https://virgool.ir/feed/@alakargrʚطنز نویسِ کودک و نوجوانɞfa2026-11-12 18:40:39https://files.virgool.ir/upload/users/448529/avatar/gv7An7.jpeghttps://virgool.ir/@alakargrhttps://virgool.ir/@alakargr/عکس-شخصیت-های-رمانغیرعادی-ouapiikjf3fcعکس شخصیت‌های رمان غیرعادی↓سلام دوستان؛ عکس شخصیت‌های رمانم رو با نرم افزار Gacha Club طراحی کردم.??سلـــماز (شخصیت اصلی)آرون (پسردایی سلمــاز)پرنســا(صمیمی ترین دوست سلمـــاز)محمد (پسرهمسایه‌ی سلمــاز اینا) و سورنــا (برادر سلمــاز)سلطــان ماهی (ماهــی قرمز سلماز)بقیه رو بعدا میزارم /•_•\آلا ڪاࢪگـــــࢪآلا ڪاࢪگـــــࢪSun, 22 Aug 2021 23:26:40 +0430https://virgool.ir/@alakargr/غیرعادیقسمت۳-kn9vn8tvm7zb¦جمعه30 خرداد¦نمی‌دانم کارَم درست است یا نه، اما می‌دانم که همیشه باعثِ پیشرفتَم شده.منظورم ریزبین بودَنم است. البته بقیه می‌گویند ریزبینی نیست؛ بلکه استرس و نگرانیِ بیخود است. مامان‌کیمی می‌گوید نباید نگرانِ مرگِ خورشید یا برخورد یک سیارک با سیاره‌ی زمین باشم؛ اما سوال اینجاست که اگر نگران نباشم، به فکرِ نجاتِ زمین نمی‌اُفتم و آن وقت نسلِ انسان‌ها منقرض می‌شود.قیافه‌ی مامان‌کیمی بعد از شنیدنِ جوابِ من:?بقیه‌ی خانواده‌ام هم که انتظار دارند برای کارهایم ساعت کوک نکنم! مثلا وقتی که از بابا خواهش می‌کنم بگذارد کمی آشپزی کنم، می‌گوید:-بیزار می‌شم از بس ساعت کوک می‌کنی! برای یه اُملت درست کردن 100 بار گوشیت زنگ می‌خوره. یه بار برای داغ شدنِ روغن، یه بار برای ریختنِ گوجه، یه بار برای ریختنِ تخمِ مرغ، یه بار هم برای خاموش کردنَش.پدرِ عزیزم؛ آیا می‌خواهی املتِ سوخته یا خام بخوری؟!خانواده‌ام گاهی اوقات حرف¬های عجیب و وحشتناکی می‌زنند.مامان دوست دارد برای غذا دادن به ماهی‌ها ساعت کوک نکنم، تا یادم برود بهشان غذا بدهم و شارک هایمان گرسنه شوند و سلطان را یک لقمه‌ی راست کنند. البته گاهی اوقات خودم هم خسته می‌شوم.مثل امروز صبح. آنقدر با خودم کلنجار رفتم که شاید اشتباه شنیدم کلاس یوگا از هفته‌ی دیگر است و امروز برگزار می‌شود، که بلند شدم و رفتم محل برگزاریِ کلاسم و دیدم خبر نشد. با خودم گفتم شاید ساعتَش را اشتباه شنیدم و هنوز خیلی مانده تا برگزار شود، برای همین هم تا ساعت 7 عصر همانجا منتظر ماندم. به هر حال مطمئنم که فردا کلاسِ انگلیسی دارم.صبر کنید!نکند من اشتباهی شنیدم شنبه و امروز بوده؟!چرا اینقدر حواسم پرتَم؟!¦شنبه31 خرداد¦وقتی به مامان‌کیمی گفتم که دیروز این نگرانی‌ام چه بلایی سرم آورده، می‌خواست با همان ملاقه‌ای که باهاش سوپ می‌پُخت، بزند تو سرم. گفت که من روانی ترین انسان روی کره‌ی زمین هستم. من هم گفتم که استرسی خیلی بیشتر از روانی در این جمله کاربرد داشت. همان لحظه به یک روان‌شناس زنگ زد و ازش برایم وقت گرفت. خواستم بروم و برای وقتِ مشاوره‌ام هم ساخت کوک کنم، که مامان‌کیمی واقعا با ملاقه زد تو سرم و موبایلم را توقیف کرد تا دیگر ساعت کوک نکنم.