https://virgool.ir/feed/@ahmadafshar.irسلام و درود به تمام دوستانی که اهل آموزش هستند. من احمد افشار هستم مربی و مشاور کسب وکار و فروش. و هدف من این است تا به اندازۀ دایره نفوذم اثر بگذارم بر این دنیا.fa2026-11-11 15:24:18https://files.virgool.ir/upload/users/58655/avatar/3ng3v2.pnghttps://virgool.ir/@ahmadafshar.irhttps://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/حقِ-طبیعی-wxkkco53xd1w-wxkkco53xd1wکیمیاگری سکوت:فصل تازه‌ای از «گفتگوهای خاک»حقِ طبیعیآن صبح، بر تنِ دیوارِ بلندِ شهرِ ساکتین، نورِ خاکستریِ پیش از طلوع، آرامیده بود. سایه، همان که همیشه در پیِ معنا می‌گشت، بر لبه‌ی دیوار نشسته بود و سکوتِ کهنِ «زمین» را زیرِ پایش حس می‌کرد.صدای «زمین»، آرام چون غرشِ ریشه‌ها در عمقِ خاک، در فضایِ وهم‌آلودِ شهر پیچید:— «امروز چرا دل‌نگرانِ آسمانی، ای سایه؟ چرا زمین را نمی‌بینی؟»سایه، از جا پرید. نگاهش را به بالا دوخت، جایی که ستاره‌ها کم‌کم رنگ می‌باختند.— «زمین، ای کهن‌ترینِ کهن‌ها، امروز در سرِ من غوغایی است. مردمی را دیدم که فریاد می‌زدند: “حق من!”، “حق من!”… این حق، چیست که این‌گونه انسان‌ها را به ستوه آورده؟»«زمین» آهی کشید، آهی که بویِ بارانِ گذشته می‌داد.— «حق، واژه‌ای است سنگین، سایه. انسان‌ها اغلب آن را چون طلبی از دنیا می‌بینند. گمان می‌کنند دنیا به آن‌ها بدهکار است. بدهکارِ شادی، بدهکارِ رفاه، بدهکارِ بی‌رنجی…»سایه، چون گربه‌ای کنجکاو، به سمتِ صدایی که از عمقِ خاک برمی‌خاست، خم شد.— «اما آیا واقعاً دنیا بدهکار نیست؟ آیا این همه نابرابری، این همه رنج… نشانه بدهکار نبودنِ دنیا نیست؟»«زمین» با لحنی که تجربه‌ی هزاره‌ها در آن بود، پاسخ داد:— «دنیا بدهکارِ «امکان» است، سایه. نه تضمینِ نتیجه. زمین، بذر را به دستِ باغبان می‌دهد، اما تضمین نمی‌کند که باغش پر از گل شود. باران را می‌فرستد، اما تضمین نمی‌کند که سیلاب نباشد. هوا را پاک می‌دمد، اما تضمین نمی‌کند که طوفان در راه نباشد. این «امکان» است که حقِ طبیعیِ انسان است؛ امکانِ انتخاب، امکانِ تلاش، امکانِ ساختن.»سایه، با پنجه‌هایِ خیالی‌اش، خطوطِ نامرئی رویِ دیوار را دنبال کرد.— «پس انسان‌ها وقتی به حقِ «امکان» وفادار نمی‌مانند، چه می‌کنند؟»«زمین» پاسخی داد که چونانِ نوری سرد بر جانِ سایه نشست:— «وقتی انسان، حقِ «امکان» را فراموش می‌کند و دنبالِ حقِ «نتیجه» می‌دود، تازه آنجاست که دنیا برایش بدهکار می‌شود. وقتی تلاشش به ثمر ننشست، دنیا را مقصر می‌داند. وقتی از رنجِ اجتناب‌ناپذیرِ زندگی، به ستوه آمد، دنیا را ظالم می‌شمارد. و این آغازِ خودفریبی است.»خورشید، چون چشمی طلایی، از افق سر برآورد و بر شهرِ در خواب، نور پاشید.«زمین» ادامه داد:— «حقِ طبیعیِ انسان، نه «شادیِ بی‌پایان» است، نه «رفاهِ تضمین‌شده». حقِ او، «مسئولیتِ پاسخ به امکان» است. مسئولیتِ انتخابِ راهش، حتی در میانِ سنگلاخ‌ها. مسئولیتِ ساختنِ معنا، حتی در دلِ پوچی. و این، بزرگترین حق و سنگین‌ترین وظیفه‌ی اوست.»سایه، که تا آن لحظه تنها به دنبالِ حقی از بیرون بود، ناگهان متوجهِ حقی شد که در درونش ریشه داشت. حقی که نه از دنیا طلب می‌شد، که به دنیا هدیه داده می‌شد.«زمین» با لحنی که آمیزه‌ای از حکمت و اندوه بود، زمزمه کرد:«انسان، نه طلبکارِ دنیا، که امانتدارِ «امکان» است.و ارزشِ او، نه در آنچه از دنیا می‌ستاند،که در آنچه با «امکان» می‌سازد، نهفته است.»و سایه، آن روز، نه تنها دیوارِ بلندِ شهرِ ساکتین را دید، که دیوارهایِ بلندِ درونِ خود را نیز حس کرد؛ دیوارهایی که با «امکان» ساخته می‌شدند و تنها با «انتخاب» فرو می‌ریختند.۱. چالشِ مسئولیت: سایه در برابرِ دیوارِ درونیسایه، از دیوارِ بلندِ شهر پایین پرید. دیگر نه رویِ خاک، که در میانِ غوغایِ کوچه‌هایِ پر از «حق» ایستاده بود. «امکان»… واژه‌ای بود که در ذهنش طنین‌انداز شده بود، اما سنگینیِ «بدهکار بودنِ دنیا» هنوز بر دوشش بود.به سمتِ بازاری رفت که مردمانی خسته، اما با چشمانی تشنه، در آن رفت‌وآمد می‌کردند. پیرمردی دست‌فروش، با صدایی گرفته، می‌گفت: «بهترین پارچه‌ها را دارم، اما کسی قدر نمی‌داند! حقِ من، دیده شدن بود!» زنی جوان، در کنارِ سبدِ خالی‌اش، آه می‌کشید: «این چه عدالتی است؟ من تمامِ روز تلاش کردم، اما هیچ چیز دستگیرم نشد! حقِ من، سهمِ بیشتری بود!»سایه، که حالا «امکان» را درک کرده بود، اما هنوز با «انتظارِ نتیجه» دست‌وپنجه نرم می‌کرد، به پیرمرد گفت: «شاید حقِ شما، «امکانِ فروختنِ بهترین پارچه‌ها» باشد، نه «تضمینِ فروش»؟»پیرمرد، با تعجب نگاهش کرد. «اما اگر نفروشم، چه؟ این یعنی تمامِ تلاشم بی‌فایده بود!»سایه به زنِ جوان اشاره کرد: «و شما، شاید حق‌تان، «امکانِ تلاش کردن» باشد، نه «تضمینِ سهمِ بیشتر»؟»زن، با چشمانی اشکبار گفت: «این حرف‌ها دلِ مرا آرام نمی‌کند. من حقِ زندگیِ بهتر را می‌خواهم، نه فقط امکانِ تلاش برایش!»سایه، در میانِ این فریادها، احساسِ درماندگی کرد. «امکان» کافی نبود. «انتخاب» سخت بود. آیا واقعاً می‌توانست، با این «امکان»، چیزی بسازد، وقتی تمامِ دنیا «حقِ نتیجه» را طلب می‌کرد؟ این دیوارِ درونی، از «انتظارِ نتیجه»، بلندتر و مستحکم‌تر از هر دیواری به نظر می‌رسید.۲. کاوشِ عمیق‌ترِ «امکان»: پنجره‌هایی به سویِ بی‌نهایتسایه، به «زمین» بازگشت، تنش از غبارِ «حق‌طلبیِ مردم» آلوده بود.— «زمین، ای دانا، گفتی حقِ طبیعی، «امکان» است. اما این «امکان» ابعادِ مختلفی دارد؟ چگونه می‌توان با آن زیست؟»«زمین» پاسخ داد:— «امکان، چون تخمِ در دلِ خاک است، سایه. اما نه هر تخمی، بارور می‌شود. انسان‌ها حق دارند «امکانِ اندیشیدن» را داشته باشند، اما این به تنهایی کافی نیست. باید «امکانِ درکِ حقیقت» را نیز جستجو کنند. حق دارند «امکانِ عشق ورزیدن» را داشته باشند، اما باید «امکانِ پذیرشِ رنجِ ناشی از عشق» را نیز در خود بپرورانند.»صدای «زمین» آرام‌تر شد، گویی رازی را فاش می‌کرد:— «حقِ طبیعیِ انسان، مجموعه‌ای از امکان‌هاست که او را به سویِ رشد هدایت می‌کند:امکانِ انتخاب: یعنی آزادیِ اراده، حتی وقتی انتخاب سخت است.امکانِ مسئولیت‌پذیری: یعنی پذیرشِ پیامدهایِ انتخاب، بدونِ سرزنشِ دنیا.امکانِ رشد و تعالی: یعنی ظرفیتِ یادگیری از هر تجربه، چه تلخ، چه شیرین.امکانِ ایجادِ معنا: یعنی تواناییِ یافتنِ هدف و ارزش در زندگی، حتی در نبودِ تضمینِ بیرونی.»سایه، با چشمانی که از این سخنان گشاده شده بود، پرسید:— «اما چگونه انسان می‌تواند این امکان‌ها را در خود بیدار کند؟ وقتی دنیا پر از موانع است؟»«زمین» لبخند زد، لبخندی که بویِ خاکِ باران‌خورده می‌داد.— «با «تواضع». تواضع در برابرِ ندانستن، تواضع در برابرِ قدرتِ «امکان»، و تواضع در برابرِ حقِ دیگران برای داشتنِ «امکان»ِ خودشان. انسان وقتی متواضع شد، «امکانِ شنیدن» را در خود می‌یابد، «امکانِ درک» را می‌یابد، و «امکانِ ساختنِ جهانی بهتر» را از دلِ همین امکان‌هایِ کوچک، پدید می‌آورد.»۳. دعوت به عمل: نشانه‌های «امکان» در شهرِ ساکتینسایه، سرشار از درکِ «امکان» به عنوانِ حقِ طبیعی، به «زمین» گفت:— «ای کهن‌ترین، اگر «امکان» حقِ طبیعیِ انسان است، پس باید نشانه‌هایش در همین شهرِ ساکتین باشد. جایی که مردم «حق» را فریاد می‌زنند، اما «امکان» را فراموش کرده‌اند. مرا به سویِ این نشانه‌ها هدایت کن.»«زمین» صدایش را چون نسیمی ملایم فرستاد:— «به سویِ باغبانِ پیری برو که بر رویِ زمینِ ترک‌خورده، دانه‌هایی می‌کارد. او سال‌هاست که نتیجه‌ای جز اندکی سبزی ندیده، اما هر روز، با دستانِ لرزانش، «امکانِ روییدن» را به خاک می‌بخشد.»سایه، راهیِ باغبان شد. پیرمرد، با چهره‌ای چین‌خورده و دستانی خاکی، مشغولِ کاشتن بود. سایه پرسید: «چرا ادامه می‌دهی؟ آیا امید داری که این زمینِ خشک، روزی ثمر دهد؟»باغبان، با لبخندی که تلخیِ سال‌ها انتظار در آن بود، گفت: «امید؟ نه. من فقط «امکان» را به خاک می‌دهم. وظیفه‌ی من، کاشتن است، نه درو کردن. اگر روزی سبز شد، لطفِ خداست. اگر نه، باز هم وظیفه‌ام را انجام داده‌ام.»«زمین» سپس سایه را به سویِ کارگاهِ آهنگری هدایت کرد. جایی که جوانی، با عرقِ جبین، آهنی گداخته را بر سندان می‌کوفت. آهن، شکلِ دلخواه او را نمی‌گرفت، اما او دست نمی‌کشید. «زمین» گفت: «این جوان، حقِ «امکانِ شکل دادن» را به کار گرفته، حتی وقتی آهن، سرکشی می‌کند.»در نهایت، «زمین» سایه را به کنارِ کودکی هدایت کرد که با تکه‌هایِ شکسته، قلعه‌ای کوچک می‌ساخت. قلعه، هرگز شبیهِ قلعه‌هایِ واقعی نمی‌شد، اما کودک، با شور و هیجان، هر تکه را در جایی مناسب قرار می‌داد. «زمین» زمزمه کرد: «او از «امکانِ ساختن» لذت می‌برد، فارغ از اینکه نتیجه، شبیهِ رویاهایش شود یا نه.»سایه، آن روز، نه فریادِ «حق» را شنید، که سکوتِ «امکان» را دید. امکانِ شکفتن در دلِ خشکی، امکانِ کوبیدن بر سندانِ سرکش، و امکانِ ساختن، حتی با تکه‌هایِ شکسته. و فهمید که بزرگترین حقِ انسان، نه آنچه از دنیا می‌گیرد، که آنچه با «امکان»ِ درونی‌اش می‌سازد، است.پایانِ داستان: «امکان» به زبانِ سادهسایه، دیگر نه بر لبه‌ی دیوار، که در میانِ مردمِ شهر نشسته بود. دیگر فریادِ «حق من!» را نمی‌شنید، بلکه نجواهایِ «چه کنم؟» را می‌شنید.«زمین»، صدایش را آرام کرد، گویی می‌خواست آخرین درس را در قالبِ تصویری ساده بیان کند:«ای سایه، به یک قلمِ نقاشی فکر کن.»سایه، با کنجکاوی سر تکان داد.«دنیا، به تو یک قلمِ نقاشی داده است. این قلم، همان «امکان» است. حقِ طبیعیِ تو این است که این قلم را داشته باشی. اما دنیا به تو قول نداده که با این قلم، حتماً یک تابلویِ زیبا خواهی کشید. ممکن است طرحت عالی شود، یا شاید هم به هم بریزد.»«اگر دنبالِ «حقِ نتیجه» باشی، و طرحت خوب نشود، دنیا را سرزنش می‌کنی که چرا قلمِ خوبی به تو نداده، یا چرا کاغذت کج بوده. اما اگر «امکان» را درک کنی، می‌فهمی که مهم‌ترین چیز، داشتنِ همان قلم و تلاش برای کشیدنِ بهترین نقاشی ممکن با آن است. حتی اگر نقاشی‌ات بی‌نقص نباشد، لذتِ خلق کردن و بهتر شدن با هر بار کشیدن، همان حقِ طبیعیِ توست.»«پس «امکان» یعنی: اینکه دنیا به تو ابزار و اجازه را داده تا خودت، آنچه می‌خواهی را بسازی. نه اینکه نتیجه‌ی کار را تضمین کرده باشد. حقِ تو، فرصتِ ساختن است، نه تضمینِ شاهکار شدن.»سایه، به قلمِ نقاشیِ در دستش نگاه کرد. حالا دیگر تنها یک ابزار نبود، بلکه نمادی بود از تمامِ انتخاب‌ها، تلاش‌ها، شکست‌ها و پیروزی‌هایِ پیشِ رو. او دیگر از دنیا طلبکار نبود، بلکه خود را امانتدارِ «امکان» می‌دید؛ امانتداری که وظیفه‌اش، خلقِ زیباترین نقاشیِ ممکن با قلمِ داده شده بود. و لبخندِ «زمین»، چون نوری گرم، بر چهره‌ی شهرِ ساکتین تابید.کیمیاگری سکوت:فصل تازه‌ای از «گفتگوهای خاک»حقِ طبیعیآن صبح، بر تنِ دیوارِ بلندِ شهرِ ساکتین، نورِ خاکستریِ پیش از طلوع، آرامیده بود. سایه، همان که همیشه در پیِ معنا می‌گشت، بر لبه‌ی دیوار نشسته بود و سکوتِ کهنِ «زمین» را زیرِ پایش حس می‌کرد.صدای «زمین»، آرام چون غرشِ ریشه‌ها در عمقِ خاک، در فضایِ وهم‌آلودِ شهر پیچید:— «امروز چرا دل‌نگرانِ آسمانی، ای سایه؟ چرا زمین را نمی‌بینی؟»سایه، از جا پرید. نگاهش را به بالا دوخت، جایی که ستاره‌ها کم‌کم رنگ می‌باختند.— «زمین، ای کهن‌ترینِ کهن‌ها، امروز در سرِ من غوغایی است. مردمی را دیدم که فریاد می‌زدند: “حق من!”، “حق من!”… این حق، چیست که این‌گونه انسان‌ها را به ستوه آورده؟»«زمین» آهی کشید، آهی که بویِ بارانِ گذشته می‌داد.— «حق، واژه‌ای است سنگین، سایه. انسان‌ها اغلب آن را چون طلبی از دنیا می‌بینند. گمان می‌کنند دنیا به آن‌ها بدهکار است. بدهکارِ شادی، بدهکارِ رفاه، بدهکارِ بی‌رنجی…»سایه، چون گربه‌ای کنجکاو، به سمتِ صدایی که از عمقِ خاک برمی‌خاست، خم شد.— «اما آیا واقعاً دنیا بدهکار نیست؟ آیا این همه نابرابری، این همه رنج… نشانه بدهکار نبودنِ دنیا نیست؟»«زمین» با لحنی که تجربه‌ی هزاره‌ها در آن بود، پاسخ داد:— «دنیا بدهکارِ «امکان» است، سایه. نه تضمینِ نتیجه. زمین، بذر را به دستِ باغبان می‌دهد، اما تضمین نمی‌کند که باغش پر از گل شود. باران را می‌فرستد، اما تضمین نمی‌کند که سیلاب نباشد. هوا را پاک می‌دمد، اما تضمین نمی‌کند که طوفان در راه نباشد. این «امکان» است که حقِ طبیعیِ انسان است؛ امکانِ انتخاب، امکانِ تلاش، امکانِ ساختن.»سایه، با پنجه‌هایِ خیالی‌اش، خطوطِ نامرئی رویِ دیوار را دنبال کرد.— «پس انسان‌ها وقتی به حقِ «امکان» وفادار نمی‌مانند، چه می‌کنند؟»«زمین» پاسخی داد که چونانِ نوری سرد بر جانِ سایه نشست:— «وقتی انسان، حقِ «امکان» را فراموش می‌کند و دنبالِ حقِ «نتیجه» می‌دود، تازه آنجاست که دنیا برایش بدهکار می‌شود. وقتی تلاشش به ثمر ننشست، دنیا را مقصر می‌داند. وقتی از رنجِ اجتناب‌ناپذیرِ زندگی، به ستوه آمد، دنیا را ظالم می‌شمارد. و این آغازِ خودفریبی است.»خورشید، چون چشمی طلایی، از افق سر برآورد و بر شهرِ در خواب، نور پاشید.«زمین» ادامه داد:— «حقِ طبیعیِ انسان، نه «شادیِ بی‌پایان» است، نه «رفاهِ تضمین‌شده». حقِ او، «مسئولیتِ پاسخ به امکان» است. مسئولیتِ انتخابِ راهش، حتی در میانِ سنگلاخ‌ها. مسئولیتِ ساختنِ معنا، حتی در دلِ پوچی. و این، بزرگترین حق و سنگین‌ترین وظیفه‌ی اوست.»سایه، که تا آن لحظه تنها به دنبالِ حقی از بیرون بود، ناگهان متوجهِ حقی شد که در درونش ریشه داشت. حقی که نه از دنیا طلب می‌شد، که به دنیا هدیه داده می‌شد.«زمین» با لحنی که آمیزه‌ای از حکمت و اندوه بود، زمزمه کرد:«انسان، نه طلبکارِ دنیا، که امانتدارِ «امکان» است.و ارزشِ او، نه در آنچه از دنیا می‌ستاند،که در آنچه با «امکان» می‌سازد، نهفته است.»و سایه، آن روز، نه تنها دیوارِ بلندِ شهرِ ساکتین را دید، که دیوارهایِ بلندِ درونِ خود را نیز حس کرد؛ دیوارهایی که با «امکان» ساخته می‌شدند و تنها با «انتخاب» فرو می‌ریختند.۱. چالشِ مسئولیت: سایه در برابرِ دیوارِ درونیسایه، از دیوارِ بلندِ شهر پایین پرید. دیگر نه رویِ خاک، که در میانِ غوغایِ کوچه‌هایِ پر از «حق» ایستاده بود. «امکان»… واژه‌ای بود که در ذهنش طنین‌انداز شده بود، اما سنگینیِ «بدهکار بودنِ دنیا» هنوز بر دوشش بود.به سمتِ بازاری رفت که مردمانی خسته، اما با چشمانی تشنه، در آن رفت‌وآمد می‌کردند. پیرمردی دست‌فروش، با صدایی گرفته، می‌گفت: «بهترین پارچه‌ها را دارم، اما کسی قدر نمی‌داند! حقِ من، دیده شدن بود!» زنی جوان، در کنارِ سبدِ خالی‌اش، آه می‌کشید: «این چه عدالتی است؟ من تمامِ روز تلاش کردم، اما هیچ چیز دستگیرم نشد! حقِ من، سهمِ بیشتری بود!»سایه، که حالا «امکان» را درک کرده بود، اما هنوز با «انتظارِ نتیجه» دست‌وپنجه نرم می‌کرد، به پیرمرد گفت: «شاید حقِ شما، «امکانِ فروختنِ بهترین پارچه‌ها» باشد، نه «تضمینِ فروش»؟»پیرمرد، با تعجب نگاهش کرد. «اما اگر نفروشم، چه؟ این یعنی تمامِ تلاشم بی‌فایده بود!»سایه به زنِ جوان اشاره کرد: «و شما، شاید حق‌تان، «امکانِ تلاش کردن» باشد، نه «تضمینِ سهمِ بیشتر»؟»زن، با چشمانی اشکبار گفت: «این حرف‌ها دلِ مرا آرام نمی‌کند. من حقِ زندگیِ بهتر را می‌خواهم، نه فقط امکانِ تلاش برایش!»سایه، در میانِ این فریادها، احساسِ درماندگی کرد. «امکان» کافی نبود. «انتخاب» سخت بود. آیا واقعاً می‌توانست، با این «امکان»، چیزی بسازد، وقتی تمامِ دنیا «حقِ نتیجه» را طلب می‌کرد؟ این دیوارِ درونی، از «انتظارِ نتیجه»، بلندتر و مستحکم‌تر از هر دیواری به نظر می‌رسید.۲. کاوشِ عمیق‌ترِ «امکان»: پنجره‌هایی به سویِ بی‌نهایتسایه، به «زمین» بازگشت، تنش از غبارِ «حق‌طلبیِ مردم» آلوده بود.— «زمین، ای دانا، گفتی حقِ طبیعی، «امکان» است. اما این «امکان» ابعادِ مختلفی دارد؟ چگونه می‌توان با آن زیست؟»«زمین» پاسخ داد:— «امکان، چون تخمِ در دلِ خاک است، سایه. اما نه هر تخمی، بارور می‌شود. انسان‌ها حق دارند «امکانِ اندیشیدن» را داشته باشند، اما این به تنهایی کافی نیست. باید «امکانِ درکِ حقیقت» را نیز جستجو کنند. حق دارند «امکانِ عشق ورزیدن» را داشته باشند، اما باید «امکانِ پذیرشِ رنجِ ناشی از عشق» را نیز در خود بپرورانند.»صدای «زمین» آرام‌تر شد، گویی رازی را فاش می‌کرد:— «حقِ طبیعیِ انسان، مجموعه‌ای از امکان‌هاست که او را به سویِ رشد هدایت می‌کند:امکانِ انتخاب: یعنی آزادیِ اراده، حتی وقتی انتخاب سخت است.امکانِ مسئولیت‌پذیری: یعنی پذیرشِ پیامدهایِ انتخاب، بدونِ سرزنشِ دنیا.امکانِ رشد و تعالی: یعنی ظرفیتِ یادگیری از هر تجربه، چه تلخ، چه شیرین.امکانِ ایجادِ معنا: یعنی تواناییِ یافتنِ هدف و ارزش در زندگی، حتی در نبودِ تضمینِ بیرونی.»سایه، با چشمانی که از این سخنان گشاده شده بود، پرسید:— «اما چگونه انسان می‌تواند این امکان‌ها را در خود بیدار کند؟ وقتی دنیا پر از موانع است؟»«زمین» لبخند زد، لبخندی که بویِ خاکِ باران‌خورده می‌داد.— «با «تواضع». تواضع در برابرِ ندانستن، تواضع در برابرِ قدرتِ «امکان»، و تواضع در برابرِ حقِ دیگران برای داشتنِ «امکان»ِ خودشان. انسان وقتی متواضع شد، «امکانِ شنیدن» را در خود می‌یابد، «امکانِ درک» را می‌یابد، و «امکانِ ساختنِ جهانی بهتر» را از دلِ همین امکان‌هایِ کوچک، پدید می‌آورد.»۳. دعوت به عمل: نشانه‌های «امکان» در شهرِ ساکتینسایه، سرشار از درکِ «امکان» به عنوانِ حقِ طبیعی، به «زمین» گفت:— «ای کهن‌ترین، اگر «امکان» حقِ طبیعیِ انسان است، پس باید نشانه‌هایش در همین شهرِ ساکتین باشد. جایی که مردم «حق» را فریاد می‌زنند، اما «امکان» را فراموش کرده‌اند. مرا به سویِ این نشانه‌ها هدایت کن.»«زمین» صدایش را چون نسیمی ملایم فرستاد:— «به سویِ باغبانِ پیری برو که بر رویِ زمینِ ترک‌خورده، دانه‌هایی می‌کارد. او سال‌هاست که نتیجه‌ای جز اندکی سبزی ندیده، اما هر روز، با دستانِ لرزانش، «امکانِ روییدن» را به خاک می‌بخشد.»سایه، راهیِ باغبان شد. پیرمرد، با چهره‌ای چین‌خورده و دستانی خاکی، مشغولِ کاشتن بود. سایه پرسید: «چرا ادامه می‌دهی؟ آیا امید داری که این زمینِ خشک، روزی ثمر دهد؟»باغبان، با لبخندی که تلخیِ سال‌ها انتظار در آن بود، گفت: «امید؟ نه. من فقط «امکان» را به خاک می‌دهم. وظیفه‌ی من، کاشتن است، نه درو کردن. اگر روزی سبز شد، لطفِ خداست. اگر نه، باز هم وظیفه‌ام را انجام داده‌ام.»