https://virgool.ir/feed/@ainmimدر جست و جوی معناfa2026-11-10 20:31:48https://files.virgool.ir/upload/users/1478723/avatar/T6DTLN.jpghttps://virgool.ir/@ainmimhttps://virgool.ir/@ainmim/سیگار-whranaydvmyr{این متن در نوبت پنجم نشریه نوبت پخش شده است}داشت فکر می‌کرد به آنچه بر خود گذرانده بود، بر هر سیگاری یک پک می‌زد و سیگار با پک‌های عمیق افکار تمام می‌شد؛ سوگوار حال و احوال خود بود، مدام به دنبال وسیله‌ای برای شدت‌گرفتن این اتفاق جست‌وخیز می‌کرد. اما اتاقش، اتاقی به نسبت معمول، شاید به‌اندازه یک «فرش ۴*۳» ارتفاع هم ۲ متری بود؛ قبل‌ترها وقت ورودش به این خانه این اتاق را جدا برای خودش انتخاب کرده بود و به هیچ‌کس حق ورود نمی‌داد مگر اینکه خودش بخواهد و یا آن {قند روزهای تلخش} بخواهد با او دیداری تازه کند! وقتی اتاق را دیده بود برایش برنامه چینی کرد، قلم و کاغذ را جست و نقشی بر آن کشید؛ این دیوار سمت چپ تا درب کتابخانه باشد، سمت پنجره میز کارم، سمت راست را چه کنم؟ «قطعاً کتابخانه!؟؟!!»سه طرف کتاب، چای، سیگار، کتاب و گاهی دیدار؛ ۴ ساعت خواب کافی است؟ از ۷ صبح که بنشینم تا ۱۴ بعدازظهر می‌توانم ۱ کتاب طویل و ۳ کتاب نقلی تمام کنم؛ ۱۴ تا ۱۵ ناهار و ۱۵ تا ۲۰ بنشینم برای کتابم وقت بگذارم، ۲۰ تا ۲۳ برای قنددلم باشد و ۲۳ تا ۳ هم مجدد کتابم!وقتش را برای خودش برنامه‌ریزی کرده بود و می‌گذراند، خوش بود! تنها راه درآمدش همان کتاب‌هایش بودند، علاقه را با کارش ترکیب کرده بود و گذران عمر می‌کرد، صبح نان و پنیری، ظهر کته‌ای، شب به هنگام دیدار نان و ماستی! دلش برای غذاهای رنگ‌ووارنگ تنگ شده بود؟ شاید؛ ولی کتاب‌هایش در اولویت اول بودند؛ خب تو چه دردت بود؟ می‌نشستی در خانه مادر و پدر سیگارت را می‌کشیدی و کتاب را می‌خواندی و کتابت را می‌نوشتی! حتماً نیاز بود با متن‌هایت مخ آن دخترک را مورد هدف قراردهی و آواره خودت کنی؟ هر روز جملات عاشقانه خودنویس برایش بنویس و در دانشگاه دزدوارانه در کیفش بگذاری، خب مشخص است سیبلت مورد هدف واقع می‌شود؛ آن ازهمه‌جابی‌خبر هم که در رؤیاهای خود، هر شب رؤیای هر روز زندگی عاشقانه و هر روز متن‌های اعجاب‌انگیز عاشقانه و ماچ و... «خودتان می‌دانید دیگر؟؟!!»آن عاشق دلباخته تو در این ۴ سال دانشگاه با نداری‌ات ساخت و هرسال قول ازدواجت ۱ سال تمدید شد و بعد از ارشدت تازه‌کارهایی را صورت دادی! بالای بختت زده بودند خوشبخت؟ این‌همه سال برای یک نویسنده که چند جمله عاشقانه بیشتر در بساط نداشت زیادی بود، ولی آن، آن {قند روزهای تلخ} چه می‌کرد؟ عاشقت بود!از حق نگذریم لحظات خوش زیادی داشتند، سفرهای {سیاحتی، زیارتی} زیادی رفته بودند؛ شیراز و حافظیه و سعدی‌اش و تهران و آرامستان ظهیرالدوله صفاعلی بگیر تا شهر ری و امام زاده طاهر و بهشت‌زهرا قطعه هنرمندان تا مشهداردهال و غیره و غیره؛ هیچ فرهیخته مرحومی را در سفرهایش جا نگذاشته بود! کافه‌گردی های شبانه و دوره‌کردن آرت‌گالری ها و غذاهای سروساده خود پز در پارک«سرتان به درد نیاید، و هر چیز دیگری که عاشقانه است را تصور کنید!!!» ۸ سال زمان برد تمدید زمان ازدواجش، در آخر ولی عزمش را جزم کرد و به مصاف غول بی‌شاخ‌ودم ازدواج رفت؛ خانواده‌ها آشنا شدند، این آن را پسندید و آن این را!خانه نقلی را پسند کردند و در اول راه اتاقش را انتخاب کرد و تصاحب کرد، انگار نه انگار که زندگی دونفره است«حریم خصوصی هم نیاز است!؟