https://virgool.ir/feed/@ahmadreza.2.tfa2026-11-11 14:26:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@ahmadreza.2.thttps://virgool.ir/@ahmadreza.2.t/نقد-و-بررسی-کتاب-ذهن-و-کیهان-urcgdpgarrozکتاب ذهن و کیهان کتاب باریک و نهایتا ۲۰۰ صفحه ای است ولی خواننده را حسابی ضربه فنی می کند.نویسنده این کتاب تامس نیگل است یک فیلسوف آمریکایی است که مرزی قدیمی ای را برای ما بازنمایی می کند.کتاب به بازبینی موضوع تکامل پرداخته است و تلاش می کند تا امکان یک توضیح یک پارچه از جهان به وسیله تکامل را بررسی کند.از ترجمه کتاب خیلی راضی نبودم کلمات جدیدی مانند کلمه جهان تصویر و..... برای من آشنا نبود و برخلاف کلمات ساخته شده توسط داریوش آشوری معادل انگلیسی یا رایج این کلمات در پاورقی یا انتهای کتاب نیامده بود.اولین سوال کتاب که به قول خود نویسنده پرسش کشنده ای هم هست،این است که آیا جهان قابل شناخت است؟پاسخ به این سوال را هر چند بدیهی در نظر می گیریم اما اگر در سوال دقت کنیم آن را غیرقابل پاسخ می یابیم. هر گونه پاسخ به این سوال و اصلا دلیل آوردن همگی تلاش های شناختی هستند و جواب مسئله(نتیجه) را به عنوان پیش فرض استفاده می کنند.در نتیجه دور ایجاد می شود و این چنین است که ابتدای شناخت نیاز به اعتماد یا ایمانی دارد.در مرحله بعد نیگل به این مسئله می پردازد که آیا می توان شناخت را در زمره امور مادی به حساب آورد یا نه؟و این هم سوالی قدیمی است همانطور که خود نیگل در کتابش اشاره می کند دکارت به این دلیل که پاسخ منفی به این سوال را می دانست کیفیات ثانویه یا وابسته به شناسنده را از کیفیات اولیه (مستقل از شناسنده)جدا کرده بود.اما صورت دیگری از این مرز فلسفی را مارکس ترسیم کرده است به این صورت که می نویسد:ماتریالیسم جهان را بدون انسان می فهمد.از جمله بدیهی ترین چیزهایی که انسان ها متوجه آن می شوند اختیار و شناخت است.در مادیگری اختیار و شناخت به جای انسان به مواد نسبت داده می شود و مواد نه فقط اجزای لازم برای شناخت و اختیار که فاعل های نهایی و کافی برای آن در نظر گرفته می شوند.اختیاری که ما متعلق به خودمان در نظر میگیریم در ماتریالیسم حرکت چند نوروترانسمیتر است و نهایتا همان حرکات و جابه جایی است که تصمیم گیری می کنند و می شناسد. این تفسیر با تجربه عمومی مغایرت دارد به همین دلیل نمی توان مادیگرایی را توصیف کاملی از جهان دانست.البته با یک فیزیک دان صحبت می کردم و او حرف ماده تاریک را پیش می کشید به عنوان ماده ای که وجود دارد و حاضر است اما ما نسبت به آن شناختی نداریم.او می گفت شاید ماده ای از جنس یا شکل دیگر وجود داشته باشد و روزی به کمک شناخت روابط بین اجزای آن مواد بتوانیم اراده و شناخت را با رویه ای مادی بفهمیم.پاسخ نیگل به این سوال منفی است و او هم شناخت را معادل ماده نمی گیرد.او شناخت را یک جزء غیر قابل فروکاست از جهان می داند و یک امکان را در نظر می گیرد که شناخت در همه ذرات یک بخش غیر قابل فروکاست و غیر قابل شناسایی به وسیله ی فیزیک است که در همه ذرات وجود دارد و منجر به پدیدار شدن شناخت در سطح انسانی می شود.