https://virgool.ir/feed/@alef.noonهیچ کدام از ما تافته ی جدا بافته نیست. شاید همان سفیری باشید که همین چند وقت پیش درگیر بزرگترین دغدغه ی ذهنی امروز من بودید یا همین چند روز دیگر ویروسش به شما هم سرایت کند.fa2026-11-12 00:00:56https://files.virgool.ir/upload/users/16790/avatar/1ykMiE.pnghttps://virgool.ir/@alef.noonhttps://virgool.ir/@alef.noon/در-ستایش-خالهزنکبازی-j5tnnsbng56rمی گوییم «خودت را با دیگران مقایسه نکن» و می گذریم. اصلا طوری تمام مسائل نوع بشر را با همین شاه کلید کوتاه حل می کنیم که انگار برای خود‌آزاری‌هایمان چیزی از این کار سازتر نیافته ایم. بعد از زبان بیل گیتس گرفته تا محمود دولت آبادی کوت می کنیم و نقل قول می آوریم و درنهایت باز هم به این جمله ی حکیمانه می رسیم که نباید خودمان را با دیگران مقایسه کنیم.این بی احترامیست به چیزی که هستیم. به ما یونیکان هستی که یک نسخه بیشتر در عالم نداریم.این را می گوییم و نفس راحت می کشیم. می رویم در پیله خودمان تا در دنیای مستقلمان مدتی زندگی کنیم. اما ناگاه این حقیقت نفس‌گیر را به خاطر می آوریم که جایی خوانده ایم که ما با بقیه انسان ها که هیچ،با گاوی که گوشتش را یک وعده پیش خوردیم یا با همین گربه خانگیمان 80 -90 درصد کد نویسی مشترک داریم. پس کجایمان تافته ی جدا بافته است؟ آن 10 20 درصد تفاوتمان با گاو؟ پس چه بود که اصرار داشتیم قابل مقایسه نیستیم؟ شاید ساقی‌ها و فاحشه‌ها بدون داشتن علم ژنتیک بیشتر از هر صنف دیگری شاهد این شباهت باشند و چقدر مضحک است این «خودت را با دیگران مقایسه نکن» های ما برایشان وقتی در شرایط خاص هیچ تفاوتی بین آدم ها نمی بینند. پزشک ها هم می دانند.هیچ دکتری نمی گوید که تو چون آدم خاصی هستی برای این مریضی داروی دیگری بخور.اصلا کجای دنیاییم؟ اگر 7 و نیم میلیارد نفرمان را روی زمین به خط کنند و در صف بایستیم کجای صف ایستاده ایم؟ با کدام دلیل غیر از دلایل دیگر درس می خوانیم،کار می کنیم،عاشق می شویم ،مواد می زنیم ، سکس می کنیم ، می رقصیم، سیگار می کشیم؟ باید کلاه از سر برداریم به احترام خاله‌زنک‌ها. این موجودات منطقی واقع گرا. به این مقایسه دائمی خودشان با آدم های دور و برشان. به این باورشان به قوانین از پیش نوشته شده ی این صف 7 و نیم میلیاردی انسانی. به راضی شدنشان از پیشرفت های کوچک در همسایگی، به جای دنبال کردن آخرین اخبار تکنولوژی. قبول کنیم که اگر خاله زنک ها زمام امور را در دست داشتند به جای مقایسه کردن حقوق شهروندی مان با سوئیس احتمالا می خواستیم چشم ترکیه و گرجستان را در آوریم و برای جلو افتادن از پاکستان برنامه می ریختیم. برای پولدار شدن اول کتاب های وارن بافت و استیوجابز را نمی خواندیم. رازش را از پسر عمویی که هنوز شرکت کوچکش را در این بحران می چرخاند می پرسیدیم. اگر خاله زنک بودیم نمی خواستیم در سند بیست ساله 1404 (همین 5 سال دیگر) قدرت اول منطقه شویم.برنامه می ریختیم مثل عراق تورم را کنترل کنیم و شاید موفق بودیم. کوچک بودن دنیا همیشه هم بد نیست. حداقل می دانیم کجای داستانیم و با همان جای داستان خودمان را می سنجیم.شاید راهمان این است که به جای تفت دادن های فلسفی بنویسیم که سر و ته یک کرباسیم و مثل یک خاله زنک واقعی منطقی باشیم.احمد نصیریاحمد نصیریWed, 01 Jul 2020 14:36:18 +0430https://virgool.ir/@alef.noon/درباره-رد-و-تمنّای-نوستالژی-نامجو-lhbhb2sdpkl2در رد و تمنّای نوستالژی نامجو را دیدم. از بهترین متن هایی بود که سال اخیر خوانده بودم.