https://virgool.ir/feed/@ahmadmohammadi70نویسنده و پژوهشگر #داستان #نمایشنامه #فیلمنامه #شعرfa2026-11-12 11:44:25https://files.virgool.ir/upload/users/55622/avatar/KEXEUS.jpghttps://virgool.ir/@ahmadmohammadi70https://virgool.ir/@ahmadmohammadi70/انتظاری-به-سپیدی-برف-jt3x8nqjrlyyهر صبح، پیش از آنکه حتی آفتاب فرصت کند بر پنجره بتابد، از خواب برمی‌خاست و احساس می‌کرد در میان شهری قدم می‌زند که سال‌ها پیش ویران شده است. خیابان‌ ها زیر لایه‌ای از برف خاموش مانده بودند؛ نه صدای کودکی می‌آمد، نه پنجره‌ای گشوده می‌شد. برف، خرابی‌ها را پنهان کرده بود، اما نتوانسته بود آن‌ها را از میان ببرد.او خودش نیز شبیه همان شهر بود؛ در ظاهر آرام، اما در درون، دیوار به دیوارش فرو می‌ریخت. سکوتش دیگر آن‌قدر طولانی شده بود که حتی خودش صدای قلبش را هم غریبه می‌شنید. هر روز، اندکی از آنچه بود، فرومی‌ریخت و چیزی برای ساختن بجای آن نمی‌آمد.گاهی خودش را به لشکری می‌مانست که پس از جنگ، فرمانده‌اش را گم کرده است؛ سربازانی خسته که نمی‌دانند باید پیش بروند یا بازگردند. نه دشمنی مانده بود که با او بجنگند، نه رهبری که راه خانه را نشانشان دهد. تنها سرگردانی بود و غربتی که در هر قدم سنگین‌تر می‌شد.اما حقیقت، ساده‌تر از همه‌ی این تصویرها بود.او عاشقی بود که هر صدای پا را با امید از جا برمی‌خاست، هر کوبه‌ای بر در را نشانه‌ای از بازگشت می‌پنداشت و هر غروب، با دری که همچنان بسته مانده بود، دوباره می‌نشست.شهر ویران، لشکر بی‌فرمانده و آن سکوت بی‌پایان، همگی نام‌های دیگری برای یک انتظار بودند؛ انتظاری که سال‌ها بود پشت همان در ایستاده بود و هنوز دلش باور داشت شاید فردا، این بار، کسی از آن سوی آستانه وارد شود.#داستان  #داستان_کوتاه  #نویسندگی_خلاق  #احمد_محمدی  احمد محمدیاحمد محمدیTue, 14 Jul 2026 18:14:26 +0330https://virgool.ir/@ahmadmohammadi70/جایی-برای-سکوت-فرشتگان-dpi77fggw0m0باران ریزی می‌بارید؛ از آن باران‌هایی که نه زمین را سیراب می‌کند، نه آدم را خشک می‌گذارد. مردی ژنده‌پوش، با چهره‌ای فرسوده و چشمانی گودافتاده، کنار درِ میخانه نشسته بود. سرش پایین بود و شانه‌هایش با هر هق‌هق می‌لرزید.رهگذران از کنارش می‌گذشتند، بعضی نگاهش می‌کردند و بعضی نه؛ اما صدای گریه‌اش آن‌قدر سنگین بود که از پشت دیوارهای کاهگلی میخانه هم شنیده می‌شد.درون میخانه، مستان دور چراغی نشسته بودند. جام‌ها در دستشان بود و خنده‌ها میان دود و نور می‌چرخید. ناگهان یکی گفت: «این صدای گریه از کیست؟»دیگری گوش سپرد. گفت: «این گریه، گریه‌ی معمولی نیست؛ انگار کسی دارد از ته جانش فرو می‌ریزد.»یکی‌یکی از جا برخاستند و بیرون آمدند. دور مرد حلقه زدند. پیرمردی که ریش سپیدش تا سینه می‌رسید، پرسید: «ای مرد، چه بر تو گذشته که این‌گونه اشک می‌ریزی؟»