https://virgool.ir/feed/@afsaneh_raeissifa2026-11-12 03:56:39https://files.virgool.ir/upload/users/58146/avatar/0KadUI.pnghttps://virgool.ir/@afsaneh_raeissihttps://virgool.ir/@afsaneh_raeissi/گلادیاتور-qwx0rqyjn4dpمردم همیشه گلادیاتور پیروز را دوست دارند و حاکمان گلادیاتور بازنده.مردم برای جنگیدن و هنرِگلادیاتور هورا می‌کشند و حاکمان برای زانو زدن و صدور فرمان قربانی شدن او.بیایید برای چندمین بار "گلادیاتور" شاهکار حماسی ریدلی اسکات را مرور کنیم:امپراطور جوان سرمست از قدرتِ غصب کرده‌ی خود؛ قدرتی که آن را به جفا میراث پدری خود می‌داند و "لیاقت" را کمترین ویژگی داشتنِ آن.برای به‌دست آوردنش مرزی نمی‌شناسد، حتی اگر قیمتش قطع ریشه خودش باشد. گیاه بی‌ریشه علف هرزی است که رشد می‌کند تا درختان را حذف کند. هرزه‌گی می‌کند، خوش رقصی می‌کند و از تحریف واقعیت لذتِ "شگفتی" می‌برد.گلادیاتور نبرد جانانه‌ای می‌کند با غول هفت سر تا واقعیت را برای واقعیتش نشان دهد. امپراطور خوب می‌داند که شهرت گلادیاتور به حق بوده و هم‌تراز او وجود ندارد. می‌داند که جنگجوی خسته و زخمی هکتور یا هرکول است که از خاک بلند شده است، نامش را می‌ پرسد، گلادیاتور پشت به قدرت می‌کند و به راه خود ادامه می‌دهد."غاصبان قدرت کم‌طاقت هستند و زودرنج" امپراطور خشمگین می شود و فریاد می زند چطور جرات می‌کنی به ما پشت کنی "برده". از او می‌خواهد که "اطاعت" کند و نامش را بگوید.گلادیاتور کلاه‌خود خودرا برمی‌دارد تا چهره رنجور و خسته‌اش و چشمان پرخون از غصه و سکوتش نمایان شود. نامش ماکسیموس است، "فرمانده سپاهیان شمال، ژنرالِ لژیونِ فلیکس، سرباز خادم و وفادار مارکوس اولریوس، پدر فرزندی مقتول و همسر زنی به قتل رسیده" که باید انتقامشان را در این دنیا یا دنیای دیگر بگیرد.آری؛ "عادل" گلادیاتور امروز ماست در میانه‌ی میدان زر و زور و تزویر...هنر او جنگیدن با عده‌ای بداخم است با لبخند، با سکوت، با بغض.او گلادیاتوری پیروز است که مردمان دوستش دارند. او قهرمان ملتی است که برای داشتنش فریاد سکوت می‌زنند، و او صدایش را به علامت مانایی بلندکرد و به مردم دوست‌داشتنی باوفا و بامعرفتِ ایران عزیزش سلام گفت.Afsaneh RaeissiAfsaneh RaeissiSun, 20 Dec 2020 23:07:18 +0330https://virgool.ir/@afsaneh_raeissi/با-فاصله-اندک-cpkyolrfixuaخبر کوتاه بود مثل تمام خبرهای مهم دنیا که در عین کوتاهیِ کلیشه ای، بسیار بزرگ و جهانشمول است. "مارادونا از دنیا رفت" به یکباره و به سرعت کودکی و نوجوانی ام را پشت سر گذاشتم. دیگو آرماندو مارادونا و به قول ما طرفدارای دهه 60" مارا کوتوله" نمیدانم اول عاشق فوتبال شدم یا عاشق مارادونا !؟ البته فرقی هم نمی کند!