ناگهان همان لحظه به نکته‌ی ریزی اشاره نمود:-یه انسانِ عاقل و بالغ و کامل مثلِ تو، باید خیلی ریلَکس باشه و بتونه خودش رو خیلی خوب کنترل کنه. بهتره بیخیال همه چی بشی.حرف‌هایش خیلی رویَم تاثیر گذاشت، آنقدر که ظهر از ساعت 2 تا 4 و ربع خوابیدم، فارغ از اینکه ساعت 4 کلاسِ انگلیسی دارم.تا ساعت 4 و سی و هفت دقیقه طول کشید تا به آموزشگاه برسم و تقریبا چهل و سه دقیقه‌ی دیگر از کلاس باقی مانده بود.نکات:1.آرون و پرنسا هم در کلاسِ من بودند.2.آنها چند ســـــال است که به کلاس انگلیسی می‌روند. (چند سـال)3.آرون از اینکه چند سال است که به این کلاس می‌رود و به اینجا رسیده، و من با یک تعیین سطحِ ساده به همانجا رسیده‌ام، حسابی حرصَش را در می‌آورد؛ آنقدر که در راهِ خانه، خیلی آرام ساز دهنی می‌زد. #این_داستان_ادامه_دارد....نویسنده≈آلا کارگــرآلا ڪاࢪگـــــࢪآلا ڪاࢪگـــــࢪSun, 22 Aug 2021 14:36:00 +0430https://virgool.ir/@alakargr/داستان-غیرعادی-قسمت۲-agzoxfuublvt¦پنجشنبه 29 خرداد¦ هو هو!! حسابی پیشرفت کردم! برنامه‌ی تابستانه‌ی امسالِ سلماز: |شنبه: زبان انگلیسی|یکشنبه: شنا|دوشنبه: طراحی چهره|سه‌شنبه: شنا| چهارشنبه: زبان انگلیسی|پنجشنبه: ریاضی|جمعه: یوگا| الان ریز ریز به تعریف میکنم که این برنامه‌ی قشنگ از کجا آمده! دیروز به اجرای موسیقیِ زنده‌ی آرون(پسر دایی‌اَم) و گروهَش در زیرزمینِ خانه‌ی اسپانسِرِ گروهَش رفتم. (فقط من، پرنسا، سورِنا(برادرَم)، سلطان، مامان‌کیمی، بابا، و پنج نفر دیگر که از آشناهای هم‌گروهی های آرون بودند، در آنجا حضور داشتیم.) اجرایِشان بَدَک نبود. ولی هنوز خیلی کار داشت که تبدیلِ به تورِ جهانی شود. نُت ها را گُم میکردند، صدا کم و زیاد میشد، هماهنگ نمی‌خوانند، شعرِشان بی معنی بود، و..... به سَرَم زد بروم همان آموزشگاه موسیقی که آرون می، رود. با مامان درباره‌اش صحبت کردم. او هم گفت که آرون دیوانه است که به گیتارَش چسبیده و فکر می‌کند بزرگ شود، خواننده‌ای موسیقی‌دانی چیزی میشود. گفت جزء تغییراتِ دوران بلوغَش است و خیلی زود مثل دایی(یعنی پدرش) گیتارَش را میسوزاند و کارمندِ یک شرکت میشود. درست مثلِ پدربزرگ، و پدرِ پدربزرگ. (یادم رفت بپرسم که مگر زمانِ پدرِپدربزرگ اینجور چیزها مُد بوده؟! اصلا گیتار وجود داشته؟!) و ادامه داد:_تو استعداد موسیقی نداری! می‌بینید چگونه استعداد های درخشانِ مرا سرکوب میکنند؟! باید علیه‌ِشان کودتا کنم. (مامان‌کیمی گفت بروم دنبالِ علاقه‌ام، نمی‌دانم چرا مامان دنبالِ استعدادم است.) مامان