سوال بعدی ای که او می پرسد این است که عقلی وجود دارد که میتواند بین دریافت های تجربی ارتباط برقرار کند و قواعدی از عالم را کشف کند؛قطعا یکی از این قواعد انتخاب طبیعی است.نیگل می پرسد این قوه به چه کار انتخاب طبیعی می آید و چه مزیت تکاملی ای(در بقا و تولید مثل) به انسان پیش از تاریخ می رسانده است که توسط انتخاب طبیعی؛به وجود آمده است؟یکی از دلایلی که داروینیست ها برای عدم پذیرش داروینیسم توسط خداباوران می آورند این است که؛ افراد بیشتر دوست دارند موجودی برگزیده و الهی باشند تا جانوری از ادامه نسل میمونها؛بر اساس این ادعا توانایی شناخت داروینیسم مزیت تکاملی نیست و به ضرر بقا و تولیدمثل است. پس این قوه شناخت که توانسته است تکامل را کشف کند بر خلاف جهت و مقصد انتخاب طبیعی حرکت کرده است و مزیت تکاملی ای (احساس اهمیت در جهان) را از انسان گرفته است.نیگل سوال دیگری می پرسد و آن این است که انکار داروینیسم درست است یا نه ؟در دل این سوال پیش فرض دیگری وجود دارد و آن این است که درست و غلطی وجود دارد و ما انسانها می توانیم آن را بشناسیم.نیگل در ادامه می پرسد آیا این توانایی ارزش گذاری انسانی یک مزیت تکاملی است ؟ پاسخ نیگل به این سوال هم منفی است.البته این پاسخ منفی؛پاسخی است که عموم مردم به این سوال می دهند و این برداشت عمومی بین اغلب مردم رایج است که نفع و سود باعث می شود افراد خوبی ها را تشخیص بدهند و بر خلاف آن گام بردارند.پس ما قابلیتی داریم(توان تشخیص خوبی ها) که بر علیه منافع مان شهادت می دهد و ریشه تشکیل این قابلیت نمی تواند انتخاب طبیعی باشد.در باره این ادعای نیگل اگر مبحث منفعت جمعی را پیش بکشیم و بگوییم که شناختن خوبی ها برای جمعیت مزیت تکاملی است،به سنگ تفسیر رفتار فداکارانه جانوران در چهارچوب داروینیسم می خوریم.یعنی همان مشکل قدیمی که واحد انتخاب طبیعی فرد جانور است نه جمعیت،به علاوه اگر انتخاب طبیعی بخواهد صفتی که مزیت جمعی دارد را انتخاب کند به زمان بیشتری نیاز دارد نسبت به شرایطی که می خواهد صفتی با مزیت فردی را انتخاب کند.نقطه اختلافی من و نیگل در ابتدای ماجراست و انتظار نیگل از یک نظریه علمی.او به دنبال یک نظریه ی یکپارچه و تمام و کمال یا "نظریه ی همه چیز"از علم است و به همین ترتیب گمان می کند نظریه ی تکامل هم باید چیزی کامل باشد.به این صورت که برای همه چیز تعریف و تعیینی داشته باشد.نمی دانم سایر نظریات علمی به این صورت هستند یا نه اما نظریه ی تکامل همان طور که اکثر عالمان تکاملی می گویند نظریه ای نسبی است.شاید بخش ابتدایی تکامل که به وجود آمدن جانوران را تدریجی می داند قطعی ترین بخش آن در نظر گرفته شود.در شکل گیری و تکامل تاریخی جانوران عامل مهمی به نام تصادف وجود دارد و حتی داروینیست های بزرگی مانند ارنست مایر نقش تصادف را در این فرآیند بیشتر از انتخاب طبیعی می دانند.تصادف به معنای نداشتن علت فاعلی و مادی و صوری نیست بلکه قطعا شرایط مادی ای فراهم آمده است که منجر به تنوع در جانداران شده است اما علت غایی در کار نبوده است(یا مورد مطالعه نبوده است).