https://virgool.ir/feed/@aghajohansonبرو عکس کارت دانشجوییتُ عوض کن :| اصلاً شبیهت نیس!fa2026-11-12 11:50:02https://files.virgool.ir/upload/users/57152/avatar/xbkfRV.pnghttps://virgool.ir/@aghajohansonhttps://virgool.ir/@aghajohanson/زندگی-معمولی-پسرک-۴-mpbwusalikz9قسمت قبل را از اینجا بخوانید....سه تا پنج تومنی به راننده تپسی میدهد، راننده هزاری ندارد،دوتومنی برمیگرداند و بابت سیگار تشکر میکند.از پراید سفید پیاده میشود. وارد حیاط خوابگاه میشود. مستقیم به سمت بوفه میرود.+چقدر تقدیم کنم؟-چیه؟+سالاد ماکارونی و چنگال با این-۱۲+خدمت شما+در اینو باز میکنی؟-پیچیه+اها دم شما گرم..روی نیمکت مینشیند و شروع میکند به غذا خوردن.........امیرامیر پسرک جوان احمقی است که گویا دوست دارد با فرهاد دوست باشد، خودش این را میگوید. البته خیلی چیزها میگوید..»من ترجیح میدهم دوستانم را خودم انتخاب کنم تا اینکه انتخاب شوم.»من اصلا به ظاهر آدم ها توجه نمیکنم ولی کسانی که کفشهای گوگولی دارند اجتناب ناپذیرند.»نگاه جنسیت زده ندارم ولی دخترها احمق هستند.»سریال دیدن اتلاف وقت است.»من مذهبی نیستم، خدایی هستم.»من سیگاری نیستم هرموقع بخواهم سیگار میکشم.بلاه بلا بلا...با وجود تمام چرندیات متناقضی که میبافد، پسر بدی نیست، قابل تحمل است، مظلومانه گوش می‌دهد، مشتاقانه وقتش را برای دیگران خرج میکند، با خودش روراست نیست ولی، گاها عاجز بنظر میرسد.در دانشگاه معمولا کفش مشکی میپوشد با شلوار جین و پیراهن چهارخانه. داخل خوابگاه ولی، خنده‌آور است، شلوار میپوشد و پاچه هایش را چند دور تا میزند، داخل ساختمان لخت میچرخد، اگر بیرون بیاید تیشرت راه راه میپوشد، موهایش هرروز یک حالت است، گاها موهایش را رنگ میکند، قدش بلند است، لاغر است، خودش میگوید مردنی نیست ولی .........امیر از ساختمان بیرون می‌آید، چشمش به فرهاد میخورد، می‌آید سمت نیمکت..-سلام فرهاد جان چطوری؟+سلام مهندس، خوبی.-خداروشکر+چاکریم-چخبر؟ خوابگاه نمیومدی زیاد!+با دوست دخترم کات کردم.-شت، من چیزه، ای بابا..-من تو این موقعیت نبودم تاحالا نمیدونم چی بگم الان..-الان باید بگم ناراحت نباشو این داستانا یا نمیدونم بگم مهم نیس اصلا همون بهتر که تموم کردی واقعا ایده‌ای ندارم!+آره-چیزه.. چایی بزنیم؟ نه میخای بریم یه دور بزنیم بیرون؟+آره خوبه-میریم همین پارک پشت میشینیم یکم حرف میزنیم..-بذار من برم لباس بپوشم بیام+منم میام اینو میذارم تو یخچال.....ادامه دارد..aghajohansonaghajohansonSun, 18 Aug 2019 17:03:11 +0430https://virgool.ir/@aghajohanson/زندگی-معمولی-پسرک-۳-kkqi0mpv1bk2قسمت قبل را اینجا بخوانید.از ایستگاه مترو چیتگر خارج میشود، به سمت ایستگاه تاکسی در حال حرکت است....»»»تماس دریافتی از زهرا گلملکی«««+بَلو؟-سلاام سلاام+سلام گلی، چطوری؟-بَلو چیه؟ یعنی چی آخه بَلو؟+چطوری؟ رهاش کن، چطوری؟-چی؟ خوبم، تو خوبی؟-کجایی؟+من بیرونم، تو خیابونم یعنی..-اها نمیتونی حرف بزنی؟+چرا، ببین نیم ساعت دیگه میتونی زنگ بزنی؟یه ربع، یه ربع دیگه.-باشه ..+ببخشید، فعلا-خدافظ+قربانت خدانگهدار.به سمت تاکسی میرود،+آقا دریاچه میری؟-ماشین پشتی.+آقا دریاچه؟_بشین بریم.صندلی پشت راننده نشسته، از راننده خواهش میکند شیشه را بالا دهد.»»»