https://virgool.ir/feed/@aida.zare23fa2026-11-12 05:13:33https://files.virgool.ir/upload/users/1602186/avatar/TzYY4A.jpghttps://virgool.ir/@aida.zare23https://virgool.ir/@aida.zare23/مرداب-روح-sw27eztkysw9این یادداشت برای چالش کتاب‌خوانی تاقچه است.آن چه که از این کتاب آموختم را پیش از این نمی­‌دانستم؛ اندیشه­‌ای بود نوین و می­‌توانم بگویم بسیار سودمند. و آن این است:رنج­‌هایی که در این جهان بر ما می­‌رسد، مانند مرداب­‌هایی هستند که در آن­‌ها اسیر می­‌مانیم و در سختی می­‌پوییم. در روان­شناسی یونگ به این مرداب­‌های روح «روان­‌رنجوری» گفته می­‌شود. دلیل ماندن در این مرداب­‌ها این است که در پی آن رنج و چالش در جهان، آموزه­‌ای نهفته است؛ وظیفه­‌ای که بر عهده­‌ی آدمی گذاشته شده و دلیل ماندن انسان در مرداب است.تا زمانی که فرد از انجام این وظیفه سر باز زند، در مرداب اسیر می­‌ماند. راه رها شدن از مرداب این است که انسان در این رنج اندیشه کند؛ وظیفه­‌ای را که از آن سر باز می­‌زند دریابد و به انجام برساند و «معنا»یی را که در پس این رنج نهفته­‌است بیابد. این اندیشه­‌ی روان­شناسی یونگ است و تفسیر «انسان در جست و جوی معنا».شنیده­‌ایم که می­‌گویند هدف زندگی رسیدن به شادی و لذت‌بردن از دنیاست. این کتاب به دلیل­‌های گوناگونی توضیح می­‌دهد که این ایدعولوژی نادرست است؛ همانند این که در زندگی بسیاری مفاهیم تنها در همراهی با متضاد خود معنا می­‌یابند. بدین شرح، اگر غم انکار شود، شادی کی معنایی خواهد داشت؟شاید پذیرش باور پیشین در صورتی ممکن است که هرگز در این دنیا شادی و لذت را نچشیده باشیم؟ وگرنه می­‌دانیم که در پی شادی و لذت حس یکنواختی قرار دارد. این گونه است که گفته می‌شود هر چیز با متضاد خود معنا می­‌یابد. بدین شرح، در کتاب گفته شده که باور داشتن این ایدعولوژی باوری کودکانه است.در پی نقض این باور، عنوان می­‌شود که هدف از زندگی در واقع رسیدن به معناست. همان که انسان در گذر از مرداب­‌های روح به آن می­‌رسد. روان­‌رنجوری­‌ها مانند مرداب­‌هایی هستند که روح را گرفتار می‌کنند. وظیفه­‌ای را می­‌بایند. کسانی که از انجام این وظیفه سر باز می­‌زنند و معنای این رنج را درنمی­‌یابند، در مرداب اسیر می­‌مانند و زندگی خود را در روان­‌رنجوری و اختلال­‌های روانی سپری می­‌کنند؛ مانند احساس گناه، افسردگی، اعتیاد و احساس خیانت.راه گذر از این مرداب­‌ها تجسم دوباره­‌ی وجود خود است. پذیرش شجاعانه­‌ی این حقیقت که ما آن چه که در گذشته بر ما رخ داده نیستیم؛ ما آن چیزی هستیم که خود برمی­‌گزینیم.این گونه فرد فَرنودِ گرفتاری خود در این رنج را درمی­‌یابد و هنگامه­‌ی یافتن این معنا، هنگامه­‌ی رهایی است؛ و این رهایی روح، رشد فردیت و بالا رفتن روح را از رتبه­‌ی کنونی خود در پی دارد. و این رشد روحی و به کمال رسیدن و بالا رفتن به سوی مراتب والای معنوی هدف از آفرینش انسان و این زندگی است. این هدف دست­‌یافتنی‌ست، با گذر از مرداب­‌های روح و پذیرش و انجام وظیفه­‌ای که بر عهده­‌ی انسان گذاشته می­‌شود.در هنگام خواندن این کتاب، نیکوست اگر به کشف مرداب‌های خویش برآییم. تلاش کردم آن چه را از این کتاب آموخته‌ام در زندگی خود بسنجم. اکنون تا اندازه­‌ای با خود می­‌اندیشم که شاید برخی احساس‌های گناه یا خیانت را در وجود خود حس کرده­‌ام؛ شاید در برهه‌ای از زندگی‌ام جریان یافتند و نادانسته به آن‌ها بال‌وپر دادم و خود را در مردابشان گرفتار ساختم. بر اساس این کتاب، کاری که باید انجام شود، شناخت این مرداب است. اندیشیدن درباره­‌ی این که شاید رخدادهایی در گذشته باعث شده­‌اند که این اندیشه در کودکی ساخته شود و در برخورد با موقعیت­‌های همانند، من هم مانند یک کودک نازک­‌دل رفتار کنم. راه گذر این است که خود را سزاوار آن ندانم و باور داشته باشم که من آن چه روزی بر من رخ داده نیستم و آن گاه که سرچشمه‌ی مرداب یافته شود، رهایی از آن نزدیک است.آیداآیداTue, 19 Mar 2024 23:46:06 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/۵-زبان-عشق-p7xnk2bvdhh6این پست برای چالش کتابخوانی طاقچه است.از اون کتاب‌هایی بود که آرزو می‌کنم همه بخوننش. درباره‌ی چیزی حرف می‌زنه که اگه همه بدونن و به کار ببرن، شاید اختلاف‌های بسیاری دیگه وجود نداشته‌باشه. اگه هر کس به زبان عشق درست دیگری صحبت کنه، دنیا چقدر می‌تونه جای قشنگ‌تری برای زندگی بشه.از بزرگ‌ترین نعمت‌های خداست که با کسی باشی که از ته دل دوستش داری و از ته دل دوستت داره. ما خیلی وقت‌ها می‌دونیم که کسی رو دوست داریم. عشق ما برای خودمون واضح و مبرهن و بدون شک و شبهه‌ست ولی برای فرد مقابل چی؟ اون نمی‌تونه از سمت خودش و بدون هیچ نشانه‌ای، مانند خودمون از این عشق باخبر باشه. فرد مقابل نیاز داره به نشانه‌هایی که بهش بگن این عشق وجود داره. ما تلاش می‌کنیم این نشانه‌ها رو برسونیم ولی باز هم دیگری احساس ما رو نمی‌فهمه. گاهی کلافه‌کننده‌ست. چرا نمی‌فهمه؟ چرا با این که هر روز بهش می‌گی که دوستش داری، باز هم انگار باور نکرده؟ این چیزیه که خیلی‌ها نیاز داریم بدونیم.همون چیزی که این جا درباره‌ش صحبت شده.هر کس زبان عشق ویژه‌ی خودش رو داره. اثر این زبان‌ها رو می‌شه مانند فرکانس در موج‌های رادیویی دونست. فرستنده موجی رو با فرکانس ویژه‌ی خودش می‌فرسته. در سمت گیرنده، امواج با فرکانس دیگری که ویژه‌ی گیرنده‌ست دریافت می‌شن. موج‌های رادیویی به اون سمت حرکت می‌کنن ولی چون فرکانس‌های فرستنده و گیرنده متفاوته، این امواج برای گیرنده قابل خواندن نیستن و تنها به صورت نویزهای بی‌مفهوم دریافت می‌شن.برای این که کسی معنی امواج احساسات ما رو بفهمه، نیاز هست که پیام‌ها رو با فرکانس قابل‌درکش بفرستیم تا توانایی خواندنشون رو داشته‌باشه.نویسنده‌ی این کتاب یه روان‌‌شناس و مشاور ازدواجه؛ بر اساس تجربه‌ها و بررسی‌هایی که توی همه‌ی مشاوره‌هاش داشته به این نتیجه رسیده که هر کس به زبان عشق خودش صحبت می‌کنه؛ و در ادامه به دنبال همه‌ی بررسی‌ها، دریافته که ۵ زبان عشق وجود داره که مردم با این زبان‌ها عشق می‌ورزن و عشق دریافت می‌کنن.برای داشتن یه رابطه‌ی پایدار و سالم نیاز هست که میان دو طرف به میزان کافی ابراز علاقه وجود داشته‌باشه تا رابطه رو بر اساس عشق پابرجا نگه داره. برای این که بتونیم به درستی این عشق و احساس رو منتقل کنیم، نیاز هست که به فرکانس زبان عشق مربوط به همون شخص ارتباط برقرار کنیم تا پیاممون دریافت بشه.خوندن این کتاب بسیار باارزش بود، به ارزشمندی موضوع مهمی که درباره‌ش حرف می‌زنه. ناراحت‌کننده‌ست که می‌بینیم زندگی‌ها به تلخی سپری می‌شن یا با دلشکستگی به جدایی می‌رسن تنها به این دلیل که دو طرف، زبان درست همدیگه رو نمی‌دونستن تا با فرکانس مناسب با هم ارتباط برقرار کنن و عشق میان‌شون رو ابراز کنن.لحن کتاب رو خیلی دوست داشتم؛ زبان نویسنده مانند یک دوست خیرخواه بود که می‌خواست به خواننده‌ها کمک کنه تا زندگی‌شون رو بهتر کنن یا نجات بدن. لحنش بسیار روان و ساده و همه‌فهمه. توی کتاب نمونه‌های مفیدی آورده شده تا کمک کنه که خواننده‌ها زبان عشق خودشون و همسرشون رو به درستی تشخیص بدن.فکر می‌کنم این کتاب به تنهایی برای دریافتن این پدیده کافی نیست و هنوز حرف برای گفتن در این باره وجود داره. تلاش می‌کنم کتاب‌های دیگه‌ای پیدا کنم که شیوه‌ی درست عشق‌ورزیدن رو یاد می‌دن؛ چون این یک حیطه‌ی مهم در زندگی انسان‌هاست و تنها به دلیل نپرداختن بهش و آموزش کافی ندیدن، شاهد رخدادهای غم‌انگیزی در زندگی هستیم.آیداآیداWed, 14 Feb 2024 01:03:53 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/تولستوی-و-مبل-بنفش-z7clhswzfenmاین پست برای چالش کتاب‌خوانی تاقچه است.کتاب‌خوندن از بزرگ‌ترین لذت‌های دنیاست. چالش تاقچه باعث شد کتاب‌های گوناگونی از موضوع‌های متنوع بخونم. گزینش این ماه جالب بود؛ کتابی که درباره‌ی کتاب‌هاست...خوندنش یه نکته‌ی باارزش رو بهم یادآوری کرد؛ این که چه آرامش عمیقی در کتاب‌خواندن وجود داره. حسش مثل بودن توی یه سرپناهه که دست دنیا بهت نمی‌رسه. میون همه‌ی هیاهوی جهان، این مانند یه معجزه‌ست که می‌شه چه حجمی از دانش و احساسات رو از راه واژگان به انسان دیگری رسوند. کتاب‌ها در امن‌ترین فضای ممکن، انسان رو به دورترین جاها می‌برن و پخته‌تر و داناتر بازمی‌گردونن. کتاب‌خوندن مانند اینه که با یک دوست همسفر بشی و بری به کشف ناشناخته‌ها. خوندن این کتاب بهم یادآوری کرد که چطور می‌شه در کتاب‌ها به دنبال آرامش گشت؛ آرامش بکری میون تلخی‌ها و سختی‌ها جهان. شاید سخت‌تر از همه چیز، تلخی از دست‌دادن یک عزیز"نینا"، نویسنده‌ی "تولستوی و مبل بنفش"، توی این کتاب شرح تجربه‌ی خودش رو بیان می‌کنه از یافتن آرامش در کتاب‌ها. نینا خواهرش رو در اثر بیماری از دست داده. چند سال خودش رو به انواع کارها مشغول می‌کنه تا بتونه اندوه این فقدان رو ترمیم کنه ولی همچنان گویی روحش همراه مرگ خواهرش خرد شده و تکه‌هایی ازش در گذشته پخش شده و مدت‌ها دویدن و "بیش‌تر زندگی‌کردن"، نه تنها جای خالی خواهرش رو در قلبش پر نمی‌کنه، بلکه برای نینا در برابر این اندوه آرامشی پدید نمیاره. پس نینا تصمیم دیگه‌ای می‌گیره؛ که مانند تجربه‌ی کودکی‌های خودش و خواهرهاش که همیشه بیش‌ترین لذت رو در خواندن کتاب‌ها یافتن، در کتاب‌ها به دنبال تکه‌های خردشده‌ی روحش و آرامش از دست‌رفته‌ش بگرده. چه بسا در میان کتاب‌ها، به دنبال خواهرش بگرده.