حضور تصادف در داروینیسم فضا را برای نیروهای دیگر و ناشناخته ای که ممکن است وجود داشته باشند و ما ندانیم باز می گذارد.انتقاد؛به توجیه همه شکل های مختلف حیات که نشان دهنده انتخاب طبیعی باشند در بین دانشمندان تکاملی هم وجود دارد و آنها این نوع رویکرد اشتباه را سازش باوری نامیده اند.از این مسئله گذشته زیست شناسان می دانند که قوانین زیستی مانند قوانین فیزیکی نیست که استثناء پذیر نباشد، بلکه برای مثال در همین نظریه تکامل ممکن است که جانوری که سازگاری بیشتری با محیط دارد در اثر تصادف نتواند ژن های خود را به نسل های بعد انتقال دهد(واقعه ی غیر زیستی ای مانند سیل یا بلایای طبیعی منجر به مرگ زود هنگام او شود)به نظرمن یک نقد فلسفی نمی تواند یک نظریه علمی را باطل کند.درچنین شرایطی محتوا با ابزار سنجش اصلا تناسب ندارد.نقد فلسفی تنها می تواند بگوید این نظریه علمی نسبی است یا انسجام درونی ندارد.این امکان حتی از نظر من وجود دارد که نظریه ای علمی توسط فلسفه باطل شود ولی واقع نما باشد؛به این صورت که برای بیان این واقعیت بر آمده از تجربه زبان منسجم خاصی پیدا نکرده باشیم و فلسفه تنها آن عدم انسجام را به ما نشان دهد. پس نقد نیگل نمی تواند نظریه داروینیسم را تماما انکار و رد کند اما این نکته دقیق و مهم را نشان می دهد که این نظریه ظرفیت تبدیل شدن به نظریه ای برای همه چیز را ندارد.میرزا احمدرضامیرزا احمدرضاMon, 14 Jun 2021 16:46:12 +0430https://virgool.ir/@ahmadreza.2.t/جوکر-pvwqrfjiwhy6جوکرهفته گذشته جوکر را دیدم،این همه فاصله انداختم تا گرد و غبار غوغایی که درباره این فیلم بلند شده است بشیند.در این گرد وغبارهای دوره غوغای بعد از اکرانِ یک فیلم چیزی که بیشتر از اسپویل شدن داستان توی ذوق می زند رد و تایید های یکسان و پسندیدن و کنارگذاشتن های یکسان است.پس از این دوره غوغا فاصله گرفتم تا بیشتر در زمان تماشای فیلم خودم باشم.جوکر دستمایه نقد های اجتماعی بسیاری قرار گرفته است و چون اجتماع امروزی بیش از هر چیز روی پایه ی اقتصاد ساخته شده است،این نقدها طبیعتا پای مسائل اقتصادی را هم به نقدها باز کرده است. در ادامه با اشاره به بخش هایی از فیلم آن قسمت هایی که در ذهن من معنایی ایجاد کرد یا معنای ایجاد شده ای را احیا کرد با شما درمیان می گذارم.تبدیل نهضت به نهاد:وقتی نقاب به واقعیت تبدیل شود؛نقد های سوسیالیستی زیادی درباره فروپاشی آمریکا و آسیب های سرمایه داری و نمودهای آن در فیلم دیدم اما به این بخش که در انتهای فیلم نقاب های جماعت معترض به واقعیت چهره جوکر تبدیل شد و تراژدی کشتن خانواده بروس اتفاق افتاد اشاره نشده بود.این مسئله که غرب درد یا درمان دارد را به عهده غربی ها و غرب شناسان میگذارم و تنها این مسئله را میگویم که آن چه در اتفاق پایانی به وقوع پیوست عمل افتخار آفرینی نبود،جوکر که چهره آرمانی شده واقعی و اجرایی شده معترضان مخالف سیستم اقتصادی و اجتماعی آن جامعه بود،زمینه هایی را فراهم کرد و توسط افرادی تایید شد که بی نظمی می آفرینند واین بی نظمی رخ داده مطلقا در فیلم ارزش گذاری مثبت نداشت،شاید چیزی شبیه عوامل و دلایل سازنده ضد قهرمانی مانند جوکر(که آنها هم منفی بودند).