تماس دریافتی از موسی کاشفی پیام«««+سلام موسی جان-سلاام چطوری برادر؟+قربانت، جانم؟-کجایی؟+من اومدم سمت غرب، یه کار کوچیک دارم اونو...-آتنا؟+چی؟-میگم مسأله‌ی آتناس؟-آره، یه صحبتی باید کنم. من شام نمی‌رسم موسی جان، خودت یکاریش بکن شرمنده.-رواله برادر رواله، خوش بگذره.+خدانگهدار.گوشی را قطع میکند، زیر لب میگوید:+حتما خوش میگذره.+آقا خدمت شما، من همینجا پیاده میشم.پیاده میشود. به آتنا زنگ میزند.+من ۸ مین دیگه زیر چرخوفلکم.-سلام، من منتظرم.گوشی را قطع میکند و میگذارد در حالت پرواز. بدون اینکه سرعتش را بیشتر کند وارد پارک میشود و به طرف محل قرار حرکت میکند. بعد از ۷ دقیقه میرسد. سلام میکند، بدون دست دادن بدون خوش و بش. آتنا متوجه برخورد سردش میشود.+یکم راه بریم.-باشه.-خوبی؟+هعی .. ای بابا..-سیگار داری؟سیگاری روشن میکند، پک اول را میزند و به آتنا میدهد.+بشینیم.-بشینیم.-خوب نیستی، چت شده؟سیگار را از آتنا میگیرد.+ببین..-حرف نزن حرف نزنچشمان آتنا اشک‌آلود میشود.-هیچی نگو باشه؟ اصلا پاشو بریم، اگه کاری کردم ببخشید باشه؟ مهم نیس مگه نه؟+ببین آت..-میدونستم، ما زنگ میزدیم سلام میکردیم، ما همو میدیدیم بغل میکردیم، ما واسه دیدنه هم دلیل نمیخاستیم..اشک از چشمان آتنا سرازیر میشود.-میدونستم یه چیزی شده یه چیزی میخای بگی..دستهای آتنا را میگیرد، در چشمانش زل میزند، آتنا صورتش را بر میگرداند.+ببین آتنا، دلیلش الان مهم نیس، یه مدت باید همو نبینیم.سر آتنا را به سینه اش میکشد، دستانش را رها میکند، میرود.......گوشی را برمیدارد. از حالت پرواز خارج میکند.درخواست تپسی میکند، ۱۴۰۰۰تومان، قبول میشود، پراید سفید، علی عظیمی، جوانی است با چشمهای درشت.چند پیام پشت هم. تماس از دست رفته از گلی. سوار میشود، صندلی عقب.-داداش ولیعصر میرفتی؟یادش میافتد ناخواسته مقصد را خوابگاه انتخاب کرده.+بله بی‌زحمت-مسیر هر روزته؟+جان؟-میگم، میشناسی؟ که تو ترافیک نافتیم!در آینه نگاه میکند.+نه نمیشناسم.-اگه موزیک اذیت میکنه کمش کنم؟+نه مسأله ای نیس.-چون تنظیمش کردم رو باندای عقب..میخندد..+نگهدار بیام جلو.پیاده میشود در صندلی جلو مینشیند.+آقا جان من الان یه سیگار روشن کنم به جایی بر م..-دوتا روشن کن توکه داری روشن میکنیقهقهه ای میزند و سیگار روشن میکند........آدم تنها که میشود با همه گرم میگیرد....ادامه دارد..aghajohansonaghajohansonSun, 11 Aug 2019 23:33:11 +0430https://virgool.ir/@aghajohanson/زندگی-معمولی-پسرک-۲-ab6ytv9boxbqپست قبلی را اینجا بخوانید.اتاق ۲۱۲ خوابگاه یکی از دانشگاههای دولتی تهران(هادی و محسن در حال بحث/روی تخت هادی)+خدا موجودیه که کامله و در عین حال ناقص نیست...ینی کامل است و ناقص نیست...یععنی هر ویژگیش که نباید ناقص باشه یعنی کامله دیگه نمیدونم چرا نمفهمی دیگه-یعنی داری میگی این دوتا باهم جمع میشن؟؟ ینی تو ایندوتارو باهم میتونه داشته باشه میگی؟+آره باید در باید کامل باشد و ناقص نباشد-خب من باتو نمیتونم بحث کنم اگه اینو قب...+باید هم کامل باشه و هم نا..-خب من نمیتونم بحث کنم....(رضا و سامان درحال صحبت/حین کار کردن پشت لبتاب)»کجایی بابا من اون جلسه که با وزیر پرسش و پاسخ داشتیم فیلم اون قسمتی که من حرف زدمو به شیشثثثد نفر نشون دادم»اصن اقای دورببنی منم... عاشقه دوربینم..