«زمین» سپس سایه را به سویِ کارگاهِ آهنگری هدایت کرد. جایی که جوانی، با عرقِ جبین، آهنی گداخته را بر سندان می‌کوفت. آهن، شکلِ دلخواه او را نمی‌گرفت، اما او دست نمی‌کشید. «زمین» گفت: «این جوان، حقِ «امکانِ شکل دادن» را به کار گرفته، حتی وقتی آهن، سرکشی می‌کند.»در نهایت، «زمین» سایه را به کنارِ کودکی هدایت کرد که با تکه‌هایِ شکسته، قلعه‌ای کوچک می‌ساخت. قلعه، هرگز شبیهِ قلعه‌هایِ واقعی نمی‌شد، اما کودک، با شور و هیجان، هر تکه را در جایی مناسب قرار می‌داد. «زمین» زمزمه کرد: «او از «امکانِ ساختن» لذت می‌برد، فارغ از اینکه نتیجه، شبیهِ رویاهایش شود یا نه.»سایه، آن روز، نه فریادِ «حق» را شنید، که سکوتِ «امکان» را دید. امکانِ شکفتن در دلِ خشکی، امکانِ کوبیدن بر سندانِ سرکش، و امکانِ ساختن، حتی با تکه‌هایِ شکسته. و فهمید که بزرگترین حقِ انسان، نه آنچه از دنیا می‌گیرد، که آنچه با «امکان»ِ درونی‌اش می‌سازد، است.پایانِ داستان: «امکان» به زبانِ سادهسایه، دیگر نه بر لبه‌ی دیوار، که در میانِ مردمِ شهر نشسته بود. دیگر فریادِ «حق من!» را نمی‌شنید، بلکه نجواهایِ «چه کنم؟» را می‌شنید.«زمین»، صدایش را آرام کرد، گویی می‌خواست آخرین درس را در قالبِ تصویری ساده بیان کند:«ای سایه، به یک قلمِ نقاشی فکر کن.»سایه، با کنجکاوی سر تکان داد.«دنیا، به تو یک قلمِ نقاشی داده است. این قلم، همان «امکان» است. حقِ طبیعیِ تو این است که این قلم را داشته باشی. اما دنیا به تو قول نداده که با این قلم، حتماً یک تابلویِ زیبا خواهی کشید. ممکن است طرحت عالی شود، یا شاید هم به هم بریزد.»«اگر دنبالِ «حقِ نتیجه» باشی، و طرحت خوب نشود، دنیا را سرزنش می‌کنی که چرا قلمِ خوبی به تو نداده، یا چرا کاغذت کج بوده. اما اگر «امکان» را درک کنی، می‌فهمی که مهم‌ترین چیز، داشتنِ همان قلم و تلاش برای کشیدنِ بهترین نقاشی ممکن با آن است. حتی اگر نقاشی‌ات بی‌نقص نباشد، لذتِ خلق کردن و بهتر شدن با هر بار کشیدن، همان حقِ طبیعیِ توست.»«پس «امکان» یعنی: اینکه دنیا به تو ابزار و اجازه را داده تا خودت، آنچه می‌خواهی را بسازی. نه اینکه نتیجه‌ی کار را تضمین کرده باشد. حقِ تو، فرصتِ ساختن است، نه تضمینِ شاهکار شدن.»سایه، به قلمِ نقاشیِ در دستش نگاه کرد. حالا دیگر تنها یک ابزار نبود، بلکه نمادی بود از تمامِ انتخاب‌ها، تلاش‌ها، شکست‌ها و پیروزی‌هایِ پیشِ رو. او دیگر از دنیا طلبکار نبود، بلکه خود را امانتدارِ «امکان» می‌دید؛ امانتداری که وظیفه‌اش، خلقِ زیباترین نقاشیِ ممکن با قلمِ داده شده بود. و لبخندِ «زمین»، چون نوری گرم، بر چهره‌ی شهرِ ساکتین تابید.احمد افشاراحمد افشارMon, 18 May 2026 23:40:12 +0330https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/قانون-جهان-kvqjvquqbx14کیمیاگری سکوتقانون جهاننوشته: گربه راه‌راهاز کتاب: گربه‌ای که انسان شدروزی سایه، همان گربه‌ٔ انسان‌ شده‌ٔ شهر ساکتین، از آن دیوارهای بلند و کوچه‌های خاموش دل کند و به سمت دشت‌های بیرون از شهر رفت. آسمان صاف بود و زمین خسته. او تصمیم گرفته بود قانون جهان را بیابد؛ قانونی که همه درباره‌اش حرف می‌زدند و هیچ‌کس آن را نفهمیده بود.در راه، کنار چاه کهنه‌ای نشسته بود و صدای ناله‌ٔ باد را می‌شنید. از دل چاه صدایی بیرون آمد و گفت:«چه می‌جویی، مسافر؟»سایه گفت: «عدالت را. می‌خواه‌ام بدانم چرا جهان، با این نظمِ عظیم، ناعادل است.»صدا خندید و گفت: «نظم را با عدالت یکی گرفته‌ای. اشتباهت همین‌جاست! نظم، چرخ‌دنده‌ است؛ عدالت، نیتِ سازنده‌ٔ آن. جهان چرخ می‌زند تا بماند، نه تا منصف باشد.»سایه با حیرت پرسید: «یعنی خورشید برای همه یکسان می‌تابد، اما حاصلش برای هرکس فرق می‌کند؟»صدا پاسخ داد: «خورشید فرق نمی‌گذارد، اما خاک‌ها متفاوت‌اند. یکی شن می‌زاید، یکی گندم. عدالتِ جهان، در یک‌سانیِ نور است، نه در ثمر.»سایه لبخند تلخی زد. گفت: «پس آنکه در سایه زاده شد چه؟ سهم او فقط تاریکی است؟»صدا آرام گفت: «سهمِ او روشنایی نیست، اما شاید بینشی باشد دربارهٔ معنا. جهان به همه چیز نمی‌بخشد، اما از هر رنج، دانشی می‌سازد که شادی‌زدگان هرگز نمی‌چشند.»سایه به افق نگاه کرد، جایی که آفتاب در خونِ غروب فرو می‌رفت. با خود گفت:«پس بی‌عدالتی، شاید نه دشمنِ نظم، که بخشی از آن است. مثل زخم روی پوست زمین که یادش می‌دهد دوباره سبز شود.»شب، کنار جاده خوابید. در خواب دید که دوباره گربه شده، اما این بار روی شاخه‌ٔ درختی بلند نشسته و از بالا به جهان می‌نگرد. می‌دید که مورچه‌ها و پرندگان و انسان‌ها، در یک خط نامرئی می‌دوند، هرکدام به سمت سهم خود از زندگی. همان‌جا زمزمه کرد:«قانونِ جهان، شاید همان است که هیچ‌کس را رها نمی‌کند؛ نه ظالم، نه مظلوم. چرخ‌اش می‌گردد، بی‌احساس، ولی دقیق. عدالتِ جهان، بی‌قلب است، اما هرگز بی‌حساب نیست.»صبح که بیدار شد، صدای چاه دیگر نمی‌آمد. سکوتِ زمین در گوشش گفت:«ای انسانِ سابقاً گربه! دنیا خانهٔ خدای عادل نیست؛ کارگاهِ ترازوی اوست. در این‌جا عدالت نمی‌زیَد، بلکه ساخته می‌شود.»سایه برخاست، غبارِ دشت را از روی لباسش تکاند و راهش را ادامه داد. در ذهنش نوشت:جهان بی‌رحم نیست؛ فقط بی‌طرف است.قانون جهاننوشته: گربه راه‌راهاز کتاب: گربه‌ای که انسان شدسایه به سفرش ادامه داد، دیوانه‌وار به جستجوی عمیق‌تر از معنای قانون جهان. در دلش علامت سوالی بزرگ شکل گرفته بود: آیا انتظار به‌تنهایی، بیشترین لطمه را به ما می‌زند؟در جاده‌ای باریک، به درختی بزرگ رسید که سال‌ها بود بر زمین ایستاده بود. سایه با شگفتی به سایه‌های آن نگریست و اندیشید:«این درخت، با گذشت زمان چگونه زنده مانده است؟»ناگهان صدای درخت به گوشش رسید:«می‌دانی چگونه زنده‌ام، ای گربه؟من با صبر و انتظار بزرگ شدم. ریشه‌هایم در عمق زمینِ مادر جستجو کردند و نور خورشید را به آرامی جذب کردند. من در حیاط زمان ایستادم و به رشد خود ادامه دادم، حتی وقتی هیچ نشانه‌ای از شکوفایی در افق نبود.»سایه پرسید: «چرا درختی به بزرگی تو نباید اعتراض کند؟ چرا صبر می‌کند؟»درخت با صدای عمیقش گفت:«من منتظر نمی‌مانم زیرا چیزی جز آرامش در انتظار نیست. من به چرخه‌ی زندگی خود ایمان دارم. هر سال شکوفه‌های جدیدی می‌آورم چون می‌دانم که زمان همیشه برای رشد مناسب است. نگذار هیچکس تو را متوقف کند، حتی خودت.»سایه به فکر فرو رفت. درخت ادامه داد:«درختی به‌سان من، از اولین روز تولدش، دائماً در حال تغییر است. اما می‌بینی، هیچ‌گاه از راهش منحرف نمی‌شود. چرخه‌ای حساب شده که به اصولی راستین برمی‌گردد. برای رشد من، ابتدا بذر نیاز بود و سپس عناصری اصلی؛ آب، خاک، و نور. نه جستجوگری برای موقعیت، بلکه پیوستگی به اکوسیستم.»سایه از درخت پرسید: «آیا این همان چیزی است که انسان‌ها نیاز دارند؟»درخت گفت: «اگر انسان‌ها هم به این چرخه پایبند باشند، هرگز دست از شکوفایی نخواهند کشید. آن‌ها باید بیاموزند که اگر صبر کنند و در مسیر پایبند بمانند، می‌توانند به حیرت‌هایی برسند که فراتر از انتظار است.»سایه با خود فکر کرد: آیا من هم باید درخت‌وار زندگی کنم؟ آیا باید از چرخه‌های طبیعی پیروی کنم؟او فهمید که درخت لزوماً در انتظار شکوفایی نمانده، بلکه برای آن تلاش کرده است. سایه به خود قول داد که دیگر به تعویق نگذارد — به‌جای انتظار، شعله‌ور شود.«بگذار دنیا بچرخد، من آماده‌ام تا به شکوفایی برسم. دیگر در انتظار نمی‌مانم؛ من می‌کوشم تا بخشی از این چرخه‌ی عظیم باشم.»سایه زیر همان درخت کهنسال نشست. باد از میان شاخه‌ها عبور می‌کرد و صدایی شبیه ورق خوردن کتابی قدیمی می‌ساخت.او آرام گفت:«اگر جهان بر محوری از پیش نوشته می‌چرخد… اگر درخت از روز اول، مسیر رشدش را در دل بذر حمل می‌کند… پس قانون چیست؟ سرنوشت است؟ اجبار است؟ یا توهم انتخاب؟»درخت پاسخ نداد.این‌بار زمین سخن گفت.«قانون جهان، حرکت است.»سایه سر برداشت.زمین ادامه داد:«نه عدالت، نه بی‌عدالتی. نه پاداش، نه مجازات.حرکت.آن‌چه بایستد، می‌پوسد. آن‌چه بماند در انتظار، از چرخه حذف می‌شود.»سایه به یاد مردمانی افتاد که در ساکتین، سال‌ها پشت پنجره‌ها ایستاده بودند و منتظر «بهتر شدن اوضاع» مانده بودند.به یاد خودش افتاد؛ روزهایی که منتظر فهمیدن بود، بی‌آنکه قدمی بردارد.زمین گفت:«درخت، منتظر جنگل نشد.بذر، منتظر اطمینان نماند.شکافت.ریشه دواند.ریسک تاریکی خاک را پذیرفت.»سایه آهسته زمزمه کرد:«پس انتظار، مخالفت با قانون جهان است…»باد شدیدتر وزید.«انتظارِ بی‌حرکت، بزرگ‌ترین لطمه است.جهان بر محور تکرارِ هوشمندانه می‌چرخد.چرخه‌ای حساب‌شده که میلیون‌ها سال دوام آورده، نه به‌خاطر صبر منفعل، بلکه به‌خاطر سازگاری و عمل.»سایه چشمانش را بست.در ذهنش دید:بذری که اگر بگوید «هنوز وقتش نیست»، هرگز درخت نمی‌شود.ابر اگر بگوید «بگذار بعداً ببارم»، زمین می‌سوزد.انسان اگر بگوید «روزی شروع می‌کنم»، عمرش پیش از آغاز تمام می‌شود.آن‌گاه فهمید.قانون جهان این نبود که همه چیز عادلانه باشد.قانون جهان این بود که همه چیز در حال شدن است.و سهم هر موجود از این چرخه، نه انتظار، بلکه مشارکت است.سایه آرام از جا برخاست.دیگر دنبال پاسخ نمی‌گشت؛ پاسخ در رگ‌هایش جریان داشت.با خود گفت:«درخت، از لحظه‌ی تولد، نقشه‌ی کلی را درون خود داشت؛ اما رشدش وابسته به عمل بود.من نیز شاید نقشه‌ای در درون دارم،اما اگر حرکت نکنم، قانون جهان مرا کنار می‌زند.»او به سمت شهر ساکتین بازگشت،اما این‌بار نه برای پرسیدن،بلکه برای شکافتن خاکِ زندگی خودش.و در دلش نوشت:*جهان بر مدارِ حرکت می‌چرخد؛آن‌که می‌ایستد، از داستان حذف می‌شود.*بازگشت سایه به ساکتین: رقصِ قانون در شهرِسکوتسایه به شهر ساکتین بازگشت. دیگر آن گربه‌ی پرسشگر و منتظر نبود. چشمانش برقی از فهمیده شدن داشت و حرکاتش، سرشار از اعتماد به نفسی آرام. او فهمیده بود که قانون جهان، سکون نیست؛ بلکه جریان است، پویش است، و مشارکت فعال.۱. ارتباطات سالم: شکستن دیوار سکوتاولین جایی که سایه اثر قانون جهان را در خود دید، در روابطش بود. او به یاد آورد که چگونه در ساکتین، همه منتظر بودند تا دیگری قدم اول را بردارد، منتظر بودند تا دیگری حرف دلش را بزند، منتظر بودند تا دیگری سکوت را بشکند. این انتظار، دیواری ناگفته بین همه کشیده بود.سایه شروع کرد به «حرکت». وقتی گربه‌ای دیگر در کوچه‌ای تنها نشسته بود، سایه به جای عبور، کنارش نشست و آرام پرسید: «روز خوبی داشتی؟» گربه با تعجب نگاهش کرد، اما بعد، به آرامی سر تکان داد. این شروعی بود.وقتی دو گربه بر سر قلمرویی بحث می‌کردند، سایه به جای قضاوت یا کناره‌گیری، جلو رفت و گفت: «شاید بتوانیم با هم، فضای بهتری برای همه بسازیم؟» او به جای انتظار برای حل شدن مشکل، پیشنهاد مشارکت داد.کم‌کم، نفسِ تازه در روابط ساکتین دمیده شد. گربه‌ها فهمیدند که «قانون جهان» به معنای «شروع کردن» است؛ شروع مکالمه، شروع همدلی، شروع همکاری. آن‌ها به جای انتظار برای «یافتنِ دوست»، شروع کردند به «دوست شدن». به جای انتظار برای «درک شدن»، شروع کردند به «درک کردن». ارتباطات، از حالتِ انفعالیِ انتظار، به سمتِ کنشِ فعالِ مشارکت تغییر مسیر داد.۲. زندگی مشترک موفق: تار و پودِ خانه‌های پرمهرسایه به خانه‌ی خود بازگشت. دیگر منتظر نبود تا شریک زندگی‌اش همه چیز را «درست» کند یا نیازهایش را «حدس» بزند. او فهمیده بود که زندگی مشترک، مثل بافتنِ فرشی است که تار و پودش از «حرکتِ دو طرفه» است.او شروع کرد به «دادن». نه از روی اجبار، بلکه از روی فهمِ قانونِ جهان: «بده تا بگیری.» او به جای انتظار برای محبت، محبت هدیه داد. به جای انتظار برای کمک، کمک کرد. او فعالانه در ساختنِ خانه‌شان مشارکت کرد؛ نه فقط در کارهای فیزیکی، بلکه در ساختنِ فضایِ عاطفی.شریک زندگی سایه، ابتدا با تعجب به این تغییر نگاه می‌کرد، اما بعد، او نیز شروع به «حرکت» کرد. او نیز آغاز به دادن کرد. آن‌ها فهمیدند که «زندگی مشترک موفق» نتیجه‌ی انتظار برای کمالِ دیگری نیست، بلکه نتیجه‌ی تلاشِ مستمرِ دو نفر برای «کامل کردنِ یکدیگر» از طریق مشارکت و حرکت است. آن‌ها دیگر منتظر «روزِ ایده‌آل» نماندند، بلکه هر روز را با «ساختنِ ایده‌آل» آغاز کردند.۳. ثروت: جاری شدنِ برکت در شهرِ راکدآخرین جلوه‌ی قانون جهان که سایه در ساکتین تجربه کرد، ثروت بود. پیش از این، گربه‌ها منتظر بودند تا «شانس» در خانه‌شان را بزند، منتظر بودند تا «کسی» آن‌ها را به ثروت برساند. اما سایه آموخته بود که ثروت، نتیجه‌ی «جریان» است، نه «انتظار».او شروع کرد به «آفرینش». نه لزوماً با پول، بلکه با استفاده از مهارت‌ها و دانشی که داشت. او دانه‌ی دانش خود را در زمینِ ساکتین کاشت؛ به گربه‌های دیگر یاد داد که چگونه از گیاهانِ کوچه برای غذای بهتر استفاده کنند، چگونه با استفاده از نورِ کم، محصولاتِ کوچک بپرورانند. او به جای انتظار برای «یافتنِ کار»، شروع کرد به «آفرینیدنِ کار».وقتی سایه شروع به «دادنِ ارزش» کرد، «ارزش» نیز به سمتش بازگشت. گربه‌های دیگر که از او آموخته بودند، شروع به مشارکت کردند. آن‌ها محصولاتِ کوچکِ خود را با هم مبادله کردند، دانششان را به اشتراک گذاشتند. این «حرکتِ اقتصادی»، برکتی را در شهر ایجاد کرد که پیش از این فقط در انتظارش بودند.ثروت، دیگر فقط جمع کردنِ سکه نبود؛ ثروت، «جریانِ ارزش» بود. «مشارکتِ سازنده» بود. «شکوفاییِ جمعی» بود.سایه، گربه‌ی شهر ساکتین، با درکِ «قانون جهان» – قانونِ حرکت، مشارکت، و آفرینش – زندگی‌اش را دگرگون کرد. او فهمید که «شکوفایی»، نه پاداشِ انتظار، بلکه نتیجه‌ی « رقصیدن » با آهنگ جهان است.«رقصیدن» با آهنگِ جهان است.احمد افشاراحمد افشارThu, 30 Apr 2026 20:30:48 +0330https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/خانه-یا-اجاره-نشینیِ-ابدی-ri4imfwlpognخانه یا اجاره‌نشینیِ ابدی؟نوشته: گربه راه‌راه(از کتاب: گربه‌ای که انسان شد)در شهر «ساکتین»، شهری که دیوارها بلندتر از رویاها بودند، موجودی به نام «سایه» زندگی می‌کرد. سایه، زمانی گربه‌ای بود که در کوچه پس‌کوچه‌های شهر، میان زباله‌ها و نگاه‌های سرد مردم، معنای «وطن» را در همان چند مترِ محدودِ پشتِ‌بام‌ها آموخته بود. اما یک شب، در میان مهِ غلیظِ شهر، گربه به انسان تبدیل شد؛ با چشمانی به رنگِ همان خیابان‌های سنگی و قلبی که حالا می‌توانست سوال بپرسد.او که تا دیروز برای تکه‌ای نان می‌دوید، حالا با لباسی کهنه در میان آدم‌ها راه می‌رفت و به در و دیوار شهر نگاه می‌کرد. او به دنبال «خانه» بود، همان مفهومی که همیشه در خیالاتش بود.یک روز، در میدانِ اصلی شهر، پیرمردی مداح‌گونه با صدایی بلند فریاد می‌زد: «ای مردم! برای این وطن بمیرید! این خاک، ناموسِ شماست! فدایش شوید که سعادت در گروِ خونِ شماست!»کیمیاگری سکوت:سایه، با همان ذهنِ ساده‌ی گربه‌ای که حالا به زبانِ انسان‌ها می‌فهمید، به پیرمرد نزدیک شد و پرسید: «آقا، من تازه از پشتِ‌بام به اینجا آمده‌ام. می‌گویید این خاک، خانه‌ی ماست؟»پیرمرد با غرور گفت: «بله پسر! این وطنِ توست!»سایه با انگشت به زمینی که زیر پایش بود اشاره کرد و گفت: «پس اگر اینجا خانه‌ی من است، چرا برای ساختنِ یک کلبه در گوشه‌ای از این خاک، باید تمام عمرم را بدوم و پول بدهم؟ اگر این خانه مالِ من است، چرا صاحب‌خانه‌اش (وطن) یک وجب از آن را رایگان به من نمی‌بخشد تا آرزوهایم را در آن بکارم؟»پیرمرد سکوت کرد. سایه ادامه داد: «من دیدم که پولدارها در این شهر، کاخ‌ها دارند و زمین‌ها، و آن‌قدر زمین دارند که حتی نمی‌دانند کجای این خاک متعلق به آن‌هاست. اما آن‌هایی که ضعیف‌ترند، نه تنها جایی برای زندگی ندارند، بلکه برای مرگ‌شان هم باید پول بدهند. حتی برای دفن کردنِ تنِ خسته‌شان در این خاک، باید اجاره‌بها بپردازند!»سایه با نگاهی که خشم و حیرت در آن موج می‌زد، گفت: «به من می‌گویید فدا شوم و شهید شوم؟ چرا همیشه قرعه‌ی فدا شدن به نامِ کسانی است که حتی یک متر از این خاک، به نامشان نیست؟ انگار این شهر، فقط برای زندگی کردن، از ما نان می‌گیرد و برای مرگ‌مان، از ما جان!»مردم اطرافِ او جمع شده بودند. سایه به جمعیت نگاه کرد و گفت: «وطنی که برای زنده بودنِ تو، نه خانه‌ای دارد، نه نانی، و فقط در وقتِ مرگ، آغوشش را برای پول گرفتن باز می‌کند، وطن نیست؛ یک معامله‌گرِ بی‌رحم است. ما را گول می‌زنند تا در این اجاره‌نشینیِ ابدی، خودمان را برایشان قربانی کنیم.»او به شهرِ ساکتین نگاه کرد، شهری که در آن سکوت، یعنی پذیرفتنِ این بردگیِ مدرن. سایه راهش را کشید و رفت، در حالی که زیر لب زمزمه می‌کرد: «من یک گربه بودم و می‌دانستم خانه‌ام همان‌جاست که در آن محبت هست و امنیت. حالا انسان شده‌ام و می‌فهمم اینجا فقط خانه‌ای است که صاحب‌خانه‌اش، حتی از سایه‌ات هم اجاره می‌گیرد.»او از شهر خارج شد، به سمتِ افقی که هیچ دیواری نداشت. او فهمید که «وطن»، نه آن خاکِ طلبکار، که جایِ امنی است برای زنده بودن، نه برای مردن در راهِ معامله‌ی دیگران.دیگران.احمد افشاراحمد افشارWed, 29 Apr 2026 23:10:46 +0330https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/در-پایان-شروع-شدم-b04l0fkgzeynچی میشد میرفتم به آخر دنیا و از آنجا میپریدم پاییندر پایان، شروع شدمروایت سفری که از خاموشی آغاز شد و به تولد یک انسان انجامید.قسمت اول – جایی که آدم می‌خواست صفحهٔ سفید بشوددلم می‌خواست آخر دنیا را ببینم.نه از روی کنجکاوی…نه برای فرار…فقط برای اینکه یک بار، فقط یک‌بار، جایی را پیدا کنم که آدم بتواندخودش را خاموش کند،تبدیل شود به یک صفحهٔ سفید،خالی، بی‌داستان، بدون گذشته.سال‌ها بود احساس می‌کردم ذهنم مثل یک اتاق شلوغ شده؛پر از صدای آدم‌هایی که رفته بودند،حرف‌هایی که مانده بودند،و خاطراتی که مثل میخ به دیوارهای ذهنم کوبیده شده بودند.تمام این‌ها باعث شد تصمیم بگیرم:به آخر دنیا بروم.نه اینکه فکر کنم جایی پشت کوه‌ها یک پرتگاه واقعی هست،اما هر کسی درون خودش یک «آخر دنیا» دارد،جایی که تا نرسی به آن،چیزی درونت آرام نمی‌گیرد.راه افتادم…بدون مقصد مشخص.فقط یک حس بود که مرا جلو می‌کشید؛حسی شبیه بوی باران قبل از آمدنش.هرچه می‌رفتم، دنیا خلوت‌تر می‌شد.آدم‌ها کمتر، صداها کم‌رنگ‌تر،و انگار هر قدمی که برمی‌داشتم،یک بخش کوچک از گذشته را از شانه‌هایم می‌ریختم زمین.تا اینکه بالاخره دیدمش.آخر دنیا…نه شبیه تاریکی بود و نه پرتگاه.