(نه از آن منظر که نامجو حرف تازه ای می زد.که خیلی ها معتقدند دیگر موضوعی برای حرف زدن نمانده است و تنها روایت ما از موضوعات است که جدید است. مثل دوستی که می گفت فلاسفه تمام موضوعات را شناسایی کرده اند و تا الان راجع به آن حرف زده اند. و یا عباس معروفی که می گفت دیگر موضوع جدیدی برای داستان نمانده است و داستان نویسان راجع به همه چیز نوشته اند، تنها روایت جدید است که داستان جدید می سازد.) بلکه اگر از این منظر که حرف های نامجو مثل سیلی بود. خاصیت سیلی آن است که همه چیز را رها می کنیم و می ایستیم و به خود و همین لحظه و همین درد روی گونه هایمان فکر می کنیم. و همه این حرف ها برای من مانند سیلی بود که برگردم و از سفر دائمم در زمان باز ایستم. درباره گذشته گرایی ما بسیاری سخن گفته اند و لازم نیست روشنفکر و اهل تفکر باشیم که لمسش کنیم. کافیست که با مردم کوچه و بازار صحبت کنیم و حسرت گذشته را بسیار پر رنگ در زندگی شخصی و غیر شخص شان ببینیم. یا لازم است خودمان باشیم در این جا کار کنیم و نقش گذشته را و بزرگداشت گذشته را در زندگی شخصیمان مثل روز روشن ببینیم.میانسال هایی که با کسی ازدواج کرده اند و بچه های قد و نیم‌قد دارند و از عشقی در جوانی می گویند که دیگر تکرار نشده است. و بعد از آن زندگی دیگر رنگ و بویی ندارد. یاد کردن از خوشی های بازی کردن بچه ها در کوچه های بن بست. سرخوشی آب بازی کردن در یک بعد از ظهر خنک.یاد کردن از فامیل که هرروز دورهم جمع می شدند. و با در آمد پدر خانواده نیمی از ماه خانه پر از مهمان بود و دغدغه ی چیزی نداشتند.و یا خانواده های زیادی که زمین بزرگ ابا اجدادیشان را پیدا کرده اند و چندین سال است که منتظر فروش آن هستند و برای پولش هزار نقشه برای خودشان و بچه هایشان دارند و هیچ وقت هیچ کدامشان موفق به فروختن زمین نشده اند. و هرروز در لذت انتظار و خوشبختی داشتن آن زمین آبایی زندگی می کنند.یا پیرمردهای راننده تاکسی که از زمان «آن مرحوم» و پنج سیری های خیابان لاله زار و حوری‌‎وشان شهرنو مثل تکه ای گم شده از بهشت یاد می کنند.و بسیار مثال ها از بزرگداشت گذشته در زندگی های شخصیمان و یا موکول کردن «لذت بردن» و یا حتی «بودن» به آینده ای که دوباره به گذشته مان برسیم.ما عاشق گذشته ایم، ما دیوانه وار دنبال بزرگداشت گذشته ایم، بدون گذشته زندگی مان رنگ می بازد، دیگر شکوهمند نیست.ما هراسان به دنبال شکوهیم. ما اشرف مخلوقاتیم. باید باشیم. که خدا با خلقتمان به خود بالید که تبارک الله احسن الخالقین. و اگر فکر کنیم که برای داشتن ابتدایی ترین نیازهایمان باید هفته ای 44 ساعت کار کنیم شکوهمان فرو می ریزد. ما در بهشت گم شدیم و «بودن» را موکول کرده ایم به رسیدن دوباره به بهشت. و بی ارزش ترین لحظه همین لحظه ی حال است و همین زندگی که دار مکافات است و کم مقدار و ز بالاییم و بالا می رویم.یا کسانی که اسطوره خوانده باشند خوب می دانند. اسطوره های ما پسرکش هستند. مشهورترین شان رستم و سهراب، اسفندیار و گشتاسب،سیاوش و کی کاوس و در مقابل در غرب ادیپ را داریم که پدر را می کشد. و پا روی قدرت گذشته ی پدر می گذارد. ما حتی در داستان های دینی مان ابراهیم می خواهد پسرش را قربانی خداوند کند. حافظه ی تاریخی ما همچنان که دنبال بزرگداشت گذشته است قربانی گذشته است. حرف های نامجو جای فکر بود. چرا گذشته مارا رها نمی کند؟یا بهتر بپرسیم چرا ما گذشته را رها نمی کنیم؟ در حرف های او چیزی کم بود که دوست داشتم اضافه کنم.چند ماه پیش وقتی با یک بیزنس من ثروتمند و موفق چینی حرف می زدم. از او مشورت می گرفتم که چطور در کارم موفق باشم.