مرد سر بلند کرد. چشم‌هایش سرخ بود. گفت: «من زمینی هستم که سال‌هاست کسی در آن چیزی نکاشته. حاصل‌خیز بودم، اما بی‌زارع ماندم. راهی داشتم، اما کسی نبود دستم را بگیرد. هرجا رفتم، بن‌بست بود. هرکه را صدا زدم، جوابی نشنیدم.»مستان به هم نگاه کردند. سکوتی سنگین میانشان افتاد.در همین هنگام، درِ میخانه باز شد و ساقی بیرون آمد. مردی بلندبالا با چشمانی آرام، که انگار چیزی فراتر از دیگران می‌دید. نگاهی به سالک انداخت و لبخند زد.گفت: «اندوه مدار. تو درِ درستی را کوبیده‌ای.»بعد رو به جمع کرد و گفت: «این مرد از جنس ماست؛ فقط دیر رسیده.»مستان بی‌هیچ حرفی دست در کیسه‌های خود کردند. یکی چند سکه‌ی نقره گذاشت، دیگری زر، یکی نان، یکی لباس، و دیگری گفت: «من او را تا منزلش همراهی می‌کنم.»هیچ‌کس از روی منت چیزی نداد. در نگاهشان نه ترحم بود، نه تکبر؛ فقط مهری خاموش جریان داشت.سالک مات مانده بود. اشک‌هایش هنوز می‌ریخت، اما دیگر طعم تلخی نداشت.آن شب، می‌گویند در آسمان سکوت عجیبی افتاد. فرشتگان، که همیشه به تماشای کار آدمیان بودند، خاموش شدند.و خدا، با نگاهی به آن جمعِ مست و آن مردِ شکسته، لبخند زد و گفت:«باز هم آفرین بر این مخلوق؛آن‌گاه که از خود تهی می‌شود، از فرشتگان نیز فراتر می‌رود.»#داستان #داستان_کوتاه #داستان_نویسی #احمد_محمدیاحمد محمدیاحمد محمدیTue, 14 Jul 2026 18:03:19 +0330https://virgool.ir/@ahmadmohammadi70/این-بار-تو-شکارم-کن-tv281tqr8kmfسال‌ها در جنگل می‌دوید.نه برای گریز، برای یافتن. هر سایه‌ای را نشانی می‌پنداشت و هر ردپایی را وعده‌ای. درختان کهنسال، او را می‌شناختند؛ آن مردی که همیشه با چشمانی جست‌وجوگر از میان شاخه‌ها می‌گذشت، انگار چیزی گم کرده بود که نامش را هم نمی‌دانست.هر بار که گمان می‌کرد نزدیک شده، صدا خاموش می‌شد، ردها محو می‌شدند و باد همه چیز را با خود می‌برد.روزی کنار برکه‌ای ایستاد و تصویر خود را در آب دید؛ خسته‌تر از آنکه به یاد می‌آورد. با خود گفت:«تا کی باید من دنبال بروم؟ اگر آنچه می‌جویم حقیقتاً از آنِ من است، چرا یک بار او مرا نیابد؟»آن روز کمانش را بر زمین گذاشت. تله‌هایش را جمع کرد. راه نخجیرگاه را بست و به بلندترین صخره‌ی جنگل رفت؛ جایی که هم آسمان او را می‌دید و هم زمین.نشست.نه برای کمین، نه برای شکار. این بار خودش شکار بود.روزها گذشت. باد آمد، باران بارید، شب‌ها ستاره‌ها بالای سرش خاموش و روشن شدند. نخست گمان کرد این نشستن، شکست است. اما کم‌کم فهمید در تمام آن سال‌ها، آن‌قدر دویده بود که فرصت نداده بود چیزی به او برسد.یک غروب، وقتی نور آخرین خورشید بر شانه‌هایش افتاده بود، صدایی از پشت سر شنید؛ صدایی آشنا، قدیمی، انگار همان که همیشه دنبالش بود.برنگشت.لبخند زد.فهمید بعضی چیزها فقط وقتی پیدایت می‌کنند که از ددویدندویدن دست برداریددست برداری.