برای همین برای خودش یک چالش جالب ایجاد می‌کنه: یک سال تمام کتاب‌خوندن؛ یک سال تمام، هر روز یک کتاب...و ما شرح این چالش رو می‌خونیم.جدا از توصیف‌هایی که کرده از موانعی که می‌تونستن باعث بشن شکست بخوره و نتونه هر روز یک کتاب رو تموم کنه، مانند مهمانی‌های توی تعطیلات، بیماری بچه‌ها، پاک‌شدن همه‌ی نوشته‌های تایپ‌شده و...، من این رو خیلی دوست داشتم که کتاب‌های خوانده‌شده در دسته‌های مشخصی معرفی شدن. "تولستوی و مبل بنفش" شامل چند بخشه که هر بخش انگار به ژانر متفاوتی از کتاب‌ها می‌پردازه؛ تسلط نویسنده به سبک نوشتاری هر کدوم از این دسته‌ها تحسین‌برانگیز بود. بدون شک این نتیجه‌ی سال‌ها خوگرفتن با کتاب‌خوانیه. چیزی که برای من خیلی قشنگ بود، اینه که نویسنده چقدر زیبا تونست نشون بده که هر کدام از این کتاب‌ها در دسته‌های گوناگونی قرار داشتن ولی توی هر کدوم تونسته‌بود نکته‌هایی رو پیدا کنه که از ارزشمندی زندگی می‌گفتن و بهش قدرت می‌دادن برای روبه‌روشدن با اندوه و مرگ؛ روبه‌روشدن با از دست‌دادنِ عزیزترین. کتاب‌های معمایی نشون می‌دادن که چطور کنش‌ها و واکنش‌ها به هم وصل هستن و یک کار یک فرد می‌تونه مرگ و زندگی دیگری رو تغییر بده؛ کتاب‌های عاشقانه تفاوت عشق سطحی رو با عشق نابی که هرگز فراموش نمی‌شه نشون می‌دن؛ کتاب‌های کریسمس یادآوری می‌کردن که روزهایی که با هم می‌گذرونیم همایون‌ترین عیدها هستن و کتاب‌های ادبیات جنگ نشون می‌دن که چقدر زندگی باارزشه و دورشدن از انسانیت می‌تونه باعث چه جنایت‌هایی بشه.از زیباترین توصیف‌ها توی کتاب، این بود که نینا توی هر کدام از زندگی‌های توی کتاب‌ها خاطره‌های بی‌شماری رو از خواهرش به یاد می‌آورد. به یاد می‌آورد که خواهرش در وایع از دست نرفته و همیشه توی یادشون همراهشونه. هر وقت که بخواد، می‌تونه بره توی جهان کتاب‌ها و اون‌جا خواهرش رو پیدا می‌کنه.توی این کتاب، تعداد خیلی زیادی کتاب نام برده‌شده. من تلاش کردم برخی رو یادداشت کنم که بخونمشون. ولی این یه جنبه‌ی خسته‌کننده‌ی این کتاب بود. متنش پره از نام تعداد بسیار زیادی کتاب و هر کدوم هم به همراه نام نویسنده‌شون. جدا از کتاب‌ها و نویسنده‌ها، توی خیلی از چیزها هم جزییاتی گفته می‌شه که واقعا لازم نیست. مثلا این که برند کت بارانی آن‌ماری ایو‌سن‌لورانه واقعا مهم نیست. این همه جزییات توی متن خوندنش رو کند می‌کرد.این کتاب رو دوست داشتم. یه فکری که از آغازش افتاده تو کله‌م، اینه که دلم می‌خواد من هم به بار این چالش رو امتحان کنم. یک سال هر روز یک کتاب. به نظر خیلی سخت میاد ولی مثل یه دستورالعمل می‌مونه برای بازیابی آرامش.پی‌نوشت: "تاق" یه واژه‌ی پارسی‌ست که عربی‌نویس واژه‌ی تاک است. در گذشته این واژه رو با "ط" نوشتن مانند طهران یا باطری که املای نادرست بوده و "ط" در الفبای اصلی پارسی وجود نداره. بر این اساس، درسته که بنویسیم تاقچه، نه طاقچه. از دوستان گروه پشتیبانی نرم‌افزار خواهش می‌کنم این مورد رو در نظر بگیرن.آیداآیداSun, 21 Jan 2024 01:09:16 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/فرهنگ-و-زندگی-روزمره-sasva8mddyagاین پست برای چالش کتاب‌خوانی طاقچه است.این برای نخستین بار بود که یه کتاب جامعه‌شناسی می‌خوندم، یا در واقع کامل می‌خوندم. جامعه‌شناسی موضوعی نبود که بهش علاقه داشته‌باشم فکر می‌کنم به خاطر این که با واژه‌شناسی‌ش آشنا نیستم و بعضی وقت‌ها نمی‌فهمم چی می‌گه. چالش تاقچه باعث شد این موضوع رو دوباره امتحان کنم.این کتاب نگاهی به شیوه‌ی زندگی روزانه‌ی آدم‌هاست. آدم‌های جهان هدف‌های بلندمدت و کوتاه‌مدت دارن ولی آن چه که هر روزِ آدم‌ها رو پر می‌کنه، مجموعه‌ای از کارهای کوچک و عمدتا تکراریه؛ مانند بیدارشدن و خوابیدن، خوراک، لباس‌پوشیدن، رفت‌وآمد، کارهای بهداشتی، گفتمان‌های روزانه و سرگرمی‌های کوچک. زندگی روزانه‌ی هر کس منحصربه‌فرده ولی ویژگی مشترک همه‌شون مجموعه‌ی کارهای کوچکیه که به صورت تکراری انجام می‌شن و انگار هنگام انجامشون نیاز خاصی به فکرکردن نیست. مجموعه‌ای که بهش می‌گن روتین یا روزمرگی. با این که کارهای هر روز ما بسیار کوچک و بی‌معنی به نظر میان ولی حقیقت اینه که در اثر عوامل زیادی به شکل حالشون دراومدن؛ مانند فرهنگ، جهانی‌سازی و همچنین در اثر اعمال قدرت طبقه‌های بالاتر جامعه؛ بنابراین با نگاه به این بخش به ظاهر بی‌معنی از زندگی هر مردمی، می‌شه چیزهای زیادی درباره‌ی اون مردم و گذشته و آینده‌شون فهمید.فصل‌های کتاب درباره‌ی مواردی صحبت می‌کنن که روی این کارهای روزمره اثر گذاشتن و می‌گذارن. این بحث‌ها در کنار توضیح واژگان جامعه‌شناسی انجام می‌شه. گاهی توضیح واژه‌ها می‌تونه چالش‌برانگیز باشه. مانند واژه‌ی فرهنگ. اگه به مجموعه‌ی روزمرگی‌ها بیاندیشیم، مانند لباس‌پوشیدن، کارهای بهداشتی، خوراک، تفریح‌ها و دیگر کارهای کوچک تکراری، نمی‌شه انکار کرد که بسیاری از اون‌ها تحت تاثیر فرهنگ هستن. آن چه که رفتارهای یه ایرانی رو از یه چینی یا آفریقایی متمایز می‌کنه فرهنگه. انگار با توصیف شیوه‌ی زندگی روزمره‌ی یک فرد، می‌شه تا حدودی ملیت و فرهنگش رو حدس زد. از طرفی آن‌چه که باعث می‌شه زندگی هر روز یه انسان با یه حیوان فرق کنه، همین شکل‌گیری فرهنگ و تمدن در انسان‌هاست.همچنین توصیف مفاهیم فرهنگ "والا"، "عامه" و "پست" خیلی جالب بود؛ در بررسی تفاوت زندگی روزمره‌ی طبقه‌های گوناگون جامعه گفته‌شد که در انجام یک کار مشابه، مانند لباس‌پوشیدن، میان طبقه‌های بالا و پایین جامعه اختلاف هست که به طور قابل‌توجهی می‌تونه تحت تاثیر اقتصاد باشه؛ همین طور خیلی از خط سیرهایی که به عنوان ارزش در جامعه تعریف می‌شن، در واقع ارزش‌های طبقه‌های بالاتر هستن که به دلیل قدرت اقتصادی و سیاسی بیش‌تر این طبقه‌ها، به همه‌ی جامعه اعمال شده‌ن؛ حال آن که طبقه‌های پایین‌تر اعتراض به این ارزش‌گذاری‌ها رو در جلوه‌ی همین کارهای روزانه‌شون به نمایش می‌ذارن.واژگان تا اندازه‌ای توضیح داده شده‌ن ولی باز هم متن کتاب نسبتا دشواره. باور نویسنده به نظریه‌های فروید در جاهایی از کتاب دیده می‌شه و شاید روی نتیجه‌گیری‌ها اثر می‌ذاره.جالب‌ترین فصل کتاب برای من، فصل جهانی‌سازی بود؛ پیشرفت راه‌های ارتباطی جهان رو کوچک‌تر کرده؛ حالا بیش‌تر جاهای جهان با کم‌ترین زمان در ارتباط با هم هستن و روی هم تاثیر می‌ذارن، همین طور روی بسیاری از روش‌های زندگی روزانه‌ی مردم. باید گفت که روند جهانی‌سازی چیزی نیست که به تازگی یا حتی در طی یک سده‌ی پیشین آغاز شده‌باشه. در همه‌ی طول تاریخ ارتباط تمدن‌های گوناگون روی هر کدام تاثیر داشته و این تاثیرها در طی نسل‌ها در بسیاری از روش‌های زندگی به جا مونده. مردم و فرهنگ‌ها روی هم اثر می‌گذارن و در طی نسل‌ها این دگرش‌ها توی بسیاری از فرهنگ‌ها درونی شده. بسیاری از روش‌های زندگی یک سرزمین در واقع از سرزمین دیگری به اون‌جا رسیدن. برخی از روش‌های زندگی که در روزمرگی‌های مردم یک سرزمین به عنوان فرهنگ اون ملت شناخته می‌شه، در واقع نسل‌ها پیش از سرزمین دیگری به اون‌جا رسیده و در زندگی مردم وارد شده و آن قدر درونی شده که امروز دیگر جدا و بیگانه به شمار نمیاد.همان گونه که گفته‌شد، این کتاب از این جلوه‌ها زندگی روزمره رو بررسی می‌کنه و می‌بینیم که کارهای تکراری و کوچک روزانه که شاید خیلی کم به چشم بیان، می‌تونن نمایش‌گر گذار سال‌ها و سده‌ها و اثرگذاری فرهنگ‌های گوناگون روی هم باشن یا نشان‌دهنده‌ی اعمال زور طبقه‌های بالاتر اجتماعی یا مجالی برای طغیان طبقه‌های پایین‌تر. با این تفاسیر می‌شه چنین برداشت کرد که اندیشیدن درباره‌ی روش‌های روزانه‌ی زندگی مطالعه‌ی باارزشی در زمینه‌ی شناخت یک جامعه به شمار میاد.آیداآیداWed, 13 Dec 2023 02:30:47 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/رییس-زندگی-خودت-باش-frgupdo8najzاین پست برای چالش کتاب‌خوانی طاقچه است.همون طور که از نامش پیداست، این کتاب شامل راهکارهاییه برای این که بفهمیم داریم با زندگی‌مون چی کار می‌کنیم. نویسنده‌ش، لی‌لی سینگ، یوتیوبره و این مجموعه راهکارهای موفقیت از دیدگاه یه یوتیوبر با بازدیدهای میلیونی ارایه شده.درباره‌ی موضوع‌های مفیدی صحبت می‌کنه. لی‌لی بر اساس تجربه‌های خودش توضیح می‌ده که با پیش‌گرفتن یه سری رویکردها و انجام‌دادن کارهای لازم، می‌تونیم جوری زندگی کنیم که می‌خوایم.خوندنش خالی از لطف نیست ولی می‌تونم این رو هم بگم که گویا هدف از نوشتن این کتاب بیش‌تر از این که آگاهی‌بخشی به مردم باشه، یه جور گزینه‌ی تبلیغاتی برای شهرت بیش‌تر نویسنده‌ش به شمار می‌اومده. پربیننده‌ترین محتوای یوتیوب بیش‌تر پیرامون سرگرم‌کردن مخاطبه. موارد مفید زیاد پیدا می‌شه ولی ویدیوهایی که بیش‌ترین بازدیدها رو به دست میارن، مفیدترین موضوع‌ها رو ندارن. این نگاه تجاری‌سازی به نوشتن کتاب زمانی ملموس‌تر می‌شه که حیطه‌ی فعالیت افراد، متفاوت از موضوع کتاب باشه.نمی‌تونم بگم این کتاب نوآورانه بود. چیز خاصی پیدا نکردم که از دیگر کتاب‌های خودسازی منحصربه‌فردش بکنه. راستش خیلی از مواردی که گفته‌شدن چیزهایی بودن که شاید می‌دونستیم. به هر حال در باز شنیدن دانسته‌ها لطف بسیاری هست. من فقط شک دارم که آیا می‌تونم این کتاب رو به کس دیگری پیشنهاد کنم یا نه. مردم معمولا زمانی که دنبال کتاب خودسازی می‌رن می‌خوان از یه آدم باارزش الگو بردارن. نویسنده‌ها راهکارهایی رو ارایه می‌دن که برای خودشون کارساز بوده. راهکارهای لی‌لی صادقانه هستن. در واقع تجربه‌های زندگی خودش هستن و روش‌هایی که برای حل مشکل‌ها به کار برده و نتیجه‌شون رو مثبت دیده.