این نوع تصویر بندی و سیر داستان مرا به یاد نوشته های دردمند و شورمند شریعتی درباره تبدیل نهضت و جنبش به نهاد و موسسه داشت.آیا این نکته هشداری بود بر استقرار سوسیالیسم یا پایانی بی نظیر بر اجرای عملی آن ؟ پاسخ با شما بینندگانآری گویی نیچه ای:آنهایی که با نوشته های نیچه آشنا هستند،بسیاری ازمحتواهای سینمایی برای شان تازگی ندارد چرا که به کرات این آری گویی نیچه ای به مسائل و طی کردن زندگی از فراز مشکلات دستمایه فیلم و سریال ها قرار گرفته است البته نحوه معرفی و ارزش گذاری این نکته در فیلم جوکر متفاوت بود.در فیلم این آری گویی ارزش منفی می گیرد و آموزه ای غیراجرایی و ناکارآمد به نظر می رسد.این آری گویی در موارد زیر بازنمایی می شود:آهنگی که زندگی را زیبا و با سختی ها قابل ادامه دادن می داند / خنده ها ورقص های جوکر در مقابل سختی ها.با کارگردان مخالفم سختی اختراع تازه ی سیستم اقتصادی یا اجتماعی امروزه ما نیست و مانند امور وجودی چسبیده به زندگی ما است.آن ها که با شیوه تاریخ نگاری سوسیالیستی آشنا هستند می دانند که سوسیالیست ها مرحله ای از تاریخ را به عنوان مرحله پیش از انقلاب کشاورزی معرفی می کنند مرحله ای که مالکیت معنای امروزی نداشت و نوعی سوسیالیسم ابتدایی برقرار بود،بررسی آن دوره و سختی ها و درد های مشترک غیر اقتصادی واجتماعی که برخی از آنها حتی جنبه زیستی دارند می تواند این مخالفت من را اثبات کند،و نشان دهد که این آری گویی به سختی ها و درد ها و مشکلات هنوز هم کاربرد دارد.انگار مسائلی هست که به صورت غیرذهنی و اخلاقی نمی توان آنها را حل کرد.تغییر/وارونگی ارزش ها:نیچه مسئله را در کتاب تبار شناسی اخلاق ارائه می کند که در آن افرادی که نمی توانند به ارزش های خاصی دسترسی داشته باشند ارزش های خودشان را معرفی می کنند. این نکته را در نظر داشته باشید که جوکر در تمام فیلم سعی میکرد ارزش های جامعه را برای خندان بپذیرد و حتی رفتار های دیگران را تقلید کنند و نهایتا در جواب علت خندیدن اش به پرستار میگوید تو علت خندیدن من وارزش جک من را نمیفهمی.این مرحله حساس وضع ارزش های خودی را دارد و کارگردان و نویسنده این فیلم این تغییر ارزش ها را به خوبی هرچه تمام تر نشان می دهد.زندگی بد را نمی تواند خوب زیست:این جمله که از اندیشمند فرانکفورتی تئودور آدورنو است با جمله موجود در دفترچه جوکر قرابت معنایی دارد:کاش مرگم از زندگی ام منطقی تر باشد.در پایان باید بگویم به نظرم این فیلم از نظر فیلمنامه ای به پای رقیب اش انگل نمی رسید ولی نقطه قوتی که داشت بازی بی نظیر فیلیکس بود که با حرکات بدن اش بهتر از هر دیالوگ و خط سیر داستانی مطالب را به مخاطب می رساند.جایی خوانده بودم که رقص پیش از سخن گفتن آغاز شده بود و برای رساندن معنا ومنظور و اعمال عبادی در اوایل تاریخ از آن استفاده می شد، رقص های خوان فینیکس بیشتر از هر گفته و خط سیر داستانی منظورهای فیلم و فیلمنامه را به مخاطب می رساند و در معرفی پیچیدگی های این ضد قهرمان موفق است.