«شهرت....»قدرت... فقط قدرت...همین بنیان دیزل که میرم..»بابا تو این شرکته قرار بود یکی از گروه ما بره این برنامه ثریا شبکه یک خب من هی داشتم دست و پا میزدم برم ولی گفتن تو زودته الان بری فردا بایس بیایم وزارت دنبالت... هاه ها ها......(درباز میشود، سعید جلوی در می ایستد)_اقا دسته های ما مونده اینجا؟ با حمید فیفا زدیم اینجا عصر... من رفتم بیرون فک کنم موند اینجا.....(صحبت با صدای بلند/همه یک گوششان به بحث است)»هادی فیلم ببینیم؟+فیلم چی؟»فیلم معمولی+شام خوردی؟»ارهههه... بیا اینجا صحبت کنیم..»کوفتت بشه-اون برنج لامصبو نخوردین بیشرفا!!!!«این دستشو کرد توش دیگه نتو..»تو بخاطر من نخوردی؟؟؟خیلی خری!!+برنج هس؟؟؟من میخورم کو؟.........فرهاد تیشرت میپوشد، کیف پولش را برمیدارد، از اتاق خارج می‌شود. در راه بیرون، با دوستش قرار نمایشگاه فردا را قطعی میکند.فرهاد: قربان خسته نباشید، یه پاکت بهمن سوییسی لطف میکنی؟فروشنده: سوییسی ندارم.فرهاد: ای بابا.. کتابی بده.فروشنده: قابل نداره! رمزو بفرمایین..فرهاد: قربان شما، هشت نه ده.فروشنده: موجودی نداره.فرهاد: شرمنده اینو بکشین.فروشنده: رمز؟فرهاد: همون.فروشنده: هشت نه ده ... خدمت شما..فرهاد: دمه شما گرم..پاکت سیگار را باز که میکند قسمتی از پاکت پاره میشود،زیر لب تولید کننده سیگار را به ناسزا میبندد و وارد حیاط خوابگاه میشود، سیگارش را روشن میکند، به سمت نیمکت پشت ساختمان میرود. نیمکت اشغال است، کسری صفوی، مدال طلای ریاضی سال نود، دانشجوی ارشد ریاضی درحال دودکردن است، کسری سیگار پاکتی نمیگیرد، خودش میپیچد، با توتون درام. از کنار کسری میگذرد میرود سمت نیمکت خالی، سر راه چشمم به درخت انجیر میافتد، چند انجیر تقریبا رسیده میبیند، واقعه‌ی کمیابیست، یکی که بنظرش از همه رسیده تر است را میچیند، شیره انجیر میچکد روی دستش، انجیر را نصف میکند، کال است، با این حال گاز نصفه‌ای میزند، کل دست و لب و لوچه‌اش شیره‌ای شده، سیگار را که به لب میگیرد فیلتر به لبش میچسبد، انگشتانش به هم چسبیده.لعنت.انجیر، توت نیست. وقت خودکشی سراغ درخت انجیر نروید.ادامه دارد ..aghajohansonaghajohansonMon, 29 Jul 2019 13:41:05 +0430https://virgool.ir/@aghajohanson/کارگرزاده؛-بچه-بودیم-بزرگ-شدیم۳-x2yylyzw6ouqقسمت قبل را اینجا بخوانید http://vrgl.ir/6jCVr«چشمتان روز بد نبیند»، معمولا وقتی درباره‌ی روز کنکورم حرف میزنم حتما این عبارت را استفاده میکنم. پرفشار، بنظرم اگر مجبور باشم آن روز را با یک صفت بیان کنم همین پرفشار است. گرچه بقیه هیچوقت درک نمیکنند.«اینکه چیزی نیست من ...» جوابشان بعد از شنیدن ماجرای کنکورم است. تمام تلاشت را، هرچه که بوده انجام داده‌ای حالا موقع آن است که تمامش کنی! مثل مسابقه کشتی، کل تایم را با حریفت سروکله زدی، حالا دیگر باید به زمینش بزنی.درباره‌ی شب کنکور که حرف نزنم سنگینترم، یعنی فقط این رو بگم که من یاد دمپایی های بچگیم افتادم، داشتم برای خودم اثبات میکردم که چرا من اون دمپایی های بدرنگو دوست داشتم! بعد نمیدونم چطور شد که یهو دیدم داره آهنگ نیروانا گوش میدم! خلاصه این شبی که میگم شب نیست، اگه شبه مثل هر شب نیست.