روح فوتبال در در جسم او تناسخ پیدا کرده بود و این دو "با فاصله اندک" از یکدیگر قرار داشتند. دوگانه پله با مارادونا؛ همواره چالش شیرینی برای اهالی فوتبال بود. شاید ریشه این دوگانه هم در رقابت شدید دو کشورِ آرژانتین و برزیل نهفته باشد. مردم هر دوکشور به دنبال دو چیز هستند:نان شب و فوتبال! مارادونا و پله هردو اسطوره اند، الماس نایاب اند و رهبر احساسی مردمانشان. اما وقتی به سکوهای خالی از تماشاگر استادیوم ریورپلات خوب گوش کنید، این شعار به گوش می رسد:مارادونا آرژانتینیه و از پله بهتره.ولی شاید بهتر است اینگونه قضاوت کنیم که مارادونا "با فاصله اندک" از پله بهتر است."چون مارادونا بازیکنی است که از سیاره دیگری آمده است." ₂مارادونا را باید فاتح جنگ فالکلند دانست.مهم نیست در واقعیت چه اتفاقی افتاد؟ چه کشوری فاتح شد و چه کشوری مغلوب؟ اگر آرژانتین را مستعمره اسپانیایی زبان بریتانیا بدانیم، پس بی دلیل نیست که انگلیس کشوری است که آرژانتینی ها بیش از همه آرزوی شکستش را داشتند. در 1986 وقتی دو کشور در مقابل هم صف آرایی کرده بودند، مارادونا فرمانده بغض فروخورده ملتی بود که تحقیر استعمار از یکسو و دیکتاتوری از سوی دیگر بر گلویشان فشار می آورد. " آری، گل دست خدا همان چیزی بودکه بریتانیا استحقاقش را داشت..."شاید در آن لحظه داوری که همه به جای او دیدند؛ به این فکر می کرد که آیا توپ به سر خورده است یا به دست؟ پاسخ روشن است: توپ "با فاصله اندک" با دستان خدایی به گل تبدیل شد که با دستی دیگرچشمانِ علی بن ناصر₃ را بسته نگه داشته بود. کاپیتان، فرمانده، رهبر؟ نمی دانم کدام صفت برای او مناسب است.او سبک مدیریت جدیدی را خلق کرده بود؛ مدیریت فردی که در کار گروهی به نمایش در می آمد.رهبر قابل احترام نه تنها برای تیم خود، که برای تیم رقیب...رهبری که جز به موفقیت تیم خود فکر نمی کرد. قدرت فردی خود را در تمام تیم تزریق می کرد و فوتبال را آرمانی ماندگار می دانست و خطاهای عمدی بر روی خود در داخل زمین و بیرون از آن را سیاستی با عمری گذرا.وقتی رقص او یا بهتر است بگویم تانگوی او با توپ را به یاد می آورم؛ صدای کارلوس گاردل خواننده شهیر آرژانتینی و ترانه "با فاصله اندک" جلوه دیگری از او را به ذهن متبادر می کند.کاپیتان،فرمانده،رهبر... نه! شاید بهتر است اینگونه بگویم: او "با فاصله ای اندک" هنرمندی بلندقد در میانه جهان فوتبال بود. ۱.با فاصله اندک نام ترانه ای به سبک تانگو است که شعر آن را "آلفردو له په را" سرود و خواننده اش "کارلوس گاردل" است.۲.جمله ای از "کارلوس آلربتو پریرا" سرمربی رسمی وقت برزیل ۳.داور وسط بازی آرژانتین-انگلیس در سال ۱۹۸۶کاپیتان، فرمانده، رهبر؟Afsaneh RaeissiAfsaneh RaeissiThu, 26 Nov 2020 23:54:41 +0330https://virgool.ir/@afsaneh_raeissi/پرتاب-سه-امتیازی-gbgryabzexufدر سال 2016 زمانی که عموم جامعه آمریکا نسبت به سیاست و حاشیه آن بی تفاوت بودند با دوگانه خانم کلینتون و آقای ترامپ، رفتاری توام با دلزدگی را رقم زدند. آنها به پای صندوق نیامدند و یا با رای منفی خود نسبت به خانم کلینتون مردی را به مسند قدرتمندترین فرد جهان نشاندند که امروز جامعه آمریکا را با شکافی عمیق