نه؟؟؟» برنامه خودش را نگارش کرد و بر استمرارش پایداری!آن بی‌چاره از همه چیز بیخبر این هشت سال را در زیر یک سقف تصور می‌کرد اما ای دل غافل، شب و روز این شده بود اتاقش و کتابش و سیگارش؛ پس آن سفرهای {سیاحتی، زیارتی} مرحومان فرهیخته و غذاهای ساده در دل پارک و « ... » چه شد؟ آن را به چنگ آوردی و خیالت از نرفتنش آسوده؟ حال کنج عزلت در بر گرفته ای؟ تا چه زمان آن، تحمل اتاق نشینی تورا بکند؟دیگر خبری از جملات عاشقانه خودنویس دزدکانه و دلبری ها و توجهات نبود، همه اش برباد رفته! ساعت به ۱۴ که نزدیک شده بود پک آخر سیگارش را تمام کرد و در زیرسیگاری‌اش به کام مرگ برد، در را باز کرد، مثل هر روز بوی کته پیچیده در خانه؛ آن را صدا زد ولی جواب نگرفت«شاید حمامی چیزی رفته؟» همه قسمت های خانه نقلی اش را گشت، اثری از آن نبود!به سمت امید آخر که می‌رفت بر روی اوپن خانه، کاغذی بود ناآشنا از سمت یک آشنا:سلام برکسی که زمانی برای برافروخته شدن عشقمان ازهیچ تلاشی دریغ نمی‌کرد.پس از جنگی میان خود و خود، فاتح نبرد آن نیمه ای بود که هرگز دوست نمی‌داشتم پیروز میدان شود؛ تصورات من از تو آن هشت سال خوش بود که برای زندگی کردن به هردری میزدی و از هیچ چیز دریغ نمی‌کردی، تصمیم بر این شد که در سکوت اسباب زحمت کم کنم و مزاحم وقت همایونی‌تان با ملیجک های دربارتان نباشم! هرچه دور خودم چرخیدم اثری نبود از متن های عاشقانه ای که آن اوایل تیر زهرآگینی بر قلب من بود، شاید کمی وقت بیشتر در برنامه موفقیت‌تان به من داده می‌شد، کار دنیا عقب نمی‌افتاد! حال که کار دنیا گره خورده بر کوچ شما به قصر 3*4 تان؛ من هم کوچ می‌کنم به دیارمان، همانجایی که مادری و پدری در انتظار دیدن روی فرزندشان شب را به صبح می‌رسانند.ازطرفآن که به او می‌گفتی {قند روزهای تلخ} لبخندی از سر متن دلچسب آن به صورتش آمد! مگر آن می‌توانست این چنین نگارش کند؟ لبخند اما خودش را به پک های سیگار آمیخته با گوله مروارید های روان از چشم، باخت. من چه کردم با این خودم؟ مگر آنچه من درکتاب ها خوانده بودم یک زندگی عاشقانه و ابدی نباید به همراه می‌آورد؟ مگر این نبود که زن به پخت و پز مشغول است و مرد به دنبال کسب روزی حلال؟هرچه بودش بباخت و آواری بر سر فرود آمد، حالا دیگر داشت فکر می‌کرد به آنچه بر خود گذرانده بود، بر هر سیگاری یک پک می‌زد و سیگار با پک های عمیق افکار تمام می‌شد؛ سوگوار حال و احوال خود بود و مدام به دنبال وسیله ای برای شدت گرفتن این اتفاق جست و خیز می‌کرد. سوگواری هرچه می‌کرد فایده‌ای در بغل نداشت، از کتاب های درام و غم آلود گرفته تا ترانه های شکست خورده، در جست و جوی آن سوگواری عزیمی بود که آتش داغش را مرحمی باشد و آن مرحم فقط کسی بود که اورا صدا می‌زد {قند روز های تلخ}؛ زیرسیگاری هر لحظه با فرود آمدن سیگار تنگ تر می‌شد، اشک خشک و ناله ای برای هنجره خسته اش باقی نگذاشته بود. {ترانه فردا سراغ من بیا} را با شدت زیادی پخش کرده بود و با آن می‌رقصید و می‌خواند و پکی از سیگاری کم می‌شد!ماه‌ها با همان وضع به سربرد، برنامه همایونی؟ 6 صبح به خواب میرفت، ۱۴ بیدار می‌شد، 15 غذا آماده می‌کرد، 15 تا 20 به سیگار عجز می‌گذشت، 20 تا 6 در اتاق تنگ وسرد می‌نوشت و کاغذ مچاله می‌کرد، خواندن کتاب هم به روز های آینده مثل همان هشت سال تمدید می‌شد! حال، غریبی داشت، {آشنا} آنکه دیگر نه می‌توانست دوستش بدارد و نه می‌توانست به سمتش گامی بردارد؛ به سر می‌کرد با غم تنهایی و سوگواری برای از دست دادن آن! لحظه ها مرور می‌شدند از خنده های زیبای آن، که دیگر قرار نبود هیچ زمانی دوباره تجربه‌شان کند.