https://virgool.ir/feed/@ali.aaleiعلی عالی هستم؛ روزنامه‌‌نگارfa2026-11-12 07:31:59https://files.virgool.ir/upload/users/166100/avatar/BxXyPz.pnghttps://virgool.ir/@ali.aaleihttps://virgool.ir/@ali.aalei/پنج-زنِ-زندگی-غلامرضا-تختی-xdt2snk5zbqjما در ویژه‌نامه ایران‌ورزشی به مناسبت سالگرد درگذشت تختی، پرونده‌ای ویژه‌ای منتشر کردیم. بخشی از مطلب این است: تختی در عمرش فقط درگیر عاطفی چهارپنج جنس‌‌‌مخالف شد. آن چهارپنج دلداده اساطیری او چه کسانی بودند که قلبش را تسخیر کردند؟ اولی لیلای خانی‌‌‌آبادی بود که عشق را در او کُشت و تبدیل به خواهرش کرد. دومی دختری اهل گلندوک بود و خواهرش عمه‌‌‌نرگس برایم در مصاحبه‌‌‌ای به سال ۱۳۶۲ تعریف کرد که کار وصلت داداش و او تمام شده بود اما یکهو همه چیز به هم خورد. یکی دیگر از عشاقش دختر بلغاری بود. و آخرینش شهلا که در مهمانی یکی از مدیران باشگاه راه‌‌‌آهن برای اولین بار به او چشم دوخت و خود را باخت. و صدالبته قبل زا شهلا در دام عشق دختر یک کارخانه‌‌‌دار افتاده بود که به وصلت نکشید. این جدی‌‌‌ترین گزینه ازدواج او بود قبل از اینکه چشمش به شهلاخانم بیفتد. غلامرضا از دختر آقای "ع" بسیار خوشش آمده بود. به قصد ازدواج البته. آنها از دودمان اصیل، معروف و آبرومندی بودند. یک روز غلامرضا رفته بود از قنادی رفیق فابریکش روح‌‌‌الله جیره‌‌‌بندی یک قوطی خوشگل نون‌‌‌خامه‌‌‌ای سفارش داده بود که برود خانه دختره، اما برایش پیغوم پسغوم آورده بودند که "نرو. نرو که مادر دختره راضی نمی‌‌‌شه." رفقا همه شاکی شده بودند که آخر مگر مردی مردتر و پناه-دارتر از تختی هم پیدا می‌‌‌شود در این دنیا که آدم دخترش را نسپارد دستش؟ رگ گردن‌‌‌شان ورم کرده بود چرا دختر را نمی‌‌‌دهند؟ مادر دختره پیغام‌‌‌پسغام داده بود که "ببخشیدها من دختر به آدم سیاسی نمی‌‌‌دهم". نمی‌‌‌دانم کدام شیرپاک نخورده‌‌‌ای سمپاتی تختی به جبهه ملی را به گوش مادر رسانده بود. علنا گفته بود "دختر نمی‌‌‌دهم آقاجان. من به مرد اهل سیاست زن نمی‌‌‌دهم. حمال باشد ولی اهل سیاست نباشد که آخر و عاقبت این‌‌‌ها حبس و ابد و اعدام است. دخترم بیوه می‌‌‌شود برمی‌‌‌گردد خانه پدر. یک آب خوش از گلویش پایین نمی‌‌‌رود." غلام سرش را انداخته بود پایین و از خیر دختره گذشته بود. چند وقت بعد، دختره را دادند به آقای "ت" که کمپانی معروف دوچرخه‌‌‌فروشی داشت. غلام فقط گفته بود نوش جونش. گوارای وجودش. حالا این همه سال است که من قضاوقدری گاه از خود می-پرسم خدایا اگر یکی از آن سه دخترها به جای شهلا زن تختی شده بودند بازهم جنازه‌‌‌اش در هتل آتلانتیک پیدا می‌‌‌شد؟ ادامه مطلب را بخوانید: https://virgool.io/p/xdt2snk5zbqj/%D9%BE%D9%86%D8%AC%D8%B2%D9%86%D9%90%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C%D8%BA%D9%84%D8%A7%D9%85%D8%B1%D8%B6%D8%A7%D8%AA%D8%AE%D8%AA%DB%8C%7C%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B1%D8%B2%D8%B4%DB%8C%D8%A2%D9%86%D9%84%D8%A7%DB%8C%D9%86(inn.ir) ali.aaleiali.aaleiFri, 08 Jan 2021 03:24:27 +0330https://virgool.ir/@ali.aalei/به-فوتبال-به-چشم-ابزار-توسعه-کسب-و-کار-نگاه-میکنیم-vfh1m83ebnvqما در ویژه‌نامه‌های آخر هفته #ایران_ورزشی سعی می‌کنیم #فوتبال و #ورزش را از نگاه دیگری هم ببینیم. این‌بار درباره #کسب_و_کار فوتبال حرف زدم. مصاحبه‌ای خواندنی با دکتر رضا محمدکاظمی، استاد دانشگاه تهران که چندی پیش با عنوان «طراحی مدل‌های کسب و کار برای باشگاه‌های حرفه‌ای» ورکشاپی(کارگاه آموزشی) در قطر برای مدیران باشگاه‌های فوتبال