https://virgool.ir/feed/@afaagh.86fa2026-11-12 14:39:11https://files.virgool.ir/upload/users/731120/avatar/Mhse7g.jpeghttps://virgool.ir/@afaagh.86https://virgool.ir/@afaagh.86/داستان-جناس-ناقص-اختلافی-nbmd1ksi56fgاگه این لینک رو باز کردید که جناس ناقص اختلافی یاد بگیرید، متاسفانه چیزی دستگیرتون نخواهد شد. ولی به جاش می‌تونید یک داستان بخونید.ماجرای این داستان از این قراره که کاربر هومن مزین در توییتر خاطره‌ای نوشت راجع به یکی از همسایه‌هاشون. دختری که با یک مرد به ظاهر بانفوذ و کاردرست ازدواج کرد. این مرد دم و دستگاهی داشت و با راننده و محافظ می‌رفت و می‌اومد. ولی بعد از مدّتی گم شد. وقتی پیدا شد پیر و شکسته بود و بعد از مدّتی اون خانواده از محل رفتن.هومن یک مسابقه گذاشت: داستانی بنویسید راجع به این خانواده؛ و این که این مرد کجا بوده و چه شده. این داستان به اون مناسبت نوشته شد. * بازنشر و استفاده از این داستان ، تنها با هماهنگی نویسنده و ذکر مآخذ و مشخصات کامل ممکن است.*طرف­‌های ساعت سۀ صبح بود که شیرین خوابش برد. ردّ سیاهی خطّ چشمش روی گونه‌ش مانده بود. جناس نیم ساعت هم بیشتر صبر کرد تا مطمئن شد شیرین خوابش عمیق شده. یک بار چراغ اتاق را روشن خاموش کرد، پنجره را به هم زد؛ ولی آهنگ نفس­های شیرین تغییر نکرد. آینه بزرگه را برداشت و رفت توی بالکن.چند قطره از یک شیشۀ کوچک ریخت روی آینه و خمیازه­ کشان شروع کرد به زمزمۀ وردی موزون. اوّل تمرکز کرده بود ولی وسط­ های کار حواسش رفت به خاراندن ساق پایش و ندید که آینه تیره شد و یک سایه از وسط تاریکی­‌های گوشۀ بالکن شکل گرفت و جدا شد. برای همین وقتی صدای خواب­‌آلوده و خشداری کنار گوشش گفت: «بعلههه؟؟؟» از جا پرید.جواب اخم رفیقش را با اخم داد و گفت: «مرض. چرا این جوری از پشت سرم درمیای؟»جن دراز و لاغر خودش را روی صندلی بالکن ولو کرد: «روز رو ازت گرفتن دیگه. چی کارم داری این موقع شب؟ اصلاً تو مگه امروز گزارش رد نکردی؟ چیزی جا مونده؟»جناس ساق پایش را محکمتر خاراند و آه کشید: «روز که بخوام تکون بخورم باید با راننده برم؛ بخوام تو خیابون برم از این ور و اون ور منو می‌­پان؛ خب من یه حرف خصوصی با تو داشته باشم کی باید بگم؟»جنسار گفت: «کار اطلاعاتی همینه دیگه. از اول می دونستی و داوطلب شدی. ماموریت اوّلت هم نیست. می‌دونی چه قدر بدبختی کشیدیم که تونستیم تو رو وارد وزارتخونۀ آدما کنیم؟ هی شب نصفه شب احضار می‌کنی غر غر غر...»جناس حرفش را قطع کرد: «کجا غر زدم؟ این کفشی که برای پوشوندن سم بهم دادید تمام ساق پام رو زخم کرده. تا حالا به روتون آوردم؟ گشتید گشتید بین این همه دختر آدمیزاد اینو برام پیدا کردید که گیاه­خواره. یه بار شکایت کردم؟ گزارش‌­هام هم که همیشه مرتّب بوده. با این همه مهمونی­‌بازی و این همه برو و بیای فک و فامیل شیرین...»جنسار پوزخند زد: «تو که خاطرخواه شیرین خانومت شده بودی. تو که گفتی تو جن و پری و آدم مثلش ندیدی. ارشد اون روز می­گفت تو گزارشت نوشتی غذای گیاهی بد هم نیست، (کرکر خندید) آخه بدبخت، کلم می‌خوری؟»