستاره‌ها.شبیه به حسِ صدای بادی که در لابلای شاخه‌ها می‌پیچد و برای من، انگار که در حلزونیِ گوشم جریان دارد.شبیه به جای خالی او که نیست، و من گمان می‌کنم که خیلی دور باشد حال آن که در دلم، انگار که کنارم باشد.ali.heccamali.heccamSun, 04 Oct 2026 03:46:10 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/چرا-wumfceygyzifپلک‌هایم به جاذبه‌ای مبتلا شده بودند ولی مغزم، نه. انگار در حوضچه‌های آب سرد و گرم، در رفت و آمد باشم. تکلیفم روشن نبود. برای حالم، نامی در خاطرم ثبت نشده. گیجم. یا شاید هم دلم این را می‌خواهد. چرا؟ دلم یک کیلو بستنی قیفی می‌خواهد که در یک لیوان نسکافه غرق شده باشد. می‌شود؟ali.heccamali.heccamFri, 02 Oct 2026 02:27:15 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/غروبِ-غلیظِ-قرمز-qtgpnq8elbczمی‌دونستی میشه به جای دخالت کردن توی کار بقیه، سکوت کرد. چشما رو بست و استراحت کرد؟می‌دونستی خانواده ما، ساندویچ رو هم روی سفره می‌خورن؟ حتی پیتزا رو؟می‌دونستی من امروز خودم به همسایه‌مون پیشنهاد کمک دادم و بعد، یه جاهایی که نظرمون باب میل هم نبود، بهم برخورد؟می‌دونستی من عاشق ساندویچم؟ جیگر، بعد مرغ و قارچ و پنیر، و بعد همبرگر دستی و... به همین روال، از اولویت علاقم کم میشه! سس دودی رو هم به بقیه ترجیح میدم. نوشابه هم که سرجاش هست.و با این حال می‌دونستی امروز به من ساندویچ نرسید؟می‌دونستی من با موزیکی که باب میلم باشه، پا روی ترس‌هام که مانع نوشتنم بودن می‌ذارم؟ مثلا الان با یکی از کارهای بیلی ایلیش i wish i never met youمی‌دونستی پاییز گناهای رنگیِ ما رو می‌بخشه، پاک می‌کنه؟ و اتفاقا به یه غروبِ غلیظِ قرمز، مهمونت می‌کنه؟نکنه پاییز تموم بشه و من نه....ali.heccamali.heccamWed, 30 Sep 2026 22:43:15 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/دوست-دارم-به-درخت-ها-برگردم-phnhqrhkkoe5دوست دارم پز بدهم که جوانیم رفته... صدام رفته دیگه...ولی خب از این سناریو جواب نگرفته‌ام و علاقه دارم از تجربه‌های جوانیِ رفته‌ام استفاده کنم. سکوت کنم و کتاب بخوانم. یک مقدار بیشتر بنویسم. در تاریک و روشنِ پارک ملت، به رسم پاییزهای هر سال، از فلاسکِ کوچکم، خودم را به یک لیوان چایی مهمان کنم. اهنگ را با پایین‌ترین صدا گوش کنم: « بی‌اندازگی » را با صدای محیط: « جیرجیرک‌ها و آدم‌های دوازده شب به بعد.دوست دارم از تجربه‌ی دادها و بیدادهای بی‌نتیجه‌ام استفاده کنم و ببینم جهان چه میگوید. دوست دارم توی لحظاتِ پاییزی، قدری هوایم را سبک کنم. دوست دارم ببینم آمدن‌ها و رفتن‌ها را. سرجایم بنشینم و لبخند بزنم و لیوان چایی‌ام را که سرد شده را هُرت بکشم؛ شاید هم حُرت!