https://virgool.ir/feed/@agraphia.psychما با نگاهی روان‌کاوانه به ادبیات، هنر و زندگی می‌پردازیم.fa2026-11-11 19:03:01https://files.virgool.ir/upload/users/253755/avatar/lhFZi2.pnghttps://virgool.ir/@agraphia.psychhttps://virgool.ir/@agraphia.psych/مختصری-درباره-عشق-nyiowiv0basvکاغذ سفید را مقابلم گذاشتم و فکر کردم که چطور می توانم از عشق چیزی بنویسم. به طرز عجیبی کاری سخت است اما در عین حال میل عجیبی برای نوشتن دارم. سختی به کلام آوردن تجربه ام و میل به دیدن بازی کلمات کوچک و شیطان بر کاغذ. مثل کلماتی که به زبانم می آیند در خاطراتی که برای دیگران تعریف می کنم. گاهی شکایت و زبان اعتراض و گاهی شرح خوشی ها و روزهای در راه خواهد بود.یاد روزی افتادم که برای اولین بار قرار بود ببینمش. قرار ملاقات را فراموش کرده بودم. با اینکه چندین ساعت گذشته را با خیال پردازی زیبای دیدن او در پاییز سپری کرده بودم، واقعیت دیدار با او را به ناکجای ذهنم سپرده بودم. باور نمی کردم. اگر به واقع مشتاق بودم پس چرا فراموش کرده بودم. می خواستم او را ببینم یا نه. این دوگانگی را به خوبی در پیوند با عشق به یاد دارم. حالا هم تجربه اش می کنم. حتی زمان نوشتن از این عشق هم دوگانه ام. می خواهم بر پهنه سفید کاغذ کلماتم را بریزم یا نه.وقتی با خجالتی که تا زیر گلویم وجودم را پر کرده بود از او عذرخواستم و در زمان دیگری دیدمش، چقدر به چشم من یکرنگ بود. سرشار از یقین و زیبایی. لا رایت الا جمیلا. هر بار بیشتر. تمامی آنچه در او بود به غایت خواستنی بود. مادربزرگم همیشه می گفت گل بی خار خداست. اما او هم که بی خار بود. پس یعنی خدا بود. من خدا می پنداشتمش. او خدای من شده بود. گل بی خار من شده بود. در داستان عشق من او شوالیه سوار بر اسب سفید بود. اما مگر نه اینکه هر داستانی هم دیو و جادوگر دارد، هم فرشته و شوالیه و قهرمان. پس چرا او فقط به چشم قهرمان بود.به یاد اروس، اسطوره یونانی عشق، افتادم. پسر زیبای بالداری که تیرهای طلایی و سربی را به سمت قربانیانش پرتاب می کند. گویی تیری از غیب می آید و حادثه ای را رقم می زند. عشق و آسیب در کنار هم قرار گرفتند. من هم به چیزی آسیب زده بودم. من با همه عشقی که داشتم به بخشی از او آسیب زده بودم. چیزی در او را از بین برده بودم. من تمام بدی های او را از بین برده بودم. در مقابل چشمان من مرد خوب زخمی نامرئی باقی مانده بود که به دست من زخمی شده بود.اما واقعیت وجود کامل او بود. همجواری خوبی و بدی. جادوگر و دیوی که من از ترس نابود کرده بودم و خاک رویشان ریخته بودم دوباره برمی خیزند. رستاخیز نزدیک است. اما پیش از شروع آشوب کافی است خاک ها را از روی آنها به نرمی کنار بزنم و حضور آنها را ببینم. ببینم که زنده اند. حیات در آنها جاری است. می توانم در آغوششان بکشم.