حوزه‌ی امتحانی ما دانشگاه پیام‌نور بیسارآباد بود، باید از شهرمان زودتر، مثلا ۷ راه می‌افتادم تا به موقع برسم سر جلسه. وقت بیرون آمدن از خانه مادرم از زیر قرآن رد کرد. امان از دل مادر..رسیدیم، کارت ورود به جلسه را نشان دادیم، وارد ساختمان شدیم، همان ردیف جلو بودم، انگار بر اساس معدل چیده بودند. یک آقایی بود زمانبندی هارا یاداوری میکرد، مثل خانمی که داخل مترو ایستگاهها را یادآوری میکند.صدای بلندگو: داوطلبان عزیز میتوانید آزمون عمومی خود را شروع کنید.من زیر لب: بلهه چشم. نمیشه ما فردا بیایم؟! الان چیزه.. من صبحونه سنگین خوردم یکم از درون متشنجم...بابا خفه شو شروع کن...شروع کردم، مداد نرم، پاک‌کن نرم، مدادتراش نرم، کلوچه نرم، آب‌معدنی نرم... همه چیز کنار دستم بود، آماده‌ی آماده.حقیقتش خیلی آزاردهنده بود که استرس نداشتم ولی چه کنم!همان اتفاقی که انتظار داشتم افتاد. وقتی تمرکز میکردم چیزی یادم بیاید، گلچین شاد قدیمی در مغزم پخش میشد. شهرام شب‌پره‌ی عزیز، شماعی زاده، علی نظری، عباس قادری و ..‌. . اما سوالات دین‌و‌زندگی حال و هوای دیگری داشت، حال و هوای جنوب، سندی، خشایار آذر، آغاسی... . در این اواخر حامد پهلان هم خودی نشان داد، مطمئن نبودم آهنگ ها را قبلا شنیدم یا مغزم داشت خلاقانه عمل میکرد!عمومی را تحویل دادیم تخصصی را گرفتیم، بچه تر که بودم میگفتم: «تخصصی خوبه، عمومی را رها کن» پدر آمرزیده کجای تخصصی خوبه، ریاااضییی، فیییزیییک، وااای از شیمی. با ریاضی شروع کردم، گسسته ها خوب نبود، سر یک سوال آمار لعنتی خیلی مسخره وقتم تلف شد. فیزیک دوم خوب بود، سوالها خیلی گوگولی حل میشدند، بطری آب معدنی را برداشتم گلویی تازه کردم، رفتم ادامه‌ی فیزیک را بزنم. وارد مباحث الکتریسیته که شد خانه‌ام خراب شد، دو صفحه‌ی فیزیک سوم را رد کردم. شیمی همیشه عذاب آور بوده، حرفی ندارم. وقت تمام. آمدم بیرون.-دستشویی میدونی کجاست؟+سلاام عمو مجید خسته دل... پشت ساختمونه بیا منم دارم میرم..-شیمی نرسیدم بزنم+درسته، منم عادل فردوسی‌پولم..-خراب کردم+رهاش کن مجیییید...از دانشگاه خارج میشوم، پدرم با یک نفر که گویا عضو شورای شهر است و رییس همین دانشگاهم هست صحبت میکند، میرسم و سلام میکنم-سلام جوان، خسته نباشی چطور بود؟+خداروشکر، بیسکوییت ندادن.-هه هه هه...میرسم خانه، نهار را با خانواده‌ام میخورم. فردا کنکور زبان دارم. دلیلش هم معلوم نیست! بعدش میتوانم برگردم سر کارم، این مهم است.ادامه دارد..aghajohansonaghajohansonTue, 23 Jul 2019 16:25:06 +0430https://virgool.ir/@aghajohanson/زندگی-معمولی-پسرک-۱-rh1a8myq7wfxتابستان گرمی است، نه خیلی گرم، گرمتر از سال قبل شاید، شاید پنکه کوچک گوشه‌ی انبار پاسخگوی این گرما باشد! برای کسی که حوصله‌ی سرویس کولر را ندارد قطعا کافیست. سرویس کولر؟؟ پشت‌بام؟؟ در این گرما؟؟ بدون آسانسور؟! پنکه عالیست. رضایت بخش است. حتی بیشتر از رضایت بخش!فرهاد روی مبل دونفره جلوی تلویزیون نشسته است.چشمانش را میمالد تا دوباره خوابش نبرد.+نمیدونم این شارژِ ساختمونُ واسه چی میگیرن؟؟؟ آسانسور که بیسچاری خرابه، راه‌پله هم که قربونش برم همیشه بوی لجن میده، گلای تو پاگردو بگو! آخه مرد حسابی کی کاکتوس می‌زاره تو پاگرد؟ لامذهب مگه تگزاسه؟! خود تگزاسم تو اپارتماناشون شمعدونی می‌زارن، حالا ما چرا کاکتوس میزاریم الله اعلم...