دوست دارم به درخت‌ها برگردم. دوست دارم به طبیعت بگویم نیتم از انجام هرکاری، صرفا تجربه است نه خسارت. دوست دارم تجربه کردن را و حرکت را و احترام گذاشتن قبل از حرف یا عکس‌العمل را. دوست دارم از همه برای هرکاری تشکر کنم، حتی از آنهایی که رفته‌اند. دوست دارم خانه‌ای در روستا بگیرم و دو روز و یک شب را تنهایی در آنجا سپری کنم: بدون آنتن حتی کتاب! تنها با یک دفترِ سفید و یک خودکارِ نیمه‌پُر. آخ که حتی از گفتنش، چه ذوقی کردم. دوست دارم جوراب‌هایم را درآورم و کف پاهایم را با زمین آشتی دهم. چایی‌ام را خوردم. به پشتوانه‌ی هودی و چایی‌ام، تصمیم دارم هنوز چند دقیقه‌ی دیگر روی صندلی‌ام نشینم. البته الان، چند دقیقه از جمله‌ی قبلی‌ام گذشته، دارم می‌روم. بعضی وقت‌ها اینجوری است دیگر. با کلی اِهِن و تولوپ، سینه سپر می‌کنی که می‌مانم و بعد با چهار جمله فلسفه‌بافی، دلیل می‌آوری که رفتن بهترین کار است. ali.heccamali.heccamMon, 28 Sep 2026 00:36:54 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/کاش-لااقل-نامَش-را-می-دانستم-ahkqudanbs1lدلم یک صحنه‌ی آرام می‌خواست: آدم‌های آرام، خیابان یا پارکی آرام، موسیقی‌ای آرام. مسعولیت نمی‌خواستم: کار، مشتری، سکس، پول. شاید یک فیلمِ آرام با بازیگرانی آرام خوب می‌بود ولی آن را باید از کجا پیدا می‌کردم؟ هوا رو به خنکی‌ست، چایی هم می‌چسبید. با این اوصاف شاید تنها یک خواب، مکانی ایزوله شده جواب بود. بدک هم نبود ولی گمان نمی‌کنم دلم این را می‌خواست! نه آرامم و‌ نه بی‌قرار. کاش لااقل نامَش را می‌دانستم...ali.heccamali.heccamSun, 27 Sep 2026 02:35:30 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/ایضا-y1rwui6jrvefجادهداخل ماشینقسمتی از مقصدایضاایضاخیابان ، سرعت گیر تازه‌ای را باردار شده بود.می‌ترسیدم بفهمد... می‌ترسیدم بفهمد...! می‌ترسیدم بفهمد... .خنده‌داره هوس « کرمِ شایع » رو کردم. کاش پلی‌لیست ساند کلاد، صدامو می‌شنید!نوشته‌های توی جاده، متنِ سکوتی بود که بین من و عمو حسین ( راننده‌ای که رفیقم بود ) برقرار شده بود!شنیده بودم حین رانندگی، یک دستت را که از شیشه بیرون بدهی، تمام حال خوبِ جاده را می‌قاپی!دیدم یکی بطری نوشابه خانواده کوکاکولا را به س‍َرش کشیده بود: « عمو نگاه اونو! آخه ساعت هشت صبح نوشابه خانواده؟ چی خوردی تو؟! »جاده با هایده و اِبی، صدای سفر می‌دهد؛ نه اینکه با بقیه‌ی صداها نَچسبد!میگم، باد لای موهای دستم می‌پیچه، زشت نباشه؟چهار خط بالاتر را تأیید می‌کنم!این روزها یکی از تلاش‌هایم، عکس وسط قلب باشد، ویدیوها هم حین حرکت!یک خانه توی بیابان دیدم که سقف نداشت.یک خانه در بیابان دیدم که به سقف نیاز داشت.یک خانه در بیابان دیدم که جای خالیِ سقف، خیلی در آن به چشم می‌آمد.من در گوشه‌ای از جاده، یک خانه‌ی بی‌سقف دیدم.