میرزا احمدرضامیرزا احمدرضاThu, 17 Sep 2020 17:55:18 +0430https://virgool.ir/@ahmadreza.2.t/سریال-نفرین-شده-lce2qptpheleنفرین شدهنفرین یک مفهوم سنتی است و مانند دیگر مفاهیم سنتی رد گیری آن در تاریخ بسیار دشوار است .البته ردگیری مفاهیم مدرن هم دشوار است اما گستردگی ثبت اطلاعات و وقایع در دوره مدرن رد گیری مفاهیم مدرن را آسان تر می سازد؛البته خوانندگان آگاه چشم بر خطای موجود در تقسیم بندی ساده مدرن و سنتی می بندند و می دانند که از این تقسیم بندی ساده سنتی و مدرن خیلی منظوری ندارم.در هر حال نفرین حالتی غیر ارادی و جبری است که منجر به سختی و مشکل می شود.این مفهوم سنتی در جهان مدرن از بین نرفته است و چه به این معنی رازآمیز و چه به معانی کمتر رازآمیز هنوز حضور دارد،منظور از معانی کمتر راز آمیز مثالهایی مانند تاریخ زدگی،غرب زدگی،متافیزیک زدگی و مانند این ها است. خوشبختانه برای ما ساکنین این وطن که از این نفرین ها رنج می بریم یا به وسیله صرفا نام هایی این چنینی رنج می بریم حضور نفرین چنان غایب نیست؛البته فراموش نکنید که رازآمیزی هنوز در جامعه ما زنده است و معنای سنتی نفرین برای ما بسیار ملموس است.تمام این زبان آوری و ها و کوبش بی دلیل بر دکمه های کیبرد به این خاطر بود که سریالی را نقد کنم.البته رویای نقد سریال/فیلم و نهایتا هر چیز داستانی خیلی وقت است که دیگر در ذهن من جایی ندارد می خواهم به چند نفرین موجود در سریال اشاره کنم و صرفا بین آنها و بعضی موارد آشنا در جامعه مان تناظر برقرار کنم.داستان طبیعتا در نوشته ی زیر اسپویل می شود پس اول سریال راببینید بعد این نقد را بخوانید.من نقد منفیِ فنی ای به فیلم و داستانش ندارم و برخلاف رتبه و نمره پایینی که به سریال داده اند،نفرین شده را لایق نمره بالاتری می دانم.نفرین نیموئه:نفرین نیموئه نفرینی عمومی است هرکسی تقریبا آن را حس کرده است،او به خاطر تفاوت اش و قابلیت هایی که دارد توسط جامعه به حاشیه رانده می شود،خودش هم از ان چه نصیبش شده فراری است و می خواهد در آسایشی مشابه دیگران و فارغ از این قابلیت های خاص و مسئولیت های پی آمد این قابلیتها ،در امان باشد.این نفرین که میتوان نفرین نوجوان ها هم آن را نامید مربوط به کسانی است که هنوز خودشان را و ویژگی های متفاوت کننده شان را نپذیرفتند،البته با مدرن تر شدن جامعه و پذیرفته شدن فردیت و خودمحوری خوشبختانه این ویژگی دیگر حالت فیزیکی و عیانی مانند سریال ندارد و به شکل غضب ها و سخت گیری های تربیتی و تبلیغاتی و اخلاقی ای در پشت پرده ها ادامه حیات می دهد.نفرین قوم فی:نفرین اقلیتی که از نظر شکل،دین،مقدسات،روش زندگی و... متفاوت هستند. این نفرین که این را هم می توان نفرین اقلیت متفاوت نامید شاید در دنیای واقعی به شکل نژادپرستی و... وجود دداشته باشد.این که افراد این قبیله مغضوب و گروه اقلیت عمل ظلم دیگران در حق خودشان را نسبت به اقلیتی دیگر(افراد خاص قبیله مانند نیموئه)تکرار و بازتولید می کنند،برای من بسیار جالب بود.نفرین شمشیر:شمشیر عامل مشروعیت است و به دیگران این اعتبار را می دهد تا بتوانند اعمال قدرت کنند.