فکر می‌کنم برای این که ببینیم یه کتاب خودسازی برامون مفیده یا نه، باید ببینیم موفقیت برای ما یعنی چی. نقطه‌ی تزلزل‌پذیر کتاب این‌جاست. این‌جا موفقیت با مقیاس شهرت توی رسانه‌ی اجتماعی و بیش‌تر دیده‌شدن تعریف می‌شه. این پررنگ‌ترین عنصر توی کتابه.من لی‌لی سینگ رو نمی‌شناسم؛ پس آن چه درباره‌ش می‌دونم برداشتم از کتابیه که نوشته. احساس کردم لی‌لی آدم دل‌پاک و بلندپرواز و سخت‌کوشیه. گویا از کودکی به خوبی بزرگ شده. گویا همیشه آرمان والا و برتر براش این بوده که در نگاه جمعیت زیادی از آدم‌ها شناخته بشه. تبلور این آرزو رو در ستاره‌های هالیوود می‌دیده. چندان مسیر آکادمیک درخشانی نداشته و به همراه رونق‌گرفتن یوتیوب به شهرت رسیده. گاهی حتی می‌تونستی حس کنی لی‌لی شاید خواسته یا ناخواسته پشت توصیف موفقیت خودش، در واقع جایگاه قدرتمند یوتیوب رو نشون می‌ده.توی کتاب این گونه نتیجه می‌گیرید که موفق‌بودن یه آدم بر اساس مقدار پولیه که به دست میاره یا بر اساس اینه که چند نفر توی دنیا می‌شناسنش. می‌دونم افراد زیادی هستن که دوست دارن جای ستاره‌های هالیوود باشن و به اندازه‌ی اون‌ها پول داشته‌باشن، ولی این واقعیته که ستاره‌ها جلوی دوربین خوشحال و موفق هستن چون موفقیت و درآمدزایی‌شون وابسته به اینه که مردم باور کنن که اون‌ها موفق و ستودنی هستن. توی کتاب مدام این جمله‌ها رو از لی‌لی می‌خونیم که من امروز موفق هستم چون با فلان آدم مهم همکاری کردم. راستش نخستین باری بود که یه کتاب خودسازی می‌خوندم که توش موفقیت این گونه توصیف می‌شد. ولی بدون شک اگه کسی می‌خواد توی دنیای مجازی مشهور بشه، گزینه‌ی مناسبیه؛ چون از زبان کسیه که بدون داشتن پیش‌زمینه‌ی خاصی این هدف رو به دست آورده.این کتاب چهار تا بخش داره؛ بخش‌ها به ترتیب، درباره‌ی تسلط بر ذهن و کارهای خود فرد و ارتباط با دیگران و کنار هم قرار دادن این مهارت‌هاست. لی‌لی این طور توضیح می‌ده که برای این که رییس زندگی خودمون باشیم نخست باید بر آن چه که در کنترل ماست، یعنی خودمون، تمرکز کنیم. سپس در میدان عمل، درست تلاش کنیم. کم‌کم روی دیگران اثر می‌گذاریم و در پایان، جهانی که می‌سازیم قلمروی ماست.این دومین کتاب از این مترجمه که خوندم و این بار هم برگردان بسیار عالی بود.آیداآیداWed, 22 Nov 2023 00:56:03 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/چهار-میثاق-sthfshszpye0این پست برای چالش کتابخوانی طاقچه است.آدم‌های زیادی توی این جهان جوری زندگی نمی‌کنن که براش ساخته شده‌ن، بلکه دنباله‌ی مسیرهای از پیش تعیین‌شده رو می‌گیرن؛ همگی زمانی که بزرگ می‌شدن یاد گرفتن که دنیا انتظارات مشخصی ازشون داره که انگار از نسل‌ها پیش میان آدم‌ها به توافق رسیده. توی این آرمان جهانی، آدم‌ها همه یک‌شکلن و زندگی منحصربه‌فردی که هر کدام براش آفریده شده‌بودن رو تجربه نمی‌کنن و برخی فرسودگی‌ها و ناهنجاری‌ها طبیعی پنداشته می‌شن. این آرمان جهانی میان آدم‌های زیادی مشترکه ولی شاید راه دیگری هم برای زندگی‌کردن باشه. برای رسیدن به راه دیگه، نخست نیاز هست که آرمان‌های همیشگی رو بازبینی کنیم و با خودمون و این جهان به توافق‌های متفاوتی برسیم. به بیان دیگه، میثاق‌های تازه‌ای ببندیم‌.اندیشه‌های سرخ‌پوستی برای من جهان ناشناخته‌ایه و همچنین بسیار جالب و باارزش. توی این فرهنگ بکر و باستانی دانش بسیاری نهفته‌ست و فلسفه‌هایی غنی که نگاه ساده‌ای به این جهان دارن. این فلسفه‌ها توی جهان پرآلایش امروز می‌تونه به مردم زیادی کمک کنه؛ با درون‌مایه‌ی همرنگ‌شدن بیش‌تر انسان با طبیعت. کتاب "چهار میثاق" روزنه‌ای بود برای آشنایی با اندیشه‌های این فرهنگ. این کتاب فلسفه‌ی بسیار ساده‌ای داره؛ این طور می‌گه که آدم‌ها توی این جهان در حال دنبال‌کردن آرمان‌های نادرستی هستن بدون این که بدونن. پدیده‌هایی مانند جنگ و تحقیر و نبود اعتماد ناخودآگاه عادی شدن که به این خاطره که معیارهای زندگی درست برای آدم‌ها به غلط چیده شده و میثاق‌ها نادرستن. در پاسخ، گفته می‌شه که بیایم معیارهای زندگی درست رو دوباره بچینیم. این کار سخت نیست؛ تنها کافیه که توی زندگی از چهار میثاق پیروی کنیم ...با خوندن این کتاب احتمالا این از فکرمون می‌گذره که فقط همین؟! این چند تا قانون کوچک برای رو در رو شدن با جهان نامُراد؟ راستش همچنان در پس ذهنم اینه که چهار میثاق برای همه‌ی چالش‌های زندگی کافی نیستن ولی می‌پذیرم که بخش زیادی رو در بر می‌گیرن. به نظرم این درسته که خود انسان می‌تونه بزرگ‌ترین مانع برای آرامش خودش باشه و این میثاق‌ها همگی خطاب به خود فرد هستن؛ تغییرهایی که اگر در خودمون ایجاد کنیم، می‌تونیم به گونه‌ی دیگری زندگی کنیم. به گفته‌ی خود کتاب "در میان دوزخ در بهشت زندگی کنیم".شاید همین سادگی نقطه‌ی قوت کتاب باشه؛ اگه به جاش طومار بلند و بالایی از راهکارها و اندیشه‌ها ارایه می‌داد، مخاطبش رو دلزده می‌کرد؛ شاید در پایان چیزی از آموخته‌هاش رو به کار نمی‌برد. ولی زمانی که این چهار قانون رو در پیش می‌بینیم، می‌تونیم به خودمون بگیم که کار چندان سختی نیست و تنها کاری که باید بکنیم همینه. پس بیش‌تر بهشون پایبند می‌مونیم و این جوری می‌تونیم ره‌آوردها رو هم ببینیم.این کتاب کوچکه و می‌شه زود خوندش. هنگام خوندنش حس می‌کردم انگار برای من نوشتنش؛ چون چند تا مسئله‌ای که درباره‌شون حرف می‌زد برای خودم چالش بودن. بیش‌تر از همه میثاق سوم رو دوست داشتم؛ چقدر از زمان روزانه‌م رو صرف خلق‌کردن خیال‌ها و اندیشه‌های اگر و شاید می‌کنم. خیال‌ها تسلط زیادی روی زندگی ما پیدا می‌کنن و ما هم بهشون وابسته می‌شیم. همین زمان و انرژی می‌تونه برای کارهای باارزشی به کار بره. میثاق‌ها جادو نمی‌کنن؛ فقط یادآوری می‌کنن که گاهی خودمون خودمون رو توی دوزخ اسیر کردیم.مفهومی که "چهار میثاق" درباره‌ش حرف می‌زنه بسیار ساده‌ست. برای آغازِ خوندن فلسفه گزینه‌ی مناسبیه. هم حجمش کمه، هم مفهومش ساده‌ست، هم زبان بسیار روان و همه‌فهمی داره.آیداآیداSun, 22 Oct 2023 01:14:46 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/شازده-کوچولو-ntzgpipqhunnاین پست برای چالش کتاب‌خوانی تاقچه است.خوندنش باعث شد بتونم درک کنم که چرا مردم همه جای جهان این قدر این کتاب رو دوست دارن ..."شازده کوچولو" واقعا از دید قدرت نویسندگی برتر نیست یا داستان‌پردازی خاصی نداره؛ کتابش خیلی کوتاهه و اگه قرار باشه بهش فکر نکنی، می‌شه توی کم‌تر از یه ساعت خوندش.ولی اگه داستانش رو با قلبت بخونی، طول می‌کشه. چون باید کنار همه‌ی واژه‌ها برای احساساتت جا باز کنی، چون می‌شه حس کرد که یه نفر این کتاب رو با عمیق‌ترین احساس‌ها، با روحش نوشته. چون همون جوری که روباه گفت فقط با دل می‌شه همه چیز رو به درستی دید ...شازده کوچولو نیاز نداره پرزرق‌وبرق و هیجانی و غیرقابل‌پیش‌بینی باشه، چون یه بچه‌ست. همه‌ی کتاب، از خود شازده کوچولو، تا همه‌ی نقاشی‌های غیرحرفه‌ای و رنگارنگش، به سادگی و پاکی یه بچه‌ست.کتاب شازده کوچولو مانند یه داستان کودکان است که برای آدم‌بزرگ‌ها نوشته‌شده. داستان یه پسر کوچولو از یه سیاره‌ی دیگه که سه تا آتشفشان داره و یه گل؛ که می‌ره سفر و به هر جا که می‌رسه با آدم‌های متفاوتی روبه‌رو می‌شه که منطقشون رو درک نمی‌کنه؛ که با یه روباه دوست می‌شه و به ستاره‌ها می‌گه زنگوله‌های کوچولوی خندان. برای یه آدم‌بزرگ چی توی این داستان این‌قدر دلنشینه؟ همه چیز.این کتاب دلنشینه چون به آدم‌بزرگ‌ها یادآوری می‌کنه که چه چیزهایی رو از بچگی‌هاشون فراموش کردن. شازده کوچولو توی داستان به آدم‌بزرگ‌ها گفت که برای برخی خواسته‌هاشون، سیاره‌شون کوچک‌تر از اونیه که فکر می‌کنن. خیلی وقت‌ها به کارهایی مشغولن که برای خودشون بامعنی و مهمه ولی شازده کوچولو گفت که آدم‌بزرگ‌ها حواسشون به چیزهایی که واقعا مهمه نیست. آدم‌بزرگ‌ها عاشق شماره‌هان و یه خونه‌ی قشنگ براشون خونه‌ایه که فلان قدر قیمت داره، نه خونه‌ای که پشت پنجره‌هاش شمعدونی هست. آدم‌بزرگ‌ها ستاره‌ها رو می‌بینن ولی خنده‌های ستاره‌ها رو نمی‌شنون. ولی یه بچه تو وجود همه‌شون هست که با ستاره‌ها می‌خنده.خوندن داستان شازده کوچولو، مثل روبه‌رو شدن یه آدم‌بزرگ با کودکی‌هاشه. پیش از خود کتاب شازده کوچولو، یه کتاب گویا توی تاقچه گوش کردم که یه زندگی‌نامه‌ی کوتاه از آنتوان دوسنت‌اگزوپری بود به نام "در جست‌وجوی شازده کوچولو". دونستن این شرح کوتاه از زندگی این نویسنده‌ی عاشق، تجربه‌ی خوندن شازده کوچولو رو متفاوت می‌کرد. چون گفته‌بود که این شخصیت‌ها توی داستان، عنصرهایی از زندگی واقعی خود نویسنده هستن؛ که آنتوان (تونیو) چطور شیفته‌ی پروازکردن بوده و توی کویر مبهوت ستاره‌ها می‌شده، که با یه روباه کوچک توی کویر دوست شده‌بوده یا به قول خودش اهلی‌ش کرده‌بوده، که چقدر همسرش رو با وجود همه‌ی دوری‌ها دوست داشته مانند یه گل قشنگ که یه جای دیگه از دنیاست، که از بچگی با خواهرها و برادرهاش توی خونه‌ای بزرگ شده پر از اتاق‌های پر از گنجه‌ها و قصه‌های شبانه؛ جایی که بچه‌ها به آسونی می‌تونن خودشون رو به جای شاهزاده‌های توی داستان‌ها بذارن.