فهیمیدم نیاز نیست صرفاً همیشه شانه‌به‌شانه‌ی هم بود. برای مثال دوچرخه‌سواری در جاده به این صورت است که باید پشت‌به‌پشت هم راند. ولی مسیرها یکیست.« دِلی از شایع و صادق » وِرس اولِ صادق را یکبار امتحان کنجاده موقتا تمام شد. جاده، به خیابان، تغییر وضعیت داد. اینجا راحت‌تر می‌شود صدای ترانه را از باندهای ماشین شنید، باد را ضعیف‌تر.می‌گفت: « دو دِقه اومدی قدم بزنی، باز سرت تو گوشی! یکم آدما رو ببین. دنیا رو ببین! از مسیر لذت ببر! » راست هم می‌گفت. منتها. نمی‌دانست من دنیا و آدم‌ها و مسیر را توی نوشته‌هایم می‌بینم. داشتم می‌نوشتم!ali.heccamali.heccamFri, 25 Sep 2026 19:33:43 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/دست-خودم-نیست-xbpmkqvvqe3aدست خودم نیست گاهی دوست دارم گول بخورم. دلم می‌خواهد باور کنم این‌بار با بار پیش فرق دارد. دوست دارم دردی را که یک بار سانتیمتر به سانتیمتر، پوستم را کَند را یکبار دیگر تجربه کنم. باوجود اینکه دردش، نطفه‌ی اشکی در چشمانم می‌کارد که راه نفسم را می‌بندد ولی مگر علاجم می‌شود. گاهی دوست دارم خر بشوم. خر شدن، بعضی وقت‌ها می‌چسبد. دوست دارم انگشتانم را تا ته در گوشم فرو کنم و نشنوم هر صدایی را که احتمالا قرار است نجاتم بدهد. انگار گاهی دوست دارم نجات داده نشوم، پاره شوم دلیلش را هم نمی‌دانم انگار یک عادتِ ماهیانه یا سالیانه یا... است. همین الان که دارم می‌نویسم، دلم یک اشتباه دیگر می‌خواهد. گمانم دنبال سِر شدنم، شاید هم کشتن یک سری احساسات که گمان می‌کنم دارند ترمز دستی‌ام برای رشد را کشیده‌اند. ali.heccamali.heccamFri, 25 Sep 2026 02:04:28 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/جیرجیرک-هم-نقشی-در-صدای-باغ-داشت-kpmeiypa96pdجیرجیرک هم نقشی در صدای باغ داشت، همانطور که من با تکاندن گردوها از شاخه‌هایی که خانه‌شان بود؛ گردوهایی که مقاومت می‌کردند! باد، شاهد ماجرامان بود؛ بادی که قبل از ما° بود. صدای خش خش علف‌های زرد، زیر دمپایی‌های آبی‌ام، انگار آسمان را با گندم‌زار آشتی می‌داد. هرکس داشت نقش خودش را بازی می‌کرد؛ در بازیِ صداهاali.heccamali.heccamWed, 23 Sep 2026 22:49:59 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/چقدر-جای-حوصله-کَمه-اینجا-zmtnfezmkxzpبه هوای دیدن آسمون، اومدم روستا. به خونه‌ی مادربزرگ. مادربزرگی که دیگه نیست ولی از خونه‌ی بزرگ با حیاط بزرگش که آسمون بزرگی رو بالای سرش قرض گرفته بود، باید به زور، یه تیکه‌ی سیاه از شب رو خواهش می‌کردی. چقدر دور بود از اون همه عشق، اون همه درخت، خاک، علف، مرغ و خروس و بع‌بع گوسفند و جاش رو آجر و سنگ و موتور و ماشین پر کرده بود. چیزهایی که شبیه ما بود، شبیه شهر. چقدر جای حوصله کَمه اینجا...ali.heccamali.heccamTue, 22 Sep 2026 20:04:03 