https://virgool.ir/feed/@aheydariخرده‌نویسی‌های هنرجوییfa2026-11-13 19:46:44https://files.virgool.ir/upload/users/3933229/avatar/ZF5Ndm.jpghttps://virgool.ir/@aheydarihttps://virgool.ir/@aheydari/داستان-کوتاه-همگان-همه-چیز-را-خواهند-دید-rbaqkgdglkhcضجه‌ای زد و لال شد و به زمین افتاد؛ همانی که سوار بر مازراتی تیره‌اش در خیابان‌های رم رانندگی می‌کرد. شخصی بود محترم و معتبر میان سرشناسان بازار بورس و املاک. وقتی در رسانه‌ها معروف و محبوب شد که کارخانه‌ی کوچکی برای تولید کفشِ کتانی افتتاح کرد؛ به نسبت سرمایه‌اش، افتتاح چونان خط تولید کوچکی، آن‌هم در آن نقطه عجیب بود. اما توضیح داد که نیَتش ایجاد شغلی ثابت برای کارگران آزاد رم بوده و هدفش گسترش آن به بقیه شهرها. امروزه همه می‌دانیم قصد دیگری داشت و همان کرد. کارگرانی که بواسطه میراث یا تلاشی چند ساله، در مناطق اصیل مرکز شهر خانه داشتند و سال‌های اخیر در مشکلات اقتصادی افتاده بودند را با تبلیغاتی خارج از اسم خود به استخدام کارمندی ترغیب کرد و در شش ماه از سی خانواده، شصت‌وهشت نیرو گرفت و بعد در یک ماه، کارخانه را تعطیل کرد. سی خانواده به خانه برگشتند و دیگر کارگری به سادگی قبل نبود.به تک‌تکشان پیشنهاد کرد. عده‌ای با شوق، بعضی در چند روز و اکثرا در طولانی مدت و از ناچاری موافقت کردند. همه سی خانه را خرید و طبق قرارداد، خانه دیگری به آنها داد. سی ملک مسکونی را در مرکز شهر رم خرید و علاوه بر پول، بیست‌وهشت خانه به فروشندگان داد؛ نزدیک کارخانه کفش کتانی در اطراف شهر.آن املاک حاشیه شهری حتی به علاوه آن همه پول نقد، بازهم ارزشش به منازل اصیل مرکز رمِ ایتالیا نمی‌رسید. او هر سی خانه را فروخت. امروز مازراتی‌ای که از فروش املاک بدست آمده بود را تحویل گرفت. نزدیک خانه‌ی جدیدش بود که برای مسائل مالی پیش رو به بانک رفت و پس از نیم ساعت برگشت. با عجله‌ای که داشت ماشین را روشن کرد، تند تند به سمت ماشین قدم برمی‌داشت و فکرش پر از اصوات اعداد و ارقام بود که صدای شکستن آمد و پایش را میان تکه چوب‌های شکسته‌ای پیدا کرد. صدا از دسته‌ی ساز روی زمین بلند شده بود؛ گیتار به دختربچه تعلق داشت. دخترِ خانواده‌ای چهار نفره که تا یک ماه پیش خانه‌شان همان اطراف بود؛ مدرسه می‌رفت و مادر و پدر و برادر بزرگش هم در خط تولید کتانی کار می‌کردند. گیتار را از سه سال پیش داشت. پدرش سه ماه بعد خرید، آن را به یکی از آشناهایش فروخت و قبل اخراج شدن بازخرید کرد. خانواده‌اش جزو آن گروهی بودند که از املاک خارج شهر خریداری نکردند و در خانه‌ی یکی از دوستانشان در همان حوالی سکنی گزیدند. حال این دختر با عشق خود و برای کمک به خانواده‌اش موسیقی خیابانی می‌زد و سکه و اسکناس در دامنش دریافت می‌کرد.