آن کشور برگزار کرده بود. لینک را کلیک کنید: https://www.inn.ir/news/3120/%d8%a8%d9%87-%d9%81%d9%88%d8%aa%d8%a8%d8%a7%d9%84-%d8%a8%d9%87-%da%86%d8%b4%d9%85-%d8%a7%d8%a8%d8%b2%d8%a7%d8%b1-%d8%aa%d9%88%d8%b3%d8%b9%d9%87-%da%a9%d8%b3%d8%a8-%d9%88-%da%a9%d8%a7%d8%b1-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87-%d9%85%db%8c%e2%80%8c%da%a9%d9%86%db%8c%d9%85 ali.aaleiali.aaleiWed, 04 Nov 2020 01:08:26 +0330https://virgool.ir/@ali.aalei/درباره-کافه-تهرون-یک-کسب-و-کار-lksnoaicmzk8برای من که زیاد اهل کافه رفتن نیستم، کافه تهرون، خانه بود. هروقت می‌شد، هروقت مهمان داشتیم، هروقت حوصله‌مان کم می‌شد، هروقت می‌خواستیم حال‌وهوایی عوض کنیم، اولین و تنهاترین جا، کافه تهرون بود. باورتان می‌شود شبِ یلدا هم آن‌جا بودیم؟ ماه رمضان‌ها پاتوق‌مان بود. آرامش در آجر به آجرِ آن ساختمانِ قدیمی برقرار بود. کرونا خیلی زودتر از آن‌که فکرش را بکنید برای ما عادی می‌شود و گرمایِ رسانه‌ای که خوابید، زخم‌های بزرگ سر باز می‌کند. کاش آدم‌ها بیش‌تر رحم داشتند و قدرددان بودند. اما واقعیتِ زندگی این نیست و صاحبخانه‌ها زودتر از آن‌که فکرش را بکنید، به جیب‌شان فکر می‌کنند. در لحظات بحرانی، عقاید به‌سرعت تغییر می‌کنند؛ بد یا خوب. ممکن است سال‌ها با خواهر و برادرتان دچار بحث‌و‌جدل باشید اما زمانی‌که وضعیتی اضطراری اتفاق می‌افتد، ناگهان مخزن پنهانی از اعتماد و دوستی کشف می‌شود. از آن سو می‌تواند رابطه‌ی خوب برادر و خواهری ناگهان به تیره‌ترین حالت برسد؛ بدونِ هیچ توضیحی. در طول این سالِ تب‌آلود و ملتهب، اضطراب و متعاقبش وحشت، تعطیلیِ کافه‌تهرون از بدترین خبرها بود. بهانه‌ی کرونا، برای صاحبخانه‌ها راه فرار است. ما مقابل کرونا شکست خوردیم؛ همین بس که یک کسب‌وکار محبوب به پایان رسید. میثمِ عزیز، رفیقِ سبزاندیشم؛ تعطیلیِ کافه‌تهرون برای ماها مثل از دست‌دادنِ یک دوستِ قدیمی است. تعطیلی‌اش، مرگِ یک کسب‌وکار نیست، مرگِ یک دوستِ عزیز است. میثم‌جان؛ می‌دانم که یک روزی که دور نیست، دوباره همه‌ی ما را دورِ هم جمع می‌کنی. آدم‌ها هستند که به مکان‌ها روح می‌دهند، نه در و دیوار و میز و صندلی می‌دانم و مطمئنم درِ هر کافه‌ای را باز کنی، به ساختمانش، به میز و صندلی‌هایش، به غذاهایش روح می‌دهی.علی عالیکافه تهرونali.aaleiali.aaleiSun, 19 Apr 2020 00:52:03 +0430https://virgool.ir/@ali.aalei/چگونه-سر-فوتبال-ایران-کلاه-می-گذارند-am3of18d1v44ما در ایران ورزشی به سندی دست یافتیم که یک کلاهبرداری بزرگ است. تیم ملی فوتبال ایران موفق نشد به جام‌ جهانی 2010 آفریقا صعود کند،با این حال بابت 4 مسابقه‌ای که در مرحله مقدماتی انجام داده بود، باید تیرماه 1389 مبلغ یک‌میلیون دلار از AFC دریافت می‌کرد؛ 250 هزار دلار بابت هر مسابقه. AFC تحت‌تأثیر برخی تحریم‌ها این پول را به حساب ایران واریز نکرد. می دانید سرنوشت این پول چه شد؟1- سال 1391 با دستور AFC مقرر شد این پول به ایران تعلق گیرد2- دوازده دی ماه 1395 مشخص شد شرکتی به نام KORBE&KIM موکل فدراسیون ایران است و بابت حق الوکاله مبلغ 626/822دلار از یک میلیون دلار را دریافت کرده است! این شرکت از طرف AFC معرفی شد3- بابت هزینه های دیگر مبلغ 92/474دلار دیگر کسر شد!4 پولی که به حساب ایران از یک میلیون دلار پاداش واریز شد: 280/704دلار!5- واکنش فدراسیون فوتبال، سکوت و سکوت و سکوت6- کفاشیان: نمی‌شود این پول را از ای‌اف‌سی گرفت!7- پیدا کنید پرتقال فروش را...