برخلاف تمام تصورها،آخر دنیا روشن بود.به طرز عجیبی روشن.یک دشت سفیدِ بی‌انتهاکه هیچ سایه‌ای روی آن نمی‌افتاد.پا گذاشتم داخلش.جایی بود که هیچ خاطره‌ای نمی‌توانست دنبالت بیاید.هیچ صدایی نمی‌توانست از گذشته نشت کند.جایی که انگار خدا آخرین صفحه کتاب را سفید گذاشته بودتا هرکس خواست،از نو خودش را بنویسد.همان‌جا بود که فهمیدممن به دنبال فرار نبودم…به دنبال خاموشی نبودم…به دنبال شروع دوباره بودم.ایستادم وسط آن سفیدی،چشم‌هایم را بستمو برای اولین بار در زندگیبه چیزی شبیه آرامش پناه بردم…آرامشی که شکل خالی شدن داشت.و درست همان لحظه بود که فهمیدم:کسی که به آخر دنیا می‌رسد،در حقیقت به اولین صفحهٔ خودش رسیده است.قسمت دوم – وقتی سفیدی شروع کرد با من حرف زدنوسط آن سفیدی بی‌انتها ایستاده بودم.هیچ صدا، هیچ سایه، هیچ چیز…اما درست وقتی فکر کردم آرامش کامل را پیدا کرده‌ام،اتفاقی افتاد که انتظارش را نداشتم.سفیدی… تکان خورد.نه با باد، نه با موج،با چیزی شبیه «نفس کشیدن».انگار کل فضا یک موجود زنده بودکه سال‌ها خوابیده بودو حالا با حضور من بیدار شده باشد.اولین بار صدایی شنیدم.نه از بیرون…از داخل سفیدی.– بالاخره رسیدی؟خشکم زد.صدا شبیه صدای خودم بود،اما کمی آرام‌تر، کمی عمیق‌تر،مثل نسخه‌ای از من که هیچ‌وقت اجازه حرف زدن پیدا نکرده باشد.به اطراف نگاه کردم.چیزی نبود.اما صدا دوباره تکرار شد:– دنیا رو ول کردی… ولی خودت رو نه.گلوی من خشک شد.خواستم جواب بدهم، اما انگار کلمات ته گلویم گیر کرده بودند.سفیدی ادامه داد:– اینجا آخر دنیا نیست. اینجا آخرِ مقاومت توئه.– اینجاست که دیگه نمی‌تونی چیزی رو قایم کنی.پاهایم سرد شد.نه از ترس…از اینکه حقیقت را حس می‌کردم،حقیقتی که همیشه از آن فرار کرده بودم.سفیدی شروع کرد به تغییر شکل دادن.انگار روی یک بوم سفید، لکه‌های کوچک خاکستری آرام‌آرام ظاهر می‌شدند.لکه‌هایی که وقتی نزدیک‌تر نگاه کردم،فهمیدم خاطره‌های نصفه نیمه‌اند؛تصاویر مبهم از حرف‌هایی که شنیده بودم،چیزهایی که گفته بودم،چیزهایی که سال‌ها با خودم حمل می‌کردمبدون اینکه حتی بفهمم سنگینی‌شان از کجاست.سفیدی گفت:– فکر کردی میای اینجا و خالی می‌شی؟– نه… اینجا جاییه که خالی‌هات رو می‌بینی.یک قدم عقب رفتم.اما زمین زیر پایم حرکت کرد.نه به سمت پایین…به سمت داخل.انگار داشتم آرام‌آرام در سفیدی فرو می‌رفتم،بدون اینکه سقوط کنم.– نترس… هنوز اول راهی.– باید بری پایین‌تر. جایی که واقعاً صفحهٔ سفید شروع می‌شه.برای اولین بار فهمیدم:آخر دنیا…خیلی روشن‌تر از چیزی است که فکر می‌کردم.و خیلی عمیق‌تر از چیزی است که حاضر بودم با آن روبه‌رو شوم.سفیدی آرام گفت:– حالا بپر.نه از دنیا…از دروغ‌هایی که سال‌ها دربارهٔ خودت ساختی.و من…نفسم را بیرون دادمو در سکوت مطلق،اجازه دادم سفیدی مرا ببلعد.قسمت سوم – ورود به زیرزمین ذهنوقتی سفیدی مرا بلعید، انتظار داشتم تاریکی مطلق ببینم.اما آن‌چه دیدم،نه تاریک بودنه روشن…چیزی بین این دو.یک فضای خاکستری،بی‌زمان،بی‌وزن،بی‌صدا.قدم اول را که برداشتم،زمین زیر پایم صدا داد.نه صدای سنگ یا خاک…صدایی شبیه کوبیده شدن یک صفحهٔ خالی.آنجا فهمیدم وارد لایه‌ای شده‌ام که ذهن می‌سازد، نه دنیا.یک راهرو بود…طویل، سرد،و آن‌قدر بی‌انتها که انگار هیچ‌وقت قرار نبود به آخرش برسم.روی دیوارها چیزهایی بود.نه تصویر، نه نوشته…حفره.حفره‌هایی کوچک و بزرگ،مثل جاهایی که خاطره‌ها باید روی آن‌ها قرار می‌گرفتندولی هیچ‌وقت کامل نشده بودند.قدمی جلو رفتم.صدایی پشت سرم پیچید:– بالاخره اومدی.چرخیدم.هیچ‌کس نبود.اما صدا دوباره آمد:– این‌بار نمی‌تونی ازم فرار کنی.نفس در سینه‌ام گیر کرد.چون دوباره همان صدا بود…صدای خودم.اما این‌بار نه آرام، نه مهربان؛صدایی سنگین‌تر،بُرّنده‌تر،مثل یک نسخهٔ قدیمی و زخمی از منکه سال‌ها در سکوت مانده بود.سایه‌ای ته راهرو شکل گرفت.نه کامل، نه واضح…فقط یک فرم انسانیکه آرام‌آرام داشت قدم برمی‌داشت و به سمتم نزدیک می‌شد.هر قدمی که برمی‌داشت،حفره‌های روی دیوارشروع می‌کردند لرزیدن.وقتی نزدیک‌تر شد،دیدم…چهره نداشت.اما عجیب‌ترین چیز این بود:قد و هیکلش دقیقاً مثل من بود.لب‌های بی‌چهره‌اش باز شد:– تو دنبال صفحهٔ سفید بودی، نه؟اما اول باید منو ببینی.من تمام چیزهایی‌ام که پاکشون کردی…یا فکر کردی پاکشون کردی.نفهمیدم چرا…اما اشکم بی‌اختیار سرازیر شد.چون عمق حرفش را فهمیدم:این سایه، همان بخش از من بودکه همیشه نادیده‌اش گرفتم،همان بخش که هرگز اجازه پیدا نکرد حرف بزند.سایه گفت:– نترس…من دشمن تو نیستم.من فقط حقیقتتم.حقیقتی که همیشه عقب نگهش داشتی.یک قدم به جلو آمد.فاصله‌مان کمتر شد.آن‌قدر کم که انگار می‌خواست از پوستم رد شود و دوباره وارد وجودم شود.اما درست همان لحظه…چیزی تکان خورد.دیوارها شروع کردند به تغییر شکل.راهرو جمع شد،کوتاه شد،نزدیک شد…سایه آرام گفت:– قسمت سخت تازه شروع شده…تو هنوز لایهٔ بعدی رو ندیدی.و قبل از اینکه بتوانم واکنش نشان بدهم،زمین زیر پایم شکاف برداشتو من سقوط کردم.این بار نه در سفیدی،نه در تاریکی…در چیزی که به آن می‌گفتند:هستهٔ ذهن.ادامه دارداحمد افشاراحمد افشارTue, 09 Dec 2025 21:08:26 +0330https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/۲۴-پند-وارن-بافت-برای-پولدار-شدن-b9x5k7mnvjliپولدار شدنوارن بافت، پیرمرد ۸۵ ساله‌ی امریکایی متولد اوماها در نبراسکا، که القاب «پیشگوی اوماها»، «جادوگر اوماها» و «دانای اوماها» را یدک می‌کشد، فردی است که دائما در لیست پولدارترین افراد جهان سر و کله‌اش پیدا می‌شود. چیزی که وارن بافت را به اینجا رسانده هوش سرشار او در سرمایه گذاری است. اینطور به شما بگویم که وارن بافت موفق‌ترین سرمایه‌گذار کل دنیاست. موفق تر از هر کسی که شما یا پسرخاله‌تان می‌شناسید. خیلی صاف و پوست‌کنده اگر هروئین را با گچ قاطی کنید و آن را داخل شاخ کرگدن غیرقانونی بریزید و همراه با لامبورگینی دزدی بفروشید و مالیاتش را هم ندهید، باز هم قادر نیستید به سرعت وارن بافت پول در بیاورید. شهرت این گرگ پیر به این است که اگر در بیابان رهایش کنند از زیر سنگ پول درمی‌آورد و علیرغم ثروت وحشتناک ۶۰ میلیارد دلاری خود، به روشی مقتصدانه زندگی می‌کند.اما از همه‌ی اینها گذشته، وارن بافت آدم باحالی است و برخلاف بسیاری از مایه‌دارهایی که شاید از نزدیک بشناسید، تریپ پولداری-قلدری ندارد و شکمش را روی میز نمی‌اندازد. او همراه با بیل گیتس بخش زیادی از ثروتش را در راه انسان‌دوستی خرج کرده‌ است.یکی از تخصص‌های بافِت این است که می‌تواند مفاهیم پیچیده‌ی اقتصادی را برایتان بِجوَد و آنها را به زبانی بسیار ساده و قابل فهم به خوردتان بدهد.آقای بافِت سهامدار عمده و رئیس شرکتی به نام Berkshire Hathaway است و البته در کلی شرکت کوچک و بزرگ دیگر نظیر کوکاکولا و IBM هم سهام خریده است. چیزهایی که در این مقاله برایتان گردآوری شده است، چکیده‌ای از سخنان پرمغز بافِت در جلسات سالانه‌ی سهامداران شرکتش در بیست سال اخیر است.باعث افتخارم است که دعوتم را قبول کنید و این مقاله را تا انتها بخوانید.اسطوره‌ی سرمایه‌گذاری، وارن بافت راز موفقیتش را با ما به اشتراک می‌گذارد و نکاتی درباره‌ی زندگی، سرمایه‌گذاری و ۵ فوت کوزه‌گریِ خاص را به ما می‌آموزد.در زندگیپولدار شدن۱. «در زندگی، فقط باید چند تا کار را درست انجام بدهید، تا کلی کار غلط انجام ندهید.»۲. «فکر کنید در قایقی زندگی می‌کنید که دائما سوراخ می‌شود. اگر انرژی‌تان را صرف پریدن به قایق دیگری بکنید، بهتر است تا اینکه بخواهید آن انرژی را صرف درزگیری سوراخ‌ها بکنید.»۳. «برای رسیدن به نتایج خارق‌العاده، نیازی نیست کارهای خارق‌العاده انجام بدهید.»۴. «چیزی که از تاریخ یاد می‌گیریم این است که مردم از تاریخ درس نمی‌گیرند.»۵.‌ «زنجیره‌ی عادت‌ها سبک‌تر از آنند که حس شوند، تا زمانی که از شدت سنگینی دیگر قابل شکستن نباشند.»۶. «به نظر می‌رسد انسان خصلتی مضر دارد که همیشه می‌خواهد لقمه را دور سرش بچرخاند.»۷. «هیچ چیزی مثل خرواری از پول یامُفت، عقلانیت را تسکین نمی‌دهد.»۸. «۲۰ سال طول می‌کشد تا شهرتی برای خودتان بسازید و ۵ دقیقه طول می‌کشد تا خرابش کنید. اگر به این قضیه فکر کنید، کارها را متفاوت انجام می‌دهید.»۹.‌ «بهتر است با آدم‌هایی بپلکید که از شما بهترند. همکارانی را برگزینید که اخلاقشان بهتر از شما باشد. چیزی نخواهد گذشت که خودتان هم به همان مسیر کشانده می‌شوید.»۱۰. «سال‌ها پیش بن گراهام به من آموخت که هزینه چیزی است که پرداخت می‌کنی و ارزش چیزی است که دریافت می‌کنی. فرقی نمی‌کند که راجع به جوراب صحبت کنیم یا سهام. من دوست دارم جنس باکیفیت را زمانی بخرم که قیمتش پایین آمده باشد.»در سرمایه‌گذاریسرمایه گذاری۱. «مهمترین خصوصیت یک سرمایه‌گذار، خُلق و خویش است نه ذکاوتش. آدم برای این کار به خلق و خویی نیاز دارد که نه از همراه بودن با جماعت خیلی سرخوش شود و نه از حرکت در خلاف جهت‌شان.»۲. «سرمایه‌گذاری موفقیت‌آمیز نیازمند گذشت زمان، برخورداری از نظم و دیسیپلین و داشتن صبر و حوصله است. فارغ از اینکه چقدر استعداد و تلاش به خرج بدهید، بعضی کارها وقت می‌خواهند: نمی‌توان با ۹ زن باردار، بچه‌ای را یک ماهه به دنیا آورد.»۳. «من دنبال این نیستم که از روی موانع ۲ متری بپرم؛ در عوض دنبال یک مانع ۳۰ سانتی‌متری هستم تا بتوانم رویش پا بگذارم و بالاتر بروم.»۴. «بازار در کوتاه‌مدت، مثل مسابقه‌ی محبوبیت است و در بلندمدت، مثل باسکول.»۵. «فرصت‌ها به ندرت پیش می‏‌آیند. پس هر وقت از آسمان طلا بارید با خودتان سطل ببرید بیرون، نه انگشتانه.»۶. «تنوع‌بخشی، حفاظی در مقابل نادانی است. این جمله برای کسانی که می‌دانند چه کار دارند می‌کنند، معنی چندان خاصی نمی‌دهد.»۷. «اگر حاضر نیستید سهامی را به مدت ۱۰ سال نگه‌ دارید، حتی فکر اینکه ۱۰ دقیقه نگه‌اش دارید را هم نکنید.»۸. «نکته کلیدی در سرمایه‌گذاری این نیست که سبک سنگین کنید فلان صنعت قرار است چه تأثیری بر جامعه داشته باشد یا چقدر رشد کند. بیشتر حواستان به این باشد که ببینید فلان شرکت چقدر در رقابت با بقیه جلوتر است و از همه مهم تر اینکه تا کی می‌تواند جلو بماند.»۹.‌«من سرمایه‌گذار بهتری هستم چون تاجرم و تاجر بهتری هستم چون سرمایه‌گذارم.»۱۰. «خیلی بهتر است که شرکت خفنی را به قیمت خوب بخرید تا اینکه شرکت خوبی را به قیمت خفن بخرید.»۵ فوت کوزه‌گری وارن بافتهر یک از ۵ فوت کوزه‌گری وارن بافت، واقعیتی از زندگی یا سرمایه‌گذاری را به ساده‌ترین زبان ممکن بیان می‌کنند.۱. «بهتان می‌گویم چطور پولدار شوید. درها را ببندید. هر وقت بقیه حریص بودند شما ترسو شوید. هر وقت بقیه ترسو شدند شما حریص شوید.»از این ساده‌تر نمی‌شد بگویی که کلید سرمایه‌گذاری این است که وقتی قیمت پایین بود بخر و وقتی بالا رفت بفروش.۲. «به دانشجوهای کالج می‌گویم، به سن من که رسیدید به شرطی آدم‌های موفقی خواهید شد که تمام کسانی که می‌خواهید دوست‌تان داشته باشند، واقعا دوست‌تان داشته باشند.»پول مهم‌ترین چیز زندگی نیست. این را وارن بافتی می‌گوید که از مال دنیا بی‌نیاز است.۳. «فرق بین آدم‌های موفق و آدم‌‏های واقعا موفق این است که آدم‌های واقعا موفق به همه چیز می‌گویند نه.»افرادی مثل استیو جابز، بیل گیتس و وارن بافت موفقیت‌شان را مدیون قدرت تمرکزشان هستند.۴. «خیلی‌ها را دیدم که الکل و بدهی زمین‌شان زد. واقعا در این دنیا نیازی به قرض کردن ندارید. اگر باهوش باشید، قادرید کلی پول دربیاورید، بدون اینکه از کسی قرض کنید.»علت موفقیت افراد در زندگی می‌تواند چیزهای متفاوتی باشد، اما دلایل شکست عمدتا حول محور چند چیز می‌چرخد؛ از شکست هم به اندازه‌ی موفقیت درس بگیرید.۵. «هر سرمایه‌گذاری باید قادر باشد، تجارتی که انتخاب کرده را به درستی ارزیابی کند. به این عبارت «انتخاب کرده» توجه کنید: قرار نیست وارد هر شرکتی شدید تخصص مربوط به حوزه‌ی کاری‌اش را داشته باشید، یا اصلا قرار نیست در چند حوزه کارشناس باشید. فقط باید قادر باشید شرکت‌ها را در داخل دایره‌ی فهم خود ارزیابی کنید. سایز این دایره خیلی مهم نیست؛ اما دانستن محدوده‌ی آن خیلی حیاتی است.»احمد افشاراحمد افشارMon, 11 Oct 2021 19:20:42 +0330https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/چه-کسانی-بر-شما-تاثیر-میگذارند-j0liuzppnh5sچه کسانی بر شما تاثیر می‌گذارند؟مثلی معروف هست که می‌گوید: کبوتر با کبوتر باز با باز. افرادی را که از روی عادت با هم در ارتباط‌اند «گروه مرجع» می‌نامند. طبق پژوهشی که روان‌شناس اجتماعی، دکتر دیوید مک کلیند، از دانشگاه هاروارد انجام داد، گروه مرجع شما 95 درصد از موفقیت یا شکست زندگی‌تان را تعیین می‌کند.بیشتر وقت خود را با چه کسی سپری می‌کنید؟چه کسانی را بیشتر از همه تحسین می‌کنید؟آیا این دو گروه، هر دو یکی هستند؟اگر با هم متفاوت‌اند، چه تفاوتی دارند؟جیم ران می‌گوید: ما همواره میانگینی از پنج نفری می‌شویم که بیشتر اوقات پیرامونمان هستند.روت می‌گوید: می توانیم کیفیت سلامت، نگرش و درآمد خود را با نگاه به اطرافیان خود مشخص کنیم.مردمی که وقت خود را با آن‌ها سپری می‌کنیم مشخص می‌کنند چه گفت و گوهایی توجه ما را جلب می‌کند و بیشتر در معرض چه نوع نگرش‌ها و نظراتی هستیم. در نهایت خوراک ما شبیه آن‌ها می‌شود، مثل آن‌ها حرف می‌زنیم، مطالبی را که آن‌ها مطالعه می‌کنند می‌خوانیم، مثل آن‌ها فکر می‌کنیم، برنامه‌های محبوب آن‌ها را تماشا می‌کنیم، مثل آن‌ها با مردم رفتار می‌کنیم و حتی مثل ‌آن‌ها لباس می‌پوشیم.با وجود این، موضوع خنده‌دار این است که بیشتر اوقات از شباهت‌هایی که بین ما و حلقۀ پنج نفری ماست ناآگاهیم.چطور آگاه نیستیم؟چون ارتباطات، شما را ناگهانی در یک مسیر قرار نمی‌دهد، بلکه کم کم و به مرور زمان این کار را انجام می‌دهد و تاثیرشان همچون سوار شدن به تیوپ داخل اقیانوس ثابت است، زیرا احساس می‌کنید در جایی شناور هستید، تا این که متوجه می‌شوید جرایانی آرام و ملایم کیلومترها شما را از ساحل دور کرده است. به دوستان خود که اهل غذاهای ناسالمی چون انواع فست‌فود هستند نگاه کنید.این عادت آن‌هاست. وقتی مدتی با آن‌ها دمخور باشید متوجه می‌شوید شما هم چیپس و پنیر و سیب زمینی سرخ کرده با سس اضافه می‌خورید و حتی در مصرف آن زیاده روی می‌کنید. با وجود این، دیگر دوستانتان غذای سالم سفارش می‌دهند و دربارۀ کتاب‌های الهام بخشی که می‌خوانند و آرزوهای خود در تجارتشان صحبت می‌کنند و شما کم کم رفتار و عادت‌هایشان را تقلید می‌کنید، دربارۀ موضوع گفت و گوهایشان مطالعه و صحبت می‌کنید، فیلم‌هایی که آن‌ها را به هیجان آورده تماشا می‌کنید و به جاهایی که آن‌ها توصیه می‌کنند می‌روید.تاثیری که دوستانتان بر شما دارند زیرکانه است و می‌تواند مثبت یا منفی باشد یا به هر حال این تاثیر به شیوه‌ای باور نکردنی قدرتمند است.مراقب باشید! نمی توانید با افراد منفی همراه شوید و انتظار داشته باشید زندگی‌تان مثبت باشد.بنابراین توجه کنید که میانگین درآمد، سلامت یا نگرش پنج نفر از کسانی که بیشتر وقت خود را با آن‌ها سپری می‌کنید چگونه است؟آیا پاسخ این پرسش، شما را می‌ترساند؟اگر این طور است، بهترین راه افزایش پتانسیل شما برای سپری کردن وقت خود با افرادی که ویژگی‌های دلخواه شما را دارند این است که بیشتر وقت خود را با کسانی سپری کنید که از آن ویژگی‌ها برخوردارند. پس قدرت تاثیر گذاری را می‌بینید که به نفع شما کار می‌کند نه به زیانتان.رفتارها و نگرش‌هایی که به آن‌ها کمک کرد به موفقیت مورد ستایش شما برسند، کم کم بخشی از برنامۀ زندگی روزانه‌تان می‌شود.اگر به حد کافی با آن‌ها در ارتباط باشید، متوجه نتایج موفقیت آمیز در زندگی خود می‌شوید.اگر قبلاً اسامی کسانی را که بیشترین وقت خود را با آن‌ها سپری می‌کنید یادداشت نکرده‌اید، هم اینک این کار را انجام دهید.بنابراین خصوصیات اصلی، مثبت و منفی آن‌ها را بنویسید. مهم نیست چه کسانی هستند. شاید همسر، برادر، همسایه یا دستیار شما باشند.اینک میانگین بگیرید. میانگین سلامت و حساب بانکی آن‌ها چیست؟رابطه‌شان چگونه است؟وقتی به نتایج نگاه می‌کنید از خود بپرسید:آیا این فهرست را قبول دارم؟آیا همان جایی است که می‌خواهم بروم؟دیگر زمان آن است که افرادی را که با آن‌ها وقت خود را سپری می‌کنید ارزیابی ودوباره اولویت بندی کنید. این روابط می‌تواند شما را پرورش دهد یا از موفقیت باز دارد. حال با دقت بررسی می‌کنید که وقت خود را با چه کسانی صرف می‌کنید. حالا کمی عمیق‌تر شوید.همان‌طور که جیم ران می‌گوید:ارزیابی و تغییر ارتباطات به سه مقولۀ بسیار قدرتمند تقسیم می‌شود که عبارت‌اند از:1. قطع2. محدود سازی3. گسترش روابط.قطع روابطشما فرزندان خود را در مقابل تاثیراتی که در معرض آن‌ها قرار می‌گیرند و مردمی که پیرامونشان می‌پلکند محافظت می‌کنید و از تاثیراتی که این مردم بر فرزندانتان می‌گذارند و مواردی که ممکن است به دلیل آن تاثیرات انتخاب کنند، آگاهید. اطمینان دارم که این اصل دربارۀ شما هم کاربرد دارد.شما از پیش این را می‌دانید، زیرا عده‌ای هستند که باید از شما کامل دور شوند.شاید گام آسانی نباشد، اما ضروری است.باید به شدت و قاطعانه تصمیم بگیرید که اجازه ندهید آن تاثیرات منفی بیشتر از این بر شما اثر بگذارند.کیفیت زندگی دلخواه خود را مشخص کنید و بعد خود را در کنار افرادی قرار دهید که آن هدف و سبک دلخواهتان را ارائه می‌دهند و از آن حمایت می‌کنند.من مدام کسانی را که از پیشرفت و زندگی مثبت امتناع می‌کنند از زندگی‌ام حذف می‌کنم.رشد و تغییر دادن ارتباطات، فرایندی پایا و همیشگی است. شاید عده‌ای بگویند:من نسبت به این موضوع بسیار سخت گیر هستم، اما دوست دارم بیشتر سختگیری کنم.وقتی قاطعانه تصمیم می‌گیرید بین خود و کسانی که مانع پیشرفت شما می‌شوند حد و مرز تعیین کنید، بدانید که آن‌ها با شما مبارزه خواهند کرد. به ویژه کسانی که به شما بیشتر از بقیه نزدیک‌اند. تصمیم شما برای داشتن زندگی مثبت‌تر و هدف‌مندتر، آینه‌ای می‌شود برای انتخاب‌های ضعیف آن‌ها.شما ناراحتشان می‌کنید و آن‌ها می‌کوشند شما را به سطحی که خود در آن قرار دارند بکشند. مقاومت آن‌ها به این معنا نیست که دوست‌تان ندارند یا بهترین‌ها را برایتان نمی‌خواهند و حتی این ارتباطی به خود شما ندارد، بلکه درواقع از انتخاب‌های ضعیف و بی نظم خود می‌ترسند و احساس گناه می‌کنند. فقط بدانید که دوری از این افراد آسان نیست.