خواب بود و با صدای شکستن سازش بیدار شد. پرید و جیغی کشید و گریه کرد. قاصری که ساز را شکسته بود برای افتادن صدایش چندرغاز اسکناس را به سمتش پرتاب کرد. دخترِ خیره به ساز، اسکناس‌ها را پاره کرد. او جلو آمد؛ عجله داشت اما تصمیم گرفت رذالت را به نهایت برساند و دستش را روی دختربچه گریان بلند کرد...دست بالا آمد و پایین نیامد؛ سنگ‌های آسفالت خیابان به لرزه درآمدند. ماشین خاموش شد و دختربچه در رفت، اما او هم چند ثانیه بعد ایستاد. کسی که در خیابان کنار یک گیتار شکسته دستانش بالا بود، ضجه‌ای زد و لال شد و به زمین افتاد. دختربچه از فرط گریه خوابش برد.همه جا پر از سروصدا بود؛ همه می‌شنیدند. آن موجودِ در خیابان، بانکداری که چک را دریافت کرده بود، دختربچه، کسی که مازراتی را فروخته بود، پدران ساکن حاشیه شهر، فروشنده کارخانه کتانی، کشیشی که دختر را تعمید داده بود و کسی که کتانی تولید شده به دست برادر گیتاریست را پوشیده بود، صدای گریه بچه را شنیدند؛ صدای لحظه معامله خانه‌ها را می‌شنیدند، صدای شکستن گیتار را، صدای چرخ مازراتی و صدای بیکاری پدر بچه را شنیدند.دیگر همه‌کس، همه چیز را می‌شنیدند...امیرحسین حیدریامیرحسین حیدریSun, 04 May 2025 23:20:46 +0330https://virgool.ir/@aheydari/داستان-کوتاه-ارکستر-معاوقت-lr3zygefpnajبسم‌الله‌الرحمن‌الرحیمدوتار گلستان را در چمدان چرمینی که از رشت خریده بودم قرار دادم و راه افتادم. خیابان سرد و بارانی بود و شال بافتنی قرمزم کفاف آن هوا را نمی‌داد؛ با این حال ایستادم تا سرگذشت آن بچه‌ای که در انتهای خیابان فال می‌فروخت را ببینم. وقتی مرد ماشین‌سوار سرش فریادی که با ناسزا همراه بود سر داد، قلبا قصد درگیری با آن شرف‌نشناس را داشتم؛ لکن بند کفشم سفت شد و صبر کردم تا شاید کار به بلندی صدا تمام شود؛ تمام نشد! مرد زیر دست بچه زد و هرچه فال بود روی زمین ریخت و ماشین با لاستیک گلی‌اش از روی آنها رد شد. خواستم دست کمکی به آن بی‌نوا برسانم اما تا حرکت قطار بیست‌وپنج دقیقه بیشتر نمانده بود و من هنوز وارد ساختمان راه‌آهن نشده بودم. پس از خیابان رد شده و سعی کردم پاهایم را روی فال‌های کف زمین نگذارم.بیست دقیقه به حرکت، چمدان را از روی دستگاه برداشتم و چون صبحانه‌ای درخور سفر نخورده بودم، به کافه‌ی نزدیک گیت‌ها رفته و کیکی سفارش دادم تا ده دقیقه‌ای نوش جان کرده به قطار برسم.روی صندلی، پشت کیک و در انتظار رسیدن چای، موبایل را از جیب پالتوی نوام بیرون آوردم تا بار دیگر مکان اجرای ارکستر مقاومت خرمشهر را ورانداز کنم. چای آمد و من به انتظار رفتن بخارش به ادامه کار پرداختم؛ هنگام تناول کیک تازه طبخ شده به سیر حضورم در این ارکستر بین‌المللی و شرایط هنری آینده فکر می‌کردم و حواسم حتی از طعم چیزی که در دهانم قرار داشت پرت بود. برخاستم و بلیتم را به گیت ورودی نزدیکی نشان دادم و وارد شدم.