صدای جناس بالا رفت: «من یه حرف یواشکی به تو زدم تو گذاشتی کف دست ارشد؟ من با تو به عنوان پسرعموی خودم حرف زدم نه مقام مسئول بالادستی. اصلاً ذغال تو رو با ناجنّی برداشتن.«جنسار خجالت کشیده گفت: «حالا چیزی هم نگفتم، گزارشت رو دیده بود...»جناس آهسته­‌تر گفت: «ولی اینو بگو، اینی رو که می‌گم یه جوری بهشون برسون، بگو جناس درخواست پایان ماموریت داره، بگو جناس نمی­تونه، بدبخته، دویست سال عمر کرده همچین فلاکتی ندیده...»اشک­‌هایش می­چکید و کف بالکن بخار می‌­کرد.جنسار ترسیده گفت: «چی شد؟ عه؟ جناس؟»جناس دماغش را بالا کشید و گفت: «همون مسخره­‌بازی همیشگی. شیرین می‌­گه من بچه می­‌خوام. دیگه نمی­تونم بگم نه. گریه می­کنه انگار قلب منو می‌­اندازن تو آب، چه جوری بهش بگم من جنّ نفوذی ام، من مامورم...»جنسار گفت: «ولی می­دونی که راه نداره. بچه دنیا بیاد لو می­ریم. ژن سُم غالبه.»جناس ولو شد کف بالکن و گفت «درس نده به من. بهشون بگو درخواست پایان ماموریت دارم. همین و تمام.»جنسار گفت: «به عنوان بالادستیت می­گم نمی­شه. وسط کار به این مهمی. تو این اوضاع حساس.»جناس مدت طولانی نگاهش کرد. بعد آینه را از بالکن انداخت پایین. جیغ گربه­‌ای بلند شد و لحظه­‌ای بعد جنسار دیگر نبود.****ارشد داد زد: «یعنی چی که پیداش نکردیم؟»جنسار من و من کرد: «همه جا رو گشتیم. همه جا رو. بدبختی اینه که محلّشون هم شلوغ شده، زنش به کلانتری خبر داده، همه جن­‌ها فهمیدن...»ارشد سمش را کوبید به زمین و نعره کشید: «یک کار بهت سپردم ها. خلع درجه­‌ت می­کنم، می‌­ا‌ندازمت تو یخچال، تو بزرگترین ماموریت سیصد سال اخیر رو به فنا دادی، تو و اون جناس بدتر از خودت...»جنسار بی­‌اختیار عقب رفت: «ولی یه پیشنهاد دارم.»ارشد نگاهش کرد.جنسار با جرئت بیشتری گفت: «جناس یه برادر داره، خیلی شبیهن، خیلی. تو واحد خودمون بود ولی دیگه پیر شده کار نمی­‌کنه. می­تونیم بفرستیمش به جای جناس ماموریت رو تموم کنه. فقط...»نفسی کشید و گفت: «فقط پیرتره دیگه.» نگاه ارشد را که دید و یاد یخچال­‌ها که افتاد تندتر اضافه کرد: «ولی شبیهن. خیلی شبیهن.»ارشد مکث کرد و بعد از چند دقیقه گفت: «بگو بیاد. چاره نداریم.».***حدود دو سال بعد، همسایه­‌های شیرین خانوم دیدند که یک خاور نارنجی جلوی در خانه‌­شان ایستاده و کارگرها دارند وسایل را بار می­زنند. چند نفر ایستاده بودند به تماشا و سه چهارتا زن هم به بهانۀ کمک سعی داشتند یک جوری بروند توی خانه، ولی برادر شیرین دم در ایستاده بود و چند دقیقه یک بار می­گفت: «مرسی حاج خانوما، کمک لازم نداریم. بفرمایید.»زن­ها چند قدم دور می‌­شدند و باز به بهانه‌­ای پیدایشان می­شد. خانوم ملکی، کلانتر محل، گوشه‌­ای تکیه داده بود به دیوار و جوری با تاسف نچ­‌نچ می­کرد که توجهی را جلب کند و یکی بیاید بپرسد که چه خبر و او هم معرکه بگیرد.بالاخره ننه عباس با عباس پیدایش شد و وقتی رسید که شیرین و مادرش از خانه آمدند بیرون. شیرین چادرش را روی صورتش و روی بچه قنداقی­‌اش کشیده بود. تا بیایند نگاه کنند سریع نشستند توی ماشین.