علی عالیسندی که در ایران ورزشی منتشر شدali.aaleiali.aaleiSat, 18 Apr 2020 15:45:41 +0430https://virgool.ir/@ali.aalei/یک-خاطره-بهیادماندنی-از-جامجهانی-روسیه-2018-nb6fqaiag56eدر خیابان های مسکو و سنت پترزبورگ غوغایی بود. ساعت ها از بازی ایران و مراکش گذشته بود اما ایرانی ها قرار نبود بخوابند. شاد بودند و همدیگر را میهمان می کردند. می خندند و جشن می گرفتند. اعتمادبنفسی که حتی در حرف زدن هایشان هم حس می شد. ایرانی ها نقش اول اکثر خیابان های سنت پترزبورگ و مسکو بودند. از خیابان نوسکی پروسپکت تا کلیسای جامع سنت ایزاک. پرچم تیم ملی فوتبال ایران همه جا دیده می شد. فریاد ایران-ایران در هر خیابانی شنیده می شد. جمعیت به شهر کازان آمده بود. مهدی سلطانی، دانشجوی اصفهانی که در مسکو تحصیل می کرد درباره این جو می گفت:«برای نخستین بار بود که ایرانی ها در روسیه اینقدر منسجم حضور داشتند. من تا حالا ندیدم برای برنامه ای ایرانی ها این طور جمع شوند و پرچم کشور همراه شان باشد. خیلی حس خوبی داشت» لحظه به ثمر رسیدن گل ایران در جام‌جهانی مقابل مراکشرشته های این شور و هیجان تا متروهای کازان، مسکو و سنت پترزبورگ هم دیده می شد. ایرانی ها انگار چهره شهر را عوض کرده بودند. مثل هواداران برزیل، آرژانتین، مکزیک و کلمبیا، نقش اول خیابان ها بودند. حتی ساکنان شهر از ایرانی ها فیلم و با آنها عکس یادگاری می گرفتند. آن خیابان ها و آن شور و هیجان درسی تازه برای من داشت. ماجرا به یک روز بعد از پیروزی ایران بازمی‌گشت. با دوست ایرانی ساکن مسکو و دوستان روس اش نشسته بودیم و درباره سرنوشت شوروی و روسیه حرف می زدیم. اینکه چهره شهر از سال ۲۰۰۰چقدر تغییر کرده است و پوتین چه نقشی در این تحول داشته است. بحث به رهبران گذشته شوروی رسید و دوستم به نقد آنها پرداخت. اتفاق مهم همین جا بود. چهره روس ها تغییر کرد، رگ های گردن شان بیرون آمد و با حرارت از آنها دفاع کردند. تعجب آور بود، فکر می کردم آنها هم نسبت به گذشته نقد دارند. چند ساعت بعد با دوستم درباره این اتفاق گپ زدیم. او به من گفت که روس ها هرچقدر هم به گذشته نقد داشته باشند، اما نمی پذیرند یکی از بیرون روسیه، رهبران شان را زیرسوال ببرد و بخواهد نقدشان کند. آنها با حرارت از شوروی و روسیه دفاع می کردند و حاضر نبودند یک خارجی گذشته رهبران شان را زیرسوال ببرد. دفاع تمام قد از کشورشان را می شد در صورت سردشان حس کرد.***درس مهمی بود. ساعت ها به آن بحث ها و رفتار روس ها فکر کردم. جام جهانی با همین درس های کوچک شیرین‌تر شد. آموختم قدر نام «ایران» را بدانم. آموختم اگر نقدی هم وجود دارد، مربوط به خودمان است و لزومی به جار زدنش برای «دیگران» نیست. آموختم تصویر روشنی از کشورم بسازم. آموختم اعتمادبنفس داشته باشم. آموختم هیچ چیزی با غرورملی قابل مقایسه و سنجش نیست. آموختم قدر این خاک و پرچم را بدانم. درس مهمی بود. برای همیشه در ذهنم ماند.علی عالیبازی ایران و مراکش در جام‌جهانی روسیهali.aaleiali.aaleiThu, 16 Apr 2020 21:12:22 +0430https://virgool.ir/@ali.aalei/اعداد-شگفت-انگیز-در-فوتبال-ایران-را-بخوانید-vejvjxc79xfvروز شنبه در روزنامه ایران ورزشی درباره «افسانه 10میلیون دلاری فیفا» نوشتیم. ماجرا این است رئیس سابق فدراسیون فوتبال در مصاحبه هایش اصرار به طلب 10میلیون دلاری از فیفا داشت و اعلام کرد حالا که به خاطر تحریم توان دریافت این مبلغ نیست، دولت به ما قرض بدهد تا در موقع مقرر این پول به دولت بازگشت داده شود. روزنامه ایران ورزشی به سندی دست یافت که پرده از واقعیت های فوتبال برداشت؛ اصلا پولی برای فدراسیون نمانده! تنها 7 هزار و 948 دلار! به این اعداد دقت کنید:- پاداش صعود به جام جهانی: 8میلیون دلار- کمک فیفا برای آماده سازی: یک میلیون و سیصدهزار دلار- واریز به حساب کی ر وش: 2 میلیون و 228 هزار و 18 دلار (فدراسیون فوتبال اعلام کرده بود طبق قرارداد 25درصد پاداش جام جهانی برای سرمربی تیم ملی است اما کفاشیان امروز اعلام کرد این عدد باید 10درصد باشد!)