نوشته شده توسط تحریریه آگرافیا agraphia.psychagraphia.psychTue, 01 Dec 2020 20:46:49 +0330https://virgool.ir/@agraphia.psych/چرا-همه-به-اندازه-من-عصبانی-نمی-شوند-n0isgbp3hqmfخشم و عصبانیت از جمله عواطفی هستند که به وضوح قابل رویت اند. اما گاهی به نظر می‌رسد که صحبت از آن رو به تکرار گذاشته باشد. همه می‌دانیم از چه چیزی عصبانی هستیم. همه ما می‌توانیم بنشینیم و فهرست کاملی از دلایل عصبانیتمان را برشمریم. من هم همین کار را کردم، بارها و بارها. اما هر بارکه نگاه کردم متوجه چیزی شدم. تمامی این دلایل در بیرون از من جریان دارند. هرچه که باشد. به نظر می‌رسد دیگری غلبه هولناکی دارد. این دیگری می‌تواند فرد، جامعه و یا هر چیز دیگری باشد. اما مهم این است که او خارج از من جای دارد. آنچه مرا می‌آزارد جایی در من نیست، شاید اگر بود می‌توانستم کنترلش کنم. اما حالا نه.انگار دیگری بیرون از من به نوعی به من وصل است. گویی اوست که فتیله من را در دستش نگه داشته، چرا که قادر است با شدت بخشیدن و یا کم کردن شدت اعمالش احساسات مرا هم تغییر دهد. حالا درماندگی و ترس هم دستشان در دست عصبانیت است. چرا که آن بیرون او می تواند تا هرجا که بخواهد آزار دهنده باشد و از کنترل من خارج. گویی من با آزارگری در واقعیت بیرون مواجه هستم که تا هرجا بخواهد می تواند مرا بکشاند.اما یک جای کار می‌لنگد. اگر اینطور باشد که منشا همه چیز آن بیرون بوده، پس باید به یک اندازه بر همه تاثیر بگذارد. یعنی همه باید به اندازه من عصبانی باشند. اما اینطور به نظر نمی‌رسد. آدم هایی هستند در اطراف من که به کلی احساسات متفاوتی دارند. ماجرا شبیه زمانی است که زلزله ای اتفاق می‌افتد اما لزوما همه اثرات چنین رخدادی را برای مدتی طولانی با خود حمل نمی‌کنند. برخی سال های سال آن را در درون خود نگه می‌دارند و برخی آن را به ورطه فراموشی می‌سپارند. در این مورد هم همینطور است. برخی در مقابل اتفاقی آزاردهنده تماما آشفته می‌شویم و برخی دیگر نه.بنابراین واقعه بیرونی ثابت انگار با چیزی درون ما آمیخته می‌شود و احساسی را می‌آفریند. حالا به نظر می‌رسد آنچه که به وجود آمده نیمی واقعیت بیرونی و نیمی واقعیت درونی است. بنابراین اگر بخش بیرونی ثابت باشد، تفاوت درون می‌تواند خود وزنه سنگینی باشد در احساسی که به طور متفاوت در افراد مختلف سر بر می‌آورد.نوشته شده توسط تحریریه آگرافیا agraphia.psychagraphia.psychSun, 01 Nov 2020 19:04:18 +0330https://virgool.ir/@agraphia.psych/عکس-و-فقدان-zcynlhxrqnemعکس از روبرت فرانک عکس ها احوالات عجیبی دارند. تکه ای از زمانی از دست رفته را بی‌حرکت نگه می دارند. احمد اخوت به نقل از سوزان سانتاگ می‌گوید: " عکاسی، هنری است دلگیر و تاریک روشن. بیشتر‌ سوژه هایی که از‌ آنها عکس گرفته ایم نشان از آن دارند که احساس ما لمس شان کرده است". اما به نظر تمامی آنچه ما لمس کرده ایم در فضای عکس نمی‌گنجد.عکس ها سوژه کودک، عزیزی از دست رفته و یا جوانی پرشور را در‌آغوش خود نگه می‌دارند. اما این، همه موجودیت نیست. به نظر چیزی از آغوش عکس به بیرون می‌لغزد. آنچه که فرد درون خود داشته، اعم از خیالی، فکری و یا حسی، جملگی بساطشان را از مقابل چشمان ما جمع می‌کنند و در همان لحظه ثبت شده، درون فرد باقی می‌مانند. همانطورکه وقتی عکسی را در دست می‌گیریم نمی‌دانیم که در ذهن آن سوژه چه می‌گذشته است. انگار که تنها متعلق به همان زمان بوده و قصد سفر به آینده را نداشته اند. در عکس، چهره‌ای هویدا است که با لبخندی احتمالی پوشانده شده، لبخندی که ورای آن می‌تواند اندوه، حیرت و یا خشمی هولناک باشد.