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/با-معده-ای-که-پُر-است-روشن-بینی-ساده-تر-است-pqzh4wz9boegگردو را از شاخه می‌تکانم. پوستِ سختش را می‌شکنم و طعمِ آن بالاها را می‌چشم. گاهی هم که حواسم پرتِ پر کردن شکمم هست، گردویی° مغزم را نشانه می‌رود. با معده‌ای که پر است، روشن‌بینی ساده‌تر است پس می‌نشینم و فلسفه‌بافی می‌کنم که بالاها احتمالا درد هم دارد. گاهی برگهای خشک، گردو غبارِ نشسته برروی شاخه‌ها، شیشه‌ی عینکم را کثیف می‌کند، این را هم می‌فهمم که آن بالاها، ممکن است مقداری کثیف هم باشد. اما به زحمتش نمی‌ارزد که دنبال دستمالِ عینکم بگردم؛ با همان حال، ادامه می‌دهم. تصمیم دارم مقداری از این تجربه‌ها را برای یک سری آدم‌های دیگر هم جمع کنم. مثلا برای خانواده.ali.heccamali.heccamTue, 22 Sep 2026 17:35:47 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/دلم-خواست-در-گوشه-ای-از-پاییز-بروم-mik6bc7xmjanدلم خواست در گوشه‌ای از پاییز بروم. هوا، نور، صدا آنقدر خوب بود که گمان کردم ادامه دادن زندگی بیشتر از این، برایم غیر ممکن است. احتمالا این، همان اوجی بود که شاعر می‌گوید « در اوج، انصراف دادم » همه‌چیز خوب بود. آنقدر که مو بر تنم سیخ شد. حتی چشمانم خیس شد. موسیقی بهم چسبید، انگار بهترین موسیقی دنیا باشد. نمیدانم چرا چند سال است پاییز، برایم حکم یک ناجی را دارد. عجیب روانم را حالی به حالی می‌کند. ذوق آمدنش و بدتر از همه، تمام شدنش، از آن غم‌هاست که گمان نمی‌کنم شخصا بتوانم مرحمی برایش پیدا کنم. پاییز، فصل هودی، عود، قدم زدن در نت‌های موسیقی و طعم لیوانِ سیارِ قهوه، غروب‌های رنگی‌تر و باغ‌های نارنجی قرمز را به خودم تبریک می‌گویم.ali.heccamali.heccamSun, 20 Sep 2026 02:24:21 +0330https://virgool.ir/Letter/رفتنت-خودش-ترانه-ای-ست-mjjp4kmdgzyr[ آهای تویی که داری می‌روی ]قبل از آمدنت، ترانه بود. همانطور که در قدم‌زدن‌های مشترکمان بود، به همین استناد، در نبودنت هم هست؛ همانطور الان که داری می‌روی.رفتنت خودش ترانه‌ای‌ست. ترانه‌ی بریدن از هرچیزی که احتمالش می‌رود برود‌. از آنهایی که می‌روند، می‌شود متن ترانه را هم پرسید و احتمالا از آنهایی که به انتظارِ رفتنشان سکوت می‌کنند، آهنگش را.خیلی چیزها جزو متن اصلی هستند و بعضی، علایم نگارشی، نهایتا نقطه‌ویرگول. ترانه، کلمه، سکوت و... اصل‌هایند و چه خوشحالم که در این لحظه، قبول کرده‌ام در دسته‌ی دومم و در همین لحظه‌ی پذیرش، چه آرامم.ali.heccamali.heccamFri, 18 Sep 2026 00:39:09 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/آخرین-سنگر-ledsgtymts7x کاش می‌دانستم چرا این آخرین سنگرم را گاهی خیلی خالی میکنم. ازش فاصله می‌گیرم و حتی گاهی خرابش می‌کنم. کاش می‌دانستم نوشتن، یعنی من. منی که چند وقت است از نوشتنش گذاشته، هیچی نیست؛ نهایتاً یک تصویر است جلوی آینه. نمیدانم چرا گاهی دوست دارم تنها یک انعکاس تصویر باشم.