گوشیش را برمیدارد، دیتا را روشن میکند، سعی میکند وارد تلگرام شود، هنوز اینترنت وصل نشده است... برنامه را میبندد و دوباره وارد میشود... هیچ پیام خصوصی‌ای ندارد... گروه درس سیستم های مخابراتی استاد فلانی خیلی فعال بوده... گروه را چک میکند... انگار نمره‌ها وارد سیستم شده، عده‌ی زیادی شاکی هستند، میانگین ده‌و‌نیم؟! سیلی از ایمیل‌ها آماده شده برای درخواست شیفت نمره ها...فرهاد مرورگرش را باز میکند و وارد سیستم میشود... نمره‌اش را چک می‌کند، نوزده‌وسه‌دهم! بدون هیچ عکس‌العملی برمیگردد و باقی پیام‌های گروه را میخواند، گویا در دو روزی که فرهاد آنلاین نبوده نامه اعتراض فرستاده شده و استاد هم پاسخ داده!‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌با سلام،درخواست شما مبنی بر تجدیدنظر در نمرات را دریافت کردم، با توجه به حضور دانشجویان تلاشگر در این درس که توانسته‌اند با شایستگی نمره بالا کسب کنند متاسفانه امکان تغییر نمرات مقدور نیست، نمره نهایی شما حاصل تلاش شما در طول ترم بوده، سوالات و تمرینات استاندارد طرح شده است. اگر اعتراضی بر نمره خود دارید در سیستم آموزش از گزینه اعتراض استفاده کنید تا مورد بررسی قرار گیرد.ومن الله توفیق، فلانیفرهاد میخندد، حالا فکرش کمی درگیر شده، در فکر این است که چه کسی نمره کامل گرفته! یا چه کسانی؟ پیامهای گروه را با سرعت رد میکند، پیام امید عباسی نظرش را جلب میکند،...امید(۷:۳۲) : من با پونزده‌و‌نیم شدم نمره چهارم کلاس!!!امید(۷:۳۲) : این چه وضعه نمره دادنه اخهههه(صورتک عصبانی صورتک گریان)سارا محمد زاده(۷:۳۳) : خرخون:///احد ذوقی(۷:۳۳) : خداوکیلی چطور میتونی بیای حرف بزنی لعنتی؟؟؟امید(۷:۳۳) : (چند صورتک عصبانی)احد ذوقی(۷:۳۴) : نصف بیشتر کلاس افتادن تو داری چه زری میزن؟؟؟و گروه ساکت شده ...فرهاد بی اعتنا گروه را ترک میکند. تلگرامش بالا و پایین میکند، چیز جذابی نمیابد، خارج میشود و گوشی را میگذارد روی میز، نفس عمیقی میکشد، به صفحه تلویزیون نگاه میکند، صدای تلویزیون بسته است، برنامه زلال احکام درحال پخش است...+شئئئتت..پنشنبس!!! وااای وااای موسی‌الرضا دهنمو..دوباره گوشی را برمیدارد و در مخاطبانش دنبال کسی میگردد، سید حسینی! تماس میگیرد، بلندگو را میزند و گوشی را میگذارد روی میز. ایستاده است و دستانش را به موهایش میکشد..+موسی جان من شرمندم آقا هر چی بگی حق داری..-سلام فرهاد جون چطوری؟+قربانت، سید من واقعا شرمندتم..-شرمنده‌ی چی مهندس؟ چیشده؟+من قراربود بیام دنبالت، ینی دارم میام تو راهم..-چی داری میگی مومن؟؟ دیشب هماهنگ کردیم باهم! گفتی فرید میاد، دمش گرم امروزم خجالتم داد، الان با داریم آب طالبی میزنیم جات خالی.+فرید؟؟ اها.. آره..-خوبی فرهاد جون؟ کجایی؟+نهه، آره خوبم، درسته حله اوکیه پس میبینمت، کاری نداری؟-خوبی؟+سلام برسون، یاعلی.-خدانگه...گوشی را قطع میکند پرت میکند روی مبل. خم میشود سمت پاکت سیگارش، خالیست. زیرلب بدوبیراه نثار زندگی میکند، حرکت میکند به سمت آشپز خانه، پاکت سیگار دیگری باز میکند، سیگاری روی لب میگذارد، دستش را به جیبهایش میمالد که فندک پیدا کند، نیست. شعله گاز را روشن میکند، سیگارش را روشن میکند، پوک اول را میدهد بیرون،نگاهی به فیلتر سیگار میکند. شعله را که روشن میبیند هوس چای میکند، کتری را پر میکند، جلوی اوپن می‌ایستد تا آب جوش بیاید، خیره میشود به تلویزیون، نمازظهر به افق تهران!