https://virgool.ir/feed/@alami.pouriafa2026-11-11 09:29:47https://files.virgool.ir/upload/users/824901/avatar/B9qG4y.jpeghttps://virgool.ir/@alami.pouriahttps://virgool.ir/@alami.pouria/نگهبانان-محترم-چراغ-های-کوچک-فانوس-دریایی-tryxbhfffgl3گاهی توی خبرهای جهان می‌خوانم، یک نفر را برای روشن نگه‌داشتن چراغ یک فانوس دریایی قدیمی در اطراف قاره اروپا، دعوت به همکاری می‌کنندگاهی توی خبرهای جهان می‌خوانم یک نفر را برای روشن نگه داشتن چراغ یک فانوس دریایی قدیمی در اطراف قاره اروپا دعوت به همکاری می‌کنند با خانه رایگان و حقوق و مزایا و بازنشستگی آن‌چنانی. اما این شغل ممکن است سال‌ها خالی بماند چون کسی نمی‌پذیرد تنها و نهایتا با خانواده‌اش برود در یک جزیره خالی و زندگی کند. یک‌بار با کسی که در یک فانوس دریایی کار و البته زندگی می‌کرد مصاحبه کرده بودند و از او پرسیده بودند حالا که کشتی‌ها نیازی به فانوس دریایی ندارند و عملا فانوس دریایی از کارکرد افتاده، چرا قبول کرده است که تمام وقت و زندگی‌اش را در آنجا بگذراند؟ او پاسخ داده بود: برای بچه‌ها. بچه‌ها اگر نور فانوس دریایی را ببینند خوشحال می‌شوند.اثرگذاری کار مطبوعاتی و روزنامه‌نگاری را در جهان خبر ندارم اما در جهان سوم و خاورمیانه و به‌حتم در سرزمین ایران روشن نگه داشتن چراغ فانوس دریایی است. آیا اثرگذار است؟ آیا روی سیاتمداران و دولتمردان تاثیر می‌گذارد؟ آیا یک دولتمرد با خواندن تیتر روزنامه به‌هم می‌ریزد و تصمیمش را اصلاح می‌کند؟ آیا یک سیاستمدار با خواندن گزارش خرابی‌هایی که به بار آورده منقلب می‌شود و بغض می‌کند و دست از خرابی برمی‌دارد؟ یا به آبادانی می‌نشیند؟اما بچه‌ها که آینده را می‌سازند نیاز دارند به گذشته وصل باشند. نیاز دارند چراغی هر چند کم‌زور و کم‌نور راه آینده را برای آنان روشن کند. روزنامه‌نگاری در اینجا روشن نگه داشتن چراغ فانوس دریایی قدیمی‌ای است که جز برای بچه‌ها که دوستش دارند و مردم که با آن خاطره دارند، برای کسی دیگر اهمیت ندارد. دولت‌ها مایل هستند آن ستون سنگی را از کنار دریا با خاک یکسان کنند و اثرش را محو کنند و جای آن سازه‌های بتنی و ساختمان‌های آسمان‌خراش بسازند.۲۰۰ روز در تاریکی سلول ماندن هزینه روشن نگه داشتن روشنایی است.ما نیاز داریم برای رسیدن به آینده به گذشته وصل باشیم. نیاز داریم کسی نهیب بزند و قایق‌بانان و کشتی‌داران را از خطر برخورد به صخره‌ها آگاه کند. کسی باید نور بر تاریکی راه و دریای فریبکار بتاباند تا سرنیشنان قایق به سلامت به مقصد برسند. روزنامه‌نگاران نگهبانان محترم چراغ‌های کوچک فانوس‌های دریایی قدیمی هستند که سیاستمداران آنان را مزاحم و اضافی می‌بینند و مردم تا موقعی که نور چراغ فانوس دریایی خاموش نشده باشد از حضور آنان مطلع نمی‌‌شوند.بعید نیست اگر کارنامه کاری کسی را که برای پذیرفتن شغل فانوس دریایی – که خبرش را در ابتدای این یادداشت خواندیم – درخواست داده نگاه کنیم؛مقابل انگیزه‌اش نوشته شده باشد: علاقه‌مند به روشن کردن تاریکی‌ها و نشان دادن راه‌ها و بی‌راهه‌ها.و در رزومه‌اش جلوی سابقه کار نوشته شده باشد: سابقه سال‌ها کار در روزنامه‌های ایران.منتشرشده در روزنامه هم‌میهن#الهه_محمدی#نیلوفر_حامدی#مهسا_امینی#روزنامه_نگار#زن_زندگی_آزادیپوریا عالمیپوریا عالمیMon, 17 Apr 2023 15:32:21 +0330https://virgool.ir/ighe3/ناظر-روی-نیمکت-o6f25cwde7pwپرفسور تورنسل و آپاتوساروس سبز همراه با آقای دوپونت و سگ پاکوتاه مشکی در آی‌قصه وقتی داری رو به جلو قدم برمی‌داری و کارت درست پیش می‌رود، یک‌سری از دوستانت زیادی برات هورا می‌کشند، زیادی کنارت می‌ایستند، زیادی تشویقت می‌کنند و حتا زیادی پزت را می‌دهند.