پنج دقیقه به حرکت قطار مانده بود و بخاطر امنیت دوتار دویدن را صلاح نمی‌دانسته، لکن به سرعتم افزودم. درحالیکه ذهنم همچنان گرم ساعات پس از اجرا بود، دیدم هنوز چند نفر درحال سوار شدن هستند. به پایین پله‌برقی رسیدم و بلیت را به مسئول مربوطه نشان دادم. درحال انتظار دیدم مسئولی دیگر از آخرین واگن شروع کرده به قفل کردن دانه دانه‌ی درها؛ خیالم راحت بود با این حال کمی این پا و آن پا کرده و نگاهم بین بلیت و صورت مرد جابجا می‌شد.مسئول به نرمی سرش را بالا آورد: «این برای این خط نیست.»_ بلیتتون برای این قطار نیست._ خرمشهر؟!_ این خط تهران به مشهده._ بلیت من برای خرمشهره!_ می‌دونم جناب، اینجا نوشته. دیر اومدید._ هنوز سه دقیقه تا حرکت مونده._ اون قطار تهران خرمشهره. اگه بتونید تا سه دقیقه دیگه برسید اونجا مشکلی نیست.صدای کلید قفل کننده درها نزدیک‌تر می‌شد. به چهره‌اش می‌خورد ماشین سواری باشد که در انتهای خیابانی دادی زده و فالی ریخته و حال شیفتش شروع شده باشد.مرد مسئول به پلی در چند ده متری راه‌آهن اشاره می‌کرد که قطار خرمشهر از رویش رد شد.چشمم روی ساعت ایستگاه و ساعت خودم که ده دقیقه عقب بود قفل کرد و سرم در دیشبی رفت که خواستم کوکش کنم و به فردا صبحِ توی واگن قطار موکولش کرده بودم.پایانامیرحسین حیدریامیرحسین حیدریThu, 17 Apr 2025 20:05:28 +0330https://virgool.ir/@aheydari/سریال-خاندان-داوود-نصر-من-الله-و-فتح-قریب-صهیونیستی-m8y3s8arkqhzبسم‌الله‌الرحمن‌الرحیموقتی خبر ساخت سریال خاندان داوود آمد، انتظار داشتیم فیلمی باشد با توجیه سرزمین مقدس یهود. نمی‌گویم فیلم عاری از این است، لکن اگر برای این کار قرار باشد از تاریخ مقدس استفاده شود، آنها چیزی جز توجیهاتِ تحریف‌شده‌ی توراتی ندارند و این حنا برای مخاطب جهانی رنگی نخواهد داشت.هرچند سریال بارها روی همین موضوع تاکید و بحث می‌کند؛ اما فکر نمی‌کنم این مسئله‌اش باشد؛ دغدغه سریال چیز دیگری‌ست و از پس کارش هم به خوبی برآمده: امیدوار ساختن مخاطب یهودی نسبت به شرایط جنگی و جلب حمایتش برای حکومت. خصوصا یهودی مذهبی ساکن سرزمین‌های اشغالی. قسمت‌های سریال آنقدر کلیدهای سنتی یهود را داراست که یحتمل بیننده غیریهودی نتواند دم به دقیقه با آن ارتباط بگیرد اما این به حس تعلق مخاطب اصلی می‌ارزد. البته که قرار نیست با آثار مربوط به تاریخ مقدس هر دینی، مردمان ادیان غیر، به همان میزان ارتباط بگیرند.در ادامه که به داستان فیلم پرداخته می‌شود، از خواننده می‌خواهم نوشته‌های این مقاله درباره داستان سریال را به عنوان تاریخ حقیقی بنی‌اسرائیل در نظر نگیرد؛ زیرا اکثر تحریفات در این نوشته نظر گرفته نشده‌اند.سریال، داستان طغیان اولین فرمانروای بنی‌اسرائیل به نام شائول (۱) است؛ به موازات آن، روند رشد شخصیتی داوود و آمادگی برای حضورش در نبرد نهایی را نمایش می‌دهد.