- اوسیانو کروز: 31 هزار و 973 یورو- مارکار آقاجانیان: 26 هزار و 399 یورو- دیه‌گو گیاچینو: 23 هزار و 72 یورو- آرین قاسمی: 19 هزار و 180 یورو- الکساندر لوپز: 16 هزار و 418 یورو- میک مک‌درموت: 12 هزار و 7 یورو- میکائیل هامبرتو: 11 هزار و 341 یورو- سباستین مندز: 11 هزار و 341 یورو- فیلیپه دوسانتوس: 7 هزار و 628 یورو- برگزاری مسابقه با ترینداد و توباگو:مبلغ 143 هزار و 501 یورو(فدراسیون اعلام کرده بود رایگان!)- برگزاری با ونزوئلا: 92 هزار و 41 یورو(فدراسیون اعلام کرده بود رایگان!)- خزانه‌دار فدراسیون: 1.5 میلیون فرانک بابت جرایم از حساب کسر شده(بعدها مشخص شد جرایم ایران در فیفا حدود 200 هزار فرانک است)- باقی‌مانده حساب ایران نزد فیفا 2 میلیون و 262 هزار و 43 دلار است که از این مبلغ 2 میلیون و 254 هزار و 95 دلار پاداش باشگاه‌ها بوده که مربوط به فدراسیون فوتبال نمی‌شود، یعنی باقی‌مانده حساب فدراسیون با کسر این مبلغ تنها 7 هزار و 948 دلار بوده است.بله؛ رسانه‌ها برای همین هستند که شفاف‌سازی کنند. برای همین هستند تا دست‌شان را رو کنند. دنیا با رسانه‌ها برای مدیران عذاب‌آور است چون آن‌ها را مجبور به اعتراف می‌کند.ali.aaleiali.aaleiMon, 13 Apr 2020 16:31:54 +0430https://virgool.ir/@ali.aalei/بلد-نیستیم-مدیر-تربیت-کنیم-vdqzixjhd10oامروز در رادیو ورزش درباره سیستم مدیریتی در ورزش حرف زدم. درباره این سئوال که «آیا واقعا ما قحطیِ مدیر داریم؟»؛ پاسخ روشن است: قطعا خیر! اخیرا موسسه گالوپ تحقیقاتی انجام داده و به این نتیجه رسیده که حدود ده درصد از مردم، استعدادهای عالی و کافی برای مدیر شدن دارند. نکته مهم این تحقیق آن است که حدود بیست درصد از مردم بعضی از شایستگی های لازم برای مدیر شدن را دارند و می توان آنها را هم با کمی سرمایه گذاری آموزشی و زیر نظر مربیان خوب، به مدیرانی موفق و موثر تبدیل کرد. اینجا حلقه مفقوده ورزش ایران است. سرمایه گذاری آموزشی روی افرادی که استعداد کافی برای مدیریت دارند. برآورد تحقیق این بوده که این افراد به طور میانگین 48 درصد سود بیشتر، در مقایسه با سایر مدیران، برای سازمانشان به ارمغان آورده اند! درحقیقت چالش بزرگِ ما «شناسایی استعداد» و «جسارتِ انتخاب» است که در ورزش ایران دیده نمی شود. احتمالا مدیران بالادستی نمی خواهند راه برای چنین افرادی باز شود چون آنها به منافع ملی بیشتر از منافع شخصی اهمیت می دهند و خبری از کاسبی و دور زدن قانون نیست. باورم این است که ما با کمبود مدیر مواجه نیستیم. ملاحظاتی وجود دارد که راه را برای ورود این افراد می بندد. در حقیقت «سازمانِ موفق» نمی خواهیم، پول در سازمان های به هم ریخته و بی سروسامان احیدر بهاروندست. حیدر بهاروند،علی کفاشیان، محمدرضا ساکت و مهدی تاج؛ نمونه های مدیریت ایرانیali.aaleiali.aaleiSun, 12 Apr 2020 15:58:21 +0430https://virgool.ir/@ali.aalei/باشگاه-داری-صنعتی-ورشکستهها-cm8lhpseqm5nوضعیت باشگاه‌های صنعتی در فوتبال ایران نگران‌کننده است: فوتبالی ورشکسته که گویی برنامه اجرایی برای نجات هم ندارد. ضعف روزافزون در شناسایی معضلات و مشکلات کارخانه های صنعتی در بخش اقتصادی و توجه مفرط و غیرراهبردی به باشگاهداری در حوزه صنعت، علامت