<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های The Adwaya</title><link>https://virgool.ir/feed/@adadwayab</link><description>جایی صرفا برای انتشار نوشته های یهویی و بی مقدمه ام</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 09:52:26</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3956745/avatar/jlgJBR.jpg</url><title>The Adwaya</title><link>https://virgool.ir/@adadwayab</link></image><item><title>بُرقَعی از برای زبان</title><link>https://virgool.ir/@adadwayab/بُرقَعی-از-برای-زبان-hjqchkc1xhb4</link><description>خواستیم با عمق بگوییم و از عشق گفتیم.خواستیم که با معنا نگاهی بیندازیم ولی سوالی نشنویم،لبخندی سرد ، نگاهی پر راز، اطرافمان را اما بی تغییر ببینیم.در واپسینِ خستگی و مسئولیت ها سکونی بدون تکاپو یافته و خارج ز معنای حقیقی استراحت کنیم.چون بلبل یک سو اسیر و آزاد و به هر صورت بخوانیم.آری میخواستیم بنویسیمقعرِ معنا را به جوهر بکشیم،اما ساده تر از عواطفمان نیافتیم..آسان و روان رودی شفاف و رقصانبدون مشقت و سنگ های فراوان.دانسته بودیم جز غم و خنده ی عشق اگر بگوییم، پس از رنج های بسیار تنها به سوالاتی بی پاسخ میرسیم.چاره هایی نیافته زندگی های نکرده بی حوصله تر از آن که در جست و جوها گم شویمترسیده تر ز آنکه اعلام بداریم،ضعیف تر از آنکه معترف شویم.آری از حال و حرف ها گفتیم و در تکه کاغذی راهروی فرار را گشودیم؛راهی فراری که آنجا هم چون جهان خودمان بی پایان، لیکن یقینا اینبار بی تغییر بود.جاده ای که در آن، اینبار در عین دویدن آهسته بخوابیم .آری چکاوک؛ کودکانمان را پراکندیم اما بازهم برایشان آوازها سردادیم،تا گر نمی آرمیدیم، دست کم لالایی اش را بخوانیم.کسی چه میداند، شاید اما باریکه ی نادرستی در تاریکه شب ها، برای شب زنده داری یافته باشیم...-drank_er mind</description><category>The Adwaya</category><author>The Adwaya</author><pubDate>Thu, 08 May 2025 11:54:20 +0330</pubDate></item></channel></rss>