ارتباط‌های خود را محدود کنیدعده‌ای هستند که می‌توانید سه ساعت با آن‌ها وقت بگذرانید، ولی سه روز نه.عده‌ای هستند سه دقیقه می‌توانید با آن‌ها وقت بگذرانید، اما سه ساعت نه.همیشه یادتان باشد که تاثیر ارتباطات هم قدرتمندانه است و هم زیرکانه.کسی که با او همراه می‌شوید و قدم می‌زنید، کم و زیاد شدن سرعت شما را تعیین می‌کند. همین طور نمی‌توانید تحت تاثیر نگرش‌ها، کارها و رفتارهای افرادی که با آن‌ها اوقات خود را سپری می‌کنید قرار نگیرید.براساس این که آدم‌ها خود را چگونه نشان می‌دهند، مشخص کنید چه قدر تحت تاثیرشان قرار می‌گیرید. می‌ دانم کار بسیار دشواری است. خودم چندین بار مجبور شدم این کار را انجام دهم، حتی با اعضای نزدیک خانواده.اگر چه نمی‌خواهم اجازه دهم اعمال یا نگرش‌های کسی تاثیر چندانی بر من بگذارد.نگاهی به روابط خود بیندازید و اطمینان حاصل کنید که با دوستان سه دقیقه‌ای، سه ساعت وقت نمی‌گذرانید.روابط خود را توسعه دهیدهمین الان دربارۀ قطع رابطه با افرادی که تاثیر منفی می‌گذارند صحبت کردیم. در حین قطع روابط با این گونه افراد، باید به دنبال افراد جدیدی باشید که در زمینۀ دلخواه زندگی‌تان ویژگی‌های مثبت دارند. برای مثال کسانی را شناسایی کنید که موفقیت مالی و تجاری دلخواه شما را دارند، در ایفای نقش پدر و مادری خود ماهرند، شما آرزو می‌کنید یا سبک زندگی مورد علاقۀ شما را دارند.سپس وقت بیشتری را با آن‌ها سپری کنید. به سازمان‌ها و شرکت‌ها و باشگاه‌های سلامت بپیوندید که این افراد در آن گرد هم می‌آیند و با آن‌ها دوست شوید.اگر می‌خواهید رابطۀ عمیق‌تر، بهتر و پر معناتری داشته باشید از خود بپرسید:چه کسی آن نوع رابطۀ دلخواه مرا دارد؟چطور می‌توانم وقت بیشتری را با آن فرد سپری کنم؟با چه کسی ملاقات کنم که تاثیر منفی بر من نگذارد؟بگذارید شادی و خوشی آن‌ها به شما هم برسد. با کسی که فکر می‌کنید بهترین و موفق‌ترین فرد در زمینۀ دلخواه شماست دوست شوید. آن‌ها چه کتاب‌هایی می‌خوانند؟ برای ناهار کجا می‌روند؟ آن ارتباط چه طور بر شما تاثیر می‌گذارد؟می‌توانید این نوع ارتباطات خود را با شرکت در شبکه‌های ارتباط جمعی، همایش‌های رسمی و سازمان‌های مشابه گسترش دهید. سازمان خیریه، باشگاه‌های گردشگری و سالن‌های موسیقی جایی است که مردمی که می‌خواهیداز آن‌ها پیروی کنید آن جا گردهم می‌آیند.احمد افشاراحمد افشارThu, 20 Aug 2020 14:09:59 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/قانون-بخشش-یا-عف-n6aizlrm1b1kقانون بخشش (یا عف)کینه و نفرت بزرگترین دلیل بیماری است. ممکن است شما یک رابطه ی عاطفی را از دست داده باشید و یک کینه را از آن شخص به دل گرفته باشید، به هر دلیلی که می‌خواهد باشد. و اگر شما از اتفاقی که برای شما می‌افتد درس و عبرت نگرفته باشید باعث می‌شود که در روابط دیگری که این اتفاق برایت می‌افتد باعث شود که از لحاظ ذهنی و معنوی ضعیف‌تر و ضعیف‌تر بشوی و به طور عجیبی باعث موفقیت آن شخص مورد نظر بشود. همه ما این تجربه را داریم که اگر از کسی که کینه داشته باشیم تنها چیزی که از آن شخص را می‌بینیم موفقیت آن است و همین باعث ناراحتی بیشتر ما می‌شود. و حال دلیل این موضوع چیست را من نمی‌دانم ولی می دانم چرا برای ما ناراحتی بیشتری اتفاق می‌افتد. و هرچه بیشتر موفقیت برای آن شخص ساخته شود و بیشتر شاد باشد را ما بیشتر می‌بینیم. حال دلیل خوشبختی آن شخص چیست؟ شاید آن شخص موفق و یا خوشبخت نشود ولی تنها چیزی را که ما می‌بینیم روزهای خوش آن شخص است. چرا؟ هرچه ما بیشتر دوست داسته باشیم که ناراحتی آن شخص را ببینم و باعث کاسته شدن رنج ما شود ولی کاملاً برعکس این موضوع اتفاق می‌افتد و باعث می‌شود که شادی های بیشتر آن شخص را بینیم و ناراحتی‌های بیشتری را در زندگی خودمان احساس کنیم. نبخشیدن دیگران مانند این مثال است که شما خودتان زهر بخورید و منتظر باشید که آن شخص بمیرد. کافی است که شما آن شخص را ببخشید.چرا؟ بخاطر این که خودتان رها بشوید. و منظور از بخشش آن شخص این نیست که دوباره بخواهید با آن شخص ارتباط برقرار کنید. و یا منظور از بخشش این نیست که به طرف زنگ بزنی که من تو را بخشیدم. بلکه منظور بخشیدن در درون خودتان است. برای اینکه ذهن و روح شما به آرامش برسد و نخواهید افکارتان را از ناراحتی‌ها و مواردی که تحت کنترل شما نیست پر کنید. این امر باعث می شود که شما فرمان امور زندگی خودتان را از دست بدهید. ما می بخشیم، بخاطر خودمان.و همیشه این نکته را در نظر داشته باشیم که اگر کسی توانسته باشد حال من را خراب کند و توانسته باشد بزرگترین قدرتی که دست ما است (قدرت احساسات ما) را کنترل کند پس من انسان ظعیفی هستم. و اگر در چنین مواقعی که کسی توانسته باشد حال شما را بد کند به خودتان بگویید که آن شخص نیست که حال من را بد کرده است بلکه نوع نگاه من به اون موضوع است که حال من را بد کرده است. در خیلی مواقع ناراحت کردن ما از طریق افراد دیگر باعث شده که ما به یک دست آوردی بهتر بشویم. رفتارهای دیگران باعث تحریک ما شده تا بتوانیم آن قابلیت‌های خودمان را پیدا کنیم، حتی اگر خواسته باشیم تا به آن شخص نشان بدهیم که من فراتر از این حرفا هستم. مثالی که اگر بخواهم از خودم بزنم بر می‌گردد به چند سال پیش که با برادرم یک کارگاه نجاری راه اندازی کردم با کمترین تجهیزات نجاری و حدود یک سال توانستیم باهم کنار بیایم و بخاطر عدم شناخت همدیگر و نبود ادراک در بین ما نتوانستیم با هم کار کنیم و برادرم از من جدا شد و این باعث ناراحتی شدید من شد چرا چون فکر می‌کردم که نبود او یعنی نبود کارگاه و لی در همین جا بود که او به همه افرادی که از این موضوع خبر داشتند گفته بود که احمد بدون من نمی‌تواند بیش از دوماه دوام بیاورد. و همین یک جمله به من قدرت داد تا ثابت کنم که در نبود برادرم همچنان من می‌توانم با کیفیت بهتری به کسب و کارم ادامه دهم و این موضوع به من شهامت داد تا بتوانم تمام تجهیزات کامل یک کارگاه نجاری و حتی فراتر از یک کارگاه را تهیه کنم و آن هم فقط، فقط در مدت یک سال. بعضی وقت‌ها شاید سخنان افراد باعث ناراحتی شما می‌شود و احساس یاس و ناامیدی به شما دست دهد ولی اگر خوب به موضوع نگاه کنی همان ناراحتی باعث رشد و پیشرفت شما خواهد شد. مواقعی پیش آمده که ترد شدن باعث ساخته شدن انگیزه در انسان می‌شود.دلیلی که ما باید دیگران را ببخشیم فقط، فقط بخاطر این است که حال خودمان خوب شود، کاری به دیگران نداریم.شما وقتی که از کسی کینه داشته باشید قلب شما همیشه ناراحت است و در وضعیت درد قرار می‌گیرد. اگر شما فردی کینه‌ای باشید مهم نیست که چقدر موفق باشید، کینه شما را از ارش به فرش می‌کشاند. برای اینکه بتوانیم افراد را ببخشیم نیاز داریم که باورهای جدیدی در خودمان بسازیم. یک باوری که می‌شود ایجاد کنیم را می‌توانیم از کتاب آسمانی «قرآن» بگیریم.در سوره بقره آیه 109:خداوند می‌فرماید بسیاری از اهل کتاب به سبب حسادتی که در دلها دارند دوست دارند شما که ایمان آورده‌اید به کفر بازگردید.شاید افرادی را دیده باشید که حسادت دارند به افرادی که پول دار هستند. حسادت آن‌ها این چنین است که دوست ندارند که خودشان ثروتمند شود بلکه خواسته آن‌ها این است که آن آدم ثروتمند فقیر شود.یک تحقیقی در دنیا انجام دادند درباب همین صحبت.به افراد دو پیشنهاد دادند:1. دوست دارید در شرکتی کار کنید که حقوق ماهیانه شما مبلغ 4 میلیون تومان باشد و تنها شما هستید که این حقوق را دریافت می‌کند و دیگر افراد پایین تر از شما حقوق دریافت می‌کنند.2. یا در شرکتی کار کنید که حقوق شما 10 میلیون تومان باشد ولی شما فردی باشید که پایین‌ترین حقوق را در بین آن افراد در شرکت می‌گیرید.به نظر شما افراد کدام شرکت را انتخاب کردند. به طور باور نکردنی تعداد بی شماری اولین گزینه را انتخاب کردند. چرا؟ چون خوی انسانی ما همیشه به دنبال برتری و قدرت است.این تحقیق به ما نشان می‌دهد که ما حتی برای به دست آوردن ثروت هم برای خودمان نیست بلکه برای به رخ کشیدن بقیه است.حتی از نظر ظاهری هم موضوع ما نیستیم بلکه بقیه هستند که مهم هستند. و ما برای بقیه می‌خواهیم زیبا باشیم.برای خیلی از ما موضوع خود ما نیست بلکه برای دیگران است. موضوع نگاه بقیه به ما است. و این اصلاٌ خوب نیست. نباید اجازه بدهیم که دیگران تصمیم بگیرند برای رفتارهای ما.حال برگردیم به آیه قرآن:بسیاری از اهل کتاب به سبب حسادتی که در دلهایشان است، دوست دارند شماهایی را که ایمان آورده‌اید را به کفر بازگردانند. با این‌که حق برای شان کاملاٌ روشن شده است. پس از آن‌ها درگذرید و ببخشیدشان تا خداوند فرمان خود را نازل کند.در کتاب آسمانی به ما گفته نشده که اگر به شما حسادت کردند شما هم حسادت کنید.احمد افشاراحمد افشارWed, 13 May 2020 12:28:13 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/یادبگیریم-چیزهایی-را-که-در-اختیارات-ما-نیستند-را-ول-کنیم-nnkap5ysg4h9تو به این دنیا آمده‌‌ایی که یک زندگی شگفت انگیز داشته باشی!بله این جمله دقیقاً درست است. هدف از آفرینش ما همین است. ولی یک سوال این‌جا وجود دارد. آیا باید دیگران زندگی شگفت‌انگیز را برای من بسازند و یا اینکه خود من با پذیرفتن مسئولیت‌های زندگیم، خواسته‌هایم را برآورده کنم؟ شما بعد از تولد و باز کردن چشمانتان شگفتی‌های دنیا را دیده‌اید. شگفتی‌های که خیلی از ما انسان‌ها نتوانسته آن‌ها را درک کنیم. و همچنین شاهد تکامل این شگفتی‌ها در دنیا هستیم. پس اگر کمی تفکر کنیم متوجه می‌شویم که این دنیا بعد از چند دوره تکامل به این زیبایی و شگفتی رسیده است. نتیجه‌ای که ما باید از آفرینش این دنیا بگیریم، این است که ما باید دوره‌ی تکامل خود را طی کنیم و در تلاش باشیم تا یک زندگی شگفت انگیز برای خودمان بسازیم. ما به این دنیا آمده‌ایم که به خواسته‌هایی که داریم دست پیدا کنیم. خواسته‌هایی که تو را خشنودتر و شادتر می‌کند. ولی تمام این‌ها با وجود تلاش‌های تو است که به دست می‌آید. حتی برعکس این موضوع( بدبختی، بیچارگی و غیره...) را خودت برای زندگی‌ات می‌سازی. بدون شک در زندگی چالش‌هایی هم خواهی داشت که برای رشد و تکامل به آن‌ها نیاز داری، اما لازم است که بدانی چگونه بر مشکلات و چالش‌ها غلبه کنی. قرار است که تو پیروز باشی. قرار است که شاد باشی. قرار است که یک زندگی شگفت‌انگیز داشته باشی. تو برای این به دنیا نیامده‌ای که دائم با مشکلات و چالش‌های زندگی دست و پنچه نرم کنی. تو برای این پا روی این کره‌ی خاکی نگذاشته‌ای که روزهای خوش آن انگشت شمار و از محالات باشد. تو به این علت پا روی این کره‌ی خاکی نگذاشته‌ای که پنج روز هفته سخت کار کنی و فقط دو روز آخر هفته را خوش بگذرانی. تو پا روی این کره خاکی نگذاشته‌ای که با یک انرژی اندک و محدود زندگی کنی و در انتهای روز احساس خستگی کنی. تو به دنیا نیامده‌ای که نگران و یا هراسان باشی. تو پا روی این کره‌ی خاکی نگذاشته‌ای که رنج بکشی. اگر قرار باشد دائم رنج بکشی پس برای چه به دنیا آمده‌ای و هدف از زندگی چیست؟ تو به این دنیا پا گذاشته‌ای که زندگی را در حد اعلا تجربه کنی و هر آنچه دلت می‎خواهد را داشته باشی و در این حال زندگی‌ات سرشار از شادی، سلامتی، سرزندگی، هیجان و عشق باشد، چون این زندگی شگفت‌انگیز است! زندگی رویایی‌ات و هرآنچه دلت می‌خواهد باشی، انجام دهی یا داشته باشی، همیشه به تو نزدیکتر از آن بوده است که حتی خودت خبر نداشتی. زیرا همه‌ای اینها در دورن خودت است!یک مهارت در این مقاله می‌خواهم به شما یاد بدهم که بتوانید به شرایط شگفت‌انگیز زندگی دست پیدا کنید. و تمام اتفاقاتی را که در زندگی برای شما به وقوع می‌پیوندد را باید به دو قسمت تقسیم کنید: اتفاقاتی که در اختیارات شما نیست. اتفاقاتی که تحت اختیارات شماست.اتفاقاتی که تحت اختیارات شما نیستند شامل:اخبارهارفتارمردمتصمیمات سیاسیاتفاقات گذشتهاتفاقات آینده مرگ و زندگیبلایای طبیعیاشتباهات دیگران در این قسمت باید این مهارت را به خوبی فرا بگیرید: «یادبگیرید چیزی که در اختیارات ما نیست را ول کنیم.»چون ما در مقابل آن‌ها هیچ کنترلی نداریم و کنترل کردن آن‌ها مساوی است با شکست و به وجود آمدن اضطراب و استرس. و تنها دلیل گند زدن به زندگی ما. اتفاقاتی که تحت کنترل من هستند. شامل: رفتارهای مننگرش‌های منباورهای مناقداماتی که انجام می‌دهمعادت‌هایی که برای خودم ساخته‌امبرنامه و اهدافم در زندگی و کسب وکارو این که از وقتی که دارم چه استفاده‌ای می‌کنم.واکنش من به احساسات خودمنحوه‌ی ارتباطم با دیگرانبا خودم چگونه رفتار می‌کنم. این موارد همه در اختیار و کنترل ما هستند. ما با ساختن آن‌ها می‌توانیم دنیای شگفت‌انگیز خودمان را بسازیم. این موارد هستند که برای ما حیاتی‌اند. و می‌توانند دنیای درون و بیرون ما را کنترل کنند. ویلیام گلاسر در کتاب تئوری انتخاب خودش می‌گوید: اختلال روانی از دو چیز نشات می‌گیرد. نبود مسئولیت پذیری ما در زندگی نبود واقعیت پذیری ما از شرایط بیرونی.اگر ما پذیرای مسئولیت در مورد اختیاراتی که تحت کنترل ما هستند نباشیم، دچار اختلال‌های روانی می‌شویم. و هم چنین اگر واقعیت‌هایی را که در جهان وجود دارد و تحت اختیارات ما نیستند را نپذیریم، نیز دچار اختلال‌های روانی می‌شویم. همیشه این جمله را در ذهن خودتان مرور کنید: «من چیزی را که در اختیاراتم نیست، در موردش صحبت نمی‌کنم_فکر نمی‌کنم، چرا؟ چون من عاقلم»و این جاست که باید یاد بگیریم چیزی که در اختیارات ما نیست را ول کنیم. شاید این بهترین ریسک شما باشد برای رشد و موفقیت در زندگی‌تان. با یک جمله از آقای برایان تریسی به این مقاله خاتمه می‌دهم. «سودکردن بدون ریسک، تجربه کردن بدون خطر، پاداش گرفتن بدون تلاش کردن مثل این است که بدونه متولد شدن انتظار زندگی کردن داشته باشید.»احمد افشاراحمد افشارTue, 12 May 2020 19:46:42 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/نقطهای-آرزوها-eaoqmvihtushنقطه‌ای آرزوهانقطه‌ای آرزوها«ما انسان‌ها تمایل داریم تصور کنیم آن چیزی که می‌خواهیم، بسیار بزرگ و دست نیافتنی است». اما این طرز فکر اصلاً درست نیست. وقتی تصور می‌کنیم چیزی واقعاً بزرگ است، در اصل به قانون جذب القا می‌کنیم که آرزویمان به اندازه‌ای بزرگ است که دستیابی به آن یا غیرممکن است یا زمان زیادی را می‌طلبد و همان طور هم خواهد شد. زیرا تو به هرچه فکر کنی و احساسش کنی، همان را دریافت می‌کنی. اگر تصروت این باشد که آرزویت زیادی بزرگ است، باعث بروز مشکل می‌شوی و حتی ممکن است خیلی دیر به خواسته‌ات برسی. اما برای قانون جذب بزرگی، کوچکی و یا زمان مفهومی ندارد. برای اینکه بتوانی چشم اندازی درست از خلق چیزی داشته باشی، بدون توجه به اینکه چقدر آرزویت بزرگ است، آن را به اندازه‌ی یک نقطه در نظر بیاور! ممکن است که تو خواهان خانه، اتومبیل، تعطیلات، پول، همسر‌ی ایده‌آل، شغلی رویایی یا فرزند باشی. شاید بخواهی از فرق سر تا نوک پا سالم باشی، در امتحان‌ها قبول شوی، ره دانشگاهی خاص بروی، رکوردی جهانی را بشکنی یا رئیس جمهور، هنرپیشه‌ای موفق، وکیل، نویسنده یا معلم شوی. مهم نیست که چه آرزویی داری. فکر کن که آرزویت به اندازه‌ی یک نقطه است، چون برای قدرت عشق، تمام آرزوهایت کوچک‌تر از یک نقطه است!« شک و تردید می‌توانند همانند خوره به جانمان بیافتند و به آرزوهایمان خیانت کنند و نگذارند به آنها دست یابیم. (ویلیام شکسپیر)»هر موقع احساس کردی ایمانت سست شده است، فقط نقطه‌ای را در وسط دایره‌ای بزرگ بگذار و کنار آن نقطه آرزویت را بنویس. گه‌گاه به نقطه‌ای که کشیده‌ای نگاه کن و این را بدان که آرزویت برای نیروی عشق به اندازه‌ی آن نقطه است!احمد افشاراحمد افشارSat, 09 May 2020 11:43:44 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/httpsahmadafsharir-kkzhprvpbadtچرا باید مثبت حرف بزنیم؟وقتی تو درباره‌ی مشکلات، اعم از مشکلات مالی، مشکلات در روابط، بیماری یا حتی پایین آمدنسود کسب وکارت حرف می‌زنی، درواقع داری درباره‌ی چیزی حرف می‌زنی که دوستشان نداری.وقتی در مورد خبری بد یا درباره‌ی فرد یا شرایطی که تو را ناراحت کرده حرف بزنی، باز همدرباره‌ی چیزی حرف می‌زنی که دوستش نداری. وقتی درباره‌ی روز بدی که سپری کرده‌ای، اینکه بهسرقرار دیر رسیده‌ای، در ترافیک گیر افتاده‎ای یا به اتوبوس نرسیده‌ای حرف می‌زنی بازهم درباره‌یچیزهایی حرف می‌زنی که دوست نداری. هر روز اتفاق‌های کوچکی در زندگی‌ات می‌افتد. اگر دائمدرباره‌ی چیزهایی حرف بزنی که ازآن‌ها خوشت نمی‌آید، این اتفاق‌های کوچک تبدیل به مشکلاتیبزرگتر در زندگی‌ات می‌شوند.چرا باید مثبت حرف بزنیم؟تو باید درباره‌ی اخبار خوب روز حرف بزنی. راجع به قرار ملاقاتی که به خوبی پیش رفت، حرفبزن. راجع به اینکه چقدر از اینکه خوش قول باشی لذت می‌بری حرف بزن. راجع به اینکه سلامتیبزرگترین موهبت از سوی خداوند است حرف بزن. راجع به شرایط و تعاملاتی که در طول روزداشتی و خوب پیش رفت حرف بزن. اگر می‌خواهی چیزهایی خوب در زندگی نصیبت شود بایددرباره‌ی چیزهایی حرف بزنی که به آن‌ها عشق می‌ورزی.اگر تو مثل طوطی موارد منفی را تکرار کنی و از هر آنچه خوشت نمی‌آید حرف بزنی، در واقع مثلطوطی خودت را در قفس حبس می‌کنی. هر بار که تو درباره‌ی چیزهایی که نمی‌خواهی حرف بزنی،میله‌ای دیگر به قفس اضافه می‌کنی و خودت را از تمام چیزهای خوب زندگی محروم می‌سازی.افرادی که زندگی شگفت انگیزی دارند، بیشتر درباره‌ی چیزهایی که دوست دارند حرف می‌زنند و بااین کار، به تمام نعمت‌های زندگی به طور نامحدود دسترسی پیدا می‌کنند و آن‌ها مانند پرنده‌ای که درآسمان اوج می‌گیرد، احساس رهایی و سبکبالی می‌کنند. برای اینکه بتوانی یک زندگی ایده‌آل داشتهباشی، میله‌های قفسی که زندانی‌ات کرده است را بشکن. فقط در مورد چیزهایی حرف بزن که به آن‌هاعشق می‌ورزی تا این عشق تو را رها و آزاد سازد. تا وقتی نیروی عشق وجود دارد، هیچ چیزی دراین دنیا غیر ممکن نیست. مهم نیست چه کسی هستی، مهم نیست با چه شرایطی دست به گریبانهستی، نیروی عشق می‎تواند تو را رها سازد.احمد افشاراحمد افشارTue, 05 May 2020 19:19:45 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/قانون-درخواست-کردن-qyy2shfyywjmقانون درخواست کردنشاید این سوال برای شما پیش آمده باشد که قانون درخواست کردن چیست؟