مرلین که می توان به خاطر سن طولانی اش او را نماد عقل و تجربه دانست به دنبال نابودی این عامل مشروعیت بخش است که دست قدرت را بی انتها باز می گذارد و به دنبال آن است تا افراد سیاست گذاری خودشان را بکنند و اعمال سیاسی شان را به عهده بگیرند.در ادامه می بینیم که این شمشیر که میتوان نام قدرت را هم بر آن نهاد چگونه افراد را از تجربه و شناخت و نقادی دور می کند و رابطه خواست قدرت را جایگزین روابط انسانی و آشنای دیروزی می کند.نفرین شمشیر نفرین قدرت همیشه مشروع است.نفرین راهب گریان:نفرین راهب گریان نفرین از خودفراری ای است که می خواهد به جایی دیگر برود اما از آن سمت هم پس زده می شود،شاید توصیف سخت تر و عمیق تر این واقعه را تالستوی در قزاقان کرد باشد اما این فرار از خودی ها و به سوی دیگران رفتن را که نمی توانم نامی هم برای آن بگذارم شخصیت راهب گریان به خوبی نمایان می کند.در توصیف شرح حال او این شعر مولانا فکر میکنم کار آمد تر است"هرکسی کاو دور ماند از اصل خویشباز جوید روزگار وصل خویشنفرین آرتور:آرتور زیر قرض و بدهی های پدرش که در جستجوی شرافت بود آغاز می کند،از پرداخت آنها باز می ماند و شرافتش را از دست می دهد،برای برقراری عدالت دیگری را می کشد و شرافتش را از دست می دهد و این از دست دادن شرافت دومینو وار ادامه پیدا می کند.نفرین آرتور نفرین پیشرفت پرستان است،تمام عمر به دنبال تعاریفی که دیگران ساخته و خواسته اند،می روند و در این مسیر موفق مستهلک یا ناموفق مستهلک می شوند و آرتور از جنس دومی ها بود.تلاش من از این نوشته ،افشای نیت سازندگان و نویسندگان نبود تنها به افکاری نظم دادم که به واسطه دیدن این سریال از ذهنم گذشته بود.میرزا احمدرضامیرزا احمدرضاFri, 11 Sep 2020 22:43:08 +0430https://virgool.ir/@ahmadreza.2.t/ترس-کهن-از-قضاوت-عمومی-au5pbonmd3atفیلم با چند سوال فلسفی و حقوقی آغاز میشود شاید شبیه یکی از اپیزود های ده فرمان که مربوط به فرمان" قتل نکن است" باشد؛ اما فیلم انصافا نه انقدر عمق دارد که قابل مقایسه با آن اپیزود باشد و نه داستان ارتباطی با آن اپیزود معروف ده فرمان دارد،شاید این ابتدای فلسفی تنفسی بوده که کارگردان یا نویسنده برای مخاطب آغاز کرده تا در حوادث نفس گیر داستان کم نیاورد به نوعی دست گرمی باشد تا تنها رویدادهای وابسته پشت سر هم به نظر مخاطب نیاید و او را آماده برای ارائه ی محتوایی باریک بینانه/فلسفی کرده باشد.بازی های فیلم آنقدر جذاب نیست که تماشاگر را درگیر داستان کند ولی به نظرم داستان کش وقوس خوب یا حداقل بهتری از بازی ها دارد،صورت داستان این است که دو نیروی مخالف و دو اراده مخالف سعی در اثبات و دفاع از قضیه ای(موضع خودشان)میکنند(در این جا وکیل و دادستان از متهم دفاع میکنند)و این دو اراده مخالف نهایتا منجر به نمایان شدن واقعیت می شود در خلال داستان خرده روایت های دیگری هم وارد می شوند و این خط داستانی را استحکام می بخشند (در این جا مثلا شناخت بدون اراده که عموم مردم به وسیله آن سعی کردند خیر یا راهبه معروف را بشناسند به شکست منتهی می شود)و در ادامه کش و قوس همین دو اراده مختلف که رو در روی یکدیگر قرار گرفتند داستان ادامه پیدا میکند اما نهایتا پایان ماجرا تمام برداشتی که مخاطب در طول مشاهده فیلم از داستان و دنیای روایت داشته است را از بین می برد.