هر کسی که شازده کوچولو رو بخونه و نویسنده‌ش رو بشناسه، می‌تونه این طور فکر کنه که شخصیت شازده کوچولو مانند بازتابی از کودکی‌های آنتوان (تونیو) است و تونیو با روح کودکانه این قدر قشنگ شخصیت این بچه رو شناخته و آفریده. انگار تونیو از خودش نوشته؛ جهان کودکانه و رنگارنگ خودش. شاید توی سفر پایانی‌ش هم که هواپیماش سقوط کرد و دیگه دیده‌نشد، شازده کوچولو بود که بعد از سفرش به زمین به سیاره‌ی خودش برگشت.آیداآیداThu, 21 Sep 2023 19:27:23 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/مزرعه-ی-حیوانات-aoxycaapoqreاین پست برای چالش کتابخوانی طاقچه است.شاید کم‌تر کسی باشه که نام "مزرعه‌ی حیوانات" یا "قلعه‌ی حیوانات" رو نشنیده‌باشه. این کتاب توی پادکست کتابگرد هم معرفی شده و همچنین آقای عادل فردوسی‌پور پیشنهادش کرده. بارها گفته‌شده که همه باید این کتاب رو بخونن. می‌شه فهمید که قضیه بیش‌تر از یه داستان پریان درباره‌ی چند تا حیوانه ..."مزرعه‌ی حیوانات" داستان حیوان‌های یه مزرعه‌ست که علیه صاحبشون شورش می‌کنن تا جهانی بسازن که حیوان‌ها توش آزاد زندگی می‌کنن ولی بعد از مدتی خودشون شروع می‌کنن به زورگویی به هم. همه چیز در آغاز مانند یه آرمانشهر به نظر می‌رسه؛ ولی آیا این سرگذشت آشنا نیست؟... داستان کتاب واقعا یه قصه‌پردازی نیست چون حتی گاهی حس می‌شه که نویسنده داره سیر رخدادها رو به سمت مشخصی هل می‌ده؛ ولی دلیلش اینه که هدفش قصه‌گفتن نیست بلکه شرح ماجرای اوج تا افول یه خیزشه؛ پدیده‌ای که شاید همه‌ی مردمان جهان حسش کردن. نشون می‌ده که آن چه در آغاز والاترین آرمان یک ملته که حاضرن برای رسیدن بهش هر فداکاری‌ای بکنن، چگونه ابزار قدرت می‌شه و به دست کسانی میفته که لیاقتش رو ندارن. این که چگونه قدرت فساد میاره و قدرتمندان فاسد برای رسیدن به خواسته‌های خودشون ارزش‌های بنیادی رو بازیچه قرار می‌دن و به میل خودشون حتی اون‌ها رو تحریف می‌کنن. برای همینه که به نظرم این کتاب یه قصه نیست بلکه شرح تاریخ به زبان بسیار ساده‌ست. داستان اون قدر آشناست که هنگام خوندنش انگار می‌دونیم که چه اتفاقی قراره بیفته.نیاز نیست بگم که همه‌ی شخصیت‌ها و عنصرهای این داستان استعاره هستن و باید نقشی رو که بازی می‌کنن به یاد داشت. هر جانور نمادی از گروه‌های گوناگون جامعه‌ی انسان‌هاست با نقش‌هایی که با توجه به شخصیتشون در جریان یک انقلاب بر عهده دارن. جانورهایی که برای هر کدام از نقش‌ها برگزیده شدن بسیار به جا هستن. با خودت فکر می‌کنی حیوان بهتری نبود که بشه برای این نقش در نظر گرفت.این کتاب حجم بسیار کمی داره و می‌شه زود خوندش. متن و واژگان ساده‌ای داره و روایت داستان هم بسیار روانه.برای من چشمگیرترین جلوه‌ی این داستان، توصیف سرسپردگی بی‌چون‌وچرای حیوان‌های زیردست به حاکمان بود. شاید این بزرگ‌ترین اهرمی بود که باعث می‌شد حاکمان بتونن هر ظلمی که می‌خوان بکنن. قدرتمندان برای خودشون در نگاه مردمشون چهره‌ای برتر و بی‌نقص و حتی مقدس می‌سازن که باعث می‌شه در گذر زمان حتی به ابزارهای زور و سرکوبی که پیش‌تر استفاده کردن نیازی نباشه و مردم دیگه به خودشون حق اعتراض‌کردن یا حتی شک‌کردن به حاکمانشون رو ندن. حاکمان می‌تونن در اداره‌ی امور، بدترین اشتباه‌ها رو مرتکب بشن ولی به هیچ وجه مصداق بی‌کفایتی‌شون به شمار نیاد. می‌تونن روشن‌ترین حقیقت‌ها رو انکار کنن و بزرگ‌ترین دروغ‌ها رو بگن ولی مردم به جای حرف اون‌ها، به حافظه و اعتقادهای خودشون شک می‌کنن. حاکمان به همین ترتیب حتی می‌تونن بنیادی‌ترین ارزش‌های ملی رو که خود اون‌ها رو به این قدرت رسونده تحریف کنن و خودشون معیار ارزش قرار بگیرن.این داستان سراسر نمادینه. آن چه که بر سر حیوان‌های داستان میاد آشناست و نویسنده قصد نداره خواننده‌ها رو شگفت‌زده کنه. فکر می‌کنم قصد داره خواننده‌ها رو به اندیشیدن تشویق کنه. به این بیاندیشیم که کجای داستان، باید دگرگون می‌شد که سرگذشت این حیوان‌ها جور دیگه‌ای رقم می‌خورد. گاهی حس می‌کردم که این سرگذشت اجتناب‌ناپذیره چون در برابر زور شلاق و سرکوب نمی‌شه ایستاد و مگه نه این که این سیر از اتفاق‌ها بارها در تاریخ رخ دادن؟ ولی نباید نادیده گرفت که یک ابزار مهم استبداد در کنار زور و سرکوب، ناآگاهی و سرسپردگی بی‌چون‌وچرای زیردستانه. آیا اگر این اهرم از دست استبداد گرفته‌بشه، باز هم چرخش به همین ترتیب می‌چرخه؟آیداآیداMon, 07 Aug 2023 16:40:47 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/سالار-مگس-ها-itqcyfco1tjaاین پست برای چالش کتاب‌خوانی طاقچه است.توی این متن مواردی گفته‌شده که شاید داستان کتاب رو لو بده. Proceed at your own risk.کتاب "سالار مگس‌ها" رو به زبان اصلی خوندم، دو بار پشت سر هم؛ چون داستانش واقعا فوق‌العاده بود. چیزی از نقد و تحسین‌هایی که ازش شده‌بود نمی‌دونستم ولی موقع خوندنش با خودم فکر می‌کردم این کتاب حقشه یه جایزه برده‌باشه؛ تا این که بعدش رفتم گشتم و دیدم بله، نوبل ادبیات گرفته.از باارزش‌ترین داستان‌هایی بود که تا به حال خوندم. در همه‌ی داستان، همه‌ی صحنه‌های پرتنش یا غم‌انگیز، لحن یک‌دست و واقع‌گرایانه‌ست؛ مهارت نویسندگی‌ش رو بی‌نهایت تحسین کردم. نه تنها به خاطر شرح و توصیف‌های زیباش از طبیعت داستان، همین طور به خاطر مفهوم بسیار عمیقی که پشت یک طرح ساده گنجانده شده‌بود.طرح داستان، ماجرای تعدادی پسربچه‌ست که توی یه جزیره‌ی متروک گیر می‌افتن و هدفشون اینه که از این جزیره نجات پیدا کنن؛ همزمان با دنبال‌کردن این هدف، تلاش می‌کنن که زندگی توی این جزیره رو پیش ببرن. در آغاز همه چیز مانند یه بازی کودکانه جالبه و براشون جذابیت داره ولی کم‌کم با جلوه‌های زمخت واقعیت روبه‌رو می‌شن و در برابر این موقعیت دشوار، واکنش‌های متفاوتی نشون می‌دن؛ زندگی بچه‌های کوچک‌تر خلاصه می‌شه به گشتن دنبال میوه و خوراکی، و میون بچه‌های بزرگ‌تر رفتارهایی برخاسته از طمع قدرت و وحشی‌گری نمود پیدا می‌کنه.هنگام خوندن کتاب، همیشه به این فکر می‌کردم که همه‌ی عنصرهای این داستان رو می‌شه به چشم نماد دید؛ همه‌شون استعاره‌هایی هستن از جهانی که ما توش زندگی می‌کنیم؛ بچه‌های توی داستان، انسان‌هایی هستن که ناخواسته پا به یک جهان ناشناخته گذاشتن و چاره‌ای ندارن جز این که فعلا باهاش کنار بیان و تلاش کنن که به زندگی ادامه بدن ولی در عین حال به یاد داشته‌باشن که هدف موندن در این‌جا نیست؛ هدف اصلی اینه که از این‌جا بگذریم و بریم. همه‌ی کشمکش‌های بشریت، همه‌ی تلاش‌هاش برای معنادادن به خواسته‌هایی که در باطن ارزشی ندارن، چقدر زیبا توی داستان به تصویر کشیده شد. این که انسان‌ها چطور معصومیت کودکانه رو از دست می‌دن و چطور خواسته‌های نفس باعث می‌شه هدف اصلی رو فراموش کنن و به وحشی‌گری برسن و دست به کارهایی بزنن که در آغاز داستانشون حتی تصورش رو هم نمی‌کردن. انسان‌ها با معصومیت یک کودک وارد این جهان ناشناخته می‌شن و در آغاز چیزی نمی‌بینن جز انبوهی از قله‌های رمز و راز که دلشون می‌خواد همه‌شون رو فتح کنن. در آغاز هدف اصلی برای همه روشن و واضحه، ولی بعد از مدتی که مجبور می‌شن برای بقا تلاش کنن، خواسته‌های تازه‌ای سر برمیارن که هدف اصلی پشتشون گم می‌شه. عده‌ای این میون مشغول دنبال‌کردن اون خواسته‌های باطل هستن و عده‌ی دیگه‌ای در تلاشن که هدف گمشده رو دوباره پیدا کنن و عده‌ای راهنما می‌شن؛ اون‌جایی که رالف فقط توی ذهنش هست که باید آتش رو روشن نگه داشت؛ همه‌ی دغدغه‌ش شده این که آتش رو روشن نگه داره ولی یادش نمیاد برای چی. و پیگی بهش می‌گه "رالف، برای دودش" و رالف به یاد میاره.این برداشت من بود از این داستان. ظاهر کتاب به نظر یه داستان ساده‌ست از سرگذشت چند تا پسربچه. اگه خواننده نخواد معنی خاصی برای عنصرهای داستان تصور کنه هم می‌تونه داستان رو تا پایان بخونه ولی بدون شک تنها شرح سرگذشت این بچه‌ها چیزی نیست که جایزه‌ی نوبل گرفته.آیداآیداSat, 22 Jul 2023 23:57:38 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/strange-case-of-dr-jekyll-and-mr-hyde-kgquckshxec4این پست برای چالش کتابخوانی طاقچه است.آن چه که توی این متن نوشته‌شده می‌تونه بخش‌هایی از داستان رو لو بده (Proceed at your own risk)کتاب "مورد استثنایی دکتر جکیل و آقای هاید" رو به زبان اصلی خوندم. متن‌های ادبیات کلاسیک معمولا نگارش سبُکی ندارن ولی خوندنشون بسیار لذت‌بخشه و حتما پیشنهادشون می‌کنم.دکتر جکیل یه دانشمنده که روی یه تئوری کار می‌کنه مبنی بر این که انسان‌ها حاصل خوبی و بدی درهم‌آمیخته هستن؛ طبیعت انسان ترکیبی از خوبی و بدیه و بنابراین ناخالصه. این دو سرشت با هم در تضاد و تقابل همیشگی هستن و این باعث می‌شه که انسان‌ها در زندگی از بازدهی خالص و صددرصد برخوردار نباشن. دکتر جکیل این طور نظر می‌ده که اگر یکی از این نیروها سکان وجود رو در دست داشته‌باشه و در واقع طبیعت انسان خالص باشه، می‌تونه بازدهی رو بسیار بالا ببره و نیروی فوق‌العاده‌ای به دست بده. به این صورت آزمایش‌هایی رو در پی می‌گیره تا به راهی برسه برای خالص‌سازی سرشت انسان ...