چطور کارهای بزرگ کنم؟ و انتظار داشتم که مثل کتاب های انگیزشی جواب آن باشد که بزرگ فکر کنم و رویاهای بزرگ داشته باشم.و سوال بعدی را بپرسم.اما او گفت که هیچ وقت به کارهای بزرگ فکر نکرده. گفت که همیشه سعی کرده کار های کوچک را خوب انجام دهد.چون ابزاری قدرتمند تر از آن برای کارها نیست.من هر روز دنبال کاری بزرگ بودم و دنبال روزی بزرگ و آن کار و آن روز هیچ وقت به سراغم نمی آمد.و مدتی طول کشید تا بفهمم که تصور آینده ی بی نقص تکنیک خودفریبی برای فرار از گذشته است.من مدت ها بود که می خواستم از شکوه گذشته عبور کنم. مدت ها بود که اسیری در گذشته را می فهمیدم. و این تن دادن به کوچک شمردن گذشته آینده ای مثال زدنی می خواست. و چیزی که فراموش شده بود لحظه بود. و اینگونه بود که برای فرار از گذشته اسیر تصور آینده ی بزرگ می شدم.بدون آن که قدمی بردارم.بدون آن که لحظه های در این لحظه ی کوچک یک کار کوچک کنم.و مخلص کلام آنکه ما فرار می کنیم،برای رفع مسئولیت تنها فرار می کنیم حالا یا به آینده یا به گذشته. و مهجور مانده این زمان.این بودن و این حال که تمام چیزیست که داریم.احمد نصیریاحمد نصیریSun, 09 Dec 2018 19:07:13 +0330https://virgool.ir/@alef.noon/من-به-فکر-کردن-فکر-می-کنم-oixsv4tdzavk تمام این مدت فکر می کردم و فکر می کردم که تمام این مدت این فکر کردن است که نمی گذارد خوب فکر کنم و خوب زندگی کنم. به همه چیز زیادی فکر می کنم و بلای خانمان سوزی شده ، البته که همیشه میل به تنبلی از میل به هر چیز دگر در من پررنگ تر است. حتی میل به لذت های آنی. و فکر کردن همان جایی است که می خواستم. فکر می کنم و کاری نمی کنم. اما چند وقتیست که فکر می کنم تمام این مشکلات از فکر کردن نیست،از فکر نکردن است. اما چطور؟ من که تمام روز فکر می کنم! من که حتی به همین مساله که مشکلات از فکر کردن است یا از فکر نکردن است هم فکر می کنم. اما من هرروز به هرروز فکر می کنم. هرروز به ریشه ی تمام مسائل این که از کجا آمده اند و مشکل چیست فکر می کنم. من در واقع فکر نمی کنم، فکر می کنم که دارم فکر می کنم. من هر روز به فکر کردن فکر می کنم.من روز ها هرچه خورده ام را بالا میاورم و دوباره می خورم. مثل چرخ دنده ای که دندانه هایش با هیچ چرخ دنده ای درگیر نیست فقط می چرخم و می چرخم و می چرخم باز می ایستم و می چرخم. من معتادم به چرخیدن، به فکر کردن،به چرخش این چرخ دنده ی رها، معتادم به مزه ی استفراغ های خودم، به مزه ی این غذاهای دو شب مانده‌ی جویده شده معتادم. من اینجا نیستم، من جایی میان ابد و ازل گیر کرده ام . من در ارتفاع هزارپایی از زمان پرواز می کنم. من جایی بعد از تکامل انسان و نابودی کره ی زمین هستم. جایی که من هستم تمام زمین به اندازه ی سر سوزن کوچک است. من در دورترین نقطه ی هستی به خودم ایستاده ام. اینجا امن ترین نقطه ی دنیاست.در میان آدم ها راه می روم و صدایشان را می شنوم. اما همه چیز برای من مثل پرواز کردن روی یک نقشه ی بزرگ روی سر دنیاست. همه چیز انقدر کوچک است که با ذره بین دیده می شود. و من گم شده ام. خودم را از آن بالا گم کرده ام و پیدا نمی کنم.همه چیز قابل صرفه نظر است. همه چیز رهاست. من فکر می کنم. به همه ی این فاصله ها، به فکر کردن به خودم از چند هزار کیلومتری عمودی از خودم. من فکر می کنم که راه حلی بهتر از فکر کردن نیست. اما من فکر نمی کنم. من فقط به فکر کردن فکر می کنم.احمد نصیریاحمد نصیریFri, 30 Nov 2018 13:03:01 +0330