شائول، فرمانروای محبوب بنی‌اسرائیل (که در سریال به صورت متعدد با نام اسرائیل خوانده می‌شود) توسط خداوند برای این امر برگزیده شده، او به دلیل غرور و نافرمانی عزل می‌شود. این تنزل باعث تسلط نوعی جنون و دیوانگی بر او شده و کارش را از اختیارش خارج می‌کند تا جایی که در خواب به سمت دشمن و در بیداری به سمت خدماتکار کاخ نیزه پرتاب کرده او را می‌کشد یا در وسط مجلس طرب اقوام یهود، خیال و جنون بر او تسلط یافته، بزرگ قبیله یهودا را طرد و مقهور خود می‌کند، حال آنکه چند دقیقه پیش او را مورد لطف خویش قرار داده بود.و در قسمت آخر، میدان جنگ است. ارتش فلسطیان (٢) به سمت بنی‌اسرائیل لشکرکشی کرده و قدرتمندتر از همیشه، آنطور که اسرائیل انتظارش را نداشت با غولی به نام جالوت به سمت آنان آمده. جالوت ابرمردیست که سپرش بزرگتر از دو مرد است و رجزخوان به وسط میدان آمده، حریف می‌طلبد. در داخل لشکر اقوام یهود دعواست؛ شاه دوباره دیوانه شده و روزهاست روی تخت می‌لرزد. بعضی اقوام جنگ را رها کردند و بزرگ یهودا قصد گرفتن پادشاهی را دارد. لشکر اسرائیل در شرایطی باورنکردنی است و منتظر نابودی، که داوود سر می‌رسد؛ او که دور از چشم و ذهن همه، برای پادشاهی بعد از شائول توسط خدا برگزیده شده، حالا برای اولین بار از پدرش اجازه جنگ گرفته. متعجب از روحیه خراب لشگر، با ایمانی تمام یادآوری می‌کند که خدا با اسرائیل است و قلت ما و عظمت جالوت اهمیتی ندارد.داوود نوجوان، پس از رد کردن موانع و تمسخرهای مردمش، به تنهایی و با لباس چوپانی به میدان زده، فلاخن داوود را بیرون کشیده و با پرتاب یک سنگ به پیشانی آن غول اجیرشده فلسطیان، جالوت کشته می‌شود.از این فیلم، با دریایی از ادعای ایمان و توکل، برای یهودی ساکن فلسطین که حالا در مملکت غصبی‌اش به خاطر حملات دور از انتظار صاحبانشان، شرایط ناگواری را می‌گذراند و ناراضی‌ست، می‌توان پیامی دریافت کرد که احتمالا خواننده تاحالا متوجه آن شده است: ای ساکن اسرائیل هرچند که فلسطینی‌ها ما را در سختی جنگ قرار داده‌اند؛ هرچند حاکم وقت اسرائیل دیوانه شده؛ نومید نباش و فراموش نکن این سرزمین را خدا برای ما نگه می‌دارد. اشتباهات حاکم ما اسرائیل را نابود نخواهد کرد به زودی در جنگی بزرگ بین ما و فلسطینیان، داوودی می‌آید و شر آنها را برای همیشه دفع خواهد کرد و حکومتی الهی را برای ما به ارمغان خواهد آورد.به نظر می‌رسد این همه داستان‌پردازی و ریخت‌وپاش برای گرفتن حمایت مردم از حکومت است. حمایت از نتانیاهو که لیبرمن بارها به مشکل روانی او و خطرش برای موجودیت دولت اسرائیل اشاره کرده است.