پیشنهاد کرد بروم طراحی چهره یادبگیرم؛ چون این نقاشی‌ام خیلی زیبا شده: (پست بعدی) اما مطمئنم که نقاشی اصلا زیبا نشده و مامان فقط دوست دارد که مثلِ عموزاده‌هایم طراحی چهره یادبگیرم. سلطان ماهی و بابا بر روی زبان انگلیسی خیلی پافشاری کردند. گفتند اگر زبان انگلیسی یاد نگیرم، از جهان عقب می‌مانم. حالا سلطان ماهی یک چیزی، ولی انگار پدرم به 30 زبان زنده‌ی دنیا مسلط است، که میگوید تو عقب میمانی. کلاس ریاضی پیشنهادِ خودم بود. پرنسا و آرونِ از درس و مشق فراری، کلی به این انتخابم خندیدند. من هم محَلِشان نگذاشتم، چون وقتی سالِ بعد قبل از تدریسِ معلم تمام مباحث و فرمولها را از بَر بودم، خنده‌شان دیدنی است. نمیدانم چگونه این خبرها به گوشِ محمد(پسرِ همسایه‌مان) رسیده. گاهی اوقات فکر میکنم در خانه‌مان دوربین مخفی نصب کرده است؛ چرا که وقتی دیروز رفتم مغازه‌ی پدرش، خبر داشت که 5 ساعت و 17 دقیقه و 35 ثانیه پیش، وقتی که دیوانه‌وار به سمتِ اتاقم هجوم بردم، پایم گیر کرده به عروسکِ لنگ درازِ سورنا و با مُخ پخشِ زمین شدم، و وقتی که بلند شدم، سرم خورده به گوشه‌ی میز و تلوتلو خوران عقب رفتم، و دقیقا لحظه‌ای که با دیوار برخورد کردم، درِ اتاق باز شد و خورد تو صورتم، و آرون که دیده چه بلایی سرِ صورتم آورده، به سمتَم می‌آید و گوشه‌ی گیتارِ مبارَکَش فرو میرود داخل چشمم، و برای همین هم الان زیِر چشمم بادمجان رشد کرده است. معمولا وقتی بابا قبل از بیرون رفتن از خانه به من می‌گوید: فلان ساعت زیر برنج را خاموش کن، و من یاد نمی‌آید فلان ساعت دقیقا کِی بوده، از محمد اطلاعات می گیرم. خلاصه اینکه، می‌خواستم بگویم دیروز رفتم مغازه‌ی بابای محمد، تا دو تا قوطی کنسرو لوبیا به دستور پدر تهیه بِنُمایم، که محمد پیشنهاد کرد در کلاس یوگا هم شرکت کنم، چون اخیرا زیادی عصبی شده‌ام و مدام سرِ سورنا داد میزنم. (البته هجوم بردن ها و دیوانه بازی هایم در خانه، جای خودش را دارد.) من هم به او پیشنهاد کردم که در کلاس های "چگونه حس فضولی خود را مهار کنیم؟" شرکت کند. لبخند مضحکانه‌ای زد و گفت:_حتما! ولی یادت باشه بابات دو قوطی رُب می خواست! نه کنسرو لوبیا! با اینکه سرم حسابی با این برنامه شلوغ خواهد شد، ولی حداقل احساسِ بیهودگی بهم دست نمی‌دهد. نکته: شما هم داستان های زیادی از من برای خواندن خواهید داشت. این داستان ادامه دارد.... نویسنده≈آلا کارگرآلا ڪاࢪگـــــࢪآلا ڪاࢪگـــــࢪThu, 19 Aug 2021 11:23:50 +0430https://virgool.ir/@alakargr/غیرعادیقسمت-۱-sxulo9cr95tdسه‌شنبه27 خردادتصمیم دارم برنامه‌ی تابستانِ امسالم، مثل پارسال و سالهای قبل از آن نشود.