اطرافیان شما منتظر هستند تا از آن‌ها درخواست کنید.بله درست متوجه شده‌اید، اگر قبول ندارید به خودتان رجوع کنیدو ببینید اگر اشخاص بیایند و از شما درخواست کاری داشته باشندآیا شما در تلاش برای برآورده کردن درخواست آن‌ها نیستید.کاری که از دست شما بربیاید حتمی برایشان انجام می‌دهید.بیاید به امروزتان  نگاهی بی اندازید، چند نفر از شما درخواست کردند.شما چه درخواست‌های را می‌توانستید جواب مثبت بدیدولی شخص و اطرافیان شما نتوانستد آن را از شما بخواهند؛و شما پیش خودتان گفته‌اید او که چیزی از من نخواست.پس همه ما یاد نگرفته‌ایم که درخواست کنیم.قبل از درخواست کردن قضاوت می‌کنیم؛ که شاید به من جواب منفی بدهد.ما از افراد نزدیک خودمان هم درخواست نمی‌کنیم؛ و فقط آن‌ها را قضاوت می‌کنم؛و می‌گوییم من می‌دانم آن به جواب من گوش نمی‌دهد.همسر من و قانون درخواست کردنهیچ‌وقت از من درخواستی نمی‌کرد؛ و من هم هر موقع از او نیازهایش را می‌پرسیم.می‌گفت که نیازی ندارد. مواقعی که بیرون می‌رفتیم می‌گفتم که به چیزی نیاز نداری می‌گفت که نه.بعد از مدتی که خودم این قانون را متوجه شدمبه این درک رسیدم که او نمی‌تواند از قانون درخواست کردن سود ببرد؛و متوجه شد که اگر درخواست‌هایش را می‌گفت جواب مثبت می‌گرفت.اگر هم شما تجربه‌ای از گذشته دارید که به شما جواب منفی داده است شما باید از قانون پی گیری استفاده کنید.پیگیری در قانون در خواست کردنقانون پی گیری می‌گوید شما نباید با یک‌بار درخواست کردن و جواب منفی شدن، به عقب بروید.ما این قانون را درفروش خیلی به آن اشاره می‌کنیم.اگر مشتریان شما امروز به شما گفتند که ما نیازی به کالا و خدمات شما نداریم.امروز را به شما گفته اند نه.ولی فردا آن شخص موقعیت بهتری و تصمیمات بهتری می‌تواند بگیرد.شاید آن موقع در شرایطی نبوده که به شما جواب مثبت بدهد.شاید آن موقع نیازی به خدمات و کالای شما نداشته ولی هیچ کس خبر از فردا ندارد.شما باید بتوانید نیاز را در آن شخص به وجود بیاورید؛و دست از درخواست کردن و پیگری کردن برندارید.قانون درخواست کردن و قانون پیگیری کردن دستی در دستان هم دارند؛ و آن دو مکمل همدیگر هستند.نمی‌توانید به‌تنهایی از آن‌ها استفاده کنید.شما باید اول درخواست بدهید و بعد پیگیری کنید تا به نتیجه مطلوب و جواب درست برسید.بله جواب درست.پیگیری به معنی مزاحم‌شدن نیست،به معنای این است که شما بتوانید جواب درست را از اشخاص که از آن‌ها درخواست کرده‌اید. بگیرید.فرض کنید شما به یکی از دوستانتان تماس گرفته‌اید و از آن درخواست پول می‌کنید؛و دوست شما می‌گوید؛ که بگذار ببینم می‌توانم برائت کاری کنم؛و شما منتظر می‌مانید که آن دوست با شما تماس بگیرد؛و مدتی که می گذرد، ذهن شما به سمت قضاوت کردن می‌رود؛و باعث می‌شود دید شما به آن شخص بد شودو برای خودتان خیال‌بافی‌های منفی کنید و دورانی را به خاطر بیاورید که من برای آن فلان کار را کرده‌امولی حالا که از او درخواست داشتم جواب درستی به من نداد.بله جواب درستی به شما نداد. چون شما نحوه درخواست کردنتان واضح نبوده.برای اینکه به این خیال‌بافی‌ها نرسید و منتظر نمانید،موقع که از کسی درخواست می‌کنید  و آن شخص از شما زمان می‌خواهد.سوال پرسیدن در قانون در خواست کردنشما باید از فن سؤال پرسیدن به جواب درست برسید.مثلاً: آن شخص از شما فرجهٔ می‌خواهد. درسته!شما باید خیلی واضح و روشن بگوید که من این پول و یا هر درخواستی که دارید را دقیقاً برای کی می‌خواهید؛و همچنین از او بخواهید که دقیقاً چه زمانی جواب صحیح را می‌دهد،و همان‌طور که با آن شخص صحبت می‌کنید، مرتب زمان دقیق را یادآوری کنید.در چنین مواقع ذهن شما می‌داند که یک‌زمان خاصی برایش تعریف‌شده؛و حسن خوب دیگری برای شما دارددوست شما یا شخصی که مخاطب درخواست شما قرارگرفته سریع به شما جواب درست را می دهدو یا اینکه طبق همان تایم پیغامی به شما می‌دهد اگر جواب منفی باشد،شما منتظر نمی‌مانید و درخواست را از شخصی دیگر می‌خواهید.در این قسمت یادتان نرود که اگر شما جواب رد شنیده‌اید.با خونسردی و آرامش بپرسید که می‌توانم دلیل جواب نه شمارا بدانم.چون خیلی وقت‌ها آنان دلیل را به ما نمی گویند و این امکان به وجود می‌آیدکه دوباره ذهن ما به سمت منفی‌ها برود و خیال‌بافی که استاد آن هستم.روش شناخت خود و اطرافیانتان با قانون در خواست کردنپدرم من همیشه می‌گوید که از افرادی که در کنار شما هستند درخواست مبلغ پولی را داشته باش.دو تا اتفاق می‌افتد:یک: اینکه شما دوستان واقعی خود را می‌شناسیدو می‌توانید به کسانی اعتماد کنید که در زمان‌های که در بحران هستید به شما کمک کنند؛و پشت شما به آن‌ها گرم می‌شود.دو: اینکه اگر درخواست شمارا نپذیرفتن بعد از آگاه شدن از دلیل متوجه می‌شویدکه نتوانسته‌اید اعتباری بین آن‌ها ایجاد کنید؛و باید فکری برای قوی کردن اعتبار خودتان کنیدو یا اینکه به دنبال کسانی بگردید که شما برای آن‌ها اعتباردارید.یک اتفاق دیگری که می‌توان در این فرمول تعریف کرد این استکه شما موقعی که  درخواست می‌کنید و جواب نه می‌شنوید،اگر شخص در آینده از شما درخواستی داشت و شما نمی دانستد که آیا آن شخص قابل‌اعتماد است و یا نه.دستش برای شما باز می‌شود و حتی امکان دارد خودش با شما قطع رابطه کند.پس در این مقاله یاد گرفتیم اگر درخواست نکنیم: آن‌ها را قضاوت می‌کنیم.درخواستی که امروز می‌کنید برای همان امروز است و فردا روز دیگری با روحیات دیگر.قضاوت نکنید درخواست کنیدچند بار برای شما پیش‌آمده است که با افرادی که برای اولین بار برخورد می‌کنید،رفتاری می‌بیند که آنها را قضاوت می‌کنید:  یا اینکه چه شخصیت خوبی دارد و یا برعکس.اما در روز دیگر چیز متفاوت از این رفتارها می بینید؛و شما یکه می‌خورید و می‌گوید آن‌طور هم که فکر می‌کردم نبود.درگذشته به ما می‌گفتند اگر می‌خواهید حسن و اخلاق واقعی شخصی را بشناسیدبا آن‌ یک مسافرت بروید؛ اما امروزه نمی‌توان این ریسک را کرد.چون خیلی برای افراد گران تمام می‌شود.و بهترین روش استفاده از قانون درخواست کردن است.حالا چرا باید از قانون درخواست کردن استفاده کنیم.اگر ما اهدافی را برای خودمان مشخص کنیم یکی از راه‌هایی که ما را می‌تواند به آن هدف برساندکمک گرفتن از دیگران است. اگر ما نیاز داریم از کسانی که قبلاً  به آن هدف رسیدند مشاوره بگیریم،باید از آن‌ها درخواست مشاوره کنیم.اگر شخصی هست که می‌تواند مسیر درست را به ما نشان بدهد باید آدرس را از آن درخواست کنیم.آیا شما از قانون درخواست کردن سود می‌برید.خیلی از افراد را دیده‌ام که وقتی به دنبال آدرس هستند،نمی‌توانند از قانون درخواست کردن استفاده کنند و کلی زمان را از دست می‌دهندو امکان دارد سر موقع به‌ قرار شأن نرسند فقط به خاطر این‌که نمی‌توانند درخواست کنند؛و آن‌هم به خاطر قضاوت‌های ذهنی که دارندو می‌گویند شاید شخص جواب درستی ندهد و یا آدرس را بلد نباشد.ما از ظاهر افراد آن‌ها را قضاوت می‌کنیم. اخمو باشد سعی می‌کنیم به سمتش نرویم.پوشش مناسب نداشته باشد از آن‌ها دوری می‌کنیم؛و جوان باشد می‌گوییم: بی‌تجربه است و پیر باشد می‌گویم حوصله ما را ندارد.خلاصه ما ظاهر را می‌بینم و همین باعث می‌شود که آن‌ها را قضاوت خوب و یا بد کنیم.با درخواست کردن می‌توانید به درون آن‌ها برویدو واقعیت را ببینید و دیگر بابت قضاوت کردنتان خودخوری نکنید.نکتهٔ که می‌توانم برای افراد فروشنده بگویم این است که مراقب باشید که مردم از روی ظاهر شما،شمارا قضاوت می‌کنند؛که از شما خرید کنند و یا نه.  یا آن فروشنده خوبی و خوش‌اخلاق است و یا اینکه بداخلاق.اگر شخصی هستید به‌ زور جواب سلام می‌دهید پس انتظار نداشته باشیدکه بتوانید در کسب‌وکارتان و حتی زندگی‌تان به موفقیت برسید؛مانند کسی نباشید که وقتی با آن‌ها روبرو می‌شویم، نگویم که او با خودش هم دعوا دارد...این موضوع برای فروشندگانی که با مردم در ارتباط مستقیم هستند وجه حیاطی دارد؛و این را بدانید اگر مشتری شما یک خاطره بد در ذهنش حک کند نمی‌شود به‌راحتی آن را delete کرد.اگر آن‌ها از تو خوششان بیاید و تو را باور کنند و به تو اطمینان کنند و به تو اعتماد کنند...بعد ممکن است از تو خرید کنند. جفری گیتومر نویسنده کتاب قرمز (رموز فروش موفق)ما از کسانی خرید می‌کنیم که از آن‌ها خوشمان بیاید.احمد افشار نویسنده کتاب کارمندان خود را دوست داشته باشید.برای فروش بیشتر از قانون درخواست کردن استفاده کنید.شما باید این توانایی را در خودتان به وجود بیاوریدکه درهرصورت بتوانید به مشتریان درخواست بدهید.برای خرید و یا حتی خرید بیشتر.مشتری که یک‌بار از شما خرید کند این را بدانیدکه اگر درفروش از مهارت‌های مشتری مداری استفاده کرده باشید خرید بعدی سریع‌تر اتفاق می‌افتد؛و شما می‌توانید درخواست بدی را برای فروش بیشتر بدهید.فقط در صورت رعایت نکاتی که گفته شد. این اتفاق می‌افتد. مشتری مداری.در غیره این صورت، مشتری خرید اول و آخرش می‌شود.در این قسمت شما خودتان می‌توانید متوجه بشویدکه اگر مشتری بنده خدا یک‌بار در دام شما افتادهو دیگربار حتی جرئت نگاه کردن به مغازه شمارا نمی‌کنددرصورتی‌که اگر کلاهش  در آن اطراف بیافتد دیگر به سراغش نمی‌آید،اینجاست که باید کمی تأمل‌ کنید و به دنبال مقصر اصلی بگردید؛و در جمع‌های همکاران و غیره نشینید از خرابی بازار بگویید از نبود مشتری.مشتری بوده آیا شما توانستید آن را راضی نگه‌دارید.آیا اجناسی را که می‌فروشید این حق را به مشتری می‌دهیدکه می‌تواند آن را در صورت مشکل و یا هر دلیل دیگر مرجوع کنیدو پول را به بدونِ هیچ دلخوری به آن‌ها پس بدهید.یا اینکه شما می‌گویید جنس ما به‌هیچ‌عنوان پس گرفته نمی‌شود.می‌خواهم یک‌چیز را به شما گوش زد کنم که هر کالایی که فروخته می‌شوداین حق را مشتری دارد که در صورت نامرغوب بودنو یا به هر دلیلی تا 24 ساعت و حتی بعضی کالاها تا 72 ساعت پس برگردانده شود.تنها دلیلی که مردم محصولی را می‌خرند و از آن رضایت ندارند و آن را برگشت نمی‌دهند،نداشتن آگاهی از این قانون است؛و متأسفانه مردم ما این را پذیرفته‌اند که هر ظلمی در حقشان شود به بی‌خیالی سر کنند؛و اگر از آن‌ها بپرسید، نمی‌دانند که چنین قانونی وجود دارد. البته خودشان مقصر هستند! چرا؟چون کمی وقت نمی‌گذارند که ببینند که ما به‌عنوان یک انسان چه حقوقی داریم؛و اجازه می‌دهیم که سودجوها از ما استفاده کنند.قانون درخواست کردن.ما حتی می‌توانیم هندوانه‌ای که دربسته است را در صورت خرابی به فروشنده پس برگردانیم.ما یک کار را انجام نمی‌دهیم.  درخواست کردن.یادم چند سال پیش که برای خرید هندوانه رفته بودم و آن را در خانه قارچ کردم،با صحنی دل‌خراش مواجه شدم، دیدم که داخل آن گندیده بود.همسرم به من گفت که برو و هندوانه را پس بده.اولش برام خیلی سخت بود و گفتم آخر میوه را کسی پس نمی گیره.ولی همسر دست‌بردار من نبود.من نه اینکه از قانون پس دادن آشنا نبودمبلکه مشکل اصلی من خجالتی بود که در من بیداد می‌کرد و خیلی هم برایم سخت بود.تا اینکه قبول کردم و آن را به فروشگاهی که خریداری کردم پس بردم.اولش آن شخص قبول نمی‌کرد ولی من پیگیر شدمچون همسرم گفت تا آن را پس ندهی حق برگشت به خانه را نداری.پس من مجبور بودم. می‌فهمید مجبور نه به خاطر این‌که فکر کنید زن‌ذلیل بودمبلکه به خاطر این بود که این اتفاق خودش یک تمرین بزرگ بودبرای اینکه بتوانم درخواست خودم را بکنم و از رفتار خجول بودن نجات پیدا کنم.خلاصه داستان را ببندم دوستان. من موفق شدم و هندوانه را پس دادم؛و با موفقیت و سربلندی به آغوش خانواده برگشتم. خدا خیلی به من رحم کرد. قبول دارید.اگر این قانون در مردم ما شکل بگیردکه هر چیزی را که می‌خواهید بگیرد و آن پولی که بابتش زحمت کشیدید،به‌شرط سالم بودن و حق برگرداندن آن کالا و یا محصول کنید،مشکلات فروش محصولات سالم حل می‌شود.بی ارزش کردن پولحالا چرا این اتفاق می‌افتد که مردم اعتراضی نمی‌کنند به فروشندگانی که کالای نامرغوب می‌فروشند.یکی از دلیل‌های که وجود دارد این است که پول را کالای بی‌ارزشی می‌دانند.وقتی شما چیزی را بی‌ارزش کنید، نگران هم نمی‌شوید که برای چیز بی‌ارزش‌تری خرجش کنید؛اما اگر به آن ارزش بدهید و پول را یکی از نعمت‌های خوب خداوند بدانیدو آن را چرک کف دست ندانید. آن را برای کالاهای باارزش خرج می‌کنید.مراقب پول خود باشید که در کجا دارید خرج می‌کنید.اگر می‌بینید که پول در دستان شما نمی‌ماند و به‌سرعت برف وباد از کف شما می‌رود،کمی تأمل‌کنید و ببیند که کجا آن را بی‌ارزش کرده‌اید.پول هم مانند خیلی از چیزها در جای قرار می‌گیرد که به آن ارزش بدهند ( دستان ثروتمندان ).شما اگر این رفتار را از ثروتمندان واقعی الگو بگیرید پول به سمت شما جذب می‌شود.یکی از راه‌هایی که می‌تواند شمارا موفق و ثروتمند کند الگو گرفتن از انسان‌های ثروتمند است.چرا ما راه ثروتمندان را پیش نمی‌گیریم؟سؤال خوبی است که شما باید به آن فکر کنید؛و من اگر بخواهم به این سؤال جواب بدهم می‌گویم که خیلی واضح و روشن استبه خاطر اینکه آدم‌های ثروتمند کارهایی را انجام می‌دهند که آدم‌های فقیر حاضر به انجام آن کارها نیستند.انسان‌های فقیر به دنبال لذت‌های آنی هستند؛ و به دنبال کارهای هستند که زحمت زیادی نداشته باشد.منظورم از زحمت زیاد این نیست که شما بگویدمن قبول ندارم انسان‌های فقیر بیشتر کار می‌کنند کارگری می‌کنند و تمام‌کارهای سخت برای آن‌هاست.بلکه منظورم استفاده نکردن از مغزشان است. فکر کردن برای آن‌ها خیلی سخت و گران است.آن‌ها یاد گرفته‌اند که به دنبال چیزهای نوع نباشندو به فرزندان خود می‌گویند که چیزهای نوع خطرناک است؛و همیشه در تلاش‌اند که در منطقه امن خود بمانند و هیچ ریسکی نکنند.حتی جرأت اینکه درخواست کنند تا حقوقشان اضافه شود. را ندارند.درخواست سمت جدید نمی‌کنند.حتی آن‌ها از خداوند هم درخواست نمی‌کنند که جایگاهشان را تغییر دهد.بلکه به همان جایگاه خود را راضی نگه‌داشته‌اند؛ و می‌گویند هرچه خواست خدا باشد همان می‌شود.دریغ از اینکه این خواسته خودشان است.وبِه این خاطر می‌ترسند که تغییر کنند که نکند جایگاه کنونی که دارند را از دست بدهند.کارگرانی که در چهارراه‌ها هستند.به نظر شما آیا خواست خداوند است که شرایط زندگی آن‌ها چنین است.آیا خداوند باکسی خصومت شخصی دارد که مشکلاتی در زندگی‌اش به وجود بیاورد.آن‌ها خود پذیرفته‌اند که در آن مکان‌ها قرار بگیرند.من خودم همیشه این سؤال را می‌پرسیدم که چرا یکی باید در اوج زندگی کندو تفریحات شاد و سالم و گرانی را تجربه کند و خانواده‌ای هم با خالی کردن باد معده پدرشان شاد باشند.بالاخره توانستم بخندانمتان. آرِ بخندید و شادباشید چون همهٔ ما این دوران را گذراندیم.بگذارید یک جک برای شما تعریف کنم و نوشته بالا به خاطر همین جک بود.تحقیقگروهی برای اینکه ببینند که تفریحات مردم در چه دسته قرار می‌گیرند عازم سؤال و پاسخ شدند.خانواده‌ها را به سه قسمت: ثروتمندان، متوسط جامعه و فقیر دسته‌بندی کردند.و رفتن سراغ بچه‌های خانواده ثروتمندان: از آن‌ها پرسیدن که شما چه تفریحاتی دارید.جواب: خب ما می رویم لواسان، شمال لب دریا، کیش و آنتالانیا و غیره....بعد از خانواده ثروتمندان رفتند به گروه دوم: و سؤال را از آن‌ها پرسیدند که شما چه تفریحاتی دارید.جواب آن‌ها این بود که ما می‌رویم شهربازی، پارک و هرچند سال یک‌بار به مشهد مقدس.گزارشگران رسیدن به خانواده سوم، بله همان نخبگان که  با خلاقیت خودشان تفریحاتی را ایجاد می‌کنند.از آن‌ها پرسیدن که تفریح شما چیست؟جواب: گفته شد که هیچی ما به شمال، کیش، پارک نمی‌رویم؛اما تفریح ما این است که پدرمان عصر که از کار می‌آید و خسته استمی‌رود دست و صورتش را می‌شوید و شلوار کردی‌اش را به پا می‌کندو در کنار پنجره می‌ نشیند و دوتا بالشت زیر یکی از پاهایش می‌گذاردو هر باری بدنش را منعطف می‌کند و بادی خارج می‌کند؛و ما از صدای آن به خنده می‌افتیم؛ و این می‌شود تفریح ما.همیشه شاد و خندان باشید چقدر خوب استکه انسان باکارهای خلاق خودش بتواند دیگران را به خنده بی اندازد؛اما دل کسی را نشکنید.این نکته را داشته باشید که مواظب باشید که برای خندیدن هم قانونی وجود دارد،قانون اینکه باهم بخندیم ولی به هم نخندیم.کلاً دور شدیم از موضوع اصلی خودمان.دیدم که این‌جوری هم خیلی خشک و بی‌روح می‌شود و خواستم خنده‌ای بر لبانتان نقاشی کنم.اگر هم باعث ناراحتی‌تان شدم به بزرگواری خودتان ببخشید.حالا از کجا متوجه بشوم که شما شاد شدید و یا ناراحت.اگر خندیدید که یک صورتک خنده و اگر هم ناراحت صورتک ناراحت را به تلگرام این شماره بفرستید:09131057833 منتظر نظرات شما دوستان هستم.همیشه هم در جواب سؤالم می‌گفتند که قرار نیست هر پنج‌انگشت یکی باشد.می‌گفتم پس چرا ما نباید آن انگشت خوشبختِ باشم. من این خدا را دوست ندارم.چرا آخربین ما این تفاوت را ایجاد کرده.ودرجواب می‌گفتند که یکی باید مهندس باشد و یکی هم باید کارگر. من که این تعاریف را قبول نداشتم؛و به خاطر همین همیشه با پدرم به خاطره رفتن به سرکار ساختمانی مخالف بودم.تا اینکه خودم انتخاب کردم که در چه زمینه‌ای می‌خواهم فعالیت کنم.خودم از قانون درخواست استفاده کردم؛ و درخواست من‌بعد از کلی پیگیری به جواب رسید.من وارد شغل آزاد شدم. شغلی که حدود 15 سال در آن فعالیت کردم.شغل من طراحی و اجرای دکوراسیون داخلی بود؛ و اینجا از قانون انتخاب استفاده کردم.والان هم دوباره از همین قانون بعد از 15 سال مسیر مربی و مشاور کسب‌وکار را انتخاب کردم.والان دیگر از خداوند شاکی نیستم.چون متوجه شدم که من می‌توانم خودم انتخاب کنم که چطور زندگی کنم،کجا باشم و در چه شغلی، خودم را محدود نکردم.من انسان هستم و انسان هم می‌تواند از انعطاف‌پذیری خودش استفاده کند؛و از منطقه امن خودش خارج شود؛و اگر امروزه به من بگویند که هرکسی را بهر کاری می‌گویم این ما هستیم که انتخاب می‌کنیم.اعتقاد، باور، ایمانبه ما همیشه می‌گفتند که شما یا باید اعتقاد داشته باشید، یا باور و یا ایمان.اگر شما ایمان داشته باشید می‌توانید به هر چیزی برسی، هر مقام و ثروتی و هر موفقیتی.اینجا یک سؤال برای من پیش می‌آید که پس این‌همه که ادعا می‌کنند که ایمان قوی دارند،پس چرا 97 درصد مردمی که ایمان، باور، اعتقاددارند نتوانسته‌اندبه درجه واقعی که انسان است برسند. درجهٔ که خداوند آن را برای ما انتخاب کرد. اشرف مخلوقات.