سوال های بسیاری را برای تحلیلگران به وجود آورده است. در حقیقت «سنت غلط» به جای مانده از گذشته، تبدیل به رویه ای اشتباه در حوزه باشگاهداری کارخانه ها و شرکت های صنعتی شده است و عجیب تر اینکه مدیران این بخش هیچگاه به درآمدزایی در حوزه فوتبال فکر نکرده اند. مدلی که شاید چند دهه قبل، کشورهای بلوک شرق اروپا با نام باشگاهی لوکوموتیو مسکو، ستاره سرخ بلگراد، استه ئوا بخارست رومانی و پارتیزان بلگراد، در حقیقت مشق سیاست در فوتبال می کردند و این باشگاه ها برآیند نظام حاکم در آن روزها بود. باشگاه داری به سبک «غیرتجاری» که خبری هم از سودآوری نبود. اما سال ۲۰۱۶، در کمتر کشوری خبر از این نگاه به فوتبال وجود دارد. فوتبال خود تبدیل به صنعتی سودآور شده است. تفاوتی میان چین کمونیستی و شیخ نشینان متمول خلیج فارس نیست. در حقیقت فوتبال برای آنها هم تبدیل به کالایی تجاری شده است تا جایی که رییس جمهور چین در سفرش به انگلیس به همراه نخست وزیر این کشور به باشگاه منچسترسیتی می رود و با آگوئرو، ستاره این تیم سلفی می گیرد و این پیام را به مسوولان چین می دهد که از امروز، فوتبال برای کشور من رنگ دیگری دارد و همین می شود که از مارچلو لیپی تا پله و مهاجم تیم ملی ایتالیا در این کشور حضور می یابند: عجیب اینکه مالک منچسترسیتی هم از اعراب خلیج فارس است که از پول هایش در بهترین باشگاه های اروپا سودآوری می کند. راهی که ترکیه رفت، چین رفت، امارات و عربستان و قطر رفت و حتی روسیه هم در همین مسیر گام برمی دارد اما مدیران ایران همچنان در خواب به سر می برند. فوتبالی که ساختار ندارد، از شفافیت خبری نیست، همانند سیکل بسته ای به جلو می رود، غیرتجاری دیده می شود، نامنظم و مبهم است و غیرحرفه ای اداره می شود و به نام «هزینه در ورزش»، حیف ومیل می شود و دل هیچ کدام شان هم نمی سوزد. گویی فوتبال برای بسیاری از کارخانه های صنعتی و شرکت های زیرمجموعه شان، تابلویی برای پوشش زیان دهی اقتصادی کارخانه ها شده است. درحقیقت بسیاری از بخش های صنعتی فعال در این حوزه، پروپاگاندا به سبک فوتبال را به نمایش می گذارند که نه خبری از سودآوری در آن است و نه قدم در راه شفافیت می گذارند اما پرچم حمایت از ورزش را در دست دارند. شفافیت در حوزه فوتبال، ترس از فساد، درصد پایین خطا و ترویج چرخه تولید را در حوزه هایی مثل بازاریابی، تفاهمنامه های مشترک، تبادل بازیکن و مربی و تجارت شفاف به همراه داشته است. همه اینها در شرایطی است که گاه مدیرعامل ایران خودرو به سبب علاقه شخصی ا ش به فوتبال برای باشگاه پیکان سنگ تمام می گذارد و از سویی دیگر وزیر نفت به سبب بی علاقگی اش به فوتبال، باشگاه نفت تهران را واگذار می کند. نگاهی سلیقه ای که قطعا آفت هر بخش است. گره کار البته در جایی دیگر است. رییس فدراسیون فوتبال چین، عضو کمیته سه نفره توسعه فوتبال در این کشور با حضور رییس جمهور و وزیر ورزش است اما در اینجا رییس فدراسیون فوتبال نه تنها برنامه ای در این حوزه ندارد بلکه نزدیکی فکری و عملی به دولت هم ندارد تا مثل دوران صفایی فراهانی، قدم هایی کوچک اما موثر در این راه بردارد. فدراسیونی که خودش نتوانسته سودآوری در حوزه حق پخش تلویزیونی و تبلیغات دور زمین داشته باشد و برای همین توجهی به تجاری سازی و سودآوری باشگاه های صنعتی در حوزه فوتبال ندارد و عاجز از هماهنگ سازی، نظم دهی، سازماندهی، برنامه ریزی و شفاف سازی فوتبال با اسپانسرهای صنعتی است. فوتبال ایران نیاز به برنامه ای مدون دارد، با قوانین شفاف و درآمدی روشن. با این سبک مدیریتی البته بعید است.