|شب، سوت‌وکور، خسته!!|ایلیا گنجیایلیا گنجیSat, 24 Oct 2026 04:14:35 +0330https://virgool.ir/@ainmim/پیش-از-سقوط-itsjk2h3j6lfنفس نفس می‌زد.آخرین سکانس های زندگی اش را داشت تجربه می‌کرد اما همچنان منتظر کسی بود. یک قدم با غرق شدن در دنیای سیاه و پوچ فاصله داشت ولی پایش توان برداشتن قدم آخر را نداشت،رعشه بر اندامش افتاده بود. هرچه در اتاق پر دوده ذهنش گشت و گذار می‌کرد، لکه ای سفید یافت نمی‌شد. اعمال درستی نداشت و مرور خاطرات زندگانی اش زخمش را باز تر و بازتر می‌کرد.آه از آن زمان که قلبت زنگار بگیرد و جز سیاهی چیز دیگری بر تو چیره نشود. آن زمان دیگر هیچ کس و هیچ چیز قادر به تغییر انتخاب های بیهوده نخواهد بود. آری او هم همین شد، قلبش زنگار و ذهنش دوده گرفته بود اما هنوز قدم از قدم بر نمی‌داشت، با خودش چنین می‌گفت که شاید کسی پیراهنم را از پشت بکشد و مرا از لبه پرتگاه ماتم و اندوه نجات دهد. هنوز می‌خواست زندگی کند. عقربه های ساعت دورکندی داشتند و او با هر ثانیه کشان کشان جلوتر می‌رفت، انگار آن چه در دلش میخواست اتفاق بیفتد، آن امیدی که منتظرش بود هم همراه او شربت مرگ را به سر می‌کشید. یا باید زنده بودن بدون زندگی کردن را انتخاب می‌کرد یا غرق شدن در دریایی که هیچ انتهایی نداشت و هیچ نوری از آن رد نمی‌شد!زنده بودن برایش زجر داشت. آن امید ته دلش داشت ریغ رحمت را نوش می‌کرد و قدم هایش برای پایان به خاطراتش استوار تر می‌شد. به همه چیز پشت کرد، کاری که نباید می‌کرد را کرد، بدنش به سبکی کاه به سمت آسمان تاریک بدون هیچ ستاره و مهتابی با سنگینی بسیار فرود می آمد و اشک چشمانش به زمین صعود می‌کرد. خاطرات زندگی کردنش زخم هارا تازه تر می‌کردند، چه خاطرات خوشی، خدانگهدار.او با هرچه که برایش بود و نبود خداحافظی کرد و سفرش را تمام کرد. آن منجی امید، آنکه تصور می‌کرد پیراهنش را از پشت می‌کشد پله هارا یکی پس از دیگری پشت سر می‌گذاشت، امید اما نمیدانست که سفر او شروع شده و هر قدمش اورا از منجی بودن دور می‌کرد.هرچه توان داشت در پایش گذاشته بود و پله هارا یکی پس از دیگری بالا رفته بود، قسمت آخر با او یار بود، پیراهنش را از پشت گرفت! امید زمان خوبی را برای رسیدن انتخاب کرده بود.نجاتش داد.ایلیا گنجیایلیا گنجیSat, 11 Jul 2026 21:29:17 +0330https://virgool.ir/@ainmim/نمیدانم-wio968oodwnjتمام جهت های زندگی ام را پر کرده، به هر طرف که نگاه میکنم سردردی عجیب بر من چیره می‌شود؛ تمام جهت ها و شخصیت های درونی من نمی‌دانند که باید چه کنند، قدم بردارند و شروع کنند؟یا چشمان و گوش هایم منتظر اخباری جدید باشند؟دستانم حرکت می‌کنند، درد دارند و غضب!از که و چه عصبانی هستی که مشت کرده ای انگشتانت را؟جوابی نمی‌دهد فقط به سمتی می‌رود که آشناست.خیلی درد وحشتناکی دارد، آه _ هیچوقت اینچنین دردی را تجربه نکردم، فریادم تمام دنیا را می‌بلعد، ای دستان بی‌خرد این چه کنشی بود از شما؟برای خلاصی از درد نمیدانم درد دیگری اضافه می‌کنید؟چشمانم، چشمانم درد می‌کند. همه جا تاریک است، گرمی مثل اشک چشم را روی گونه هایم احساس میکنم؛ نه نه این بو، بوی خون است! آه ای دستان بی خرد من را کور کردید بر زیبایی هایی که می‌توانستم نظاره کنم، آه.