یکم به این موضوع فکر کنید، ما اشرف مخلوقات هستیمیا آن سگی که در خانه انسان در ناز و نعمت و فراوانی زندگی می‌کند.ما یک حقیقتی را گم‌کرده‌ایم؛ که ما اشرف مخلوقات هستیم؛و باید با انتخاب‌های که می‌کنیم در ناز و نعمت زندگی کنیم. بله ما نباید فقیر باشیم.اشرف مخلوقات ثروتمند و شاداب است. ما انسان هستیم نه وسیله ای برای حمل نقل.اگر شما به‌جای اینکه بیل تان کار کند از مغزتان کار بکشید شما هم می‌توانید به آنچه درواقع هستید برسید.مغز ما می‌تواند اختراعاتی کند که نیازی به نیروی انسانی نباشد. ما باید متفکر باشیم.همچنین که اگر به اطراف نگاه کنیم فنّاوری حرف من را ثابت می‌کند.البته شما می‌توانید این قسمت را قبول نکنید و نظر شما هم قابل‌احترام است.بستگی به درک ما از دنیا است.شناختاگر ما شناخت کافی از جهان و خداوند و خودمان داشته باشیم می‌توانیم،بگوییم این سه محل را گذراندیم وبه مرحله آخر رسیدهایم؛ یعنی شناخت.(اعتقاد+باور+ایمان= شناخت) شما در مرحله آگاهی می توانید به شناخت برسید،شناخت از تجربه، اطلاعات و درک شما می‌آید. درکی که دنیا را چگونه می‌بینید.آیا دنیا، دنیای فانی است و یا اینکه دنیای تجربه و رسیدن به تکامل.دنیا بی‌هدف ساخته نشده که بخواهد همین‌جوری و بی جهت ویران شود.دنیا طبق نظم خاصی آفریده‌شده است.اگر ما به مرحله شناخت برسیم می‌توانیم دنیایمان را جای بهتری برای زندگی کردن کنیم؛و به دنبال صلح و آرامش هستیم. در غیره این صورت ما جنگجو ستیز می‌شویم؛و این جمله را در ذهنمان جاری می‌کنیمکه من ایمان‌دارم که پیروزی از آن‌من است درصورتی‌که اگر شناخت داشته باشید،می‌گویید پیروزی و آزادی برای همهٔ جهان است.شناخت شمارا از جنگ دور می‌کند کسی که خود و خدای خود را بشناسدهمیشه به دنبال دادن درخواست صلح است.خواندن مقاله>>> صبحانه ای به مغزتان را به شما پیشنهاد می کنم https://www.ahmadafshar.ir/%d8%b9%d8%a8%d8%a7%d8%b1%d8%a7%d8%aa-%d8%aa%d8%a7%da%a9%db%8c%d8%af%db%8c/ https://www.ahmadafshar.ir/%d8%b7%d8%b1%d8%ad-%d8%b0%d9%87%d9%86%db%8c-%da%86%db%8c%d8%b3%d8%aa%d8%9f/احمد افشاراحمد افشارTue, 06 Aug 2019 18:01:11 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/wwwahmadafsharir-r2ogzvmoprr0سوال های که زندگی شما را تغییر خواهد داد.سوال های که زندگی شما را تغییر خواهد داد.زندگی کنونی شما محصول انتخاب هایی است که درگذشته کرده اید و آنچه اکنون انتخاب خواهید کرد، فردای شما را خواهد ساخت. از سوال ها برای روشن کردن طرح ذهنی تان و آماده کردن ذهنتان برای ایجاد یک طرح ذهنی جدید استفاده کنید:سوال اول : کدام بخش از زندگی تان است که می توانید هم اکنون بابتش شکرگزار باشید؟میزان شادی و رضایتی که در زندگی حس می کنید می تواند تا میزان زیادی به این بستگی داشته باشد که بتوانید از داشته های خود در زندگی رضایت داشته باشید و آگاهانه بابتشان خدا را شکر کنید. بگذارید این موضوع را روشن تر بیان کنم، هر کدام از ما در ذهن خود دو صفحه مجزا داریم که در یکی آنچه در زندگی داریم و به ما احساس ناخوشایند می بخشد نوشته شده است و در دیگری تمام داسته های ما قرار دارد که در زندگی از آن ها لذت می بریم و احساس خوبی به ما می دهند. بسیاری از مردم فقط به صفحه ای توجه می کنند که آن ها را ناخرسند می کند و مدام در مورد آن ها شکایت می کنند و در پاسخ دیگران می گویند، من اصلاً آدم منفی نیستم، فقط واقع بین هستم ودارم از واقعیت ها حرف می زنم. اما چه خواهد شد اگر در 90 تا 95% موارد به جای اینکه فقط به چیزهایی که در بخش منفی ذهنمان نوشته شده است توجه کنیم، دیگران را در مورد مشکلات زندگی خود سرزنش کنیم و فقط بدی ها و مشکلات را ببنیم، به صفحه مثبت ذهن خود نگاه کنیم و به تمام آن چسزهایی توجه کنیم که هم اکنون در اختیار داریم و می توانیم از آن ها برای شاد بودن و خوب زندگی کردن استفاده کنیم؟ در هر دو حالت ما واقع بین هستیم و واقعیت ها را بیان می کنیم. اما در اولین حالت فقط حال بد پیدا می کنیم که ما را از تلاش کردن باز می دارد و در دومین حالت می توانیم انرژی مضاعفی برای تلاش داشته باشیم، بنابراین توصیه می کنم به این موضوع چند دقیقه اختصاص دهید تا دریابید در زندگی تان چه چیزهایی هست که می توانید بابتشان شکر گزار باشید و آن ها را بنویسید...........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................سوال دوم: چه بخش هایی از زندگی تان هست که دوست دارید در 30 روز آینده تغییر کند؟اگر فردا صبح از خواب بیدار شوید و ببینید زندگی تان به شکل معجزه آسایی تغییر کرده است، چه بخش هایی از زندگی تان دگرگون شده اند؟ آیا شاد تر هستید؟ سالم تر؟ ثروتمندتر؟ متناسب تر؟ موفق تر؟ پر انرژی تر؟ کدام یک از مشکلات شما حل شده اند؟ به کدام یک از اهداف و آرزوهایتان رسیده اید؟ خبر خوب اینکه شما می توانید به این آرزوها برسید، پس آنها را بنویسید:..........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................سوال سوم: کدام موانع هستند که شما را از رسیدن به اهدافتان و بهترین شکل زندگی که در تصورتان دارید باز می دارند؟ در بیشتر موارد این ترس های ماست ( ترس هایی که در زیر سطح ظاهری تفکرات ما قرار دارند و حتی در بیشتر موارد ترجیح می دهیم به آنها فکرهم نکینم) که ما را از رسیدن به آرزوهایمان و بهترین نوع زندگی که می خواهیم داشته باشیم، باز می دارند. بیشتر ترجیح می دهیم بین این ترسها فکر نکنیم: ( برای هرکسی دشوار است به چیزهایی فکر کند که از آنها می ترسد )، اما بسیار مهم است بتوانیم بر ترس های خود غلبه کنیم. احتمالاً شما هم شنیده اید که می گویند: هیچ چیز ترسناک تر از ترس نیست!. یا اینکه ( کافی است به چشم های ترس چشم بدوزید تا از شما بترسد!) این گفته ها حقیقت دارند. بیشتر ترسها فقط به این دلیل وجود دارند که برای ما ناشناخته اند. و هر زمان که جرأت کنید آنها را بررسی کنید، در خواهید یافت که چیزی برای ترسیدن وجود ندارد. بزرگترین ترسهای ما چیزهایی هستند که معمولاً هرگز به وقوع نخواهند پیوست. اکنون با خود رو راست باشید، جرأت کنید درونی تر و عمیق تر به ترس های خود نگاه کنید، به آنها نزدیک شوید و تمام ترس هایی را بنویسید که شما را از پیشرفت باز می دارند. .........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................سوال چهارم: کدام باورها هستند که به آن ها نیاز دارید تا بتوانید زندگی خود را متحول کنید و به بهترین شکل تغییرشان دهید؟ باورها مهم ترین، موثرترین و سازنده ترین قدرت د رجهان هستند. هر قسمتی از زندگی ما را، چه خوب چه بد، باورهای ما ساخته اند. اگر به راستی باور داشته باشید که توانایی رسیدن به آرزوهای تان را دارید، هیچ چیز در این دنیا نمی تواند مانع پیروزی شما شود. از سوی دیگر، اگر باورداشته باشید که موفقیت سهم شما نیست و دیگران برای موفقیت توانایی هایی دارند که شما فاقد آنها هستید، امکان ندارد به پیروزی برسید. و با دیدن اولین مانع از ادامه راه باز خواهید ماند. اگر خود را سزاوار توجع و علاقه بدانید، آن را دریافت خواهید کرد؛ اما اگر چنین نباشد، در تمام عمر از تجربۀ عشق واقعی محروم خواهید ماند. اگر باور داشته باشید که مردم دنیا خوب هستند، بی تردید افرادی خوب را در مسیر خود خواهید یافت و اگر انسانها را بد بدانید، از دیگران لطمات زیادی خواهید خورد. ناپلئون هیل، نویسنده کتاب مشهور بیاندیشید و ثروتمند شوید، گفته است: هرآنچه ذهن بتواند تصور کند، دست یافتنی است. و این سخن حقیقت دارد، بنابراین لازم است باورهایی در خود به وجود آورید یا تقویت کنید که به شما کمک کنند آن زندگی را برای خود بسازید که آرزو دارید. باورهایی را بنویسید که برای رسیدن به اهدافتان لازم دارید.............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................سوال پنجم: برای رسیدن به آرزوهایتان باید چه کارهایی بکنید؟ بسیار مهم است که بدانید چه کارهایی برای رسیدن به آرزوهایتان اهمیت دارند وباید خود را به انجام آنها متعهد کنید. این رمز موفقیت شماست، امروز همان روزی است که باید به سوی اهداف خود حرکت کنید، ازاین رو اهمیت دارد که بدانید چه کارهایی را باید انجام دهید وبه انجامشان هم متعهد باقی بمانید. اینکارها را بنویسید:.........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................سوال های که زندگی شما را تغییر خواهد داد.احمد افشاراحمد افشارTue, 30 Jul 2019 19:47:34 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/صفرتا-صد-مسیر-موفقیت-qggefjh6q0fgشما چگونه صفرتا صد مسیر موفقیت را شناسایی می کنید؟جایگاهی که در آن هستید،نتیجۀ کارهایی است که کرده اید.تعریف شما از موفقیت چیست؟ موفقیت برای هرکس می تواند یک تعریفی داشته باشد،به قول دوست عزیزم آقای حسین سرخیان مدرس سخنرانی و فن بیان: کسی که امروزش نسبت به دیروز تغییر کرده باشد یک موفقیت کسب کرده است. پس می شود این طوری بیان کرد که موفقیت یعنی تغییر دادن شرایطی که در آن هستید. شرایطی که زندگی شما را رشد می دهد و شما می توانید از چالش های که در زندگی تان وجود دارد سربلند بیرون بیایید. اما موفقیت از نظر من: ساختن ارتباط با افراد جامعه و خانواده. اگر شما نتوانید در بین خانواده خودتان ارتباط قوی بسازید پس نمی توانید به یک انسان موفق و ثروتمند تبدیل بشوید. شما اگر انسان موفقی را ببینید، یکی از حسن هایشان داشتن ارتباط قوی با دیگران است و تمام تلاش خودش را می کند تا بتواند به دیگران کمک کند تا آنها هم طعم موفقیت را بچشند. برای ایجاد ارتباط با دوستان و خانواده مهمترین کاری که شما باید انجام دهید، حسن جوی از آنها است. حسن جویی کردن باعث می شود که اطرافیان شما این حس را داشته باشند که شخصی هست که زحمات و کارهای آنها را نادیده نمی گیرد و کاری که شما با آنها می کنید خوب کردن حال خودشان با خودشان است. یعنی این که از خودشان رضایت کامل دارند. و این کمک می کند تا عزت نفس و اعتماد به نفس شان بالاتر برود. یک کودک را در نظر بگیرید: او استاد به وجود آوردن ارتباط موثر است. با تمام وجودش به شما می آموزد که من ارزش محبت دادن را دارم. و شما ناخواسته به آن جواب دوستت دارم  را می دهید. چهارچوب زندگی ( صفرتا صد مسیر موفقیت.)برای رسیدن به موفقیت در زندگی و کسب و کار شما نیاز دارید که طبق یک چهارچوبی حرکت کنید که شما خودتان قوانین آن را در نظر گرفته اید. اگر خوب به این موضوع نگاه کنید می بینید که همین الان هم شمازندگیتان چهارچوب دارد، چهارچوب شما می تواندشما را به موفقیت و یا شکست برساند. اگر در چهار چوب شما افراد که در آن قرار دارند از قوانین شما رضایت ندارند، پس شما دارید به تردیج آنها را از چهارچوب زندگیتان بیرون می کنید. و خودتان هم نمی فهمید که چرا این اتفاق می افتد. و همیشه طلب کارانه دیگران را مقصر می کنید. و این کار باعث طرد شدن افراد از شما می شوند. موفقیت در زندگی یعنی ساختن چهارچوبی که اطرافیان شما آن ستون ها را محک کرده اند. مواظب چهار چوب زندگیتان باشید. حسن جویی کردن شما را تبدیل به یک انسان موفق می کند. دوستان عزیز بایت خواندن این مقاله ممونم و آرزوی بهترین ها را برای شما دارم. اگر شما نبودید من هم نمی توانستم این متن را بنویسم. پس شما باارزش ترین هدیه ای هستید که خداوند به من داده است. اکنون در تلاش باشید که جایگاهی که به طرفش می روید جای بهتری باشد. که به طور کامل براساس انتخابهای درست تان باشد. بیاید یک قول به خودتان بدهید:بگوید از همین امروز ........................(اسم خودتان را در جای خالی بگذارید) انتخاب های بهتری خواهم کرد. همیشه این نکته را در نظر بگیرید اگر اطرافیان شما نبودند قطعاً شما هم نبودید. شما یک انسان موفق هستید و حرفه ای رفتار کنید. حسن جویی کنید. کارگاه آموزشی:  صفرتا صد مسیر موفقیت.در این دوره شما با روش‌های آشنا می‌شوید که تمام افراد موفق و ثروتمند جهان از آن بهره می‌برند. اگر واقعاً طالب رسیدن به موفقیت و ثروت هستید می‌توانید در این کارگاه 4 ساعته شرکت کنید .ما تضمین برگشت وجه را برای شما قرار داده ایم درصورتی که آموزش برای شما کاربردی نباشد شما می‌توانید کل مبلغ پرداختی را دریافت کنید. منتظر حضور سبزتان هستم. برای اطلاع بیشتر ارسال عدد 5 به شماره 09359285279 تاریخ برگذاری جمعه 1398/5/11 ساعت 15 تا 19 می‌باشد. https://www.ahmadafshar.ir/%d8%b1%d8%a7%d9%87%da%a9%d8%a7%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d9%be%d8%b3-%d8%a7%d9%86%d8%af%d8%a7%d8%b2-%da%a9%d8%b1%d8%af%d9%86-%d9%be%d9%88%d9%84-%d9%88-%d8%a8%d9%87-%d8%af/ احمد افشاراحمد افشارTue, 30 Jul 2019 12:11:23 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/wwwahmadafsharir-fqxrhmar3bndبی تردید اگر فقط یک انتخاب ساده می توانست ما را ثروتمند کند، اکنون همه ثروتمند بودند. اما ما ثروتمند نیستیم. حتی به آن نزدیک هم نیستیم و به این دلیل است که با اینکه انتخاب ثروت قدمی اساسی برای رسیدن به ثروت است. اما به تنهایی کافی نیست. برای ثروتمند شدن لازم است همۀ قدم ها را بردارید. روی سخن من با افرادی است که در تلاش هستند به ثروت دست یابند و شرایط مالی خود را تغییر دهند. این افراد دلایل زیادی برای به دست نیاوردن ثروت دارند:· من می خواهم ثروتمند شوم، اما نمی دانم چطور باید این کار را بکنم.· من مثل دیوانه ها کار می کنم، اما به دارایی هایم چیزی اضافه نمی شود. · برخی افراد استعداد پول دار شدن دارند، اما من ندارم.گمان می کنم بعضی از این سخنان برای شما هم آشنا باشد، این طور نیست؟ اشکالی ندارد، این چالش های مهمی در راه به دست آوردن ثروت هستند و شما در این مورد تنها نیستید.پاسخ من به این افراد همیشه یک چیز است:به صدف جدید خوش آمدید! این جمله شرح می دهد که برخی افراد ثروت را انتخاب کرده اند. اما ثروتمند نمی شوند. این نکته بیان می کند که چرا برخی فقط میزان درآمد اندکی دارند و چرا سخت کار کردن به ندرت به کسب ثروت منتهی می شود. طبیعی است که اکنون همه می خواهند بدانند منظور از صدف چیست.برای اینکه منظور من را درک کنید لازم است ابتدا کمی با خرچنگ ها آشنا شویم!خرچنگ ها و مولتی میلیونرهاشاید شما نیز خرچنگ های زاهد را بشناسید. این نوع خرچنگ درست مانند انواع دیگر خرچنگ و میگو خوراکی است . خرچنگ زاهد توانایی زندگی کردن در خشکی را هم دارد و می تواند هوای مرطوب را تنفس کند. خرچنگ زاهد برخلاف انواع دیگر خرچنگ ها، به دور بدن خود یک پوستۀ سخت ندارند. این نوع خرچنگ مانند سایر خرچنگ ها یک اسکلت خارجی دارند. اما این اسکلت برخلاف اسکلت سایر گونه ها بسیار نرم است، از این رو به راحتی شکار و خورده می شوند. خرچنگ های زاهد برای اینکه بتوانند بیشتر عمر کنند و به راحتی شکار نشوند از صدف موجودات دیگر استفاده می کنند. شما می توانید خرچنگ های زاهد را در ساحل ببینید که با صدف های رنگارنگ و در اشکال مختلف حرکت می کنند، زیرا هیچ کدام از آن صدف ها متعلق به خودشان نیست و به موجود دیگری تعلق دارد. خرچنگ های زاهد زمانی که رشد می کنند و بزرگ می شوند باید دنبال صدفی بزرگتر برای خود باشند، صدفی که بتواند سلامتی آن ها را تضمین کند و در آن راحت باشند. جالب اینجاست که این خرچنگ ها در انتخاب و تغییر صدف خود مانند هم رفتار نمی کنند. بعضی به سختی می توانند صدف خود را تغییر دهند، بعضی به ندرت حتی صدف خود را عوض می کنند و عده ای هم بسته به شرایط خود، مدام صدفی را انتخاب و برای تمام عمر از آن استفاده می کنند. رفتار های انسان های بی تفاوت به این خرچنگ ها بی شباهت نیست. انسانها نیز صدف های مختلفی برای طرح های ذهنی خود انتخاب می کنند. عادت و رفتارهای آن ها درست مانند این صدف هاست که با رشدشان باید عوض شوند و بزرگتر شوند. زمانی که جوان هستیم تغییر دادن صدف ها هم زمان با رشدمان، هم فیزیکی و هم ذهنی، بسیار هیجان انگیز است و دوست داریم مدام این کار را انجام دهیم.اما تغییر طرح ذهنی ما به تدریج و با ورود به دورۀ بزرگ سالی سخت تر و سخت تر می شود. بزرگتر که می شویم عادت می کنیم هر روز یک سری از کارها را انجام دهیم، کارهایی که والدین و اطرافیان ما هم همان ها را انجام می دهند. ما یک روش ثابت برای زندگی می یابیم، نحوۀ تفکر و رفتارمان ثابت می شود و بدتر از همه اینکه باور می کنیم افکار و رفتار ما باید برای تمام عمر به همین شکل باقی بمانند. ما نیز درست مانند خرچنگ های زاهد صدفی برای افکار و باورهای مان پیدا می کنیم که مال ما نیستند، اما از آن استفاده می کنیم و اصرار داریم به همان شکل فکر رفتار کنیم. اصرار بر داشتن نحوه تفکر خاص، همه چیز را در زندگی ما شکل می دهد. از شغلمان گرفته تا اینکه برای تعطیلات به کجا سفر کنیم. صدف فکری ما به ویژه بر میزان ثروتی اثر زیاد دارد که به دست می آوریم. در صدف تو چه چیزهایی وجود دارددر صدف ذهنی هر کدام از ما می توان باورها، تجربه ها، افکار، مهارت ها و رویدادهایی را یافت که در دنیای واقعی شکل گرفته اند. این صدف دیدنی نیست. اما شما می توانید اثرش را در تمام ابعاد زندگی فیزیکی خود مشاهده کنید. بدون تردید صدفی که اکنون دارید کاملاً متناسب با شماست. شما درون آن رشد کرده اید و از این رو برای تان راحت و آشناست. هرچه در زندگی شما رخ می دهد متناسب با شکل صدفی است که انتخاب کرده اید. خانه ای که اکنون در آن زندگی می کنید، دوستانتان، شغلی که دارید، خودرویی که سوار می شوید، همه در نتیجه محتویات درون صدف انتخابی شما، باورها، افکار، رفتار و انتخاب هایی که در گذشته کرداه اید است. هر انتخاب شما در زندگی باید از از این صدف عبور کند و شما با باورها و تجربیاتی که در گذشته داشته اید آن را بسنجید، برگزینید تا بتوانید رفتار مبتنی بر آن را بروز دهید، چیزی که می تواند زندگی شما را بهتر یا بدتر کند.