بنابراین عکس در عین نگهدارنده بودن، ماهیتی حذف کننده دارد. واقعیت گذشته به تمامی و کامل باقی نمی‌ماند بلکه تکه‌ای و بخشی از آن برای دیدن و بودن انتخاب می‌شود. عکس از هاری کالاهان به نظر می‌رسد که از تمامیت آن زمان، تنها بخش کوچکی باقی مانده باشد به طوریکه وقایع قبل، بعد و حتی حین عکس هم به کناری رفته و به بیانی دقیق تر حذف شده‌اند. همانند زمانی که ما هم برخی اتفاقات را فراموش می‌کنیم. شاید از آگاهی حذف و به گوشه ای تاریک و ناپیدا سپرده می شوند. درست همانند وقایعی که در عکس ثبت نشده و به جایی نامعلوم درگذشته پیوسته اند.اما حذف، تمام اتفاقی نیست که در عکس‌ها شاهد آن هستیم. این سوغات گذشته دستخوش تغییراتی هم می‌شود. اتفاق ناخوشایندی که ممکن است چند لحظه قبل افتاده باشد تبدیل به چهره‌ای خندان و خوشرو می‌شود. کودکی که گریه می‌کرده با تلاش های دیگران توجهش به چیز دیگری معطوف می‌شود که یا گریه اش متوقف شده و یا تبدیل به لبخند می‌شود. چهره ها و احساساتی که نشان داده می‌شوند گویا تحریف شده و از صورت واقعی خود فاصله گرفته‌اند.فقدان شاید یکی از بارزترین ویژگی هایی باشد که در عکس خود را به نمایش می‌گذارد. عکس ها نشانی از افکار و احساسات سوژه ندارند. وقایع زیادی کنار گذاشته شده‌اند و آنچه که مقابل دیدگان ما قرار می‌گیرد صورت تغییر شکل یافته ای از واقعیت است.نوشته شده توسط تحریریه آگرافیا agraphia.psychagraphia.psychSat, 17 Oct 2020 16:17:44 +0330https://virgool.ir/@agraphia.psych/اندر-احوالات-سرخوردگی-xqvx7wa5m7pwنقاشی از فرانسیس بیکن نمی دانم حکایت این سرخوردگی چیست که وقتی به جانمان می افتد تا زمین گیرمان نکند ول کن نیست.زمانی که بچه بودم و توی حیاط بازی می‌کردم، با همه سرعت و شوقی که داشتم می‌دویدم. حالا هم می‌دوم اما محکم به دیوار می‌خورم. واقعیت دیوار است. دیواری که هیچ روزنه ای ندارد. شاید هم روزنه هایش را بسته باشند. انگار من یک طرف دیوار مانده ام و مابقی آن طرف. اشکال کار اینجاست که من، تمامی تلاش ها و ایده هایم گویی برای آن طرف دیگر اصلا وجود نداریم. وقتی حرف س در کلمه سرخوردگی را با ضمه می‌خوانم چیزی به ذهنم خطور می‌کند. از ذهن دیگری سر می خورم. پایین می‌افتم و فراموش می‌شوم.اما این افتادن فقط در ذهن دیگری نیست، این میزان از غمی که در نتیجه شکست ایجاد می‌شود صرفا معطوف به دیگری نیست. چیزی در خود من رخ می دهد. این غم از دست دادن است. از دست دادن شوقی که تازه سر از تخم در آورده بود. هنوز توان راه رفتن نداشت که از دست رفت. برای من، به سرانجام نرسیدن و دیده نشدن، سکون مرگ را به همراه دارد.در من عزیزی از دست رفته که به سوگش نشسته‌ام. به سوگ افکار، احساسات و امیدی که زمانی جان داشتند و جان می بخشیدند. حالا من ماندم و بازمانده نیمه جان آنها. در نبردی از دستشان دادم که با تمام قوا جنگیده بودم. چرا که سرخوردگی حاصل شکست در میدان رزم است. شکستِ متعاقب تلاش. حالا باید یک قدم عقب بایستم و به خرابی های به بار آمده بنگرم. زمانی را فقط نگاه و سکوت بگذرانم. شاید کمکی باشد تا بتوانم این نابسامانی برخلاف انتظار را سامانی دهم.