احمد محمدیاحمد محمدیFri, 03 Jul 2026 19:39:30 +0330https://virgool.ir/@ahmadmohammadi70/فیلمنامه-بلند-۱۲۰-دقیقه-ای-iorbcjny39mxفیلمنامه فیلم بلندفیلمنامه: عشق در قلب من زنده استژانر: درام عاشقانه، تراژیکمدت زمان: حدود 120 دقیقهمخاطب: بزرگسالانمحل وقوع: تهران، عسلویه، بیمارستان‌های ایرانشخصیت‌های اصلی:آزاده (22 ساله): دختری مستقل، با گذشته‌ای پر از درد عاطفی. بیماری ناشناخته‌ای دارد که زندگی‌اش را تهدید می‌کند. از امیر نفرت دارد، اما بعد از فداکاری او، سفری برای جبران آغاز می‌کند.امیر (25 ساله): مهندس شیمی، عاشق یک‌طرفه‌ی آزاده. فداکاری‌اش او را به فراموشی و آسیب مغزی می‌کشاند. شخصیتی آرام اما مصمم.سارا (20 ساله): خواهر امیر، دانشجوی پزشکی. باهوش، دلسوز اما مخالف تصمیمات احساسی برادرش.دکتر ناصری: پزشک معالج آزاده، مردی میانسال و باوجدان که شاهد فداکاری امیر است.پدر امیر (حاج مرتضی): مردی سنتی و مهربان که نگران آینده‌ی پسرش است.عمو رحیم: عموی امیر، شوخ‌طبع اما محافظه‌کار.ساختار فیلمنامه:پرده اول: بحران و فداکاریصحنه 1: بیمارستان، بخش اورژانس - روزدوربین روی آزاده زوم می‌کند، روی تخت بیمارستان، با چهره‌ای رنگ‌پریده و چشمان پر از ترس. صدای دستگاه‌های پزشکی و شلوغی بیمارستان پس‌زمینه است.دکتر ناصری (با جدیت): آزاده جان، کبدت داره از کار می‌افته. بدون پیوند، شاید فقط چند ساعت دوام بیاری.آزاده با چشمان پراشک به سقف خیره می‌شود. فلش‌بک به گذشته: آزاده و امیر در کافه‌ای در تهران. امیر با لبخند چیزی می‌گوید، اما آزاده با عصبانیت بلند می‌شود و می‌رود.آزاده (صدای ذهن): چرا من؟ چرا حالا؟دکتر توضیح می‌دهد که هیچ‌کدام از اعضای خانواده (مادر و برادر آزاده) به دلیل گروه خونی یا بیماری نمی‌توانند اهداکننده باشند. صف پیوند هم طولانی است و بیماری ناشناخته‌ی آزاده، او را از اولویت خارج کرده.صحنه 2: راهروی بیمارستان - عصرامیر، با ظاهری آشوب‌زده، وارد بیمارستان می‌شود. نگهبان جلوی او را می‌گیرد.امیر (فریاد): من باید ببینمش! آزاده داره می‌میره!درگیری شروع می‌شود. امیر به‌طور اتفاقی به شیشه‌ی در برخورد می‌کند و شیشه می‌شکند. خون از دستش جاری می‌شود. پرستاران او را به اورژانس می‌برند.صحنه 3: اتاق اورژانس - شبامیر روی تخت است. دکتر ناصری آزمایش خون او را بررسی می‌کند.دکتر ناصری (متعجب): گروه خونی شما با آزاده مطابقت داره... و کبدت هم سالم به نظر می‌رسه.امیر، با چشمان پر از امید، به دکتر نگاه می‌کند.امیر: یعنی می‌تونم نجاتش بدم؟دکتر ناصری: شاید... اما فقط چند روز وقت می‌خره تا بیماریش تشخیص داده بشه. تضمینی برای نجاتش نیست. و این عمل برای تو هم خطرناکه.سارا، خواهر امیر، وارد می‌شود. او که دانشجوی پزشکی است، با عصبانیت واکنش نشان می‌دهد.سارا: تو دیوونه شدی، امیر؟ اون حتی نمی‌خواد ببینتت! چرا خودتو به کشتن می‌دی؟فلش‌بک: امیر در اتاقش، نامه‌ای برای آزاده می‌نویسد که هرگز نفرستاده. در نامه از عشقش و پشیمانی از اشتباهی در گذشته (مثلاً یک سوءتفاهم که باعث جدایی شد) می‌گوید.صحنه 4: اتاق عمل - شبامیر با وجود مخالفت خانواده، تصمیم به اهدا می‌گیرد. دوربین بین دو اتاق عمل (آزاده و امیر) جابه‌جا می‌شود. در حین عمل، ضربان قلب امیر متوقف می‌شود.