<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های آدرینه خدابخشیان</title><link>https://virgool.ir/feed/@adrineh.kh</link><description>من آدرینه، مادر، همسر و مدیر عملیات ایسمینار! اینجا از خودمون می‌نویسم</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 10:03:08</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/76342/avatar/DOB4up.png</url><title>آدرینه خدابخشیان</title><link>https://virgool.ir/@adrineh.kh</link></image><item><title>فرمولِ زندگیِ مشترک من! به همین آسونی...</title><link>https://virgool.ir/@adrineh.kh/فرمول-زندگی-مشترک-به-همین-اسونیه-zbb2odqpgbjo</link><description>من آدرینه ام (داستان زندگی من و مانوئل رو تو این متن می‌خونید)سال 87 بود، مهر 87 از چت انلاین مخصوص ارامنه باهاش چت کردم و ایدی یاهومونو به هم دادیم، بعد 3 ماه توی اذر ماه برای بار اول همدیگرو دیدیم ، یادش بخیر اولین جمله ای که گفت قشنگ تر از عکستی ولی من اون موقع زیاد از قیافه و تیپش خوشم نیومد(البته اون اوایل چون تیپش با الان خیلی فرق داشت) ولی ماشالا انقدر حرف زد که نگو مجال نمیداد من حرف بزنم و واقعا همون بار اول هم اون و هم من با هم احساس راحتی داشتیم و انرژی مثبت از هم گرفتیم ، خلاصه سرتونو درد نیارم اسفند 87 بود بعد 7،8 بار بیرون رفتن بهم پیشنهاد دوستی داد و با هم دوست شدیم.2 اسفند1387 بود که پیشنهاد دوستی داد و 2 روز بعد فکرامو کردم و قبول کردم  و الان نزدیک به 12 ساله که یه دوست مهربون و شدیدا صمیمی دارم که از همه چیز من خبر داره و اولین کسیه که غم و غصه ها و فکر و خیالامو باهاش شریک میشم، به نظرم اخر سر همین شریک زندگیه که برای ادم میمونه.دوران دوستیمون 6 سال طول کشید (البته آشنایی خانواده ها،خواستگاری و  بله برون و نامزدی توی این 6 سال اتفاق افتاد)دوران دوستیمون خوشی توش بود با تفریحات کوچیکش و بحث ها و خنده ها و گریه هاش ولی قهر هرگز، یکی از خوبی های مانوئل اینه که هیچ چیزی رو نمیزاره تو رابطه من و خودش به کینه تبدیل بشه و هرگز قهر نمیکنیم و حرف میزنیم ،مانوئل شدیدا فکر غربی داره و من شدیدا سنتی هستم، من ارومم و زود گریه ام میگره حتی عصبانی هم باشم گریه میکنم  و مانوئل شلوغ و مهربونه اما زودم عصبانی میشه،البته در نهایت بیشتر مواقع اونی که اروم تره حرفش به کرسی میشینه، نمیدونم تجربه کردین یا نه ادم هایی که زود عصبانی میشن خیلی حرف ها میگن که بعدش پشیمون میشن ولی اونهایی که ارومن و حرفی نمیزنن در نهایت حرفشون به کرسی میشینه  .بعد از سه سال دوستیمون رسمی تر شد و بعد بله برون یه حساب مشترک باز کردیم ،سال 1390 بود ، من اون موقع داروخانه کار میکردم(فروشنده قسمت کودک ) و دانشجو بودم ، مانوئلم توی یه شرکتی کارمند(مدیر پروژه ) و دانشجو بودش.یادمه برنامه ریزی کرده بودیم و یه قسمت از پولمونو(حقوق هر ماه رو) حتما پس انداز میکردیم مانوئل  پول بیشتری میذاشت و پول توجیبی کم بر میداشت و من یکم کمتر پول پس انداز میریختم و پول تو جیبی یکم بیشتر بر میداشتم ( دیگه خانومان و دلخوشی خریدهای کوچیک  ) توی اون سه سال تا ازدواج کنیم ،کم کم طلا نامزدیمونو خریدیم ،حلقه های ازدواجمونو و طلای عروسی، بعد وسایل خونمونو که اکثرا ایرانی هستن و واقعا هم راضی هستیم خریدیم ، چه کیفی داشت میرفتیم امین حضور و کم کم وسایل میخریدیم و میبردیم خونمون (خونه مامانم) میزاشتیم ، یه مقدار من سهم ارث داشتم یه 18 میلیونی یه 10 میلیونی ام مانوئل از پروژه ها پاداش داشت که خونه اجاره کردیم و کارهای عروسیمونو انجام دادیم (لباسو و فیلم بردار و ماشین عروش و خواننده و ...) لحظه به لحظه زندگیمونو ساختیم و یادمه اردیبهشت ماه نمایشگاه چوب و وسایل خونه بود(تخت و میز ناهار خوریو ...) و از نمایشگاه دیدیم و سفارش دادیم و پیش پرداخت دادیم و تحویلو گفتیم شهریور بدن که بتونیم پول جمع کنیم برای تسویه اش ،چه قدر خوش گذشت اون روز تو نمایشگاه ،به نظرم ادم ها اگر بخوان حتما میشه حتی با نداشتن پشتوانه ای به نام پدر !