و دو پارگی بی سابقه مواجه کرده است. آری، پوپولیست نشان داد که مرز نمی شناسد؛ بلوغ و آگاهی، رفاه و فقر و جهان اول یا سوم نمی تواند سدی دربرابر آن باشد. پوپولیست ها در هر جامعه به یک شکل هستند. قلم قرمزی به روی تمامی دستاوردها، قوانین، ساختارهای شکل گرفته در طی زمان، ناسزاگویی به همه گذشتگان، سو استفاده از احساسات مردم خسته از بی عدالتی و مهم تر از همه دو قطبی کردن جامعه و اختلاف انگیزی میان مردمان و یا به تعبیری "ما و آنها".پوپولیست ها مترسکانی هستند که "ثقل توجه" اکسیژن حیات آنها است. آنتاگونیست هایی که با نقاب جوکرگونه، خود را در نقش پروتاگونیست جا می زنند و رقص خودکامگی در میان هیجان و هیاهوی خلق می کنند.جامعه متکثر آمریکا که زمانی با ناهنجاری های نژادپرستی مبارزه می کرد اکنون به یکباره با نژادپرستی مواجه می شود. کشوری که می توان آنرا مهد دموکراسی جهان نامید با دیکتاتوری مدرن و فردمحور دسته و پنجه نرم می کند. ارزش های زیست محیطی به سخره گرفته و در جهت نابودی آن عزم جزم می شود. پیمانهای منطقه ای، بین المللی و فرا آتلانتیکی به یکباره جای خود را به تیرگی روابط، جنگ تعرفه و پیمان شکنی می دهد. ارزش های انسان دوستی و قوانین مهاجرت با وحشی ترین برخوردها مانند جدا کردن کودکان از مادران مهاجر و پناه آورده به آمریکا تعویض می شود و سرنوشت "ارزش های امریکایی" به مانند نفس های آخر جورج فلوید به شماره می افتاد.حالا دیگر جامعه آمریکا کاملا دوپاره شده و یا بهتر بگویم جهان به دو قسمت تقسیم شده است. از یکطرف عربده کشان نژادپرست و دیکتاتور و از سمت دیگر جهانی که نمی داند چه فکری برای یکجانبه گرایی قدرت اول جهان کند.آمریکا که بعد از دوجنگ جهانی اول و دوم به یک هژمونی جهانی تبدیل شده بود با شعار و رویکرد "فقط آمریکا" روبرو می شود. با این شرایط می توان غرور له شده بخش عمده ای از مردم آمریکا را دید که در کمتر از 4 سال تمامی میراث و گذشته خود را از دست رفته می بینند و با پدیده ای رو برو می شوند که در چشمان جهان می نگرد و با وقاحت دروغ، دروغ و دروغ می گوید. ویروس کشنده جهانی را ویروس چینی می نامد و با تمسخر به مردم توصیه می کند به جای رفتارهای علمی و پیشگیرانه، با مواد شوینده خود را ایمن سازند و از این رو شاهد کشته شدن بیش از 200 هزار نفر باشد.اما در این بین سکوت بهت آور سیاه پوستی خودساخته و رهبر تحسین برانگیز 8 سال آمریکا قابل تامل است. سکوتی که دربرابر 4 سال هتاکی، فحاشی، و دروغ گویی علیه خود به یکباره می شکند و مانند یک گارد راس میدان دیده در زمان و مکان مناسب جایگاه خود را تنظیم و اقدام به پرتاب سه امتیازی می کند. پرتابی که باعث شکسته شدن رکورد نقش آفرینی مردم آمریکا می شود و رئیس جمهور جدید را با بی سابقه ترین رای تاریخ انتخاب می کند و ماهیت خودکامگی، نژادپرستی و بی مبالاتی پوپولیسم را عریان می سازد.Afsaneh RaeissiAfsaneh RaeissiSat, 07 Nov 2020 19:39:55 +0330