پرستار (فریاد): ایست قلبی! سریع احیا کنید!چهار دقیقه بعد، امیر احیا می‌شود، اما پزشکان نگران آسیب مغزی هستند.پرده دوم: بهبودی و جست‌وجوصحنه 5: بیمارستان، دو ماه بعد - روزآزاده، سالم و سرحال، از بیمارستان مرخص می‌شود. مادرش او را در آغوش می‌گیرد.مادر آزاده: خدا رو شکر، بیماریت تشخیص داده شد. حالا دیگه سالمی.آزاده لبخند می‌زند، اما ذهنش جای دیگری است. او شایعاتی درباره‌ی فداکاری امیر شنیده: پسری که به خاطر او آسیب مغزی دیده.آزاده (صدای ذهن): من بهش بد کردم... حالا چی به سرش اومده؟آزاده به پرستاران بیمارستان مراجعه می‌کند، اما هیچ اطلاعاتی از امیر ندارد. تمام پل‌های ارتباطی (شماره، آدرس، دوستان مشترک) را خودش در گذشته قطع کرده.صحنه 6: بیمارستان، بخش آی‌سی‌یو - روزآزاده با پرس‌وجو، سارا (خواهر امیر) را به یاد می‌آورد. به بیمارستان برمی‌گردد و از پرستاران می‌خواهد نام دانشگاه سارا را پیدا کنند. اما خبر شوکه‌کننده‌ای می‌شنود: سارا در تصادف رانندگی به کما رفته و در آی‌سی‌یو بستری است.صحنه 7: آی‌سی‌یو - هفته‌ها بعدآزاده خودش را به‌عنوان دوست سارا معرفی می‌کند و مرتب به ملاقات او می‌رود. حاج مرتضی (پدر امیر) و عمو رحیم را می‌بیند، اما جرئت نمی‌کند حقیقت را بگوید.عمو رحیم (با خنده): تو دیگه کی هستی که این‌قدر به سارا سر می‌زنی؟آزاده (مضطرب): فقط... دوستم بود تو دانشگاه.آزاده بالاخره از عمو رحیم می‌فهمد که امیر بعد از بیمارستان به عسلویه رفته و در پالایشگاه کار می‌کند. او فقط هر شش ماه برای مرخصی برمی‌گردد.پرده سوم: دیدار و پایان تراژیکصحنه 8: بیمارستان، شش ماه بعد - روزسارا هنوز در کماست. امیر برای ملاقات او می‌آید. آزاده با دیدنش شوکه می‌شود. با هیجان جلو می‌رود.آزاده: امیر! منم، آزاده...امیر با سردی نگاهش می‌کند.امیر: ببخشید، شما رو نمی‌شناسم.آزاده ماتش می‌برد. بعداً از پرستاران می‌فهمد که امیر به دلیل آسیب مغزی، حافظه‌ی 10 سال گذشته‌اش را از دست داده.صحنه 9: تماس‌های تلفنی - ماه‌ها بعدآزاده از سارا (که حالا از کما خارج شده) شماره‌ی امیر را می‌گیرد. تماس‌ها و پیام‌هایش شروع می‌شود، اما امیر هر بار سردتر و محترمانه‌تر جواب می‌دهد.امیر (از پشت تلفن): نگاه کن، تو دوست سارا هستی، درسته؟ من فقط می‌خوام یه رابطه‌ی دوستانه داشته باشیم.آزاده ناامید می‌شود، اما تصمیم می‌گیرد به عسلویه برود.صحنه 10: عسلویه - روزآزاده به امیر اطلاع می‌دهد که می‌خواهد به عسلویه بیاید. امیر مانع می‌شود و می‌گوید بهتر است بعداً بیاید، چون "اتفاق ویژه‌ای" در راه است.امیر (از پشت تلفن): اگه دوست داری، بیا. قراره همه دور هم باشیم.آزاده، بی‌خبر از نامزدی امیر، بلیط می‌گیرد.صحنه 11: جاده‌ی عسلویه - روزآزاده در تاکسی به سمت محل جشن می‌رود. در مسیر، تاکسی با یک ماشین تزئین‌شده (مثل ماشین عروس) تصادف می‌کند. دوربین لحظه‌ی برخورد را آهسته نشان می‌دهد: شیشه‌های شکسته، صدای جیغ، و تاریکی.