داستان "مورد استثنایی دکتر جکیل و آقای هاید" در ژانر تخیلی ترسناک و تخیلی گاتیک قرار می‌گیره. هنگام خوندن این کتاب، محیطی که از داستان در ذهن نقش می‌بنده، جلوه‌ای از فضایی تاریک و مرموزه. زاویه‌ی دید اول شخصه ولی راوی داستان شخص سومی هست که بیرون از زندگی دکتر جکیل و آقای هاید قرار داره و چیزی از حقیقت ماجرا نمی‌دونه. برای همین داستان سراسر معماگونه‌ست و خواننده همراه با راوی باید تکه‌ها رو کنار هم قرار بده تا به حقیقت برسه. معماها و ناشناخته‌ها وجود دارن و در عین حال این حس می‌شه که جان انسان‌هایی در این میون در خطره و هر چی که کشف راز بیش‌تر طول می‌کشه، زمان نجات اون‌ها بیش‌تر از دست می‌ره. همه‌ی این‌ها احساس ترس رو در خواننده زنده می‌کنن؛ و البته خود شخصیت آقای هاید چهره‌ی اصلی ترس در این داستانه؛ با توصیفی که از ظاهرش می‌شه و همین طور نخستین جایی که باهاش روبه‌رو می‌شیم.سبک نگارش به نظرم در جهت نگه‌داشتن حس معماگونه‌ی ماجراست؛ توی داستان بیش از این که دیالوگ‌هایی میون افراد داشته‌باشیم، با نامه‌ها سروکار داریم. راوی در سیر جست‌وجو به دنبال آن چه رخ داده، سرنخ‌ها رو در قالب دست‌نوشته‌های به‌جامونده پیدا می‌کنه و توی داستان متن این نوشته‌ها رو می‌خونیم. فکر می‌کنم این سبک نگارش میون داستان‌های سده‌ی ۱۸ و ۱۹ زیاد دیده‌شد مانند غرور و تعصب یا بابالنگ‌دراز. خوندن ماجرا از نگاه نامه‌هایی که از شخصیت‌ها به جا مونده، همیشه انگار حس حل معما به داستان می‌ده؛ نکته‌های زیادی که ناشناخته هستن و کم‌کم دارن کنار هم جمع می‌شن.برای من شاید تاثیرگذارترین بخش داستان پایانش بود. در بخش پایانیه که همه چیز روشن می‌شه؛ پایانی که هم حقیقت رو آشکار می‌کنه و هم خواننده رو به فکر فرو می‌بره؛ چون به نظرم فلسفه‌ی اصلی داستان رو بروز می‌ده. یه نکته داشت که با خوندنش لرزم گرفت؛ این که دکتر جکیل با دست‌خط خودش مرگ خودش رو اعلام کرد؛ این که یک نفر زندگی‌ش رو روی یه کاغذ با یه نقطه به پایان برسونه. نشون‌دهنده‌ی این بود که این پایان نتیجه‌ی کارهای خود دکتر جکیل بوده. فکر می‌کنم فلسفه‌ی باطنی این داستان همین بود. این که رهانیدن انسان از دشمن‌های بیرونی شاید امکان‌پذیره، ولی چطور می‌شه یک نفر رو از خودش نجات داد؟آیداآیداWed, 21 Jun 2023 23:59:45 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/چالش-کتابخوانی-طاقچه-موهبت-کامل-نبودن-fy7cokg5vf06این پست برای چالش کتابخوانی طاقچه است.موهبت کامل‌نبودن، در تفسیر یه پژوهشه که اثر نویسنده‌ست؛ توصیف‌ها و نتیجه‌گیری‌های نویسنده همگی بر پایه‌ی نتایج پژوهش‌های انجام‌شده‌ست. تا حالا خیلی کم پیش اومده که مقاله‌های پژوهش‌های کیفی رو بخونم. دیدگاهشون با پژوهش‌های کمی تفاوت قابل‌توجهی داره و به نظرم حس‌کردن این تفاوت تجربه‌ی باارزشی بود.متن کتاب خیلی من رو یاد کتاب چهار اثر از فلورانس اسکاول شین می‌انداخت. بخش‌هایی که درباره‌ی پذیرش کافی‌بودن و معنویت و ایمان و ترس صحبت می‌کردن بی‌شباهت به کتاب چهار اثر نبودن.این کتاب "موهبت کامل‌نبودن" خیلی وقته که توی فهرست خواندنی‌های من هست؛ شاید نزدیک چهار سال. به خاطر این که انتظار زیادی ازش داشتم می‌خواستم عمیق بخونمش. برداشتم از نام و چکیده‌ی کتاب این بود که خوندنش کمکم کنه با کمال‌خواهی روبه‌رو بشم؛ چون اصرار همیشگی برای بهترین و بالاترین و کامل‌ترین با این که وسوسه‌کننده‌ست ولی واقعا مانعی برای شادی و رضایت از زندگیه.راستش این کتاب به طور کامل همه‌ی انتظارهام رو برآورده نکرد. راهکارهای مفیدی گفته‌شدن ولی رویکرد نویسنده‌ی موهبت کامل‌نبودن درباره‌ی زندگی صادقانه از دریچه‌ی یافته‌های آکادمیکه و کاملا برام ملموس نبود. فکر می‌کنم من دنبال یه رویکرد روان‌شناسانه بودم. یا شاید دوست داشتم بیش‌تر مثال بزنه.از نیمه‌ی دوم کتاب بیش‌تر مشتاق بودم به خوندن؛ چون تعدادی راهکار ارایه می‌شه برای این که زندگی رو به سویی ببریم که خالصانه‌تر و شادتر باشه. نکوهشی که نویسنده برای کمال‌خواهی داره مربوط می‌شه به تلاش مداوم برای تبدیل‌شدن به کسی که نیستیم برای این که تحسین دیگران رو به دست بیاریم.این مفهوم ارایه‌شده رو دوست داشتم؛ که شاید ما به طور خالص و با تمام وجود زندگی نمی‌کنیم چون بخش زیادی از زمان و انرژی‌مون در پی این هدفه که دیگران از ما راضی باشن. ما در آینه‌ی نگاه دیگران زندگی‌مون رو می‌بینیم و این رو معیاری قرار می‌دیم برای سنجش این که آیا داریم درست زندگی می‌کنیم؟ همه از این که مورد تحقیر و سرزنش قرار بگیرن ناراحت می‌شن؛ در این مواقع با خودشون فکر می‌کنن که من تحقیر یا سرزنش شدم به خاطر این که کامل نیستم. توی این کتاب گفته‌شده که تلاش برای بهتر شدن تلاش باارزشیه، در صورتی که نگاه کنیم که هدفمون از این کار چیه؛ اگه می‌خوایم به جایگاه بالاتر برسیم برای این که تحسین دیگران رو برانگیزیم، روزی به خودمون میایم و می‌بینیم که واقعا زندگی نکردیم. این شیوه ما رو از شادی و خود واقعی‌مون و زندگیِ با تمام وجود دور می‌کنه. ولی اگه تلاش کنیم تا بهبودی در این جهان پدید بیاریم یا استعدادهامون رو دنبال کنیم یا به زندگی‌مون معنی بیش‌تری بدیم، در اون صورت می‌تونیم به هدف‌های بسیار بزرگ‌تری برسیم.و این که رهاشدن از کمال‌خواهی یه هدف نیست که بنویسیمش و یه روزی بهش برسیم و خطش بزنیم، بلکه یه شیوه‌ی زندگیه؛ یه تمرین روزانه‌ست که هر روز رو با این اندیشه آغاز کنیم و به پایان برسونیم که من تا همین جا هم کافی هستم. بسیاری از مردم همیشه به این فکر می‌کنن که چه کارهایی رو هنوز انجام ندادن و زمان اندکی برای کارهای دیگه دارن. سرانجام این شیوه‌ی اندیشه جز این نیست که به اضطراب افزوده بشه و از شادی کاسته بشه. اگه این کتاب رو می‌خونین یعنی نمی‌خواین به این شیوه زندگی کنین.اگه بخوام راهکارهای گفته‌شده توی کتاب رو به کار ببرم، نباید بگم که "موهبت کامل‌نبودن" همه‌ی چیزی که می‌خواستم رو بهم نگفت، این خودش اندیشه‌ی نقصانه! پس حالا می‌گم هر آن چه که می‌دونم کافیه و تلاش می‌کنم رویکردهاش رو در پیش بگیرم و بیش‌تر نیمه‌ی پر رو ببینم. امیدوارم همگی توی زندگی‌مون به جای وسواس کمال‌خواهی، آرامش داشته‌باشیم.آیداآیداSun, 21 May 2023 22:51:59 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/چالش-کتابخوانی-طاقچه-صفر-به-یک-نکاتی-در-مورد-استارتاپ-ها-چگونه-آینده-را-بسازیم-apfaxxvpmtjzاین پست برای چالش کتاب‌خوانی طاقچه‌ست.آن چه که از خوندن این کتاب به دست میاد، امید به آینده‌ست؛ آینده‌ی همه‌ی مردم زمین؛ راستش من این حس امیدواری رو به خاطر واژه‌های زیبا و انرژی‌بخش نمی‌گم، بلکه نویسنده رویکردی رو نسبت به آینده معرفی می‌کنه که باهاش می‌شه آینده رو به گونه‌ای ساخت که جای بهتری برای زندگی باشه.این کتاب درباره‌ی کارآفرینی و استارتاپ‌هاست؛ گذارهایی می‌زنه به نقش فناوری‌های نوآورانه در زندگی امروز ما و به این نتیجه‌گیری می‌رسه که فناوری‌های نوین هستن که باعث می‌شن زندگی انسان‌ها تنها یک رقابت جان‌فرسا بر سر منابع نباشه. استارتاپ‌های فناورانه یعنی راه‌های بهتر برای زندگی‌کردن؛ راه‌هایی که دیگران بهشون فکر نکردن یا جرات عملی‌کردنشون رو نداشتن. فناوری باعث می‌شه همون منابع موجود رو بشه با کارآیی بیش‌تری استفاده کرد و زندگی به جای یه نبرد مداوم بر سر منابع، پویایی پیدا می‌کنه.درباره‌ی آینده می‌شه چند نگاه رو در پیش گرفت؛ یکی این که زندگی تناوبی از رونق و ویرانیه؛ در این نگاه نمی‌شه مطمئن بود که آسودگی‌های امروز دوام خواهند داشت.نگاه دیگری که بیش‌تر افراد دارن اینه که پیشرفتی بیش‌تر از این رو نمی‌شه تصور کرد و احتمالا ما به هر آن چه که بوده دست یافتیم و فقط می‌مونه که این دستاوردها رو در سطح جهان گسترش بدیم. در این نگاه آینده به یک سکون در رقابت می‌رسه. ولی ایراد این فرضیه اینه که می‌شه تصور کرد در جهانی با اقتصاد ساکن انسان‌ها دوام نمیارن و طولی نمی‌کشه که بیش از آن چه در اختیارشون هست می‌خوان و برای این جنگ رخ می‌ده.همین نقد در نگاه دوم، از نگاه سوم دفاع می‌کنه؛ در نگاه سوم به آینده، فاجعه‌ی مخرب بزرگی تصور می‌شه که همه چیز رو نابود می‌کنه و در واقع آینده‌ای وجود نداره. این بدبینانه‌ترین نگاه به آینده‌ست.در مقابلش، خوشبینانه‌ترین نگاه به آینده، رویکرد چهارمه. این که آینده جایی بسیار بهتر از امروزه و بهتر هم می‌شه. برای دریافتن این نگاه باید حال رو با گذشته مقایسه کنیم. با نگاه به گذشته، می‌بینیم که بدون شک امروز زندگی بسیار راحت‌تر شده. در جهان دیروز، انبوه ابزارها و اختراع‌هایی که حالا در دسترس هستن وجود نداشتن و این به خاطر فناوری‌های کشف‌شده و ساخته‌شده در طول زمانه. اگر این الگو رو دنبال کنیم، می‌تونیم آینده رو بسیار بهتر از حال بسازیم.پیمودن یه راه تازه کار سختیه، در واقع شجاعت می‌خواد. در دنبال‌کردن یه ایده‌ی تازه، همون قدر که درخشش دستاوردهای پایانی خیره‌کننده‌ست، احتمال شکست وجود داره. بسنده‌کردن به داشته‌های فعلی کار ساده‌ایه؛ خطر پیمودن راه‌های ناشناخته رو به جون نمی‌خریم و توی مسیرهای مشخص حرکت می‌کنیم. آن چه که تا به حال به دست آوردیم رو گسترش می‌دیم و آینده به جایی می‌رسه که از این داشته‌ها اشباع می‌شه و امیدی برای ادامه وجود نداره. این‌جاست که می‌فهمیم امید حسیه که باید بسازیمش و برای ساختنش به شجاعت نیاز داریم؛ شجاعتِ پیمودن راه‌های تازه.این مفهومیه که پشت عنوان این کتابه؛ از یک می‌شه تا بی‌نهایت پیش رفت که یعنی همون تولید انبوه چیزی که ساخته‌شده؛ کار دشوار گذر از صفر به یکه؛ یعنی آغاز کردن از هیچ و ساختن یک ارزش، همون چیزی که آینده رو بهتر می‌کنه.