خانوم ملکی بلندتر نچ­‌نچ کرد. گفت: «بدبخت، شوهره که اون جور معتاد و خاک بر سر شد، اینم از...»مکث کرد که ننه عباس بپرسد.ننه عباس گفت: «اینم از چی خانوم ملکی؟ مگه بعد اومدن شوهرش چی شد؟»خانوم ملکی سرش را آورد جلو و گفت «پناه بر خدا، اینا همه عقوبته. من که ندیدم به چشم خودم، ولی دخترخواهرم که پرستارش بود گفت بچه انگار سُم داره...»سحر مهرابیسحر مهرابیSun, 21 Mar 2021 14:39:23 +0330https://virgool.ir/@afaagh.86/هنوز-در-سفرم-tjiwlu34izgiتوجه: این نوشته داستان فیلم را برملا می‌کند.«فیلم با ورود آریا به خانه و فلاش‌بک به کودکی او شروع می‌شود. آریا در اتاقش می گردد و کتابهایی را در جعبه می­گذارد که صدای آنها را می­شنویم.»ادامۀ چنین صحنه­‌هایی می­توانست مرثیه‌­وار، و روایتی تغزلی و کلیشه‌­ای باشد. مثل واگویه‌­هایی که وقت بستن اسباب و ترک کردن مکان‌­های محبوبمان کرده‌­ایم، در ذهنمان، هزاران بار.امّا در ادامه همه چیز تغییر می‌­کند.آریا دیر به اسباب­‌کشی رسیده چون سفر بوده. ولی در روند فیلم نشان می‌­دهد که در ذات خودش «مسافر» است، یک مسافر کوله‌­به‌­دوش (بک پکر). یا کوله روی دوشش است، یا در لندکروز نشسته یا کیسه خواب را بر کف خانه پهن کرده است. صحن خانه‌­اش برایش مثل صحرا است و از ورود غریبه‌­ها به آن بیم ندارد. از نشستن بر کف زمین و لقمه ­گرفتن از دستی که صاحبش چندان سر و وضع پاکیزه ­ای ندارد پرهیز نمی­کند. و مثل یک مسافر، آنی تصمیم می­گیرد، بدون برنامه: اجرای تئاتر با گروه خیابانی.فیلمساز دست و دلبازانه ظاهر و باطن آریا را به ما نمایانده است.خانواده و زندگی و فکرها و علایقش را از اتاقش و کتابهایش و لباسهایش شناخته­ایم. امّا دوربین او، به مهمانان خانه چندان نزدیک نمی‌­شود. از برخی از آنها نمای واضحی نمی‌­بینیم. نگاه عاطفی فیلمساز هم در مقابل آنها متوقف می‌­شود و به سانتی­مانتالیسم بورژوازی – نگاهی دلسوزانه و خیّرانه به دست‌فروش­ها و زباله گردها- نمی­رسد. در فاصله با آنها می­‌ایستد، دیالوگ­های تکان­‌دهندۀ باغ آلبالو را با لحن بچه‌­های دبستانی از زبان آنها روایت می­‌کند و در حالی که مانند آریا چمدان به دست می­‌گیرند و به مسافرانی مانند او تبدیل می­‌شوند نگاهشان می‌­کند.هیچ زنی از اطرافیان، همکاران و خانوادۀ آریا را در فیلم نمی­‌بینیم. این غیاب سبب می­‌شود که دو چهرۀ زنانه در فیلم برجسته شوند: مهدیه با موهای قرمزش که به قاب پنجره­‌های خانه شبیه است، و سمیرا که کودکی مهدیه است. مشخص است که مهدیه به آریا بی‌­علاقه نیست؛ ولی فیلم به این احساس هم میدان نمی­‌دهد.خانه ویران می‌­شود، تئاتر تمام می­‌شود، باغ آلبالو را می‌­فروشند، مهدیه لباس­های عاریه­ای را وامی‌­گذارد و دستفروشی را ادامه می­‌دهد و سووشون را به یادگار روزهایی خوش بارها و بارها دوره می‌­کند. ما و فیلمساز می­‌دانیم که در واقعیت، قدرت نداریم جلوی زوال را بگیریم، امّا در مقابل دنیایی که قدرت تغییرش را نداریم، می‌توانیم مسافر باشیم.سحر مهرابیسحر مهرابیFri, 19 Mar 2021 05:19:30 +0330