لیوان آب جوش را میگذارد روی اوپن، بسته چای کیسه‌ای همانجاست، بیست‌و‌پنج عدد چای کیسه‌ای خارجی(سیلان). کنجکاویش گل کرده، نوشته‌های ریز روی بسته را میخواند. چای را داخل لیوان می‌اندازد، سیگار دیگری روشن میکند، چشمش به برگه‌های ترجمه‌اش که روی میز جلوی مبل پخش است می‌افتد. لیوان و زیرسیگاری را برمیدارد می‌رود به سمت مبل. گوشی را برمیدارد، پلی‌لیستش را پخش میکند، یک آهنگ اروپایی گمنام از میانه درحال پخش است. یکدست برگه های ترجمه، یک دست لیوان چایی، انگار میخواند ولی برایش تازگی دارد. موزیک عوض میشود، سارا نایینی، اشارات نظر. ناگهان سرش را بلند میکند، همه‌ی سیگار در زیرسیگاری خاکستر شده، سرش را به سمت گوشی برمیگرداند، گوشه‌ی چشمش اشک‌آلود میشود..+نگار...+نشود فاش کسی آنچه میان من و توست+تا اشارات نظر راز میان من و توستادامه دارد..aghajohansonaghajohansonFri, 19 Jul 2019 17:22:50 +0430https://virgool.ir/@aghajohanson/v01s01e02-gz3ebm7idn5kقسمت قبلی را اینجا بخوانید. http://vrgl.ir/hQ6Bj دوران دبیرستان به درد نخورترین منِ من را ساخت. کارِ آخر هفته را تعطیل کرده بودم و فقط بعدازظهر ها و موقعیت‌های خاص را کار می‌کردم. در مدرسه اما، بر خلاف تصورم توانستم خودم را با جوِ دانش اموزان انجا وفق بدم. شدم از شاگردان خوب مدرسه. خوب یعنی نمره بگیر. خوب یعنی بی خطر.هیچ نشانه ای از خودم نمی دیدم. با کسی کاری نداشتم، کسی کارم نداشت. یک بچه دبیرستانی معمولی. دائما درحال تغییر بودم، شاید هم نوعی فرار بود، از آنچه بودم و نمیخواستم. هیچ چیزم در این دوران ثابت نماند. سلایقم عوض شدند، علایقم عوض شدند، دوستانم عوض شدند، دشمنان نداشته ام عوض شدند و همه چیز. تنها چیزی که عوض نشد، کچل بودن کله‌ی کچلم بود. هیچوقت در "کچالتم" خلاقیت نداشتم."با نمره چهار مثل همیشه" مونولوگ من با آرایشگر محلمان طی سه سال دبیرستان. سال چهارم اما، کمی فرق داشت. دیگر پیر شده بودیم. من که پیر مانده بودم. خلاصه اینکه با سالهای قبل توفیر داشت. دیر می آمدیم، زود می رفتیم. اول اسممان آقا می‌گذاشتند وقت صدازدنمان. سال چهارم، کار را کلاً تعطیل کردم. آبستن من جدیدی بودم. من متظاهر. وقت آزاد نداشتم. ظاهرا همیشه داشتم درس میخوندم. به واسطه‌ی همین تظاهر، عده زیادی از دوستانم، بخاطر درک وشعور بالاشون، تماسشون باهام قطع شد. "فکر کردم مزاحم درس خوندنت نشم." گزاره ی تکراری همه دوستانم، وقتی اتفاقی میدیدمشون و گله می کردم. "کار را رها کرده، از زندگی افتاده، دوستانش را از دست داده." خود خودم بودم، خود غم‌انگیزِ آن زمانم. این تعریف آزار دهنده، کار خودش را کرد. و با خودم گفتم، حداقل از این عذابی که میکشی بهره ای ببر. یک نتیجه مثبت کوچک هم کافی است. و کبری تصمیم گرفت. تصمیم گرفتم، تصمیمی اکبر. کنکور سکوی پرتاب من است. با این آرمان و با امید قبولی در دانشگاه خوب رفتم به جنگ کتاب های قطور فلان و بیسار. تا خودم را جمع و جور کنم بهمن تمام شد. اسفند احساس خوبی به من می داد. احساس مزخرف بودنم را تلطیف کرده بود. کمتر مزخرف بودم. درس می خواندم. برنامه ای برای روزم داشتم. برنامه هفتگی، ددلاین، تایم لاین، فلان و فلان.. . زود بیدار شدن های الکی، به موقع خوابیدن های الکی، نه گفتن های الکی، فوتبال ندیدن های الکی. الکی الکی به زندگی سالم رو آورده بودم. کم کم خیال پردازی ها شروع شد. "اگر دانشگاه خوب قبول بشی، همه چی گلستون میشه!" و این شده بود انگیزه من برای منظم بودن و پایبند بودن به برنامه. انگیزه های الکی.