گاهی یادم می‌رود که نوشته‌هایم، همان دنیای شخصی‌ای‌ست که دلم می‌خواهد داشته باشم و دلم می‌خواهد بی‌دنیا باشم؛ کارتن‌خواب.نمی‌دانم. گاهی با یک تلنگر، مثلا از یک دوست که به حال دلم، قدری واقف است، چهار خط سیاه می‌کنم تا مثلا ادای دین کرده باشم ولی تنهایی، آن‌هم آخرهای شب، مگر دست از سرت برمی‌دارد. آن‌قدر زیر سوال می‌بَرَدَت که واضح بگویی گ: « گوه خوردم! » ولی مگر با گوه خوردن، چیزی حل می‌شود. تنها چند کلمه را سوزانده‌ای وali.heccamali.heccamThu, 10 Sep 2026 00:28:24 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/انگار-که-مقابل-آینه-ایستاده-ام-cey2336kppw2به جایی نزدیک می‌شوم که احساس می‌کنم دارم متلاشی می‌شوم. به واقع دارم این را روی پوستم احساس می‌کنم. توانایی نقاب زدن را به هر شکل، ندارم. به جایی نزدیک می‌شوم که برای آبِ خوردن، پول خرج می‌کنم و همه‌اش را یکجا سرکشیده‌ام و دوست دارم بطری خالی‌اش را زیر سرم، به عنوان بالشت استفاده کنم. به جایی نزدیک می‌شوم که نزدیک است باز، طرفدار جاهای تاریکی و خلوت بشوم. عینکم را زیاد لگد می‌کنم. زیاد بیدارم و مغزم، از خواب° فراریست. دلم بی‌کلام می‌خواهد اما نه مانند سابق. چند وقتی هست که علاقه‌ام به کتاب، کم شده. دروغ چرا، میلم به نوشتن هم کم‌ شده. قهوه زیاد می‌خورم و غذا کم. جالب است ویارم به چایی هم فعال شده.چند وقتی هست کشفی کرده‌ام که خیلی برایم دردآور است و آن، این است که گمان میکنم آدم‌های مانند خودم را جذب می‌کنم. شما را نمی‌دانم اما برای من، تحمل این موضوع، سخت است. تحمل یکی مانند خودم، کسی که دردهایی مشابه خودم را تحمل می‌کند، دغدغه‌هایی مانند خودم را دارد، انگار که مقابل آینه ایستاده‌ام، خسته‌ام می‌کند. دنبال فرار از خودم نیستم، دایه‌ی مهربان نمی‌خواهم اما یک موجودِ جدید که دَری به دنیایی جدید به رویم باز کند، احتیاج دارم. دلم سایه‌ای می‌خواهد اندازه‌ی قد خودم تا زیرش لم بدهم و قدری بخوابم. این‌همه بیداری، امانم را بریده. دلم تفاوت می‌خواهد، از این حجم از روتین‌های تکرارشونده خسته شده. دلم خَلقِ دنیایی جدید می‌خواهد. پرواز می‌خواهد. ارزشمند بودن می‌خواهد. خطِ لبخند می‌خواهد. حوصله می‌خواهد و دویدن و شنیدن و سکوت.دلم بحث می‌خواهد. یک نفر باشد که زِر بزنیم، نه حرفِ حساب. یکی که بعد از مدتی کلنجار رفتن، نازِ هم را بکشیم. برای هم نوشابه باز کنیم. دست در موهای هم کنیم و از تفاوت‌هایمان کیف کنیم. از قهوه‌ی من، بدش بیاید، اصلا قهوه‌خور نباشد. از تیپ و لباسم متنفر باشد. چه عیبی دارد. چه کسی گفته ما باید در بیرون، ربطی به هم داشته باشیم، همین که جایی در درون، گره خورده باشیم بس است.