(نه این که دو نفر تمام تلاششان را برای اثبات دو موضع مخالف کنند همیشه منجر به کشف حقیقت و دفاع از عدالت نمی شود)این رویکرد که داستان برداشتی به شما بدهد و همان را از بین ببرد رویکرد مورد علاقه من است و به نظرم خوبی اش آن است که به مخاطب این هوشیاری را می دهد که آن چه از زندگی ات هم آموخته ای به همین اندازه قابل ابطال و اشتباه است.به سیاست بپردازیم که از آن چه اطراف مان است دور نشویم؛قبل تر به استادی گفتم که این رویکرد افشاگری پیش مردم در صفحات مجازی از بین برنده جرم نیست عادی کننده آن است؟او البته قبول نکرد و این افشاگری را تیغی دولبه دانست که یک لبه اش اصلاح میکند و لبه دیگرش همان طور که من گفتم عادی سازی میکند و مثال هایی از دنیا زد،منتهی این رویه افشا سازی در شبکه های مجازی مشابه خارجی های اش نیست؛ بومی سازی شده:)) البته اگر بخواهیم بار منفی هم همراه اش کنیم بهتر است بگوییم ایرانیزه شده؛ توصیف امروزین افشا گری ایرانی شده این است که تهمتی زده می شود و تهمت زننده با اکانتی غیر قابل ردگیری ادعایی مطرح میکند و مردم که ناراضی اند و دنبال متعلقی برای خشم شان میگردند آن اتهام را می پذیرند و دیگر به دفاعیات متهم گوش نمی کنند و تنها انزجاری از کسی درشان زنده می شود و گناه و اشتباهی برای شان عادی می شود، حق هم دارند آنها که پیگیری کننده دائمی اخبار نیستند و اگر هم باشند مردم معمولا آن صدایی را که دوست دارندمی شنوند؛ ادعای من در برابر آن استاد با سواد این بود که قضاوت کار سخت و حرفه ای است و نیاز به بررسی دارد، محکمه و قاضی و دم و دستگاه دیوان سالاری به همین منظور ساخته شده اند؛و این که ما از مردم بخواهیم قضاوت کنند آنها را به دام انداخته ایم و تکلیفی فراتر از توانایی شان به انها تحمیل کرده ایم،این که امروزه عده ای سعی می کنند به این دست اقدامات رنگ و بوی تایید بدهند پذیرش و توجیه سازی برای اتفاقی است که با عمومی شدن رسانه افتاده است و الزاما کار درستی نیست.افشاگری آن جا درست است که روزنامه نگار شریفی سندی را بررسی کند وآن قدر مطمئن باشند که حاضر باشد از ادعای اش در برابر دستگاه قضاوت دفاع کند.پیچیدگی همانطور که در این فیلم هم به چشم می خورد بخش جدایی ناپذیری از رویداد ها و طبعا فسادها است و ساده نمایی های ایدئولوژی وار از فسادها و روند های قضایی تایید روغنی است که بر زمین ریخته نه سنجش مسئله و پاسخی که به یک اتفاق مسئله ساز داده می شود.قضاوت عملی بنیادین است که نهایتا همه به آن تن میدهند اما قضاوت ابتدایی نباید راه شناخت را ببندد.این فیلم حداقل این سختی ها در بررسی و اشتباه ها در قضاوت را به رخ می کشد البته تنها نمونه و بهترین نمونه نیست اما با نشان دادن عناصری مانند سیاستمدار/دادستان(اراده اول برای دفاع از موضعی ) و وکیل مدافع(اراده دوم برای دفاع از موضعی) و متهم(موضوع شناسایی یا ابژه) نمونه خوبی برای توضیح این مسئله است.به شخصه از قضاوت عمومی به عنوان نیروی خام ،نرسیده،هیجان زده ترسی کهن دارم.میرزا احمدرضامیرزا احمدرضاFri, 22 May 2020 19:14:55 +0430