این کتاب رو می‌شه به همه‌ی کسانی که به کارآفرینی و استارتاپ علاقه دارن پیشنهاد کرد. نویسنده‌ی کتاب از بنیان‌گذاران چند استارتاپ موفق در سطح جهانیه. این کتاب سعی می‌کنه ذهنیت کارآفرینی رو در خواننده ایجاد کنه و نشون بده که آینده‌ی بهتر با کمک نوآوری‌ها ساخته می‌شه.آیداآیداThu, 20 Apr 2023 23:59:45 +0330https://virgool.ir/taaghche/چالش-کتابخوانی-طاقچه-سفر-atvwijanc3ylخوندن داستان سفرِ پاندای بزرگ و اژدهای کوچک مانند تمرین مراقبه و آرامش ذهنی بود. یه ماجرای کوچک با درون‌مایه‌ی انگیزشی و تنها دو شخصیت. کتاب شامل یک داستان کوتاه فلسفیه که همراه با نقاشی‌های زیبای نویسنده شرح داده می‌شه.داستان سفر پاندای بزرگ و اژدهای کوچک پس از کتابی با نام این دو شخصیت نوشته‌شده. کتابِ نخست یک داستان نیست؛ مجموعه‌ای از نقاشی‌های نویسنده‌ست به همراه جمله‌های زیبایی که محتوایی انگیزشی دارن. نویسنده این نقاشی‌ها رو در زمان همه‌گیری کرونا منتشر کرده و هدفش القای آرامش در کسانی بوده که احتمالا بهش نیاز دارن. پس از انتشار، بازخوردهای مثبت زیادی دریافت کرده و فهمیده که این نوشته‌ها و نقاشی‌ها تونستن به آدم‌های بسیاری کمک کنن. به دنبال دریافت این بازخوردها، تصمیم گرفته که با این دو شخصیت دوست‌داشتنی، پاندای بزرگ و اژدهای کوچک، یه داستان بنویسه که توی کتابِ سفر می‌خونیم. این کتاب کوچکیه و می‌شه به قول کتابخون‌ها، توی یک نشست خوندش. مفهوم داستان درباره‌ی لزوم پیدایش تغییر و دگرگونی توی زندگیه. دو دوست به همراه هم به یک سفر می‌رن تا این تغییر رو تجربه کنن.داستان خیلی ساده‌ست؛ مفهوم عمیقی داره. با این حال به نظرم می‌شه این داستان رو برای بچه‌ها هم خوند. فکر می‌کنم به خاطر نقاشی‌های قشنگش، می‌شه با این داستان لزوم تغییر در زندگی رو برای بچه‌ها به تصویر کشید.زیبایی ویژه‌ی این کتاب نقاشی‌های ساده‌ی خالقش هستن که همه‌ی سفر این دو دوست رو به نمایش می‌گذارن. در واقع نقاشی‌ها تنها کتاب رو مصور نکردن و در شرح داستان نقش دارن؛ هنگام خوندنش لازمه که نقاشی‌ها با دقت دیده بشن چون بنا بر روند داستان تغییرهای ریزی در نقاشی‌ها ایجاد می‌شه؛ مانند رنگ‌هایی که به کار رفته یا حتی جهت حرکت شخصیت‌ها. حتی در قسمت‌هایی که جریان رودخانه و بارش باران توصیف می‌شه، نقاشی‌ها به گونه‌ای کشیده‌شدن که انگار رنگ‌های آبرنگ رقیق‌تر بودن و قطره‌هایی عمدا کنار تصویر پاشیده شدن. انگار نقاشی هم مانند اون بخش از داستان خیسه.الهام خلق این دو شخصیت و سفرشون، از آموزه‌های مراقبه و تمرکز ذهنی بودایی در ذهن نویسنده پیدا شده؛ فکر می‌کنم در اصل برای همینه که داستان در محیط خاور دور به تصویر کشیده می‌شه و همین طور پاندای بزرگ و اژدهای کوچک، موجوداتی از این جهان هستن. از اون جایی که هدف نویسنده ایجاد آرامش در خواننده‌ها به سبک مراقبه‌ست، این داستان سراسر در طبیعت شکل می‌گیره. پدیده‌ای که از هر گوشه‌ش می‌شه آرامش رو دریافت و در ساخت این داستان نقش حیاتی داره. توی داستان همراه با پاندای بزرگ و اژدهای کوچک از رودخانه و جنگل و اقیانوس می‌گذریم؛ روند داستان و دیالوگ‌ها همه آرام هستن. خود شخصیت پاندای بزرگ انگار مدام خواننده رو به آرامش دعوت می‌کنه. همین طور تجسم‌کردن حرکت آرام و بدون تنشِ پاندا توی ایجاد این حس سکون نقش داره. برای همین پررنگ‌ترین چیزی که به ذهنم می‌اومد اینه که خوندن این داستان مانند یک نشست مراقبه و تمرین تمرکز ذهنی بود که در طولش جلوه‌های آرامش‌بخش طبیعت رو جذب می‌کنیم. شاید نقش پاندای بزرگ مانند استاد مراقبه‌ست و اژدهای کوچک مانند شاگرد تازه‌کاره که از استاد عقب‌تره ولی با این حال هر دو همچنان در مسیر زندگی و یافتن سکون والای ذهنی همسفر هستن. https://taaghche.com/book/133770 آیداآیداFri, 17 Mar 2023 17:29:04 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/چالش-کتابخوانی-طاقچه-کتاب-پنج-حلقه-qbabljtrzfc9کتاب پنج حلقه یا "گو رین نو شو" یک کتاب از حدود ۵۰۰ سال پیش ژاپنه به خط موساشی میاموتو؛ توی سده‌ی ۱۷ میلادی، یعنی زمان قرون وسطا در اروپا.پیش از خواندن گو رین نو شو، بهتره که خالقش رو بشناسیم. شناخت من از موساشی میاموتو محدود می‌شد به شهرت شمشیرزنی‌ش؛ بیش‌تر نامش رو شنیده‌بودم و به نظرم جزو شخصیت‌های اسرارآمیزِ تاریخ بود. نمی‌دونستم که آثار هنری بازمانده ازش توی ژاپن خیلی معروفه و تعدادی کتاب نوشته. یکی از اون کتاب‌ها و در واقع معروف‌ترینشون، کتاب پنج حلقه‌ست.این کتابی که در دست ماست تنها شامل اثر گو رین نو شوی موساشی میاموتو نیست؛ نویسنده‌ی این کتاب بخش‌هایی رو در پیش‌گفتار افزوده برای توصیف ژاپنِ آن روزگار و فلسفه‌های پشت مکتب کنِدو و همچنین زندگی‌نامه‌ی کوتاهی که بیش‌تر شرح نبردهای موساشی میاموتوست. خوندن این بخش‌ها، پیش از پنج حلقه، خیلی مفید بود و نقش زیادی در فهم کتاب داشت.خود کتاب پنج حلقه مجموعه‌ای از اصول و ترفندهای مبارزه‌ست که خوندنش برای کسی که از شمشیرزنی سررشته‌ای نداره یا به فنون رزمی علاقه‌ای نداره بدون شک کسل‌کننده می‌شه. متن پنج دفتر درباره‌ی اینه که چه طور در مبارزه شمشیر رو به دست بگیرید و چگونه ضربه بزنید و از چه سلاحی استفاده کنید. از جهت‌های فروآوردن شمشیر تا سرعت راه‌رفتن و حتی شیوه‌ی نگاه‌کردن. راستش متنش بی‌شباهت به یه کتاب درسی نیست؛ چون در واقع گو رین نو شو کتابیه که موساشی میاموتو برای آموزش شاگردش نوشته و آن چه که به چشم میاد تنها یک سری آداب مبارزه‌ست.ولی این‌جاست که خوندن پیشگفتار نویسنده نگاه دیگری رو به این کتاب باز می‌کنه؛ به ویژه برای خواننده‌ای که با تاریخ و فرهنگ ژاپن آشنا نیست. تقریبا یک چهارم نخستِ کتاب پیشگفتاریه که شامل اطلاعاتیه درباره‌ی اوضاع سیاسی و اجتماعی ژاپن در زمان موساشی و همچنین توضیح‌هایی درباره‌ی مکتب کِندو و ذِن و فلسفه‌ای که پشت فنون جنگی ژاپنی هست. توی پیشگفتار گفته شده که درجه‌ی سامورایی در واقع والاترین جایگاه مدنی در ژاپنِ آن روزگار بوده، چه از دید ثروت چه از دید جاه و منزلت. در واقع سامورایی‌ها طریقت شمشیر رو فرامی‌گرفتن که جدا از این که یک روش نبرد بود، به نوعی فلسفه و جهان‌بینی تبدیل شده‌بود. یعنی آموزش یه سامورایی تنها شامل تمرین‌های بدنی نبود و سامورایی باید قدرت ذهنی بالایی رو پرورش می‌داد و می‌شه گفت گونه‌ای زندگی عارفانه رو در پیش می‌گرفت. گویا طریقت شمشیر، شیوه‌ای از سلوک بود.پس از سال‌های زیاد درگیری‌های داخلی در نبود حکومت غالب، به دنبال برقرارشدن صلح نسبی، نقش سامورایی‌ها توی سرزمین دگرگون شد. در این جا، برخی سامورایی‌ها تصمیم گرفتن که طریقت شمشیر رو در جست‌وجوی کمال جنگاوری دنبال کنن که موساشی در این دسته‌ست. در واقع گویا سامورایی در ژاپن، تنها به معنای یک جنگجو نیست؛ بلکه یک انسان عارف و رهروی سلوکه. به این خاطر تا به امروز هم بسیاری در ژاپن هستن که آموزش‌های سامورایی رو فرامی‌گیرن تا به این ادراک نهفته برسن.به این صورت هنگام خوندن کتاب پنج حلقه می‌شه نگاه دیگری رو در پیش گرفت؛ موساشی میاموتو زمانی که از شیوه‌ی جنگاوری خودش صحبت می‌کنه، اون رو طریقت تدبیر می‌نامه؛ و این طور می‌گه که "آن‌گاه که به درک طریقت تدبیر برسید، هیچ چیز بر شما نادانسته نمی‌ماند"؛ چنین برمیاد که منظور چیزی بیش‌تر از تنها یک سری فنون جنگیه؛ چون که میان آموزش‌های نبرد اضافه می‌کنه که برای درک تدبیر، پیشه‌های گوناگون را بیازمایید؛ چنان که خودش تلاش کرده زندگی پیشه‌وران و هنرمندان رو هم تجربه کنه و باور داره که همه‌ی این مردمانی که در کار خودشون دانا هستن، به نوعی از طریقت تدبیر استفاده می‌کنن. همان که موساشی در شیوه‌ی جنگاوری‌ش به کار می‌برده و در هیچ کدام از نبردهاش شکست نخورده. به گفته‌ی موساشی جنگجویی که طریقت شمشیر و جست‌وجوی بهترین شیوه‌ی نبرد رو دنبال می‌کنه و درودگری که دانش و مهارتش رو به بهترین درجه می‌رسونه تا در ساخت‌وساز، ابزارها و افراد رو به بهترین شکل به کار ببره، هر دو مسیری همانند رو می‌پیماین و شیوه‌ای از جهان‌بینی و طریقت تدبیر رو دنبال می‌کنن. توی پیشگفتار کتاب گفته‌شده که حتی بازرگانان ژاپنی کتاب گو رین نو شو رو در پیش می‌نهادن و از روی آموزش‌هاش ترفندهای فروش می‌چیدن.دانسته‌های من از تاریخ و فرهنگ ژاپن زیاد نیست و این کتاب واقعا از دید دیگری این سرزمین رو نشون می‌داد. خوندن این کتاب باعث می‌شه که دلم بخواد کتاب‌های بیش‌تری درباره‌ی ژاپن بخونم چون گویا چیزهای زیادی برای یادگرفتن هست. توی این نوشتار، توضیح‌هایی داده‌شد برای فهم بهتر طریقت سامورایی ولی واقعا خیلی چیزها هست که نمی‌تونستم بفهمم؛ بیش‌تر از هر چیز، اعتقادی که درباره‌ی مرگ وجود داشت عجیب بود؛ که انگار مرگ باید به عنوان بخشی از زندگی یک سامورایی می‌بود، و چه بسا زندگی هر یک از مردمان عادی. بر اساس این کتاب، در نبرد میان دو تن، مبارزه تا جایی ادامه می‌یافت که یک نفر زمین‌گیر بشه یا در واقع کشته‌بشه. موساشی در توصیف اصول مبارزه تاکید می‌کنه که هدف نهاییِ کشتن حریف باید در ذهن باشه. نبردهایی که در بسیاری‌شون میان دو طرف دشمنی‌ای وجود نداره و تنها یک نفر دیگری رو به مبارزه خواسته. چنین توصیف می‌شه که جنگجو باید با مرگ خو بگیره و ازش نترسه. ولی واقعا این طور به نظر میاد که توی این ایدیولوژی، چقدر مردن و کشتن آسونه. شاید این یک شیوه‌ی تفکر بوده برای پروردن سربازها در روزگاری که سرزمین پر از درگیری و جنگ بوده، ولی توی کتاب گفته‌شده که آموزه‌های کِندو آمیخته‌ن با فلسفه‌ی کنفوسیوسی و باورهای شینتو. شاید هم همین الگوی رنج‌پذیری سامورایی‌ها بوده که باعث شده مردم ژاپن برای بازسازی سرزمینشون از سختی‌کشیدن و فداکاری نترسن. همون طور که گفتم، چیزهای زیادی برای یادگرفتن وجود داره.