برنامه‌ی تابستانِ پارسالِ سلماز:ساعت 12 ظهر: بیدار شدن/ ساعت 2 ظهر: صبحانه و نهار خوردن/ ساعت 3 ظهر: خواب/ ساعت 7 شب: بیدار شدن/ ساعت 9 شب: شام/ ساعت 10 شب: خواب/برنامه‌ی بدی نبود، البته تا وقتی که یک لیست از اسامیِ بچه‌های همسن و سالِ خودم را که با پرورش استعداد هایشان حسابی پیشرفت کرده بودند، را ندیده بودم. بعد از دیدنِ آن لیست، مدتی احساسِ بیهودگی بهم دست داد؛ اما به خودم گفتم مگر من چه چیزی کمتر از آنها دارم؟! به همین دلیل تصمیم گرفتم تابستانِ امسال پیشرفت کنم:مراحلِ پیشرفت کردن:مرحله‌ی اول: کشف استعداد مرحله‌ی دوم: پرورش استعدادمرحله‌ی سوم: ساختِ شاهکارمرحله‌ی چهارم: پیشرفتفعلا در مرحله‌ی اول هستم؛ برای همین هم باید برنامه‌ی تابستانه‌ام را عوض کنم، تا بتوانم استعدادم را کشف کنم. چهارشنبه 28 خردادفایده‌ای ندارد! من هیچ استعدادی ندارم؛ صدهزار تا کار انجام دادم، ولی در هیچکدام استعدادی نداشتم. حتی گوگل هم گفت من خیلی بی‌استعداد هستم! باور کنید!به قولِ پرنسا(دوستم) من فقط میتوانم خیلی خوب کتاب بخورم. بله؟! مگر تمام شخصیتهای اصلی داستان های طنز، باید بچه‌های تنبل و از درس و مشق فراری و کله‌پوک باشند؟! نه‌خیر! قبلا هم گفتم؛ من مثلِ بقیه نیستم.معدلِ کارنامه‌ی پایان ترم: 20 مامان‌کیمی(مادربزرگم) میگوید، بروم دنبالِ چیزی که دوستَش دارم، نه چیزی که استعدادَش را دارم. من هم به او گفتم:+من فقط کتاب ها را دوست دارم! کتاب های علمی.من و سلطان ماهی(ماهی قرمزم) عضو باشگاه کتابِ کرم‌های کتاب ِحال بهم زن هستیم. هر آخرِ هفته جلسه داریم؛ من تنها بچه‌ی زیرِ 18 سالِ آنجا، و سلطان هم تنها ماهیِ آنجاست. اما باید بگویم که او را بیشتر از من تحویل میگیرند. تصمیم دارم که جمعه دیگر نروم. ها! ها! اینجوری سلطان هم نمی‌تواند برود!خلاصه اینکه، آرام و قرار ندارم. مامان‌کیمی پیشنهاد کرد در چند تا کلاس شرکت کنم و استعداد و علاقه‌ام را کشف کنم. خودش فکر میکند در زمینه‌ی ورزش هم علاقه دارم، و هم استعداد. چون عصرها در کوچه با پسرها فوتبال بازی میکنم. (از وقتی به آنها ملحق شدم چند تا دختر دیگر هم عضو تیم شدند.)دقیق نمیدانم، ولی ورزش کردن را دوست دارم. فقط چون برای سلامتیِ جسمی و روحی خیلی خوب است، و گرنه حوصله‌ی آن را هم ندارم. (من کلا آدمِ بیحوصله‌ای هستم.)از مامان‌کیمی بیشتر راهنمایی خواستم. صدتا دلیلِ علمی و غیرعلمی آورد که اگر شنا یاد بگیرم، آینده‌ی روشنی خواهم داشت. (البته باید از یک روانشناس هم برای برطرف کردنِ ترسَم از آب وقت بگیرم!)خلاصه اینکه، در اولین کلاسَم ثبت‌نام کردم. (نتوانستم به مامان‌کیمی بگویم از شنا کردن میترسم.)این داستان ادامه دارد......