خانواده هامون هم سنگ ننداختن تو کارمون و دخالت نکردن و ما خودمون تصمیم گرفتیم چه کنیم و چه نکنیم .یادش بخیر روز عروسیمون داشتیم تانگو میرقصیدیم تو سالن همزمان این حس رو داشتیم که باورمون نمیشه بلاخره تونستیم عروسی کنیم ، انگار رویا بود، البته استرس هزینه هارم داشتیم که نکنه پول کم بیاد برای تسویه سالن و  کیک و ... که خوشبختانه با هدیه خانواده و فامیل و مهمونا این قضیه ام حل شدش ، البته قرض ها و وام ازدواج بودش که اونم با کار کردن با هم اکیش کردیم تو دو سال اول زندگیمون با همون حساب مشترکه که هنوزم داریمش بعد 9 سال که از بازکردنش گذشته و 9 ساله پول من و پول تو نداریم و حقوقامونو توش میریزیم .یه جورای وقتی برمیگردم به عقب میبینم چه قدر باعث پیشرفت هم شدیم چه قدر پشتوانه بودیم برا هم و خوشحالم که 4 اسفند 87 جواب مثبت به دوستیمون دادم و 21 شهریور 93 قانونی ثبتش کردیم و الان داره 6 سال از ازدواجمون و 12 سال از دوستیمون میگذره.من و مانوئل شاید سلیقه یکسانی تو فیلم توی غذا توی طرز فکر و ... نداشته باشیم و گاهی برعکس همم باشیم ولی یکی از قوانین زندگی مشترکمون اینه قهر نداریم و ناز همو میکشیم اگر از هم دلگیر باشیم چه به حق یا نا حق .قدر زندگیمونو میدونیم چون با دست های خودمون ساختیمش .به نظرم اگر ادم ها نسبت به هم گذشت داشته باشن و سعی کنن هر ادمی رو اونطور که هست قبول کنن و رویا پردازی نکنن که فلانی رو تغییرش میدم و ... و زندگی رو بر پایه واقعیت بسازن هیچوقت از زندگیشون ناراضی نمیشن.مثلا من میدونم مانوئل درسته خیلی مهربونه و منم خیلی دوست داره و من خیلی تاثیر دارم توی فکرش و کارش و همیشه پشتوانمه و هوامو داره ولی ادم سوپرایز کردن و هدیه انچنانی خریدن و ... نیست گاهی ناراحت میشم و غر میزنم بهش ولی یکم که میگذره در نهایت میبینم مانوئل همینجوری بوده و من با چشم باز انتخاب کردم بنابرین زودم فراموش میکنم چون خوبی های دیگشو پسندیدم و باهاش ازدواج کردم و این مورد ملاک اصلیم نبوده .همینطور که مانوئل میدونه من چه جوری ام و درخواست تغییر و معجزه از من نداره .فرمولِ زندگیِ مشترک به همین آسونیه!گذشت، قهر ممنوع، انتخاب با چشمان باز،خودتون زندگی خودتونو بسازید که هم قدرش رو بدونید و هم دخالتی توش نباشه و صداقت  و مهم تر از همه خودتون باشید و انتظار معجزه و تغییرات از همراه زندگیتون نداشته باشین قرار نیست همراهتون معجزه کنه قراره بهتون ارامش و عشق بده و همدلی و همراهی.نمیدونم مانوئل این متن رو میخونه یا نه ، مانوئل یکی از انتخاب های درست زندگیم هست با تمام خوبی ها و بدی هاش ، روح و روان و جسمم با اون در ارامشه .بیوگرافی من:متولد خرداد 1367، فرزند هفتم خانواده ،یک خواهر و 5 برادر دارم ، پدرم در سه سالگی فوت شدن و مادرم ما رو تنهایی بزرگ کرد ، اولین کارم تو دوران دبیرستان بود که کلاه تولد مونتاژ میکردم ، از 17 سالگی هم بعد گرفتن مدرک پیش دانشگاهی سر کار رفتم ، تجربی خوندم ، مدرک دانشگاهیمم کارشناسی شیمی محض هست .شغل هایی که تجربه کردم(سرپرست و حسابداری در کارگاه منوتاژ کاری لوازم یدکی خودرو،مونتاژ کار تابلو برق توی کارگاه الکترونیکی،داروخانه قسمت کودک و ارتوپدی (فروشنده)،منشی توی یه کارگاه تولید کفی کفش،مدیر عملیات ایسمینار)بیوگرافی مانوئل:متولد اردیبهشت1367 ،یه خواهر داره و مانوئل هم مثل من در 8 سالگی پدرش رو از دست داده و مامانش بزرگشون کرده ، مانوئلم از دبیرستان شغل های مختلف رو امتحان کرده از ویزیتوری تا کار توی کافی شاپ و کارمندی و ارزیابی شرکت های بزرگ و ... و در نهایت مدیر عامل ایسمیناره . ریاضی فیزیک خونده و تحصیلات دانشگاهیشم کارشناسی مهندسی صنایع و کارشناسی ارشده مدیریت اجرایی گرایش مدیریت استراتژی داره.</description><category>آدرینه خدابخشیان</category><author>آدرینه خدابخشیان</author><pubDate>Mon, 10 Aug 2020 04:09:48 +0430</pubDate></item></channel></rss>