عکس از ورزش سهali.aaleiali.aaleiSat, 11 Apr 2020 21:33:51 +0430https://virgool.ir/@ali.aalei/در-برنامه-ورزشومردم-چه-گفتم-mioujermxpzkامروز فرصتی دست داد تا در برنامه ورزش و مردم درباره باشگاه‌های فوتبال و مدیران بی‌خاصیت و نداشتن برنامه‌ای برای کسب ‌و کار حرف بزنم. سرفصل‌ها این مسائل بود:1- فدراسیون بدهی‌های زیادی دارد و مدیرانش بلد نیستند درآمدزایی کنند؛ باشگاه‌ها هم همینطور هستند2- فوتبال به‌خاطر کرونا تعطیل شده چرا باشگاه‌ها هم تعطیل شدند؟ چرا اتاق‌های فکر برای درآمدزایی شکل نگرفته؟ چرا راه‌های تفکر را بستند؟ چرا ساختار باشگاه‌ها به روز نشد؟3- مدیران فوتبال عادت به رانت کرده‌اند و هیچ برنامه تازه‌ای ندارند4- کسب‌وکارها بر پایه مشتری است اما ما هیچ برنامه‌ای برای مشتری‌هایمان (هواداران) نداریم. الان دنیای‌تجارت می‌گوید مشترک، نه مشتری. یعنی هزینه جذب مشتری بالا رفته و باید مشترک جذب کرد.5- باشگاه‌ها نیاز به مشاوران اقتصادی دارند. الان دانشگاه تهران واحدهای کارآفرینی دارد یعنی اساتید متخصصی دارد که برایتان بیزنس‌پلن و بیزنس مدل می‌نویسند. راه‌های درآمدزایی را می‌دانند. مشتری و ارتباط با مشتری را می‌شناسند. کانال‌های توزیع را می‌دانند و ارزش پیشنهادی به شما معرفی می‌کنند. چرا درها را قفل کردید و اجازه نمی‌دهید آدم‌های تازه بیایند و کمک کنند؟6- مدیران در فوتبال روزی که می‌نشینند، اعلام می‌کنند بدهکار و بدبختیم. چرا ارزش برند را زیرسئوال می‌برید؟ با این روش همه اسپانسرها را فراری می‌دهید. مشخص است دنبال شفافیت نیستند.ali.aaleiali.aaleiFri, 10 Apr 2020 16:37:49 +0430https://virgool.ir/@ali.aalei/کرونا-چه-خدمتی-به-ما-کرد-epiwnvo8hlulخبرهای تلخ و اتفاقاتی که دلِ همه‌ی ما به درد آورده را نوشتند و گفتند. اشک ریختیم، بغض کردیم و توجه‌مان را بیش‌تر کردیم. اما به اطرافم که نگاه می‌کنم تغییرات واقعا ملموس است. رعایتِ بهداشت از آدم‌هایی که پیش از این خیلی کم رعایت می‌کردند. افرادی که بیش‌ترِ اوقات بویِ بدِ بدن یا لباس‌شان آزاردهنده بود. افرادی که ابتدایی‌ترین مسائلِ بهداشتی را نمی‌دانستند. افرادی که اهمیتِ دست شستن را هم فراموش کرده بودند. آدم‌هایی که بی‌محابا در محیطِ کار و زندگی عطسه و سرفه می‌کردند و از دستمال استفاده نمی‌کردند. کرونا به ما یاد داد. کرونا استانداردهای بهداشت فرد و محیط را بالاتر برد. کرونا به همه‌ی ما آسیب زد، اقتصاد را تکان داد، جانِ خیلی از هموطنان عزیزتر از جان‌مان را گرفت، خیلی‌ها را بیکار کرد، اما باعثِ تغییرِ رفتارِ خیلی‌ها هم شد. ما –خیلی بیش‌تر از قبل- قدر همدیگر را می‌دانیم. قدرِ پدر و مادر، قدرِ برادر و خواهر، قدرِ دوست‌داشتن‌هایمان، قدرِ دیدن‌ها و خندیدن‌ها، قدرِ پیاده‌روی‌ها و دوچرخه‌سواری و کافه رفتن‌هایمان، قدر دورهمی و شب‌نشینی را بیش‌تر از قبل می‌دانیم. قدرِ همه‌ی دیدن‌های لذت‌بخش و شنیدن‌های رو در رو. ما چقدر به‌خودمان بدهکار بودیم و نمی‌دانستیم. این روزها بیش‌تر از قبل به مرگ هم فکر می‌کنیم؛ این‌که چقدر کارِ نکرده داریم. چقدر دل‌جویی‌های نکرده. چقدر مهربانی‌هایِ نکرده. چقدر تسویه‌حساب‌های نکرده. چقدر حرف‌های نگفته. کرونا بعد از سال‌ها مشکلِ ما –مردم عادی- با مسئولین را یکی کرد. بعد از مدت‌ها مشکلِ ما، مشکلِ آن‌ها هم شد. کرونا چقدر بی‌تعارف است. کرونا حتی برای خودتحقیرپنداری‌هایمان هم مفید بود؛ پخش تصاویرِ حمله به فروشگاه‌ها در همه‌جای دنیا، کمبود ماسک و دستمال و دستکش، بالارفتن قیمت‌ها و خیلی چیزهای دیگر؛ تازه آن‌ها تحریم هم نبودند، مشکل درآمد و تولید حتی ندارند. پخش تصاویر ضدعفونی کردن داوطلبانه خودپردازها و خیابان‌ها، هدیه‌ی ماسک و الکل، انتشار خبر بخشیدنِ اجاره‌خانه‌ها و حتی خالی‌نشدنِ فروشگاه‌ها آرام‌بخش بود. آن‌هم در اوج بحرانِ بی‌اعتمادی. چشمان‌مان را روی حقیقت نمی‌بندیم، کمبودهای فراوان در گیلان و مازندران، مشکلات بسیار در شهرها؛ بله همه این‌ها هم هست. دنیا درگیرِ این بحران‌هاست. به ما فهماند ترس همه‌جا شبیه هم است و رفتار همراه با ترس هم تفاوت چندانی در هر شهرِ دنیا ندارد.