البته دیگر آن زشتی هارا نخواهم دید!اما صورت عزیزان را ندیدن درد است، صورت زیبای طبیعت بکر، درختان سبز پایدار و آن چشمه ساران را ندیدن زجر است، آیا ارزش دارد برای ندیدن زشتی ها، زیبایی هارا هم نبینم؟نمیدانم!ولی حداقل می‌شنوم صدای پرندگان را، صدای چشمه های جاری و زندگی را.این دست ها بی اختیار شده اند، توان شنیدن زشتی هارا هم نداشتید؟درد دارد درد دارد، ای نابخردان من درد میکشم، گوش هایم را جدا نکنید تا حداقل صدای عزیزترین جان هایم را گوش دهم، صدای گرم و نرم دوستان و خانواده روح بخش است این را از من نگیرید!ای حمقاء! آیا برای گوش فرا ندادن به زشتی ها حاضرید صدای گرم خانواده و دوستانتان فدا کنید؟نمیدانیم!ایلیا گنجیایلیا گنجیThu, 04 Jun 2026 00:06:59 +0330https://virgool.ir/@ainmim/دست-بیرون-زده-tvjcmuu7xbh1مامان منو صدا می‌زد. معمولاً عصرها همه خواب بودن... جز من. مامان فکر کرده بود منم خسته‌ام و خوابیدم.صدای قدم هاش مثل تیک تاک ساعت بود که به سمت من میومد، با دستای گرمش، یه تیکه گوشت بی‌جون رو تکون داد، با جیغش سکوت خونه از هم درید...بابا هول کرده بود. دوان دوان اومد که ببینه چی شده. نگاهش تلخ بود و خواب‌آلود. آره... منو دیده بود. ولی انگار اشک‌هاش، همون لحظه تو چشمش خشک شده بودن. بی رمق سیگارشو از پاکت در آورد، طول کشید تا روشن کنه.انگار نمیخواست بگرده به این لحظه...همه بهتشون زده بود، انگار اتفاقی که نباید می افتاد، افتاد. زیر لب باهم صحبت می‌کردن، یه آوای ریز توی خونه پخش شده بود، «زود بود برای رفتنش...»سکوت همه جارو گرفته بود... غیژغیژ ارابه‌کهنه پیرمرد مرده کش چاقویی بود روی این سکوت و غم عجیب. بابا و داداشام و پیرمرد مرده کش گوشت بی روحمو با احترام گذاشتن توی ارابه‌کهنه.تو ده ما رسم نیست پشت سر مرده راه رفتن، پیرمرد ارابه‌کهنشو راه انداخت و رفت سمت گورستون. هوا ابری و خورشید دیگه نمی‌تابید، انگار کل ده محزون شده بودن.غیژغیژ کنان ارابه‌کهنه رسید به گورستون، اول با احترام و حالا اینجا، پیرمرد از پا گوشتمو گرفت و کشید پایین! نه اینکه دیگه من حسی داشته باشم به اون بدن ولی عزت و احترام کجا رفته؟ گوشتو کشال کشال کشید سمت یه چال قبر بی نام و نشون که قراره به اسم من باشه...یکی نبود به مرده کش بگه چرا دست میت بیرون از قبر افتاده؟ نباید دست رو هم چال می‌کرد؟ خصومت شخصی که نداشت؟ فکر نکنم، همه با خوبی منو می‌شناسن و من تا به حال با مرده کش سروکله ای نزده بودم.اون دست بیرون از قبر، همونی که هر سشنبه موقع بازدید، خانواده ها رد میشدن و همون سوهان روحم و بلای روحم، که آخر به نفرینی برای من تموم شد...پیرفرسوده ده که همه ازش حساب می‌برن، با همون صدای نحیف و خش دارش توی جمعیت صحبت می‌کرد: «تسلیت به خانواده داغ دار، خدایان با من سخن گفتند! آنان که پس از مرگ دست از خاک برون کنند، مورد خشمشان‌اند. مبادا به قبرش نزدیک شوید، مگر آن‌که نذری در راه ایشان کنید...»بمیرم برای مادر و پدرم که می‌خوان من رو ببینن و باید از جیب خرج کنن! و صد لعنت به پیرفرسوده ده که خودش رو پیامبری دروغین جا زده تا کاسبی کنه...کاش بابایی، داداشی، یک نفر دیگری از یک گورستون دیگه ای بود که این دست را یا می‌برید یا چال می‌کرد...امان از این ده، که خوابیده اما کابوس می‌بینه...امان از مردم مرده‌کُش و زنده پرست...ایلیا گنجیایلیا گنجیFri, 25 Jul 2025 07:21:57 +0330