صدای باد، چه به دلم، خوش آمد. انگار در گوشم گفت: « ما از یک قماشیم، جایی دیگر، دنبالِ آشنا نگرد. » صدای ملایمِ جیرجیرک‌ها که در پیانو° گم است هم و چشمکِ ستاره و رفت و آمد ماشین‌ها در جاده‌ی سمت چپم در پانصد متری، همه یک‌دل گفتند: « احمق، بیخود° این‌همه مدت خودت را از ما جدا کردی. در آدم‌ها دنبال درک نگرد؛ لااقل از طرف آنها. ( خودت خواستی امتحان کنی... ) جالب است. انگشتانم باز میل به خسته شدن کرده‌اند، دیشب از قیچی، الان از کلمه. هردوش می‌چسبند منتها این کجا و آن کجا. حواسم دارد جمع می‌شود و توقعم از آدم‌ها، کم. خوشحالی را از دور، نفس می‌کشم. چه تصویر دلخواهی‌ست. دلم می‌خواهد تا ابد دَرش جاودان شوم تا اینکه درنهایت گم شوم و بروم... اینها را که بر زبان آوردم، حس کردم کسی از دور گفت: « آفرین » بی نقطه، بی هیچ علامت نگارشی. دلم جنگلی می‌خواهد، غرق در مه، با زمانی که پشت در جامانده.ali.heccamali.heccamMon, 17 Aug 2026 00:32:44 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/خیلی-سربسته-گفتم-ببخشید-ytbt562llzueدر بین صداهایی که می‌گفت: « خیلی وقته بار به ننوشتن عادت کردی، همه ازت توقع دارن... ». صدایی گفت: « انقدری نوشتی که حالاحالاها برای خوندن، کم نداشته باشی... »دیروز یعنی دیشب، کاری که خلاف باورم بود. میخواستم بر سر کس یا کسانی که به این تصمیمم، چه مستقیم و غیر مستقیم مربوط می‌شد، منت بگذارم ولی نگذاشتم. چرا که فکر کردم این، ادامه‌ای بود بر باوری که برای ساختنش تلاش می‌کنم حتی اگر همان کس‌ها هیچوقت نفهمند و برای جبرانش تلاش نکنند. بعدش چه احساس تازه‌ای بهم دست داد. انگار کسی که خیلی بهم آشنا بود، دستم را فشرد؛ کسی که از درونم به سمتم دست دراز کرده بود!خیلی سربسته گفتم. ببخشید. مدتها ننوشتن، همچین بلایی سر آدم می‌آورد. زمان می‌برد تا با کلمات آشتی کنی.ali.heccamali.heccamFri, 14 Aug 2026 23:42:57 +0330https://virgool.ir/@ali.heccam/باید-قبول-کنم-زبانی-جز-نوشتن-بلد-نیستم-jdbcm77mhchfباید آنقدر نَنویسم و کسی نپرسد چرا ننوشتی تا باورم شود که نوشتن یا ننوشتنِ من، باری از دوش کسی دیگر، برنخواهد داشت. باید باورم شود که نوشتن، هدف من است یا هدفم از نوشتن، جلب توجه است.باید قبول کنم زبانی جز نوشتن بلد نیستم.باید نوشتن بخشی از همیشگی‌هایم شود، مانند اکسیژن. برای مرتکب شدنش، نیازی به فکر نداشته باشم.باید « این خوب است، این به درد نمی‌خورد، این که آبرو‌بَر است، در شأن من‌ نیست و... » کمرنگ‌تر شود‌ باید خودِ کلمات، برایم جایگاه پیدا کنند. وگرنه می‌چرخم و می‌چرخم و باز، بعد از مدت‌ها نوشتن، باز به یک نوار خالی برمی‌خورم که باید با یک سری دلایل برای اَز‌سَرگرفتن نوشتن، پُر شود‌ .ali.heccamali.heccamSun, 09 Aug 2026 00:04:26 +0330