فارغ از نگرش سیاسی اثر، دل خوش نداشتن یهود از جنس زن آن هم به عنوان همسر (به خاطر داستان خود ساخته‌شان از آدم و حوا) در این اثر هم رسوخ داشته. البته آنها خوب بلدند چگونه عقایدشان را بیارایند و یک شخصیت را سیاه کرده و در عین حال از سیاهی او برای سفیدی، الگوی زندگی بسازد. بعد از برداشته شدن حمایت خدا از شائول و جنون او، همسرش کسی است که در این شرایط به رتق و فتق امور کاخ و اختلافات می‌پردازد؛ همچنین او کسی است که پس از بیداری‌های پریشان شائول، مادرانه آرامش کرده و او را به درمان این جنون امید می‌دهد. در عین حال همسر شائول کسی است که زودتر از همه خدا را رها کرده، چاره‌ای غیر الهی برای مشکلات خود می‌یابد. او پیش یک کاهن بعل برای شائول طلب درمان می‌کند. در عین کفر او بهترین بازیگر نقش خود در زندگی به عنوان مادر و همسر و ملکه اسرائیل است. همچنین همسر سموئیل (پیامبر وقت بنی‌اسرائیل) که از خانه محل امنی روحی ساخته و راهگشای همسرش است، نمونه دیگری‌ست. گویا آنچه که یهودیان از جهان گرفتند نباید پیش خودشان مهجور باشد.پی‌نوشت‌ها:١) داستان طغیان شائول که در قرآن با نام طالوت یاد می‌شود گزافی بیش نیست. اینجا بنا ندارم که تمام تحریفات را شرح دهم؛ اما این مورد خاص گفته خواهد شد تا خواننده به سوره بقره آیه ۵۴ رجوع کرده و با شخصیت حقیقی طالوت آشنا شود؛ آنگاه با کمی تفکر، به دلایل احتمالی این تخریب شخصیتی بنی‌اسرائیل نسبت به ایشان پی می‌برد.٢) اقوام فلسطی در زمان بعد از حضرت موسی علیه‌السلام، ساکنان بومی فلسطین امروزی بودند که بنی‌اسرائیل را مورد ظلم خود قرار می‌دادند و حداقل‌های حیات را از آنان دریغ می‌کردند. در جنگی که به رهبری یوشع نبی رخ می‌دهد، آنها می‌توانند به بخشی از فلسطین دست یابند و زندگی آسوده‌تری داشته باشند. سال‌های اخیر، این بخش از تاریخ بنی‌اسرائیل مورد ضریب‌دهی رسانه‌ای صهیونیست‌ها قرار گرفته؛ بدیهی‌ست که دیگر نه این فلسطینیان با آن اقوام باستانی ارتباط عقیدتی دارند و نه این رژیم سهمی از مظلومیت خودساخته اجدادشان (اگر حقیقتا اجدادشان باشند) را صاحب هستند.امیرحسین حیدریامیرحسین حیدریFri, 11 Apr 2025 11:30:53 +0330https://virgool.ir/@aheydari/موسی-کلیم-الله-به-وقت-طلوع-osdmc0cismvtبسم‌الله‌الرحمن‌الرحیمداستان پرفرازونشیب کارگردانی و فیلمنامه‌نویسی سریال موسی‌کلیم‌الله و از سمتی خبر استفاده از تکنولوژی جدید برای ساخت و صحبت‌های دیگری که می‌شد، امید و انتظارات ما را بالا برد. بنا ندارم بگویم این فیلم همه را یکسره ویران کرد، چون در آن صورت باید ادعا کنم متوجه تمام زیروبم فیلم شده‌ام و هیچ بارقه امیدی نیافتم که چنین نیست؛ دوما به نقل ضمنی از آقای حاتمی‌کیا: سینمایی موسی‌ کلیم‌الله ضبط صفری است برای تولید سریال. ولیکن نکات بسیاری از نظر گذشت که خوشحال کننده نبود و متن زیر در این باره است.