برگردان پارسی این کتاب به راستی تحسین‌برانگیز بود. نثر کتاب در فهم کمی دشواره که مربوط به مترجم نیست؛ نویسنده بیان فاخری رو به کار گرفته چون خط خود موساشی خوانش دشواری داشته و زیبایی در این‌جاست که مترجم با تعهد همون پیچیدگی گفتار رو به زبان پارسی برگردانده. برگردان حالتی شعرگونه داره، شاید به خاطر واژگان فصیحی که استفاده شدن. خود این واژه‌ها باعث می‌شن باستانی‌بودن متن اصلی بیش‌تر حس بشه. https://taaghche.com/book/40723 آیداآیداWed, 08 Feb 2023 23:26:45 +0330https://virgool.ir/taaghche/چالش-کتابخوانی-طاقچه-نیمه-ی-تاریک-مامان-xhmlcgdlwinmاگه بخوام این کتاب رو در یک کلام توصیف کنم، می‌گم بسیار زنانه‌ست. احساس‌ها و چالش‌های زندگی زنانه بنیان این داستانه و آگاهی نویسنده از این احساس‌ها و توانایی‌ش در به تصویر کشیدن اون‌ها تحسین‌برانگیزه.این داستان خیلی خواندنیه. از اون کتاب‌هاییه که از صفحه‌ی یکم تا خط پایانی نمی‌تونی بذاریش زمین که فکر می‌کنم به خاطر رازآلودگی ماجراست و انتظار مداومی که خواننده برای مشخص شدن پاسخ داره.قهرمان داستان یک زنه که مادربودن براش چالش بزرگیه؛ چون مادر خودش براش الگوی مناسبی نبوده و خاطرات بدی از دوران کودکی‌ش داره. مادربزرگش هم برای مادرش الگوی خوبی نبوده. چنین به نظر میاد که این الگو قراره در این خانواده نسل‌به‌نسل منتقل بشه ولی این زن قصد داره این الگو رو بشکنه و مادر خوبی برای فرزندش باشه. ولی با مشکلی روبه‌رو می‌شه؛ دخترش یه دختر معمولی نیست.این داستان در دسته‌ی جنایی و رازآلود هست و زمینه‌ی روان‌شناسی هم داره ولی گاهی به ذهنم می‌رسید که شاید همچنین باید در دسته‌ی ترسناک قرار بگیره! به خاطر سِیر رخدادهای داستان و حسی که به خواننده می‌ده. داستان در قالب بخش‌های کوچکی گفته می‌شه که توی هر کدوم از این بخش‌ها انگار مدام منتظر رخدادن اتفاق‌های بد و وحشت‌آوری بودم؛ ترسی نه از شبح و هیولا و ...، بلکه یه اضطراب محسوسِ طبیعی از چالش‌های کاملا واقعیِ زندگی واقعی. ترس‌هایی که انگار عینی‌شدنشون اجتناب‌ناپذیره و این همه چیز رو ترسناک‌تر می‌کنه.بخش‌هایی هم بود که هنگام خوندنشون خیلی خیلی گریه کردم. گاهی انگار پیش‌رفتن ممکن نبود. دلیلش احساس غم نبود؛ به خاطر احساس ستم بود و نیافتن پناه؛ یه جور تشنگی برای عدالت و روشن شدن حقیقت.سبک نگارش داستان رو دوست داشتم. ابهام گیج‌کننده‌ای که داستان رو گرفته بدون شک یه جاهایی خیلی عصبی‌کننده می‌شه ولی فکر می‌کنم در واقع برای اینه که حس شخصیت اصلی رو به خواننده منتقل کنه. خود زاویه‌ی دید هم به این کار کمک می‌کنه؛ نشون می‌ده که همه‌ی این ماجراها از نگاه یک نفره و او به تنهایی باید به همه چیز پاسخ بده.میون بخش‌های داستان، خاطره‌های گذشته رو می‌خونیم. رفت و برگشت‌های زیادی داریم میون رخدادهای گذشته و حال؛ این حالت، گاهی دنبال‌کردن ماجراها رو سخت می‌کنه و باید خط سِیر و رویدادها رو به یاد سپرد.پایان داستان به نظرم راضی‌کننده‌ست. پایان خوش نیست و شاید کافی هم نیست ولی همین صفت براش مناسبه: راضی‌کننده. آرام‌‌کننده. جوری که داستان پیش می‌رفت، گمانم بر این بود که یه پایان باز خواهدداشت، چنان که زمینه‌ی روان‌شناسی ماجرا و حس و حال شخصیت اصلی هم ازش حمایت می‌کرد. اون جوری کل ماجرا هم خیلی ساده می‌شد. نویسنده می‌تونست سِیر درمانده‌کننده‌ی داستان رو نگه داره و خواننده رو با تصور مبهمی از ادامه‌ی ماجرا رها کنه، ولی چنین نشد و پایان داستان مانند یه سیلیِ یادآور بود بر صورت ابهام‌گرفته‌ی همه چیز که از این بابت از نویسنده سپاسگزارم.شاید در آغاز که این کتاب رو باز کردم انتظار زیادی نداشتم چون نویسنده‌ی کتاب رو نمی‌شناختم؛ که حالا خیلی مشتاقم که نوشته‌های دیگری هم ازشون بخونم‌. نام اصلی این کتاب هست The Push. ترجمه‌ی کتاب بسیار بسیار عالی بود. واژگان مناسب به جای متن اصلی قرار گرفته و باعث شده که رسوندن محتوا در بندِ زبانِ اصلی نباشه و در فهم و خوانشِ داستان ناهمگونی ایجاد نشده.نکته‌ی مهم: توی این کتاب مواردی از کودک‌آزاری و خودزنی وجود داره. پیش از خواندن در نظر داشته‌باشید. https://taaghche.com/book/104869 آیداآیداThu, 29 Dec 2022 16:36:34 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/چالش-کتابخوانی-طاقچه-جیران-و-اسرار-حرمسرای-ناصرالدین-شاه-tzdncp4fg58kاین کتاب یک مجموعه‌روایت از حکومت ناصرالدین‌شاه قاجاره که به صورت متمرکز به شرح حال حرم‌سرای شاه می‌پردازه؛ از دوران جوانی ناصرالدین‌شاه و آغاز پادشاهی‌ش تا پس از کشته‌شدنش؛ از چگونگی شکل‌گیری و گسترش حرم‌سرا تا سرنوشتش پس از پایان زندگی شاه. به این صورت، همان طور که از نام کتاب پیداست، داستان پیرامون حال و روز حرمسرا می‌گرده و کم‌تر در بند گوشه‌های دیگری از تاریخ این دوره‌ست. هرچند در میان روایت‌ها، گریزهای مفصلی زده می‌شه به رخدادهای مهم دوران حکومت ناصرالدین‌شاه؛ معمولا این نقل‌ها برای این هستن که شخصیت شاه و حال کلی کشور و حکومت برای خواننده توصیف بشه تا باز هم با استفاده از این‌ها، وضع حرمسرا بهتر توضیح داده بشه.از دید تاریخی، ایرادهایی هم وجود داره؛ برای نمونه، نام جیران رو ناصرالدین‌شاه برای خدیجه‌خانم گذاشته ولی توی کتاب جیران در نخستین دیدار با شاه خودش رو به این نام معرفی می‌کنه. یا چند جایی هم توی روایت‌ها تناقض‌هایی بود؛ مانند روایت فوت فرزند جیران که توی کتاب در دو جا نقل شده. یک بار این طور گفته می‌شه که شاه از خبر فوت این فرزندش ساده می‌گذره مانند کاری که همیشه می‌کرده، ولی در دومین جایی که شرح این رخداد گفته می‌شه، شاه در مرگ فرزندش چنان غمگین می‌شه و گریه می‌کنه که هرگز برای هیچ‌کس دیگه نکرده. به خاطر این موارد نمی‌شه مطمئن گفت که از دید تاریخی ۱۰۰٪ درسته.داستان‌پردازی خیلی قوی نیست؛ گویا نویسنده در نگارش این کتاب بیشتر روی رویدادهای تاریخی تمرکز داره و در بند راه و رسم داستان‌نویسی و همچنین دستور زبان پارسی نیست. برای همین توی متن، زمان‌بندی‌ها زیاد به هم می‌ریزه و گاهی فعل و فاعل گم می‌شه و جمله‌بندی‌ها هم خیلی به‌هم‌ریخته و نادرسته. گاهی این نادرستی‌های نگارشی باعث کج‌فهمی‌هایی می‌شن؛ برای نمونه، در شرح آشنایی شاه با ملیجک، توی متن به خاطر همین پرش فعل و فاعل‌ها، اشتباهی گفته‌شد که شاه، پدرِ غلام‌علی‌خان رو ملیجک نامیده، در حالی که با دنبال‌کردن داستان متوجه می‌شیم که غلام‌علی‌خان همون ملیجکه و توی جمله‌بندی اشتباه شده. کاربرد فعل‌های گذاشتن و گزاردن هم سراسر نادرست بود، هم از دید املاشون هم کاربرد فعل. ولی با این حال، داستان‌ها با جزییات خیلی کاملی توصیف می‌شن که کمک می‌کنه حال و روز اون دوران رو به خوبی حس کنیم.این کتاب دو بخشه؛ بخش یکم که به اندازه‌ی دو سوم کتاب می‌شه، نوشته‌ی لطف‌الله ترقی هست و درباره‌ی تاریخ حکومت ناصرالدین‌شاه و توصیف حرم‌سرای شاهیه. بخش دوم، یک‌سوم پایانی کتاب، نوشته‌ی حسین لعل هست و همه‌ش شرح یک ماجراست توی حرم‌سرا که واقعا از خوندنش مات و مبهوت موندم.هنگام خوندن کتاب، جاهایی بود که از ناصرالدین‌شاه بیزار می‌شدم، جاهایی به نظر باهیبت و ابهت می‌اومد و جاهایی دلم براش می‌سوخت. حالا با همه‌ی آن چه از این کتاب برداشت می‌کنم می‌تونم بگم ناصرالدین‌شاه با تربیت شاهزادگی و ولیعهدی، خودش رو در مرتبه‌ی بسیار بالاتر از دیگران می‌دونست و به نظرم این یه ویژگی مهم بود که باعث شد حرمسراش رو این قدر گسترش بده. شاه عملا هر دختری رو که به نظرش زیبا می‌اومد اختیار می‌کرد و انگار تصورش این بود که با به همسری درآوردن اون زن، داره بالاترین جایگاه قابل‌تصور رو بهش می‌بخشه و چه سرنوشتی بهتر از همسر ناصرالدین‌شاه بودن؟ هرچند گویا هیچ کدوم از زن‌ها با این وصلت مخالفتی نداشتن، هنگام خوندن کتاب بارها به این فکر می‌کردم که شاه آیا هر بار که زن تازه‌ای می‌گرفت، به یاد می‌آورد که همسرهای پیشینش همچنان در حرمسرا هستن و داره اون‌ها رو تنهاتر می‌کنه؟ و این که آیا هنگام ازدواج با همسر تازه آینده‌ی این زن رو هم از نظر می‌گذروند و همین سرنوشت تنها موندن رو براش می‌دید و با این حال دست برنمی‌داشت؟ همه‌ش تصورم این بود که حال زن‌های حرمسرا نمی‌تونه اون‌قدرها هم بد باشه چون تا جایی که خوندم با رضایت خودشون به همسری شاه دراومدن. در آغاز، تشبیه‌های حرمسرا به زندان رو درست لمس نمی‌کردم، ولی همین طور که به پایان نزدیک‌تر می‌شدم و روایت‌های بیش‌تری ازش می‌خوندم، انگار بیش‌تر با نویسنده موافق بودم که بدترین سرنوشت برای یک زن راه‌یافتن به اندرون‌شاهی بوده.