عکاس: علی حدادی اصل_آناکرونا حتی درّه‌ی عمیقِ بین ما و پزشکان، ما و پرستاران، ما و بیمارستان‌ها و مطب‌های دکترها را هم پُر کرد. کرونا ما را برگرداند به خانه‌هایمان؛ بیش‌تر بمانیم و لذتِ خانه را بیش‌تر درک کنیم. کتاب بخوانیم و وقتِ بیش‌تری را با اعضای خانواده‌مان بگذرانیم. کرونا حتی استعدادهایِ نهفته‌مان را هم شکوفا کرد. چه روزهایی که از دست دادیم و برای خودمان غذا نپختیم. یاد گرفتیم برای خودمان نان بپزیم و بخوریم. چه لذتی هم دارد، مثلِ یک کودک ذوق کردیم؛ یادتان هست؟ کرونا حتی اهمیتِ فضای مجازی را برای مسئولان پررنگ‌تر کرد؛ اهمیتِ اطلاع‌رسانی و قدرتِ آموزش. ثابت شد برای خانه ماندن فقط تماشای تلویزیون کافی نیست و برای همین بسته‌های اینترنتی رایگان توزیع شد تا فیلم‌ها و سریال‌هایی که متاسفانه در صداوسیما امکان پخشش نیست، آن‌جا دیده شود. مایه‌ی شگفتی است؛ این شرکت‌ها از همین صداوسیما مجوز می‌گیرند. کرونا به ما یاد داد بی‌جهت با ماشین تردد نکنیم. به ما آموخت برای بهداشتِ جامعه، باید هرکدام‌مان بهداشت فردی را رعایت کنیم. در سطحی بالاتر؛ خانه بمانیم، ناقل نباشیم، به هرجایی دست نزنیم و به هرجایی پا نگذاریم، لازم نیست برای سلام‌کردن همدیگر را لمس کنیم و یادمان بماند دستمال، دستکش و ماسکِ استفاده‌شده را در سطح زباله بیندازیم، نه در خیابان و معابر عمومی. کرونا خیلی به ما آسیب وارد کرد اما درس‌های بزرگی هم داشت.ali.aaleiali.aaleiThu, 09 Apr 2020 12:42:26 +0430https://virgool.ir/@ali.aalei/کرونا-و-کسبوکارِ-آمازون-و-سامسونِت-fsgx8jgv8i1pچند روزی است که به کرونا و کسب‌وکارها فکر می‌کنم. هر اتفاقی که بیفتد، شک نداریم کرونا فقط یک ویروس ساده نیست که نباید بزرگش کرد و قرار است فقط از آن عبور کنیم. در این چهل‌وهشت‌ساعت آشنایانی را از دست دادم که هم جوان بودند و هم سالم. به خانواده‌هایشان که فکر می‌کنم، غمگین می‌شوم. تعبیراتِ ساده‌انگارانه برای موضوعی که مدت‌هاست بسیاری از مردمِ دنیا را در خانه‌هایشان قرنطینه کرده، بلاهت‌بار است. کرونا همه ما را تغییر داد. کرونا جهان را تغییر داد. ممکن است بدتر شود و یا حتی بهتر؛ اما هرچه هست تغییر کردن‌مان قطعی و حتمی است. اما امشب آمدم که از نامه جف بزوس برای شما بگویم. مالک شرکت معتبر و بزرگ آمازون. او چند وقت پیش برای کارمندانش نامه‌ای پانصدوسی‌وچهار کلمه‌ای نوشت:اوضاع کسب و کار ما مثل همیشه نیست. ما در دورانی پر از استرس و بلاتکلیفی به سر می‌بریم. از سوی دیگر، کاری که ما انجام می‌دهیم هیچ‌گاه به اندازه این روزها ضروری و حیاتی نبوده است. مردم سراسر دنیا متوجه تاثیرات اقتصادی این بحران شده‌اند و متاسفانه باید به شما بگویم که پیش‌بینی می‌کنم قبل از اینکه اوضاع بهبود پیدا کند، از این هم بدتر خواهد شد. هیچ دفترچه راهنمایی برای احساس این روزهای ما وجود ندارد! و می‌دانم که همه مردم به خاطر این موضوع دچار استرس شده‌اند. مطمئن هستم که نگرانی‌های شخصی شما نیز مانند نگرانی‌های من زیاد استما اقدام به استخدام صد هزار کارمند جدید در پست‌های مختلف کرده‌ایم. همچنین، قرار است دستمزد کارگرانی که حقوق ساعتی می‌گیرند و در این دوران پرتنش و دشوار به تحویل کالا و انجام سفارشات مشتری‌ها مشغول‌اند را نیز افزایش دهیم. ما امیدواریم افرادی که شغل فعلی خود را از دست داده‌اند بتوانند تا زمانی که دوباره به مشاغل خود بازگردند در کنار ما مشغول به کار شوند.