بدون شک جناب ابراهیم حاتمی‌کیا قهرمان‌ساز سینمای ایران است و موسی‌کلیم‌الله؛ به وقت طلوع نیز یک نمونه خوب قهرمان‌سازی ایشان. پسری موعود که سال‌ها قبل آمدنش بلای روان پادشاه مصر می‌شود، به استقبال حضورش در این دنیا آسمان خود را آذین کرده و فلک عهده‌دار مراقبت از این تولد موعود است. این نوزاد چنان انقلابی در سرنوشت امپراتوری ایجاد خواهد کرد که مرگ دسته‌دسته نوزاد، بهای ورودش می‌شود و چه و چه و چه... این است داستان موسی. درست است، اما موسی، فقط همین است؟ همه اینها در یک کلام می‌شود منجی بنی‌اسرائیل و بلای فرعونیان. لکن حضرت موسی تا چه حد این است؟ خواننده محترم سوالی از خودش بپرسد: آیا همانقدر که رسانه یهود و فیلم موسی‌کلیم‌الله آقای حاتمی‌کیا نشان میدهند، حضرت موسی علیه‌السلام در دوقطبی عبری-قبطی تعریف می‌شود؟ اگر صرفا چنین باشد، پس ایشان در هر بستر دینی و حتی نژادی دیگر فاقد اعتبار و کارایی‌ست. اما موسی علیه‌السلام این است و این، همه موسی نیست؛ بنی‌اسرائیل این است و این همه بنی‌اسرائیل نیست. قرآن را باز کنید و ببینید خداوند اولین بار بنی‌اسرائیل را با چه غرضی یاد کرده. دوباره قرآن را باز کنید و ببینید نام موسی اولین بار در چه بستر زمانی-مکانی برده شده. آنگاه متوجه خواهید شد صرف روایت مظلومیت و نجات، ظلم به سراسر تاریخ بعد از آن است. جمله آخر از روی مبالغه نیست بلکه خواندن ماجرای آنانی که خود را یهودی می‌نامند، مصدق آن است.ممکن است گفته شود: «موسی‌کلیم‌الله؛ به وقت طلوع، صرفا داستان ولادت پیامبر است؛ روایت طغیان و گوساله و پیامبرکشی، در سریال پرده‌برداری خواهد شد.»در پاسخ دو نکته را باید مورد توجه قرار دهیم:اول، فیلم اثری مستقل است. کسی که فیلمی دوساعته را می‌بیند، هیچ تضمینی نداده است که حتما سریال چندین و چند قسمتی آن را هم ببیند؛ پس "به وقت طلوع" حتما باید بتواند انتقال تمام غرض سازنده را به دوش بکشد و سریال یا در جهت اکمال آن باشد یا برای بیان معنایی دیگر تولید شود. منطقی‌ست اگر حرف یک فیلم سینمایی با سریال تکمیل شود، اما اگر بدون آن سریال، فیلم خودزنی کند، قابل پذیرش نیست.دوم، مسئله روایت است. اصلا آیا روایت خطی بهترین راه بازخوانی قصه بنی‌اسرائیل است؟ اگر بهترین نباشد، در راستای بخش اول متن حاضر، اصلا درست است؟ شما خواننده محترمی چند خط بالاتر، قرآن را باز کرده و اولین "یا بنی‌اسرائیل" را پیدا کردید بفرمایید، آیا شروع قصه بنی‌اسرائیل با روایت طغیان‌های پس از نجاتشان از ظلم‌های فرعون _آنهم با شرایط فعلی جهان که اذهان عمومی تداعی خاص و مشخصی از این قوم دارند و صهیونیست‌ها نیز بر پشتوانه الهی خودشان تبلیغ می‌کنند_ خود دارای معنایی خاص نیست؟صددرصد در این مورد خاص، روایت خطی-تاریخی امتیاز بالایی نسبت به شکل دیگر ندارد؛ هرچند اگر کامل باشد شاید مفید واقع شود. اما وای به حال آنکه در یک اثر، مخاطب صرفا پرده اول این ماجرا را تماشا کند.امیرحسین حیدریامیرحسین حیدریWed, 02 Apr 2025 17:13:58 +0330