نوروز را به خودم سخت گرفتم. گرچه چیزی عایدم نشد ولی چیزی هم از دست ندادم. حداقل ساعت بدنم خراب نشد. خبری از شب بیداری های سال های پیش نبود. سیزده را که به در کردم، نشستم سر درس و مشقم. گاهی احساس میکردم که دارم از این درس خواندن و تحت فشار بودن لذت می‌برم.تازه، دیگر کچل هم نبودم.کنکور دادم. ادامه دارد..aghajohansonaghajohansonMon, 15 Jul 2019 15:20:16 +0430https://virgool.ir/@aghajohanson/دیوارنگاری-graffiti-p1tjvz9qmjr1 تصویر کردن اشکال، کلمات، نماد و ... بر روی دیوار یا هر مکان عمومی.واژه گرافیتی (دیوارنگاری) از واژه "گرافیتو" (به ایتالیایی) مشتق شده‌است که به معنی اثرگذاری سریع یا خط‌خطی است و ممکن است اصل این واژه به "گرافیر" (نوشتن با قلم فلزی) در لاتین عامیانه بازگردد. وقتی از دیوارنگاری یا گرافیتی صحبت میشود، بعضی ها یاد نقاشی های رنگی بزرگی که شهرداری زیر پل ها یا روی دیوارها کشیده میافتند، بعضی ها هم تعبیرشان از گرافیتی "گندکاری های روی در و دیوار شهر" است. همین اختلاف نظر ابتدایی درباره ی این نوع از هنر باعث شده که از آن درجاهای مختلف به عنوان "فرصت" و "تهدید" یاد شود. اگر سری به اینترنت و فضای مجازی بزنید، نوشته های متعددی با عنوان "دیوارنگاری جرم یا هنر" یا عنوان های مشابه خواهید یافت. در طول تاریخ دیوارنگاری از جنبه های مختلف ابزار دست جامعه قرار گرفته است. "اعتراض" از جمله مضامینی است که از بدو تولد همواره با دیوارنگاری آمیخته بوده است. ملل و جوامع در اعصار مختلف از این تریبون برای بیان اعتراضات خود استفاده کرده اند. از اروپا و جنگ جهانی گرفته تا جنبش های سیاهان در امریکا. دیوارنگاری همیشه در کنار سایر ابزار اعتراض به کار گرفته شده است. برای مثال هیپهاپ/رپ و دیوارنگاری به وضوح همبستگی داشته و دارند. نام و نهاد و تصویر گروه های رپ معروف را میتوان در دیوارهای شهر یافت. در همین تهران خودمان هم درکنار توسعه فرهنگ موسیقی اعتراضی و فرهنگ هیپهاپ، دیوارنگاری با چهره جدید خود اوج گرفت. با یک گشت کوتاه به این نتیجه خواهید رسید که تصویرهای زیادی از رپر ها و گروه های معروف بر روی دیوارهای شهر و در کنار آرمان های مردم نقش بسته است. اگر هنوز از این جاذبه های هنری بهره نبرده اید، پیشنهاد می کنم سری به خیابان های شهرک اکباتان تهران بزنید، جایی که مهد دیوارنگاری های اعتراضی است. البته دیوارنگاری در ایران تاریخ غنی تری دارد. در زمان مبارزات انقلابی مردم در برابر نظام شاهنشاهی از دیوارنگاری و به ویژه دیوارنویسی به وفور استفاده شده است که بعضی از این آثار هنوز هم باقی مانده است. همچنین از دوران هشت سال دفاع مقدس هم آثار ارزشمندی از دیوارنویسی ها باقی مانده که جالب توجه است. این آثار از جمله نشانه های مستقیم رشادتهای پدران و برادرانمان است. شهرداری و به ویژه سازمان زیباسازی شهر درراستای بهسازی چهره شهر طرح های مختلفی را در مکان های عمومی( دیوار ساختمانهای بلند، دیوار مراکز دولتی یا فرهنگی، زیر پل ها ، مترو و ...) پیاده سازی کرده است که مضمون اکثر این طرحها مربوط به جمهوری اسلامی، شهدای انقلاب و دفاع مقدس، دولت و فرهنگ ایرانی می باشد.