این‌جا می‌تونید قصه‌هایی که برای بچه‌ها نوشتم رو توی آی‌قصه ببنید:)این دوستان، روی بُرد تو شرط بسته‌اند.دوستانی هم هستند که روی باخت تو شرط بسته‌اند.و می‌بینی که خیلی با کاری که می‌کنی خوشحال نیستند.به‌نظرم نه گروه اول و نه گروه دوم، هیچ‌کدام به موفقیت تو، به پایداری تو، به توسعه گام‌به‌گام تو کمک نمی‌کنند.دوستانی که آرام و ناظر روی نیمکت کنار تو می‌نشینند و مثل یک مربی مسیرت را ارزیابی می‌کنند، رفتارشان هیجانی نیست و ناراحتی و شادی‌شان از توپ‌هایی که می‌زنی توی دروازه یا می‌زنی توی اوت به‌اندازه و منطقی است، و به جای صرف انرژی روی یک برد یا یک باخت تو، عملکرد و کارنامه تو را بررسی می‌کنند و برای عملکردت در فصل‌های بعدی پیشنهاد می‌دهند.دقیقا همین دوستان، قابل اعتنا و تکیه کردن هستند.سرشان سلامتناظر روی نیمکت: یک تجربه‌ی سادهپوریا عالمیپوریا عالمیTue, 28 Jun 2022 18:44:04 +0430https://virgool.ir/@alami.pouria/ما-عوض-شدیم-یا-این-نسل-جدید-xa0wteulvkujاین نسل همینی هست که نشان می‌دهد وقتی با دوستام گپ می‌زنیم یک گزاره مشترک همیشه وجود داره: چرا این نسل عوض شده؟و موضوع هم سر این است که مثلا بیست سال پیش که هم‌سن‌های من وارد دنیای جدی کار شدند، معیارها و ارزش‌ها فرق داشت. بیشتر ماها جاهایی کار کردیم که هرگز به ما حقوق ندادند(و خودمون هم واقعا فکر نمی‌کردیم باید پولی بگیریم) ما برای اینکه تجربه کنیم پیش آدمهایی که قبول‌شون داشتیم دستیاری می‌کردیم و هیچ‌جا اسم‌مون نمی‌اومد تجربه‌گراتر بودیم احتمالا یا بی‌هدف‌تر (خیلی از ماها کارهای کاملا متفاوت رو تجربه کردیم، برنامه‌های کاملا متفاوتی رو بلدیم و پراکندگی کارهایی که کردیم واقعا عجیبه) خیلی از ماها وفادارتر بودیم (به دلیل رییس یا همکارمون که بهش توهین می‌شد یا می‌رفت یا اخراج می‌شد یک دفعه ده نفر از کار می‌اومدند بیرون، اگه مثلا توی این شرکت کار کردیم امکان نداشت بریم شرکت رقیب) خیلی از ماها به دلیل کاری که می‌کردیم عقب افتادیم (مثلا به دلیل وفاداری یا هرچیزی درس‌مون رو ادامه ندادیم، شغل‌مون رو عوض نکردیم، سفر نرفتیم، سربازی نرفتیم، مهاجرت نکردیم و...) و از این دست حرف‌ها... سوال اصلی که مطرح می‌شه اینه که چرا این نسل عوض شده و سر حقوق معنوی و مادی‌ش کوتاه نمیاد؟ چرا حاضر نیست مجانی کار کنه؟ چرا اسمش براش مهمه؟ چرا مفهوم استادشاگردی رو برنمی‌تابه؟ و... من این سوال رو این‌طوری تغییر می‌دم: این نسل همینی هست که نشان می‌دهد بیشتر ماها که تجربیات مختلفی رو توی زندگی از سر گذروندیم، امروز تغییر کردیم و امکان نداره همون‌کارهایی رو بکنیم که قبلتر می‌کردیم. اما ته ذهن‌مون دوست داریم اون خدماتی رو که توی جوانی دادیم، اون همه انرژی که گذاشتیم، اون همه از خودگذشتگی که کردیم، اون همه آیین شاگرداستادی که به جا آوردیم رو امروز جوان‌ها برامون به جا بیاورند اما جهان تغییر کرده و ارزش‌های انسانی، دیگر ارزش‌های پهلوانی نیست پس نسل امروز تغییر نکرده ما تغییر کردیم و درک این موضوع می‌تونه به ما کمک کنه که با جهانی که باهاش مواجه هستیم راحت‌تر کنار بیایم.