لطفا مراقب خودتان و عزیزانتان باشید. مطمئن هستم که در کنار یکدیگر از این بحران بزرگ عبور خواهیم کرد.مطلب دوم، مصاحبه‌ای از کایل گاندورو، مدیرعامل شرکت چمدانِ سامسونیت است. او درباره فردایِ کرونا حرف می‌زند:به خاطر وضعیتی که ویروس کرونا به وجود آورده است، هر اتفاق خارق‌العاده‌ای که ممکن بود در سال ۲۰۲۰ شاهدش باشیم دیگر آن‌چنان به چشم نمی‌آید. صادقانه بگویم، این مسئله قطعا روی کسب‌وکار ما (و خیلی از کسب‌وکارهای دیگر) تاثیر خواهد گذاشت؛ ما توجه خود را به طور جدی روی سلامت و امنیت کارمندان خود و انجام اقدامات صحیح متمرکز کرده‌ایم.این قضیه هم دوره معمول خود را سپری می‌کند و سپس به نقطه آغاز بهبودی می‌رسیم. پس چالش اصلی اینجا است که ما در جایگاه یک شرکت چگونه می‌توانیم خودمان را در وضعیت آماده‌باش واقعی قرار دهیم؟ ما به طور جدی داریم روی این موضوع کار می‌کنیم.این بحران تا همین الان هم تامین منابع و کارخانه‌های سامسونیت را با مشکل مواجه کرده است. اما وقتی اوضاع کارخانه‌ها دوباره مساعد شد چگونه به کار خود ادامه خواهیم داد؟ کالاهای موجود و سرمایه در گردش خود را چگونه مدیریت کنیم تا در نهایت در ترازنامه خود به مشکلی برنخوریم؟ چگونه وقتی اوضاع دوباره مساعد شد فرصت‌ها را از دست ندهیم؟ چطور وقتی وسط چنین اوضاعی قرار داری می‌توانی یک شرکت را اداره کنی؟ باید راجع به مدیریت هزینه‌ها کمی سخت‌گیرانه‌تر رفتار کنی و در تصمیم‌ها تغییراتی ایجاد کنی یا آنها را به تاخیر بیندازی، و این دقیقا همین کاری است که ما داریم انجام می‌دهیم. چیزی را متوقف نمی‌کنیم، فقط بعضی مسائل را به عقب می‌اندازیم تا وقتی کسب‌وکار دوباره به حالت عادی برگشت به آنها رسیدگی کنیم. همین‌ها هم آموخته‌های زیادی هستند.وقتی می‌بینم چه اتفاقاتی دارد می‌افتد تقریبا به گریه می‌افتم، و فقط من نیستم، همه همین‌قدر ناراحت‌اند. اما در هر مقام مدیریتی که باشی، باید به جایگاهی که می‌خواهی در سه یا پنج سال آینده به آن برسی فکر کنی. باید از مسائلی که در طول مسیر برایت پیش می‌آیند عبور کنی. البته من تمام وقتم را صرف فکر کردن به این مسائل نمی‎کنم. فعلا روی اهداف کوتاه مدت تمرکز کرده‌ایم.پرستاران؛ خط مقدم مبارزه با کروناali.aaleiali.aaleiWed, 08 Apr 2020 14:17:53 +0430https://virgool.ir/@ali.aalei/کرونا-و-تعطیلی-فکر-در-فوتبال-bxmckobi87h8لیگ‌های فوتبال که به‌خاطر کرونا تعطیل شد، باشگاه‌ها هم تعطیل شدند! به‌جای اینکه اتاق فکر تشکیل دهند، ساختارشان را اصلاح کنند، برنامه بنویسند و برای آینده پلنِ اقتصادی بنویسند، خوردند و خوابیدند و فکر را هم قرنطینه کردند. سال‌هاست فکر کردن در فوتبال ایران قرنطینه شده است. سال‌هاست به رانت عادت کردند و باشگاه‌ها را «کسب‌وکار» ندانستند. دکتر طبیبیان، وزیر سابق اقتصاد در کلاس‌هایش می‌گفت:«ما ایرانی‌ها این‌قدر در فضای رانتی زندگی کرده‌ایم که یادمان رفته چطور باید اقتصادی فکر کرد!» حکایت این روزهای ماست. دور از اتفاقِ تازه و خیره به گذشته‌ای که هیچ درکی از آن ندارند. می‌خواهم در ویرگول از فوتبال، ورزش و کسب‌وکار بنویسم؛ درس‌هایی که فوتبال و ورزش برای کسب‌وکار دارند. تجربه تازه‌ای است.عکس از امیرحسین خیرخواه عزیزali.aaleiali.aaleiTue, 07 Apr 2020 00:09:10 +0430