نویسنده≈آلا کارگرآلا ڪاࢪگـــــࢪآلا ڪاࢪگـــــࢪWed, 18 Aug 2021 14:03:47 +0430https://virgool.ir/@alakargr/مقدمه-داستان-طنز-غیرعادی-jnwoqiicnaorمن ســـُـلماز هستم؛ غیرعادی ترین غیرعادیِ جهان. البته خودم یک دخترِ کاملا عادی هستم، ولی هرکس و هرچیزی که به من مربوط می شود غیرعادی است. حتی شما! بله! خودِ خودِ شما! خیلی غیرعادی هستید که میخواهید داستانِ غیرعادیِ مرا بخوانید! برای همین هم من اینقدر غیرعادی دیده می شوم.نویسنده≈آلا ڪاࢪگـــــࢪآلا ڪاࢪگـــــࢪآلا ڪاࢪگـــــࢪWed, 18 Aug 2021 13:50:53 +0430https://virgool.ir/@alakargr/یک-تبهکار-همین-نزدیکی-هاستقسمت۱-m8yxatwjt3ouیک تبهکار همین نزدیکی هاست...خورشید هنوز می خواست طلوع کند . آسمان گرگ و میش شده بود . دستش را به کمرش زد و آمده‌ی انجام عملیات فوق سری و مهمش شد که...متوجه مشکل کوچکی شد و همین مشکل باعث میشد که عملیات به عقب بیفتد. چه کار میتوانست بکند؟ امروز روز آخر جشن بود و باید حتما به لَندن بر میگشت و اینجوری تا چند ماه دیگر نمی توانست دوباره بیاید و عملیات را ادامه دهد....فقط یک راه مانده بود....آن هم اینکه زمان را نگه می داشت....آیا چنین چیزی ممکن بود ؟ البته که بود....نبود؟!اگر نبود که داستان ما شکل نمی گرفت...داستان تقریبا از اواخر اکتبر شروع شد....وقتی که من و خانواده‌ام بر اساس یک عادت و سنت قدیمی باید به دهکده‌ای می رفتیم که مادربزرگم آنجا زندگی میکرد . برای اینکه در جمع آوری محصولات پاییزی باغش به او کمک کنیم و در همین ایام هم یک جشن کوچک بابت تولد پدربزرگم بگیریم....پدربزرگی که سالها پیش مرده بود‌‌.....چیزی که داستان را تازه شروع میکند شب اول سفر ما به آنجا بود.من و هِنری ، صمیمی ترین دوستم(که با من به آنجا آمده بود) درست رو به روی گروه موسیقی بودیم که داشتند با شور و هیجان آهنگ می زدند.در همان لحظات هنری همانطور که شکمش را گرفته بود ، به سمت توالت هجوم می برد و من هم دنبالش راه افتادم.تقریبا آنقدر آنجا معطل شدیم که کنسرت تمام شد و حتی به کیک هم نرسیدیم .پس برای خواب آماده شدیم که صبح روز بعد آن اتفاق افتاد‌‌.....همه داشتند روی صحنه موسیقی را تمیز می کردند و خواننده ها و موزیسیَن ها هم تمرین می کردند .از مادر و پدرم پرسیدم که کی برمیگردیم لندن و خنده ای سر دادند و گفتند هنوز که جشن شروع نشده و ما هم تازه رسیدیم!آن ها داشتند با من شوخی می کردند ؟خیر !همه آلزایمر گرفته بودند و چیزی از دیشب یادشان نمی آمد !اما فقط من و هنری بودیم که جشن را به یاد داشتیم......یعنی کسی کاری کرده بود که بقیه فراموشی بگیرند؟!برای چه ؟!چه کسی؟!قطعا یک خلافکار بوده.....اما آنجا همه از فک و فامیلان من بودند و‌.....یعنی اینکه امکان داشت یکی از همان افرادی که بهش اعتماد داشتم یک مجرم و تبهکار بوده‌؟! این داستان ادامه دارد..... ادامه داستان بزودی.....???آلا ڪاࢪگـــــࢪآلا ڪاࢪگـــــࢪThu, 10 Dec 2020 15:02:47 +0330