بخش‌هایی که برام با احساس دلسوزی و غم همراه بود، بخش‌های روایت عشق جیران و شاه بوده. با همه‌ی توصیف‌ها از عیاشی‌های شاه و عاشق‌شدن‌های بی‌شمارش و جمعیت حرمسرای شاهی و همین طور اختلاف سنی میان این دو نفر، فکر نمی‌کردم چندان از این عشق حمایتی بکنم ولی گویا جیران این گونه فکر نمی‌کرد. جیران واقعا شاه رو دوست داشت و بر اساس کتاب، عشق شاه به او با هیچ کدام از احساساتش به همسران دیگرش به هیچ وجه قابل مقایسه نبود. تا جایی که رنج فراق میان این دو رو می‌شد درک کرد. توی روایت مرگ جیران و همین طور صحنه‌ی تیرخوردن شاه، احساس فراق میان دو دلداده چنان آشکار هست که راستی خوندنش رو تلخ می‌کنه. شاید آن چه که بیش‌تر از همه اشکم رو درآورد این بیت بود از ناصرالدین‌شاه که در غم دوری جیران گفت:نیش خاری نیست کز خون شکاری رنگ نیست/ آفتی بود آن شکارافکن کزین صحرا گذشتبا همه‌ی این‌ها، می‌شه گفت آن‌چه که سرنوشت جیران و فرزندانش رو این گونه رقم زد، همون حس عیاشی ناصرالدین‌شاه بوده. اگه شاه این همه از این عشق به آن عشق نمی‌پرید و چنین آتش حسادتی میان زن‌های حرم‌سرا پدید نمی‌آورد، شاید شراره‌هاش دامان فرزندان جیران رو نمی‌گرفت. شاید چون عاشق‌بودن، تنها داشتن یک احساس تملک نیست. شاید چون عشق در حرم‌سرا جا نمی‌شه. https://taaghche.com/book/18136 آیداآیداMon, 12 Dec 2022 13:04:02 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/چالش-کتابخوانی-طاقچه-پنج-قدم-فاصله-plstxz8kycqoتلاش کردم مبهم بگم و تا جایی که می‌شد داستان رو لو ندم. Proceed at your own risk!!می‌تونم بگم داستان عاشقانه زیاد خوندم. از یه سری جنبه‌ها، همه‌شون یکسانن ولی بعضی‌هاشون حرف‌های بیش‌تری دارن که به‌یادموندنی‌شون می‌کنه. این داستان از اون‌هاست که برام به‌یادموندنی می‌شه ولی نه به خاطر زمینه‌ی عاشقانه‌ش بلکه به خاطر همون حرف متفاوتش یعنی سیستیک فایبروزیس.نگارش این داستان خیلی قوی نبود. نمی‌دونم این که از فعل‌های زمان حال برای داستان استفاده شد نقطه‌ی ضعفش بود یا قدرتش، ولی شیوه‌ی نگارش گاهی خوندن متن رو کند می‌کرد. برخی توصیف‌ها به نظرم غیرضروری بودن و بعضی جمله‌ها جزییات زیادی داشتن که ذهن رو از داستان اصلی دور می‌کرد. تکرار و حشو هم به نظرم زیاد بود، می‌دونی منظورم اینه که توی داستان، همه زیادی شونه‌هاشون رو بالا می‌ندازن و سرشون رو تکون می‌دن و فکر کنم عدد مورد علاقه‌ی نویسنده هم یک میلیونه!جز این موارد نگارشی، طرح و خط سیر داستان هم شاید بهترین نیست. در آغازش خیلی کند پیش می‌ره. چند تا بخش آغازینش بیش‌تر مُعرفیه. ولی از نیمه به بعد، داستان خیلی تند می‌شه. یا شاید باید بگم برای رخدادها اون قدر که منطقی هست زمان گذاشته نمی‌شه. دوست ندارم از این مورد انتقاد کنم چون خیلی شیرینه، ولی این که ویل و استلا این قدر سریع و آسون و با این حال، عمیق به هم علاقه‌مند شدن به سختی باورپذیر بود. راستش حسم این جوری بود که نویسنده داره می‌گه "به هر حال قرار بر اینه که این دو تا عاشق هم بشن و چه‌جوری و تو چه مدتش هم مهم نیست و شما هم زیادی نپرسین دیگه". باشه نمی‌پرسم!در مورد شخصیت‌پردازی، شخصیت استلا برام نسبتا جالب بود. ویل هنگام ورودش یه مقدار رو اعصاب بود ولی در ادامه خیلی خیلی دوست‌داشتنی شد. ولی شخصیت پو رو خیلی دوست نداشتم. توی این داستان اشاره‌ای می‌شه به همجنسگرایی که تلاش کردم باور کنم برای افزایش مخاطب و فروش کتاب نبوده ولی قانع نشدم. همه‌ش به این فکر می‌کردم که آیا این که دو نفر از بچگی با هم بزرگ بشن و به هم نگاه خاصی نداشته‌باشن این قدر باورنکردنیه که حتما باید این جوری قانعم کنی؟توی برگردان داستان هم چند جایی نادرستی‌هایی هست که بخوام بگم برگردان کاستی‌هایی داشته و بهترین نبوده. گاهی متن گژتابی داشته و همچنین این که واژه‌هایی مانند اوکی توی برگردان آورده بشن، یعنی این که مترجم واژگان بیگانه‌ای رو که قرار بوده به زبان پارسی برگردونده بشن رو توی متن ترجمه به کار ببره انگار که بخشی از زبان پارسی هستن.پایان داستان هم شاید خیلی خوب نبود. فکر می‌کنم انتظار یه پایان قوی‌تر داشتم. می‌خوام تلاش کنم مبهم بگم که داستان لو نره؛ فکر می‌کنم هدف از این پایان نمایش یه جلوه‌ی امیدبخش بود برای بیماران و از این دید پایان خوبی بود، ولی فکر می‌کنم می‌شد این بخش توی داستان نباشه و مشکلی هم پیش نیاد. یا شاید یه پایان تلخ و شیرین بیش‌تر توی ذهن می‌موند.یه چیز بامزه توی داستان که روی من تاثیر داشت؛ این که استلا فهرست وظیفه درست می‌کرد و خیلی بهشون پایبند بود، انگار باعث می‌شد دلم بخواد فهرست وظیفه‌ها رو جدی بگیرم و دونه‌دونه خطشون بزنم. بهم یادآوری می‌کرد که چه حس خوبی داره.بخش مورد علاقه‌م توی داستان نقطه‌ایه که "پنج قدم فاصله" برای نخستین بار معرفی می‌شه. این‌جا رو خیلی خیلی دوست داشتم. بی‌نهایت زیبا و باارزش بود. این که این کار در ظاهر چقدر کوچکه ولی در حقیقت چه شجاعت بالایی پشتش هست. این بخش برام مانند یه نقطه‌ی امید بود میان انبوه ناامیدی‌ها. شاید همین قشنگش می‌کرد.ویژگی برتر این داستان قطعا زمینه‌ی سیستیک فایبروزیسشه و شیوه‌ای که نویسنده خواننده رو با این بیماری آشنا می‌کنه. بستر یه داستان عاشقانه، چالش‌ها و محدودیت‌هایی رو که این بیماری ایجاد می‌کنه بسیار ملموس‌تر کرده و خواننده رنج شخصیت‌ها و به همراهش صبر و شجاعتشون رو خیلی عمیق‌تر درک می‌کنه. همون طور که نویسنده‌هاش گفتن هدف نگارش این داستان آشناکردن مردم با سیستیک فایبروزیس بوده که به نظرم این رسالت رو به خوبی انجام داده و نقطه‌ی قوت داستان به شمار می‌آد.این کتاب رو پیشنهاد می‌کنم برای آشنایی بیش‌تر با بیماری سیستیک فایبروزیس. وگرنه موارد دیگه مانند طرح عاشقانه‌ی داستان یا خط سیر و پایان، چیزهایی نیستن که بگم نباید از دست بدی. https://taaghche.com/book/59529 آیداآیداThu, 10 Nov 2022 17:12:24 +0330https://virgool.ir/@aida.zare23/چالش-کتابخوانی-طاقچه-سیزده-دلیل-برای-این-که-fgs09dxmwjmfاز اون داستان‌هاست که یادم می‌مونه؛ شاید از این پس هرگاه که موضوع خودکشی باشه یا داستانی از زندگی دانش‌آموزی بخونم یا حتی به یه موسیقی یا صدای ضبط‌شده گوش کنم، به یاد این داستان بیفتم. ویژگی‌های زیادی داشت که به‌یادموندنی‌ش می‌کردن.موضوعش در نکوهش تعدادی از آسیب‌های اجتماعیه که قشر نوجوان رو تهدید می‌کنن و شاید باید گفت قشر نوجوان بیش‌تر ازشون آسیب می‌بینن. فضایی که برای داستان طراحی شده، از شخصیت‌های اصلی و مکمل گرفته تا مکان‌های رخ دادن داستان، به خوبی باعث می‌شن که خواننده این حس آسیب‌پذیری رو لمس کنه. به نظرم زمانی که یه بزرگسال این کتاب رو می‌خونه ممکنه فکر کنه که زندگی چالش‌های بزرگ‌تری رو هم روبه‌روی آدم می‌ذاره، ولی محیط داستان یادآوری می‌کنه که روحیه‌ی یه نوجوان چقدر حساسه و چقدر مهمه که درباره‌ی اصلاح این الگوهای نادرست آموزش داده بشه. با روندی که داستان پیش می‌ره انگار داره تلاش می‌کنه آرام‌آرام تک‌تک راه‌هایی رو که برای بهبود اوضاع به ذهن خواننده می‌رسه خط بزنه؛ درست همون حسی که شخصیت داستان تجربه می‌کرده.یه ویژگی بسیار منحصر به فرد این داستان سبک روایت و زاویه‌ی دیدشه. واقعا عالی بود. هنگام خوندنش به این فکر می‌کردم که همین داستان می‌تونست با یه شیوه‌ی عادی روایت بشه و خوب هم باشه، ولی این روش خلاقانه (که داستان رو از میان نوارهای ضبط‌شده بشنویم) چقدر خاصش می‌کرد. این زاویه‌ی دید به جز جالب بودنش، نقش بسیار مهمی داشت در انتقال اون حس معماگونه‌ای که شخصیت داستان باهاش روبه‌روست؛ انگار ما هم مانند "کلِی" باید صبورانه صدای چرخش دایره‌های نوارهای کاست رو می‌خوندیم و با این حس انتظار، خواه‌ناخواه اون حس زجر تدریجی "هانا" رو حس می‌کردیم.یه نکته‌ی جالب دیگه درباره‌ی این شیوه‌ی روایت این بود که این‌جوری داستان از چند تا زاویه‌ی دید روایت می‌شه؛ توی داستان شخصیت‌های زیادی معرفی می‌شن که هر کدوم نقش مهمی دارن و اضافی نیستن؛ ولی انگار نویسنده باید همیشه حواسش می‌بود که هر کسی چی می‌دونه و تا این‌جای داستان هر کسی که وارد می‌شه چی باید بگه و چی نباید بگه که جذابیت و حس معماگونه‌ی داستان حفظ بشه. همچنین با این شیوه، تعداد شخصیت‌های اصلی روایت‌کننده می‌شه دو نفر؛ که هر کدوم تکه‌ای از داستان رو می‌دونن و تکه‌ای رو نمی‌دونن و با هم کاملش می‌کنن. این که نویسنده تونسته با این تعداد شخصیت به خوبی انسجام داستان رو نگه داره، مهارتش رو نشون می‌ده.هنگام خوندنش حس کردم نویسنده حتی تا خط پایانی، همچنان خواننده رو در انتظار پایان نگه داشته. انگار در سِیر رخدادها چند احتمال در دست خواننده‌ست که شاید داستان به هر کدوم از این سرانجام‌ها برسه؛ شاید پایان تلخ باشه یا شیرین. انگار نویسنده می‌خواد هنگام خوندن داستان میون همه‌ی دل‌شکستگی‌ها، جست‌و‌جوی امید رو رها نکنیم؛ همون موهبت باارزشی که شاید دستیابی بهش بخشی از هدف نوشتن این داستان بوده.به نظرم یکی از زیباترین بخش‌های داستان پایانشه. شاید توی ذهنم نمی‌تونستم این تصویر رو برای پایان تصور کنم ولی با خوندنش حس کردم که پایان درستی بوده.فکر می‌کنم خوندن این داستان رو پیشنهاد نکنم؛ به خاطر این که در محور خودکشیه و برای این که به کسی آسیبی نرسه. راستش این داستان خیلی عالی نوشته شده ولی همیشه توی پیشنهاد کردن کتاب‌های موضوعات روان‌شناسی یه مقدار احتیاط می‌کنم. به نظرم برای کسانی که به خودکشی فکر می‌کنن نامناسب باشه ولی برای کسانی که توی این محیط، به ویژه در ارتباط با نوجوان‌ها قرار می‌گیرن و برای کمک‌کردن به افراد در خطر بسیار بسیار مناسبه. همچنین به نظرم برای کسی که می‌خواد نویسنده باشه، خوندن این کتاب و این سبک نگارش یه تمرین خیلی خوب برای نویسنده‌شدنه. https://taaghche.com/book/24678 آیداآیداTue, 18 Oct 2022 19:29:41 +0330