میزان درآمدتان، مقدار دارایی ها یا پس اندازتان در حساب بانکی مانند همه چیز زندگی تان همان چیزی است که صدف ذهنی تان تعیین کرده است و اگر از آن ناراضی هستید و می خواهید ثروت بیشتری داشته باشید، لازم است صدف ذهنی خود را تغیی دهید. خرچنگ های زاهد زمانی که رشد و احساس می کنند که صدفشان برای شان تنگ شده است، آن را رها می کنند و صدفی جدید برای خود می یابند. اما این کار خطرناک است، زیرا یک نرم تن که صدفی به دور خود ندارد لازم است پوستۀ سفت تر خود را ترک کند و این می تواند برایش خطرناک باشد. البته که این کار خطری بزرگ است. اما برای خرچنگ زاهد بیرون نیامدن و نداشتن خانه ای که به اندازۀ خودش باشد، خطری بزرگ تر محسوب می شود. درست مانند خرچنگ زاهد، شما به همان اندازه ای رشد می کنید که صدف ذهنی تان به شما اجازه می دهد. تا زمانی که خرچنگ زاهد صدف خود را ترک نکند، به همان اندازه پیشین خود باقی خواهد ماند و هیچ تغییر نخواهد کرد. همین اتفاق می تواند برای شما هم رخ دهد. تمام محدودیت های شما به دلیل تنگ بودن صدف ذهنی شماست و با اینکه می تواند خطرناک باشد اما اگر نتایج بزرگ تری می خواهید باید صدفی بزرگتر برای خود انتخاب کنید. اگر می خواهید زندگی متفاوتی با اکنون داشته باشید، باید باورهای متفاوت داشته باشید، افکار تازه بیابید و بر همین اساس رفتاری دیگری پیدا کنید. اگر با همین باورهای محدود کننده ای که در صدف تنگ ذهنتان گنجانده اید زندگی کنید، همان نتایجی را به دست خواهید آورد که پیش از این نیز بدان دست یافته اید. درست مانند خرچنگ زاهد، برای اینکه صدفی بزرگتر بیابید باید وارد عمل شوید. صدفی بزرگتر برای خود بسازیدشما هرگز نمی توانید از صدف خود فرار کنید. هر چیزی در زندگی شما از درون این صدف عبور می کند. سپس در دنیای واقعی شکل می گیرد، زیرا شما دنیا را از پشت لنز باورها و افکارتان می بینید وتمام اعمالتان نیز باید از این فیلتر عبور کنند تا به ثمر بنشینند. در حقیقت می توان گفت که در بیشتر موارد مغز شما فریبتان می دهد و شما نمی توانید حقیقت را ببینید، بلکه همان چیزی را خواهید دید که مغزتان براساس باورهای تان به شما نشان می دهد. اما کاری که می توانید انجام دهید این است که صدف خود را بزرگتر کنید و این کار را می توانید به دو روش انجام دهید. اول اینکه از تعصبات خود آگاه شوید، به خصوص آن هایی که با درآمد و کسب ثروت در ارتباط هستند. تعصبات شما هستند که قضاوت ها و تفکرات شما را در مورد پول می سازند و موجب خواهند شد رفتاری مشخص را در ارتباط با کسب ثروت در پیش بگیرید. تعصبات نقاط کور در مغزتان هستند. این نقاط کور موجب خواهند شد شما نتوانید حقیقت را به روشنی ببینید و آنچه که خواهید دید همانی خواهد بود که تصور و زاییدۀ مغز شماست نه آنی که به راستی وجود دارد. راه دوم برای بزرگ کردن صدف فکری تان این است که یک زندگی متفاوت برای خودتان تصور کنید، یک زندگی که در آن رفاه بیشتری دارید، ثروت بیشتری به دست می آورید و به آن چیزهایی که می خواهید دست می یابید. زندگی که در آن فراوانی جریان دارد، زندگی که در آن صدف فکری خود را عوض کرده اید . صدفی جدید را در اختیار گرفته اید. تعصباتی را بشناسید که طرح ذهنی مالی شما را شکل می دهندبه نظر من یکی از مهمترین کشف های بشر در طول تاریخ این بوده است که انسان ها دنیا را به همان صورتی که به راستی هست نمی بینند و هر کدام در واقع دنیا را ب گونه ای می بینند که مغزشان تصور می کند و به آن ها نشان می دهد، از این رو دنیا برای هریک از انسان ها شکلی منحصر به فرد دارد. می دانم که کمی غریب به نظر می رسد، اما حقیقت دارد و علم نیز آن را ثابت کرده است. هرچیزی که شما می دانید و باور دارید مغزتان آفریده است. این حقیقتی است که علم عصب شناسی آن را به اثبات رسانده است. رنگ قرمز در مغز شما معنای خاص خود را دارد و باور و احساس خاص خود را در شما به وجود خواهد آورد، احساس یا باورهایی که می تواند با افراد دیگر تفاوت داشته باشد، زیرا آن ها در مورد رنگ قرمز تجربه ای متفاوت از شما داشته اند. تعصبات ما فیلتر های مغز ما هستند و ما جهان را از طریق آن ها می شناسیم نه براساس آنچه به راستی هست، زیرا فیلتر ها می توانند حقایق را برای ما دگرگون کنند. ما تمام حقایق جهان را از طریق این فیلتر ها دگرگون و خاص خود می بینیم و این می تواند ما را به گمراهی بکشاند و باورهایی را در ما تقویت کند که حقیقت ندارند، این حقیقت به ویژه در مورد کسب ثروت بسیار صادق است. در مورد خودتان احساس بدی نداشته باشید، همۀ انسان ها بدون استثنا تعصبات خود را دارند. برای اینکه تعصبات خود را بشناسید لازم است محدودیت هایی را مشخص دهید که شما را از دست یافتن به آن چیزهایی که آرزو دارید باز می دارند. تعصبات زیادی در ذهن همه ماهست، اما ما در اینجا چهار تعصب را معرفی می کنیم که در دنیای ثروت بیش از همه رایج هستند. تنفر از فقدانطرح ذهنی همۀ ما به گونه ای است که از فقدان و از دست دادن نفرت داریم. هیچ کس نمی خواهد چیزهایی را از دست بدهد که دارد. اما مشکل اینجاست که بیشتر مردم بیش از اینکه به دست آوردن را دوست داشته باشند، از فقدان و از دست دادن نفرت دارند. به دست آوردن صد میلیون تومان حس خوشایندی است. اما از دست دادن صد میلیون تومان حسی بسیار ناخوشایند به وجود می آورد. در زمانی که درمورد پول حرف می زنیم، این حس موجب می شود به تمام دارایی اندک خود بچسبیم و از تر س اینکه آن را از دست ندهیم کاری نکنیم. ایجاد ثروت همیشه مستلزم پذیرفتن خطر است. اگر شما بیش از اندازه از اینکه دارایی تان را در خطر قرار دهید بترسید، هرگز چیزی به دست نخواهید آورد. ترس از سرمایه گذاری این ترس نیز به احساس ترس برای از دست دادن مرتبط است. بی تردید اگر بخواهید ثروت بیشتری داشته باشید یا سرمایه گذاری بیشتری کنید، به دلیل اینکه لازم است مقداری از سرمایه خود را هزینه کنید، از این کار سرباز می زنید. اگر چنین احساسی داشته باشید، همیشه قربانی این ترس خود خواهید بود و ثروت بیشتری به دست نخواهید آورد. به یاد داشته باشید که چنین مبلغی را چه برای سرمایه گذاری هزینه کنید چه نکنید، این پول از دست تان بیرون خواهد رفت و اگر سرمایه گذاری نکرده باشید، آن را از دست داده اید. مقاومت در برابر تغییراغلب ما از تغییر می ترسیم و این همان چیزی است که در میان خرچنگ های زاهد هم دیده می شود. بسیاری از خرچنگ ها یک صدف را برای خود انتخاب می کنند و تا پایان عمرشان آن را تغییر نمی دهند، زیرا در آن احساس امنیت می کنند. زندگی ما، هر شکلی که داشته باشد، حتی اگر از بسیاری از جهات آن را دوست نداشته باشیم، برای ما راحت است، زیرا آشناست و ما نیازی برای رویارویی با چالش ها در آن نداریم. تغییر برای همه انسانها دشوار است و در برابر آن مقاومت می کنند. اما اگر می خواهید زندگی بهتری داشته باشید باید بتوانید تغییر را بپذیرید. لذت در لحظه اگر همین الان دوست دارید یک گالن بستنی بخورید و فردا برای سلامتی و تناسب اندامتان نگران هستید، شما فقط به لذت در همان لحظه اهمیت می دهید. بیشتر افراد ترجیح می دهند درهمان لحظه ای که قرار دارند لذت کمی ببرند تا اینکه صبر کنند و در آینده از لذتی بسیار بزرگتر بهره مند شوند. این مشکل خود را در مسائل مالی بسیار بیشتر نشان می دهد، زیرا در موضوعات مالی و سرمایه گذاری، نتیجۀ آنی و سریع معنا ندارد و شما فقط زمانی می توانید از سود زیاد بهره مند شوید که بتوانید لذت آنی ناشی از خرج کردن را به منافع آتی در سرمایه گذاری ترجیح دهید. اثر کبک همه ما این اثر را به خوبی می شناسیم، سر فرو بردن در برف هنگام خطر و تمایل به نادیده گرفتن واقعیت ها! اگر شما هم زندگی خود را رها کرده اید به این امید که در آینده وضعیت بهتر می شود، شما از این دسته افراد هستید. دوستان عزیرم سلام. امیدوارم که از خواندن این مقاله نهایت بهره را برده باشید. اما نکته ای است که به شما می خواهم بگویم، اول که یک الی دو بار دیگر این متن را بخوانید که در ذهن شما جای بگیرد و دوم اینکه اگر شما اقدام نکنید هزار بار هم که این مطالب را بخوانید کاربردی ندارد. اگر برایتان سوالی پیش آمده ممنون می شوم که ترس هایتان را کنار بگذارید و از من بپرسید. شماره تماس 09131057833 و یک خبره دیگه برای دوستانی که ساکن اصفهان هستند. در روز جمعه 11/5/1398 کارگاه آموزشی صفر تا صد موفقیت برگزار می شود از دوستانی که تمایل دارند می توانند در این کلاس شرکت کنند. مبلغ سرمایه گذاری 49 تومان است. برای اطلاع بیشتر ارسال عدد 8 به شماره 09359285279پیروز و پایدار باشید.احمد افشاراحمد افشارSun, 28 Jul 2019 15:07:56 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/چرا-می-خواهید-ثروتمند-شوید-yv7xni2rltp5بسیاری از مردم می گویند: ثروت ریشۀ همۀ بدی هاست!آنها اشتباه می کنندیا دست کم این حرف را درست بیان نمی کنند. آنچه اهمیت دارد این است که: عشق ورزیدن به پول و حریص بودن ریشه همه بدی هاست.اگر شما فقط پول را دوست داشته باشید، فقط دوست دارید پول بیشتری داشته باشید. اگر فقط بخواهی ثروتمند باشید، ثروت شما نه به درد خودتان خواهد خورد و نه به نفع دیگران خواهد بود.پول تنها پلی است که شما را به چیزهایی پیوند می دهد که دوست دارید و به نفع شما، خانواده یا جامعه تان هستند. در واقع آنچه شما در آرزویش هستید همین پل ها هستند. پل هایی که شما را به رابطه های عمیق تر و دوست داشتنی تر، سلامتی بیشتر و خدمات بهتر به جامعه متصل می کنند.هیچ راهی سریع تر از این این برای رفتن به ناکجا آباد وجود ندارد که بی هدف دنبال پول برویم.من هرگز درپی پول نبوده ام. من همیشه دوست داشتم پول داشته باشم، اما بیشتر از این که تعداد اسکناس هایی که دارم برایم اهمیت داشته باشند، پیروز شدن در چالش هایی که دشته‌ام برایم خوشایند بوده اند.چیزی شبیه صعود به قله اورست. بخشی از کسب ثروت به این دلیل رضایت بخش و مهیج است که شما باید از چالش های گوناگون عبور و رشد کنید و چیزی را به دست آورید که برای آن زحمت کشیده اید، صبح ها زودتر از همه از خواب برخاسته اید و کارهای زیادی را سر و سامان داده اید.پول ابزار است نه هدف!آیا میتوان با پول به شادی رسید؟ قلعاً! شادی یعنی اینکه بتوانید یک زندگی عالی داشته باشید وبا تمام وجود وسلامت زندگی کنید. بخشی از این زندگی رفاه مادی است. بی تردید پول همه چیز نیست، اما من اعتقاد دارم زندگی همراه با رفاه ماده می تواند به مراتب با معناتر و مفید تر از زندگی ای باشد که در آن رفاه مادی وجود ندارد.اینکه چرا افرادی که ثروتمند هستند مشکلات زیادی را در زندگی خود تجربه می کنند به این دلیل است که افراد به راحتی اهداف خود را فراموش می کنند. از یاد بردن اولین چیزهایی که موجب می‌شود شما اشتیاق داشتن یک زندگی بهتر را داشته باشید و بر اساس آن حرکت کنید، می تواند خیلی زود از یاد برود. به همین دلیل است شما برای رسیدن به هدف نیازمند اشتیاق و انگیزه هستید و برای رسیدن به اهدافتان باید چهارچوبی را نیز معین کنید.نگران نباشید، این چهارچوب در کارگاهی که در روز 1398/5/11 برگزار می شود برای شما توضیح داده خواهد شد در این چارچوب، شما نه مسیر را گم خواهید کرد و نه انگیزه‌های خود را فراموش خواهید کرد. https://www.ahmadafshar.ir/%d8%b4%d9%87%d8%b1%d8%aa/ https://www.ahmadafshar.ir/%d9%87%d8%af%d9%81-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%b7%d8%a7%d9%84%d8%b9%d9%87-%da%86%d8%b3%db%8c%d8%aa%d8%9f/احمد افشاراحمد افشارSun, 28 Jul 2019 09:29:22 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/به-چه-می-اندیشم-که-سد-رسیدن-من-به-ثروت-می-شود-wmavatncbhj6سلام و درود من احمد افشار هستم،امروز یک سوال ذهن من را در گیر خودش کرد. و گفتم خوبه که آن را بنویسم. من به چه می اندیشم؟واقعاً سخت است اما خب نیاز است کمی فکر کنم. من دوست دارم انسان موفقی در هر زمینه از زندگیم باشم. یعنی یک انسان ثروتمند. از نظر مالی به استقلال برسم. بتوانم به تمام خواسته هایم خیلی سریع برسم. دوست دارم انسان ارزشمندی شوم. و بتوانم به دیگران کمک کنم. من به چه می اندیشم: همکنون به این فکر می کنم که چگونه می توانم به همۀ اینها برسم. آیا من توان رسیدن به این هدف ها را دارم. من به چه می اندیشم که بتوانم ثروتمند شوم. اما کل اندیشه های من از ترس نشأت می گیرد. از این می ترسم که ورشکسته شوم، می ترسم به یک بیماری دچار شوم، به این دلیل که در یک کلیپ دیدم که می گفتنددر ایران اگر افراد به یک بیماری دچار شوند باعث می شود که ورشکسته شوند. این من را خیلی ترساند. پس این نمی تواند اندیشه ای باشد که مرا ثروتمند کند. اندیشه دیگر من چیست؟ من به این می اندیشم که اگر در کارم موفق نشدم چه بلایی به سرم می آید. آیا می توانم دوباره خودم را بازیابی کنم و به کارم ادامه دهم. پس این اندیشه هم نمی تواند من را ثروتمند کند. اندیشه دیگر من چیست؟ ارتباطات من چرا پایدار نیست؟ مگر مشکل از کجاست؟ آیا مشکل من هستم؟ آیا در پیدا کردن افراد مهارت ندارم؟ و یا اینکه واقعاً آنها هستند که من را درک نمی کنند؟ پس این اندیشه هم نمی تواند من را ثروتمند کند. اندیشه دیگر من چیست؟ من به این می اندیشم که در جمع دوستان خیلی عالی می توانم صحبت کنم و از اهدافم برایشان بگویم ولی در عمل برای رسیدن به آنها خوابم سنگین می شود. پس این اندیشه هم نمی تواند استقلال مالی من را فراهم کند.اندیشه دیگر من چیست؟ چرا باید حتماً تلاش کنم تا به خواسته هایم برسم؟ بعضی اوقات به خدا می گویم: چه کاریست که باید برای رسیدن به خواسته هایم باید تلاش کنم؟ چه طور می شداگر در زمانی که من را می آفریدی تمام خواسته هایم را هم به من می دادی. فقط حسرت آن را برایمان قرار دادی. پس این اندیشه هم نمی تواند من را ثروتمند کند. اندیشه دیگر چیست؟ قضاوت کردن دیگران. آنها نمی خواهند که من رشد کنم. آنها جلو دار من هستند. آنها حسود هستند. آنها بخیل هستند. پس این اندیشه هم نمی تواند من را ثروتمند کند. اندیشه دیگر من چیست؟ من به چه می اندیشم که نمی گذارد ثروتمند شوم؟ اندیشه دیگر من حسرت خوردن است؟ حسرت این که آن شخص توانسته ولی من نمی توانم. در صورتی که آن شخص همان چیزهایی را دارد که من هم دارم. مثلاً : دست و پا، چشم، گوش، بینی، دهان. اما می گویم خوش به حالش. چرا او دارد ولی من ندارم. پس این اندیشه هم نمی گذارد من ثروتمند شوم.اندیشه دیگر من چیست؟ همیشه و مرتب فکر کردن به نکات منفی کار و یا ارتباط و یا زندگی. اگر از من بخواهید بنویسم که این نکات چند مورد هستند نمی توانم بیشتر از نکات مثبت بنویسم. ولی ذهن من از منفی ها برای خودش یک غول ساخته است. پس این اندیشه هم نمی تواند من را ثروتمند کند. اندیشه دیگر من چیست؟ فکری که هر روز با آن درگیر هستم نداشتن آن چیزهایی که دوستشان دارم. حتی این را مطمئن نیستم که آیا واقعاً آنها را دوست دارم و یا اینکه فقط دوستشان دارم. خواستۀ قلبی من نیست. پس این اندیشه هم نمی تواند من را ثروتمند کند. اندیشه دیگر من چیست؟ ترس هایم زیاد است. یکی از ترس هایم از آینده است که نمی دانم درچه شرایطی هستم با اینکه می دانم شرایط را باید خودم بسازم. اما بازهم ترس دارم. پس این هم نمی تواند من را ثروتمند کند. اندیشه دیگر من چیست که نمی گذارد به استقلال مالی برسم. باورهای من است. باور به این که من نمی توانم به آن زندگی، کسب و کار، عشق واقعی برسم. بعضی وقت ها خسته می شوم و اعتماد به نفسم پایین می آید. خودم را دوست ندارم و تا می توانم به دنبال ایراد های درونی و بیرونی خودم می گردم. یک روز به مغز خودم وسله می چسبانم که مغز من کشش این حرف ها را ندارد، من استثنایی هستم. و بعضی وقت ها هم به بینی خودم ایراد می گیرم که اگر بینی من چنان بود شرایط بهتری داشتم. پس این اندیشه هم نتوانست من را ثروتمند کند. دیگر اندیشه من چه می تواند باشد که جلوی پیشرفت ام را گرفته است. من سعی در این دارم که تمام ریشه ها را در خودم پیدا کنم و در این مقاله برای شما هم به اشتراک بگذارم. شاید شما هم اندیشه هایی دارید که اجازه نمی دهد تا ثروتمند شوید و به استقلال مالی برسید. اندیشه دیگر من، نبود فراوانی، کم آمدن، فقط برای انسان های خاص، قرار نیست همه موفق شوند، خود را ضعیف دانستن، گذشته من، ترس داشتن، خجول بودن، جرأت نه گفتن نداشتن، عزت نفس پایین، بی ارزش نمودن خویشتن و غیره ... همۀ این افکار نمی گذاشتن که من به اهدافم برسم. و جالب تر از این که شما نمی دانید که مشکل از کجاست. و می گردید به دنبال مقصر بیرونی، در صورتی که شخص مقصر در روبه روی آینه ایستاده است. و حتی اندیشه ما اجازه پذیرفتن این را هم به ما نمی دهد. دوستان عزیز: کسانی که این مقاله را می خوانند از شما سوالی دارم و می خواهم که جواب آن را در نظری برایم بفرستید.سوال این است من باید به چه چیزهایی بیاندیشم تا بتوانم ثروتمند شوم. ممنون از شما که من را راهنمایی می کنید. ممنون از شما که بی توجه از این مقاله رد نشده اید. و ممنون از این که به دنبال اندیشه های منفی درونی خودتان می گردید تا ببینید که چه اندیشه ای یا اندیشه هایی باعث شده تا شما ثروتمند نشوید. منظور از ثروتمند بودن فقط پول نیست، بلکه منظور همه ی جنبه های زندگی است. https://www.ahmadafshar.ir/%d8%b5%d8%a8%d8%ad%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d9%85%d8%ba%d8%b2%d8%aa%d8%a7%d9%86/ احمد افشاراحمد افشارThu, 25 Jul 2019 19:57:11 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/تنها-شرط-لازم-و-کافی-برای-شروع-کسب-و-کار-چیست-rnews7cmhpoaصرف نظر از نوع کسب و کارتان، باید از خود بپرسید« تنها شرط لازم و کافی برای شروع کسب و کار چیست؟»