گاهی دیدن اتفاقی یک طرح زیبا روی دیواری خاکستری بیشتر از هزار برنامه ی فکرشده حالم را خوب می‌کند. این است راز هنر واقعی. یادمان باشد هنر فقط در موزه نیست!aghajohansonaghajohansonThu, 11 Jul 2019 15:26:30 +0430https://virgool.ir/@aghajohanson/v01s01e01-s3kcip7zmvqn سال سوم راهنمایی را تازه شروع کرده بودم که رسما شدم کارگر یک کارگاه. با تاکید بر روی رسما. چهارشنبه به بعد را به طور کامل و چهار روز اول هفته را پاره وقت کار می کردم. شده بودم کارگر یک کابینت سازی بزرگ در یک شهر کوچک. خیلی کوچک. قبلا هم در همینجا شاگردی کرده بودم ولی این بار فرق داشت. برنامه ی مشخصی داشتم و ساعت کاری دقیق ثبت می کردم. با صاحب کارم حرف زده بودم. "و مرد باید سر حرفش باشد". تابستان آن سال باید آزمون میدادم، آزمون ورود به مدرسه نمونه دولتی. به مادرم قول داده بودم حتما در آزمون شرکت کنم و دبیرستان خوبی قبول شوم. مادرم هرروز به من یاداوری می کرد که درس نمی خوانم. "پسرم همیشه میتونی بری سر کار ولی همیشه نمیتونی درس بخونی!" من هم یک گوش را در میکردم و گوش دیگر را با عذاب وجدان دروازه!یک هفته کار را زدم زمین. درس خواندم و امتحان دادم. "و مرد باید روی حرفش باشد". نتایج آزمون اعلام شد و وقت ثبتنام مدارس رسید. قبول نشده بودم. من و شرمندگی، مادر و غصه. پیش خودم انتظاری نداشتم، اما مادرم چه؟ او انتظار داشت پسر باهوشش دانش آموز مدرسه نمونه شود. همه مادرها پسرانشان را باهوش می دانند.رفتم مدرسه کارودانش ثبت نام کردم. برگشتم سر کار. الکی که نیست، کارها عقب می ماند، جواب مشتری را باید بدهم. چند روزی گذشت، حوالی ۱۱ظهر بود، موبایلم زنگ خورد. آن "دوازده دو صفر" افسانه ای! شماره آشنا بود، صادق حسنی. معاون مدرسه راهنماییم.خیلی خوب بودیم باهم؛ مثل برادر بزرگترم بود. +سلااام اقای حسنی! چه عجب یادی از ما کردی؟ خو...-پرونده تحصیلیتو با شش تا عکس سه در چهار بردار بیا اینجا.قطع کرد! حتما مسئله ای پیش آمده، وگرنه اینطور مکالمه ها از حسنی بعید است. موتور صاحب کارم را برداشتم، یک کله رفتم سمت کارودانش. پرونده را گرفتم، عذرخواهی کردم و نفهمیدم چطور خودم را رساندم به مدرسه راهنماییم. ماشین حسنی دم در بود، سمند سفید کارواش ندیده.داشتم از در حیاط وارد میشدم که صدای دزد گیر سمند آمد. و بلافاصله حسنی گفت بشین بریم. نپرسیدم کجا، نه که نخواسته باشم! نمی توانستم. استارت را زد و گازش را گرفت تا خود مقصد. نمیشناختمش، نه مقصد را نه حسنی عصبی کنارم را. "دبیرستان نمونه دولتی فلانی" ، روی تابلوی سرمه ای بالای در نوشته بود. داخل شدیم. حسنی آن جوان خوش مشرب سابق شد و با مسئولان دبیرستان احوال پرسی کرد. نشستیم. پرونده را به مسئول ثبت نام داد؛ "همون احمقیه که واسه ثبت‌نام نیومده بود". برایمان چای آوردند. و من شدم دانش آموز دبیرستان نمونه دولتی فلانی.ادامه دارد...aghajohansonaghajohansonTue, 09 Jul 2019 11:34:54 +0430