صحنه 12: بیمارستان عسلویه - شبآزاده دچار مرگ مغزی شده. در اتاق کناری، نامزد امیر (دختری که در ماشین بود) به دلیل ایست قلبی در خطر است. پزشکان متوجه کارت اهدای عضو آزاده می‌شوند.دکتر: گروه خونی آزاده با بیمار دیگه مطابقت داره. قلبش می‌تونه نجاتش بده.دوربین روی قلب آزاده زوم می‌کند که در جعبه‌ی پیوند حمل می‌شود. صدای ضربان قلب در پس‌زمینه محو می‌شود.صحنه پایانی: عسلویه، چند ماه بعد - روزامیر، با چهره‌ای غمگین، کنار ساحل عسلویه ایستاده. نامزدش (که حالا قلب آزاده را دارد) کنار اوست. او یک گردنبند پیدا می‌کند که متعلق به آزاده بوده، اما چیزی یادش نمی‌آید.نامزد امیر: این مال کیه؟امیر (با تردید): نمی‌دونم... انگار یه روزی مال یکی بود که مهم بود.دوربین به آسمان می‌رود. صدای ضربان قلب دوباره شنیده می‌شود، و صفحه سیاه می‌شود.تیتراژ پایانی:موسیقی آرام و احساسی. تصاویری از شیشه‌های شکسته، بیمارستان، و ساحل عسلویه به‌صورت مونتاژ نشان داده می‌شود.احمد محمدیاحمد محمدیThu, 17 Apr 2025 01:02:16 +0330https://virgool.ir/@ahmadmohammadi70/فیلمنامه-فیلم-کوتاه-۱۰۰-ثانیه-بازسازی-xs447umk2czgفیلمنامه فیلم کوتاه فیلم‌نامه + دکوپاژ با نشانه‌گذاری معنایینام فیلم: «بازسازی»مدت: ۱۰۰ ثانیهژانر: تراژدی اجتماعی – جناییتم پنهان: اعتماد معکوس، عدالت ناقص، فریب در دل حقیقت---پلان ۱ (0-10 ثانیه)نمای لانگ‌شات شبانه – محل بازسازی قتلنوار زرد جرم، نور چشمک‌زن قرمز و آبی چراغ پلیسکپشن روی تصویر:«بازسازی صحنه قتل – مهر ۱۴۰۳»نشانه معنایی: رنگ قرمز و آبی متضاد (عدالت و خطر در یک قاب)---پلان ۲ (10-20 ثانیه)مدیوم شات از پلیس آگاهی و قاتلپلیس: «بگو از کجا شروع کردی؟»نشانه معنایی: پلیس در مرکز قاب، قاتل در حاشیه (در ابتدا)---پلان ۳ (20-35 ثانیه)نمای متقابل (reverse shot)قاتل: «همین‌جا وایستاده بودم...»نکته: قاتل به نقطه‌ای در گوشه تاریک اشاره می‌کندنشانه معنایی: فضای تاریک محل اشاره، بطن ناگفته عدالت---پلان ۴ (35-50 ثانیه)کلوزآپ از دستان قاتلدستبند در کادری مشخص، قاتل خم می‌شود و تکه‌آهنی را از زمین بیرون می‌کشددیالوگ آرام و مبهم: «دقیقاً همین‌جا بود...»نشانه معنایی: دستبندی که باید نشانه اسارت باشد، تبدیل به ابزار پنهان خیانت می‌شود---پلان ۵ (50-70 ثانیه)دوربین لرزان، زاویه پایینقاتل ناگهان با آهن ضربه می‌زندصدای برخورد و خون‌پاشینشانه معنایی: در لحظه اوج خشونت، دوربین از کنترل خارج می‌شود (نابودی ساختار)---پلان ۶ (70-90 ثانیه)لو انگل از قاتل، ایستاده بر پیکر افتادهلبخند آرام، نور قرمز روی صورتشنمای متقابل: کلوزآپ از چشمان باز پلیسنشانه معنایی: قاتل اکنون در مرکز قاب است – چرخش قدرت در قاب---پلان ۷ (90-100 ثانیه)نمای بالا از بدن بی‌جان پلیسنوار زرد «Crime Scene – Do Not Cross» در پیش‌زمینه قابکپشن پایانی (سفید روی سیاه):«وقتی حقیقت را بازسازی می‌کنی، بعضی‌ها دوباره دروغ می‌سازند.»احمد محمدیاحمد محمدیThu, 17 Apr 2025 00:37:15 +0330