این شرط قطعاً محصول، فناوری، نیاز مشتری، طرح کسب و کار، چشم انداز، تیمی قوی، مدیر عامل، پول سرمایه گذاران، مزیت رقابتی یا ارزش های شرکت نیست. همۀ اینها مهم اند و بهتر است که هر کسب و کاری از آنها بهره مند باشد، اما هیچ یک از آنها پاسخ این سوال نیستند. تنها شرط لازم و کافی برای کسب و کار مشتری ای است که برای مححصولات و خدمات پول بپردازد. زمانی که شخصی برای محصول یا خدماتتان حاضر به پرداخت پول شود، می توانید ادعا کنید که صاحب کسب و کار شده اید. این حقیقت ساده باعث حفظ تمرکزتان بر مسائل مهم می شود. نمی توانید کسب و کار و محصول را یکسان قلمداد کنید زیرا اگر کسی محصولتان را نخرد، کسب و کاری هم ندارید. داور نهایی در تعیین موفقیت کسب و کار شما بازار خواهد بود. با وجود این، فقط داشتن مشتریان دست به جیب به مفهوم داشتن کسب و کار موفق نیست. برای دستیابی به کسب و کاری سود ده و پایدار، باید در مدت زمان نسبتاً کوتاه به اندازۀ کافی مشتری دست به جیب پیدا کنید تا با کمبود سرمایه روبرو نشوید و به سود آوری برسید. همچنین، در مقام شرکتی نوپا و با منابع اندک، هر اقدامی که انجام می دهید باید به غایت کارآمد باشد. از این رو، شما کسب و کارتان را باساختن محصول یا استخدام توسعه دهندگان و فروشندگان آغاز نمی کنید، بلکه آن را با کشف نیازهای برآورده نشدۀ مشتریان و با اتخاذ رویکردی مشتری محور بنا می نهید. احمد افشار مربی و مشاور کسب و کارسوالاتتان را از من بپرسید: 09131057833 https://www.ahmadafshar.ir/%d8%b5%d8%a8%d8%ad%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d9%85%d8%ba%d8%b2%d8%aa%d8%a7%d9%86/ احمد افشاراحمد افشارWed, 24 Jul 2019 09:27:04 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/نامه-یکی-از-پیشکسوتان-لیگ-ملی-فوتبال-آمریکاورنان-ترنر-gatw3il61ag3ااو در نامه اش نحوۀ شکل گیری باورهایش را به طور شفاف بیان کرده است.مادرش که در دوران نوجوانی قهرمان رشتۀ ورزشی دو میدانی بود، در سن هیجده سالگی در خیابان مورد حمله، تزریق هروئین و تجاوز گروهی قرار گرفته بود. ورنان در سن یازده سالگی روزی وارد حمام شده و مادرش را در حین تزریق هروئین دیده بود. مادرش به جای بیرون کردن ورنان، به او گفته بود: می خواهم ببینی چیکار می کنم چون نمی خوام تو این کار رو بکنی... چون این کار قراره منو بکشه.چهار سال بعد، گفته های مادرش به طور غم انگیزی به حقیقت پیوست. درابتدا، ناپدری ورنان از او و چهار خواهر و برادر دیگرش نگهداری می کرد اما در اولین سال حضور ورنان در کالج، ناپدری اش هم از دنیا رفت. ورنان که هنوز بیست ساله هم نشده بود، به تنهایی عهده دار مسئولیت خانواده اش شد. ورنان در نامه اش می گوید: در آن نقطه از زندگی اش، از لحاظ روحی در بدترین شرایط ممکن قرار داشت. او گفت: فکر می کردم خدا داره تنبیهم می کنه. خدا اول مادرم را ازم گرفت و بعدش هم پدرم رو.فکر می کردم قراره کل خانواده ام رو از دست بدم. زانو زدم و دعا کردم:از خدا خواستم که نشونم بده چطوری به اعضای خانواده ام کمک کنم. او به این نتیجه رسیده بود که تنها راه پول درآوردن جهت تامین نیازهایشان بازی در لیگ ملی فوتبال است. او یکی از ستاره های لیگ دستۀ دو کالج ها بود. اما بارها شنیده بود که از قد، قدرت بدنی و استعداد لازم برای تبدیل شدن به یک بازیکن حرفه ای برخوردار نیست. او در نامه اش نوشته بود:مجبور بودم موفق بشوم چون اگر نمی شدم، خواهر و برادرهایم مجبور به زندگی با پدر و مادرهای پرورشی شان می شدند. نمی خواستم تسلیم ویژگی های وراثتی ام شوم و باید تلاش می کردم و به خواسته هایم می رسیدم. عامل حرکت ورنان، یک هدف روشن بود. او زنگ ساعتش را برای دو بامداد تنظیم کرد و تمریناتش را از آن ساعت شروع می کرد. ورنان برای افزایش قدرت بدنی اش یک تایر را با طنابی به خود بسته از تپه ای بالا می کشید. او می گفت: از لحاظ جسمانی و روحی به بیش ترین میزان ممکن، خودم را تحت فشار قرار می دادم. واسه آمادگی برای بازی تو لیگ ملی فوتبال، خودم را تو جهنم وحشتناکی از تمرینات انداخته بودم.برای دشمنانم هم آرزوی چنین تمرینات سختی نمی کردم. آماده بودم تا تو زمین فوتبال بمیرم. او بالاخره موفق شد وارد لیگ شود. ورنان در نامه اش نوشته بود:چیزی که موجب انعطاف پذیری ام شد این بود که خداوند به من قدرت داد و مادرم کمی پیش از مرگش به من گفت که هر اتفاقی هم بیفته، تو اجازه نده تا این خانواده از هم بپاشه.من به خاطر نجات خانواده ام به فوتبال روی آوردم. آنهایی که قد و هیکلم را اندازه گیری می کردند، نتوانستند دل و جرأتم رو اندازه بگیرند.نتیجه: برای بسیاری از افراد، خانواده و دین مهم ترین سرچشمه های معنی و مفهوم زندگی هستند،اما کار هم می تواند سرچشمۀ عزم شخص باشد. شغل هایی که در آنها فرد به دیگران خدماتی ارائه می دهد،اغلب دارای بیش ترین بار معنایی هستند. نقش پرستاران، آتش نشان ها، مشاورین ترک اعتیاد و معلمان مهدکودک می تواند بسیار پر استرس باشد،اما در زمینه های سلامتی، امنیت، آموزش و رشد به این افراد حرفه ای کم درآمد متکی هستیم. کارهایی با مفهوم و هدفمند، از فرسودگی روانی پیشگیری می کنند. افراد هرچه بیشتر باور داشته باشند که با کارشان به دیگران کمک می کنند، از لحاظاحساسی کم ترخسته شده و در زندگی شخصی شان کم تر افسرده می شوند. اگر درروزهایی که در محل کارتان تاثیرات مثبت و هدفمندی روی دیگران بگذارید،در خانه پرانرژی تر هستید و در زمینۀ حل مشکلات بزرگ، موفق تر خواهید بود.شاد و پیروز باشید. https://www.ahmadafshar.ir/%d9%87%d8%af%d9%81-%d8%a7%d8%b2-%d9%85%d8%b7%d8%a7%d9%84%d8%b9%d9%87-%da%86%d8%b3%db%8c%d8%aa%d8%9f/ احمد افشاراحمد افشارThu, 18 Jul 2019 17:57:28 +0430https://virgool.ir/@ahmadafshar.ir/راهکارهایی-برای-پس-انداز-کردن-پول-و-بدست-آوردن-ثروت-zt4vly3jyfxbراهکارهایی برای پس انداز کردن پول و بدست آوردن ثروت.راهکارهایی برای پس انداز کردن پول دغدغه ی امروز مردم است. پولی که هرروز در زندگی آنها جریان دارد.پولی که مانند یک رودخانه می ماند. که خداوند برای ما قرار داده.پس چرا بعضی از انسانها به پول بیشتری دسترسی دارند. و بعضی دسترسی کمتری دارند.شاید تا الان به این فکر نکرده باشید. چه تفاوتی بین انسانهای ثروتمند و فقیر وجود دارد.در این مقاله می خواهم به چند راهکار برای به دست آوردن پول اشاره کنم:راهکارهایی که شما را به آن پولی که می خواهید می رساند. خیلی از این راهکارها را شنیده ایم، ولی عمل نکرده ایم.1. واقعاً بخواهیم که ثروتمند شویم.راهکارهایی برای پس انداز کردن پول و بدست آوردن ثروت.madafshar.irبله یکی از رموز ثروتمند شدن این است که واقعاً بخواهیم ثروتمند شویم. نه اینکه فقط صحبت اش را کنیم.وقتی که ما چیزی را واقعاً نیاز داشته باشیم، پس تمام تلاش خودمان را می کنیم تا به آن برسیم.بین خواسته ها و نیاز های ما یک تفاوت وجود دارد.شما اگر چیزی را بخواهید و بگویید من دوست دارم این محصول و یا این مبلغ پول را داشته باشم ،این می شود خواسته ی شما.ولی اگر بگویید من نیاز به این محصول و این مبلغ پول دارم این می شود جزء نیاز های شما.و اگر این احساس نیاز را در خودتان بیدار کنید شما را ملزم می کند تا به آن برسید.اگر می بینید که شما این مبلغ پول که در نظر گرفته اید را بدست نیاورده ایدبه خاطر این است که خواسته ی شما بوده ولی نیاز شما نبوده است.زیرا انسان برای به دست آوردن نیازهایش همۀ تلاشش را می کند.اما برای خواسته فقط رویای آن را می خواهد. پس در این قسمت باید بخواهیم که واقعاً ثروتمند شویم.2. شروع کنید به پس انداز کردن.راهکارهایی برای پس انداز کردن پول و بدست آوردن ثروت.madafshar.irای بابا مگر من چقدر حقوق دارم و یا چقدر به دست می آورم که بتوانم هزینه های زندگیم را تاًمین کنمو مقداری پول را هم پس انداز کنم. اگر این جمله برای شما هم صدق می کند،باید بگویم پس منتظر نباشید که یک روز یک پول بزرگ به دست شما برسد و شما ثروتمند شوید.پول همیشه در جایی قرار می گیرد که هم نوعش در آنجا باشد. ( مثال: پول، پول را می آورد. )مهم نیست که شما چقدر می توانید پول پس انداز کنید.مهم این است که شما باید فضایی را برای پول پس انداز کردن باز کنید.تا بتواند به سوی شما جذب شود. شما اگر فقط بخواهید روزانه مبلغ 1000 تومان پول را پس انداز کنیددر طول یک ماه 30000 تومان و دریک سال 360000 تومان می شود.من برای شما حساب کردم که نگویید این مبلغ خیلی ناچیز است.اما نمی دانید که معجزه در همین است. چرا؟زیرا وقتی شما تمرکز می کنید برای پس انداز کردن و به این باور می رسید که می توانیدحتی با این درآمد ناچیز پول پس انداز کنید، تشویق می شوید برای پول بیشتر پس انداز کردن.3. اکنون چگونه باید پس انداز کرد.راهکارهایی برای پس انداز کردن پول و بدست آوردن ثروت.madafshar.irمن می خواهم با کمترین درآمد این مسیر را به شما نشان دهم.به شما بگویم که از روزی هزار تومان شروع کنید به پس انداز کردن.به این صورت که در روز اول 1000 تومان و در روز دوم 2000 تومانو به همین صورت هر روز مبلغ 1000 تومان به آن روز اضافه کنید.طوری که در روز سی ام شما بتوانید مبلغ 30 هزار تومانو در مجموع کل این 30 روز شما توانسته اید مبلغ 465000 تومان را پس انداز کنید.اگر شما این کار را انجام دهید و به خودتان تعهد بدهید که هرروز این کار را انجام دهید می بیندکه شما توانسته اید از مبلغ 1000 تومان که امروز پول یک بستنی کیم است.را به مبلغ 465000 تومان پس انداز کنید.و در کل بیشترین پولی را که در روز برای پس انداز کردن کنار گذاشته اید روزی 30000 تومان است.و این به باورهای شما خیلی کمک می کند. اگر شما توانسته اید این کار را یک روز انجام دهید،پس می توانید آن را تبدیل کنید به هر روز که در جمع یک ماه پس انداز ما می شود به مبلغ 900000 تومان.شاید بازهم بگویید با این مبلغ پول نمی توان کاری کرد. و اصلاً این مبلغ پول دردی از ما را درمان نمی کند.اما راز ثروتمندشدن در پشت پرده ی همین موضوع است.وقتی شما تمام تمرکزتان را برای پس انداز کردن هر روزه قرار می دهید،یعنی دارید پول را به سمت خودتان جذب می کنید.و در طول این مسیر پیشنهادهایی به شما داده می شود که به پول بیشتری دست پیدا خواهید کرد.و می توانید روزانه مبلغ پول بیشتری را پس انداز کنید.در قسمت اول گفتم فقط بخواهید که واقعاً ثروتمند شوید.4. پس انداز خود را به هیچ عنوان خرج نکنید.راهکارهایی برای پس انداز کردن پول و بدست آوردن ثروت.madafshar.irدیگر می دانم که می گویید دیوانه شده ای.ما اگر پولی پس انداز می کنیم، به خاطر این است که بتوانیم در آینده از آن استفاده کنیم.پس چرا حالا شما می گویید آن را خرج نکنید! بله درست شنیده اید،پول پس انداز را نباید به هیچ عنوان خرج کرد. به چند دلیل که برای شما توضیح خواهم داد.اگر شما پول پس انداز خودرا برای خرید کالایی مانند تلوزیون، اتومبیل و دیگر لوازمات استفاده کنید،ویا حتی مانند خیلی از افرادی که به آنها آموزش می دهمپول پس انداز کنندو بعد از یک ماه چنان که به آن پول می رسند.تلاش می کنندتا سوراخ هایی که در گذشته وجود داشته پر کنند و یا اشیائی را که دوست دارندبخرند و دوباره باعث می شود تا آن پول را از دست بدهندو با تکرار این موضوع،در ذهن شما ثبت می شود که من نمی توانم پول پس انداز کنم.این ذهنیت برای پول و خود شما به وجود می آید که شما لیاقت بدست آوردن پول را نخواهید داشت.و شما نمی توانید ثروتمند شوید.دلیل دوم شما نباید پول پس انداز را خرج کنید باید آن را تبدیل کنید به یک مرغ تخم طلا.باید پولی را که بدست آوردید در کاری سرمایه گذاری کنید.که بتواند برای شما پول بیشتری بسازد. این دگر بستگی به توان و باور خودتان دارد.مثلاٌ در کاری سرمایه گذاری کنید که در مورد آن کلی تحقیق کرده باشید.در این قسمت است که خیلی از افراد پول پس انداز خودشان را که به سختی بدست آورده اندبه راحتی از دست می دهند.برای سرمایه گذاری باید به اندازه ای که برای بدست آوردن آن زحمت می کشید.تلاش کنید که در جای مناسب سرمایه گذاری کنید. باید پول را به راحتی خرج نکنید.باید بتوانید هوش مالی خودتان را افزایش بدهید، تا موفق شوید.مثال هایی که می شود گفت برای سرمایه گذاری بلند مدت:1. خرید طلای آب شده و یا سکه بهار آزادی.2. خرید دلار.3. اگر بتوانید با آن پول کسب و کاری راه بیاندازید، که خیلی هم عالی است. و میتوانید یک شغل ایجاد کنید.پول پس انداز باید همیشه در حال گردش باشد. باید مانند یک چرخ همشه در حال گردش باشد.اگر شما این چرخ را پنچر کرده و یا ثابت نگه دارید از بین می رود.یک مثال دیگر برای شما می زنم: پول را مانند یک گوله برفی ببینید که می خواهید از نوک قله بیاندازید پایین.اگر شما همان گوله برف کوچک را نسازید هیچ اتفاقی نمی افتد.ولی اگر همان گوله برف کوچک را بسازید و پایین بیاندازید کاری که آن می کند هم نوع خودش را که همان برف است،به خود می گیرد. ودر پایین شما به یک گوله برف عظیم دست خواهید یافت.این مثال برف است ولی برای پول می شود گفت که شما اگر همان مقدار پول کم را پس انداز کنیدو در مسیر درست قرار بدهید به شما ایده و یا پیشنهادهایی داده می شودکه در طی این مسیر آن پول کم تبدیل شود به یک پول عظیم.5. پول را بی ارزش ندانید.راهکارهایی برای پس انداز کردن پول و بدست آوردن ثروت.madafshar.irپول چرک کف دست نیست. پول باعث نابودی نمی شود. بلکه برعکس.پول می تواند به شما شادی و لذت بدهد. درصورتی که از آن به درستی استفاده کنید.مثال آب را می زنم: آیا آب نعمت خداوند نیست. آیا شفاف نیست.اما هیچ وقت نمی گوییم که آب چرک کف دست است.ولی همان آب می تواند جان یک انسان و یا هزاران انسان را بگیرد.( سیل).پول اگر درجای درست استفاده شود بازتاب خوبی برای شما دارد. به پول هم مانند یک نعمت خداوند نگاه کنید.که به انسان داده است. تا بتواند زندگی ای را که می خواهد بسازد.اگر شما بگویید پول بی ارزش است، پس انتظار نداشته باشید که آن در خدمت شما قرار بگیرد.پول می گوید خب اگر من برای شما بی ارزش هستم، پس ماندنم در کنار شما فایده ای ندارد.جایی می روم که من را عزیز بدانند و به من احترام بگذارند.6. پول ایران بی ارزش نیست.راهکارهایی برای پس انداز کردن پول و بدست آوردن ثروت.madafshar.irیک جورایی بر زبان همۀ مردم البته مردمی که دسترسی کمتری به پول دارند، افتاده که پول ایران بی ارزش است.هیچ پول بی ارزشی وجود ندارد. سوال من ازشما این است که :آیا شما می توانید با مبلغ 1000 تومان محصولی خریداری کنید؟جواب قطعاً بله است. اما چرا می گویید پول ایران بی ارزش است.با یکی از دوستان در مورد همین موضوع صحبت می کردیم.وآن شخص به درآمدی که داشت اعتراض می کرد و می گفت که پول ایران بی ارزش است.و من در جواب او گفتم: دوست عزیز می توانم بپرسم درآمد شما در ماه چقدر است؟آن شخص گفت: من کارمند دولت هستم. و حقوقی که برای من در نظر گرفته شده ماهی 2500.000 تومان است.و جواب گوی زندگی من نیست. و سوال بعدی که از او پرسیدم این بود:اگر درآمد ماهیانه تو مبلغ 10.000.000 تومان بود بازهم می گفتی، پول ایران بی ارزش است؟گفت نه! دیگر پول برای مخارج زندگیم کم نمی آوردم. و می توانستم خیلی کارها با آن انجام بدهم.پس متوجه شدید، شما به خاطر این که درآمدتان جوابگوی مخارجتان نیست می گوییدکه پول ایران بی ارزش است. و همین دلیل باعث می شود که شما به ثروت نرسید!پول را بی ارزش می دانید. حسی که از خود برای پول ساطع می کنید، یک حس منفی استو پول همیشه به سمت کسانی می رود که آن را ارزشمند می دانند.اگر می بینیدکه حقوق کمی دریافت می کنید، مقصر هیچ کس نیست به غیر از خودتان.آیا آن شرکت و یا مکان دولتی برای شما نامه ی فدایت شوم، نوشته است؟خیر شما قبل از اینکه بخواهید به استخدام شرکتی در بیایید از همه ی خصوصیات آن باخبر بوده اید.می دانستید که حقوق کمی می دهند. پس شما خودتان با رضایت کامل قبول کردید در آن جا استخدام شوید.شما را به اجبار نبرده اند. این که حقوق کمی می دهند به خاطر این استکه هر کارفرمایی به دنبال افرادی می گردد که بتواند کارها را با هزینه ی کم انجام دهد.فرقی نمی کند آن کارفرما دولت باشد و یا یک سازمان شخصی. انتخاب با خود شماست.شمایید که با کلی پارتی بازی وارد این شرکت می شوید. شمایید که خودتان را ارزان می فروشید.این ربطی به بی ارزش بودن پول ایران ندارد.7. وسواس پول خرج کردن را از بین ببرید.راهکارهایی برای پس انداز کردن پول و بدست آوردن ثروت.madafshar.irتفاوتی که بین این دو وجود دارد در این است که اگر شخص ثروتمند بینید که مخارجش اش از درآمدش بیشتر شده،تمام تلاش خودش را می کند تا بتواند درآمدش را افزایش بدهد.ولی بلعکس آن شخص فقیر به دنبال کم کردن مخارجش می شود. از کیفیت تا کمیت آن کم می کند.اگر می بینید حقوق کمی دریافت می کنید به دنبال این باشید که درآمدتان را افزایش دهید.ببینید چه کارهایی را می توانید انجام دهید که در زمان های آزادتان تبدیل شود به پول بیشتر و آن را به پس انداز تبدیل کنید.شما توانایی هایی دارید که خودتان نمی دانید.( 10 تا از توانایی های خودتان را بنویسید ) و طبق آن یکی از آنها را به پیش ببرید.8. آیا خریدن تلوزیون واجب تر از پس انداز کردن است.راهکارهایی برای پس انداز کردن پول و بدست آوردن ثروت.madafshar.irشخصی آمد برای مشاوره برای اینکه یاد بگیرد چطور پول خودش را پس انداز کند. یک کارگر ساده بود.کارگری که روزها در خیابان و یا فلکه ها می ایستاد تا بتواند یک روز را برود سر کار.از او پرسیدم که چرا می خواهی پول پس انداز کنی؟ هدفت چیست؟گفت می خواهم یک تلوزیونLED بخرم. چند سالی است که با یک تلوزیون 24 اینچ سپری می کنم.اینجاست که پول را به سختی به دست می آوریم اما به راحتی از دست می دهیم.به ایشان گفتم اگر یک سال تلوزیون نبینی و پولت را پس انداز کنی در طول یک سال به چه مبلغی می رسد؟با کمی فکر کردن گفت: می توانم در سال ده میلیون تومان پس انداز کنم.گفتم: آیا با این ده میلیون نمی توانی یک کاری که دوست داری راه بیاندازی.دوست داشت میوه فروشی داشته باشد. می خواهم سوالی از شما بپرسم:آیا نمی توانست یک وانت پیکان برای خود بخرد و شروع به کار کند.وخودش را از کارهایی که نه ساعت مشخص و نه اعتبار مشخصی داشت نجات دهد.بله امروز تلوزیون فردا گوشی موبایل، پس فردا چیزهای دیگر ...................آیا کسی هست که با تلوزیون دیدن بتواند پول بدست بیاورد؟جمع بندی:پس انداز کردن پول برای شما ایجاد انگیزه ای می شود که بتوانید یک انسان ثروتمند شوید.پولی را که با زحمت بدست می آوریدرا خرج چیزهایی که ارزش اش را بعد از خریدن و به خانه آوردن از دست می دهد نکنید.پول یک نعمت بزرگ خداوند است پس در جاهای مناسب خرج کنید.به آن ارزش بدهید. تا آن هم نیروی خودش را به شما نشان دهد.وقت خود را صرف به دست آوردن کاری کنید که بتوانیداز آن راه به پول برسید.با بودن در شبکه های اجتمائی اسکناسی برای شما چاپ نمی شود، بلکه با ارزشترین چیزی که زمان است را از دست می دهید. https://www.ahmadafshar.ir/%d8%b5%d8%a8%d8%ad%d8%a7%d9%86%d9%87-%d8%a7%db%8c-%d8%a8%d9%87-%d9%85%d8%ba%d8%b2%d8%aa%d8%a7%d9%86/ احمد افشاراحمد افشارTue, 16 Jul 2019 20:10:55 +0430