پوریا عالمیپوریا عالمیWed, 05 Jan 2022 12:14:25 +0330https://virgool.ir/@alami.pouria/اسبی-که-هیچ-کس-نمی-دید-kpllwkv95nowشاید سال ۷۶ - ۷۷ بود که من از مدرسه در می‌رفتم و می‌رفتم مجله سروش نوجوان. سردبیر قیصر امین‌پور بود که بیمار بود و کمتر در اتاقش بود، دبیر تحریریه بیوکملکی بود که همیشه پشت آن میز انتهای اتاق نشسته بود و انگار هرگز از آن پشت بلند نمی‌شد، توی راهرو بوی ‌پیپ رحماندوست می‌پیچید و من در جلسه‌های احتمالاتحریریه‌ی مجله به سرپرستی مریم روحانی چیزمیز می‌خواندم. مریم روحانی خانومی در نظر من مقتدر و شنوا بود. هر چند فضای سروش نوجوان برای من بیش از حداداری و صداوسیمایی بود و محتوای مجله هم برایم بیش از حد اتوکشیده و بسیار راکد بود، اما آن جلسه‌ها در خیابان تخت‌طاووس قدیم مطهری جدید، برای منبچه‌مدرسه‌ای یک گریزگاه بود؛ سال بعدش در روزنامه نوروز نوشتم و در گل‌آقا به عنوان کتابدار و نویسنده استخدام شدم.مریم روحانی ماشین دربستی می‌گرفت و این برای من که با پول تو جیبی و فروختن نامه و نقاشی در مدرسه و کمک‌کتابداری در کتابخانه عمومی گذران می‌کردم، خیلیبه چشم می‌آمد. دو بار با تاکسی او تا اکباتان آمدم و در راه با او از داستان و زندگی حرف زدم و هر دوبار مجبور شدم کلی پیاده برگردم، چون دلم نیامده بود حرفخانم روحانی را قطع کنم.سالها بعد وقتی از روزنامه‌نگاری کنار کشیدم و آی قصه راه افتاد، مهراوه از رودابه کمالی که به چهره نمی‌شناختمش دعوت کرد به آی قصه بیاید. آمد و نوشت. اسبیکه هیچ‌کس نمی‌دید… دو سال بعد، وقتی گفت دخترم طرفدارت است یا یک همچو چیزی، و من خندیدم و گفتم مگه شما دختر به این بزرگی دارین؟ به سن خودشاشاره کرد که بسیار تعجب کردم؛ جوان‌تر و سرحال‌تر از سن بدنش بود.بعد گفت مامانم را فکر کنم بشناسی! خانم روحانی سروش نوجوان بیست سال پیش.گفتم اوه! بیست سال گذشت؟ خانم روحانی مادر شماست؟بعد گفتم زنگ می‌زنم بیایم دیدن‌شون. نزدم و ماه‌ها گذشت و خانم روحانی چشم بر جهان بست.بعد قرار شد یک روز رودابه و دخترش از شمال بیایند تهرون، آی قصه، بیایند که قهوه بزنیم. که نشد. قرار شد روناز هماهنگ کند که دیگر دیر شده بود.رودابه افتاد. خرچنگ سرطان به جانش افتاد و خرده‌خرده آن طراوت را ازش گرفت. این آخری‌ها در تلفن هم انگار نمی‌شد سر صحبت را باز کرد.حالا رودابه چشم بر جهان بسته و هیچ قهوه‌ای قرار نیست دیگر بنشینیم و بزنیم.نقاشی مجتبا حیدرپناه بر داستان اسبی که هیچ‌کس نمی‌دید، نوشته‌ی رودابه کمالی، به نقل از سایت آی قصهشاید سال ۷۶ - ۷۷ بود که مادرش را دیدم و شاید سال ۹۷ - ۹۸ بود که مادرش را هرگز ندیدم.شاید پارسال باید اصرار می‌کردم یک قهوه زدن که این همه برنامه‌ریزی ندارد.هنوز دخترش را ندیده‌ام. دو سال پیش فکر کنم بچه‌مدرسه‌ای و دبیرستانی بود، حالا باید خانومی شده باشد برای خودش، دانشجویی چیزی.از چند ساعت پیش که امین وسط آی قصه، وسط آن‌همه آدم و حرفهای شوخی و جدی، گفت یک خبر بد بدهم؟ گفتم بگو. گفت رودابه کمالی رفت، مدام این تصویرهاجلوی چشمم است.بعد از مدتها ساعتی پیاده رفتم در خیابان. انگار برگشته بودم به بیست و سه سال پیش، به خیابان مطهری، به ساختمان سروش، به چای دمی و بیسکویت روی میز، بهبیوک ملکی که به من می‌گفت به نفعته جلسه‌های خانم روحانی رو شرکت کنی، و من که به او و خانوم روحانی می‌گفتم مدل جلسه‌های سروش نوجوان شبیه من نیست،من واسه آدم‌هاش میام… به صدای پر امید رودابه در پشت تلفن وقتی بیماری را پشت گوش می‌انداخت… وقتی شبیه اسبی شده بود که هیچ‌کس نمی‌دید…چیزی در زمان شکست امروز.و معلومم نشد چرا رفتم روی صندلی ایستگاه اتوبوس نشستم و اشک ریختم.پوریا عالمیپوریا عالمیTue, 19 Oct 2021 01:43:00 +0330