امید که بتوانم تکه‌های از هم پاشیده را دوباره کنار هم بگذارم. مثل زمانی که هنوز درگیر جنگ نشده بودم. مثل زمانی که هنوز جریان داشتم. شانه به شانه امید، ترسی مرا می‌نگرد. من ماندم، ویرانه هایی از وجودم، امید و ترس. نمی دانم به کدام طرف حرکت کنم.نوشته شده در تحریریه آگرافیا agraphia.psychagraphia.psychSat, 03 Oct 2020 16:17:10 +0330https://virgool.ir/@agraphia.psych/از-مرگ-تا-قدرت-z20whqm7j4pqهمه ما جمله «چیزی که تو را نکشد، قوی‌تر می‌کند» را بارها شنیده‌ایم و حتی بارها در سختی آن را به زبان آورده‌ایم تا شاید تلخی ایام را بکاهد.ذره‌بینم را که به دست می‌گیرم گویی بین این کلمات چیزهای دیگری هم می‌بینم. گویی چیزی نامعلوم بناست ما را تا مقابل دهان بلعنده مرگ برده و لحظه آخر رهایمان کند. عبارت «آنچه» یا «آن چیزی» گویای ناشناخته‌بودن است. چیزی ناشناخته و بی‌اندازه خطرناک. چیزی که اسم ندارد اما وحشت زیادی را با خود حمل می‌کند. این چیز نامعلوم تا حد مرگ می‌تواند آسیب‌رسان و حتی کشنده باشد. اما در عین حال همین چیز نامعلوم لحظه آخر نجاتمان می‌دهد. نه‌تنها نجات بلکه بدل به بازوی قدرتی برای ایستادن می‌شود. آنچه که زمانی ترس مرگ به جانمان انداخت حالا قدرتی برای مبارزه می‌شود.دفعات بیشماری که ما به راحتی رویمان را از دیدن اتفاقات برمی‌گردانیم، چون دوستشان نداریم یا اشتیاقی در ما ایجاد نمی‌کنندتصویر کودکی در ذهنم نقش بست که مادری بی‌اعتنا دارد. مادر، او را نمی‌بیند. وقتی گریه می‌کند، بهانه می‌گیرد، بدخلقی می‌کند اهمیتی به او نمی‌دهد. وقتی دیده نمی‌شود یعنی وجود ندارد. یعنی تمام نیازها و احساسات او و دنیای واقعی وجود ندارند. مگر می‌شود چیزی باشد و دیده نشود. شاید هم وجود دارد اما ارزش دیده‌شدن ندارند. همانند دفعات بیشماری که ما به راحتی رویمان را از دیدن اتفاقات برمی‌گردانیم، چون دوستشان نداریم یا اشتیاقی در ما ایجاد نمی‌کنند. وقتی مادر، کودک و دنیای درونی او را نمی‌بیند، شاید یا ارزش دیده‌شدن ندارند یا اصلا وجود نداشته باشند. تلخ است باور کنیم مادری که بنا بود جور دیگری باشد کمر به خوراندن زهر کشنده واقعیت به ما بسته است. پس چرا باید به او وابسته بود. چرا باید کنار او بود. باید از او فاصله گرفت. فاصله گرفت و روی پاهای خود ایستاد. شاید آنقدرها هم بد نبود. کمک کرد استقلالی هم به ‌دست ‌آيد. نبودِ دیگریِ پذیرا شاید آنقدرها هم سخت نبود. او کمک کرد که قوی‌تر باشم. قدرتمند شوم.قدرتمندانه با دردِ نداشتن آنچه که باید می‌بود بجنگم. با زور بیشتری تمام آنچه از او می‌خواستم را پس بزنم، به اعماق وجودم برانم و فریاد برآورم من قدرتمند شدم. دیگر چیزی نمی‌خواهم. من به تنهایی بر مزار تمام هراس‌ها و حسرت‌ها و سوگواری‌هایم ایستاده‌ام. قدرتمند.نوشته شده توسط تحریریه آگرافیاagraphia.psychagraphia.psychMon, 28 Sep 2020 17:57:48 +0330