https://virgool.ir/feed/@abdoreza_bagheriمن همانم که شروعش کردی، نکند دل بکنی، دل ندهی، بی سر و سامان بشوم .fa2026-11-12 04:51:21https://files.virgool.ir/upload/users/14252/avatar/5L7Zk9.pnghttps://virgool.ir/@abdoreza_bagherihttps://virgool.ir/@abdoreza_bagheri/شبیه-به-رانندگی-اما-متفاوت-c4obvnamtsb9مدتی است که رفتارهای ترافیکی خودم و همشهریانم را مشاهده می‌کنم و هر بار بیشتر از بار قبل به این نتیجه می‌رسم که کاری که ما با ماشین و موتورسیکلت در خیابان‌ها و جاده‌ها انجام می‌دهیم، شبیه به رانندگی است، اما در واقع رانندگی نیست و باید واژه‌ای ویژه برای نامیدن آن ابداع گردد. تعریف این کلمۀ جدید را می‌سپارم به فرهنگستان زبان و ادبیات پارسی که از این نهاد هنرمندتر و لایق‌تر در تعریف واژگان کاربردی نداریم، نهادی که با دریافت بودجه‌های کلان در طول سالیان کلمات بی‌بدیلی مانند کش‌لقمه (به جای پیتزا)، مخفی‌لقمه (به جای کنسرو)، سکو (به جای پلت‌فرم)، و ویژند (به جای برند) را خلق کرده‌اند. عجالتاً گفتم تا فرهنگستان تکانی به خود بدهد، توصیفات و تجربیات ناشی از مشاهده‌هایم را بنویسم. امیدوارم بعدها که دنبال تعریف واژۀ مورد نظر برای رانندگی ما افتادند، این توصیفات کمکشان کند:1- پیاده‌رو: محلی که ظاهراً برای عابر پیاده طراحی شده تا با خیال راحت در آن پیاده‌روی کند، ولی در واقع معبر فرار موتورسیکلت‌سواران حرفه‌ای و این کاره از ترافیک سنگین شهر است. لازم به ذکر است که تعداد زیادی از عابران به شهردار تهران پیام داده و پرسیده‌اند "دکتر! چطور در هنگام پیاده‌روی حوصله‌مان از این همه امنیت و آرامش سر نرود؟" و شهردار تهران در پاسخ گفته : "داغونه دلتون؟ درستش می‌کنم!" و در ادامه دستور داده تا برای سرگرم کردن عابران پیاده پیاده‌روها را خراب رها کنند تا عابران پیاده با رد کردن موانع در حین پیاده‌روی حوصله‌شان سر نرود و احساس کنند در یک بازی کامپیوتری دارند نقش قهرمان را بازی می‌کنند. در همین راستا شهردار هر ماه به عابرانی که بتوانند در طول پیاده‌روی از دست موتورسیکلت‌ها جان سالم به در ببرند و در چاله چوله‌های پیاده رو نیفتند و اگر افتادند دست و پایشان نشکند، شخصاً نشان پیادۀ جان سخت اعطا می‌کند و آنها را به مرحلۀ بعدی می‌فرستد. 2- پیاده: موجود مزاحمی که نمی‌گذارد موتورسیکلت‌ها راحت از پیاده‌رو عبور کنند، اجازه نمی‌دهد ماشین‌ها با سرعت ماکزیمم از خطوط عابر پیاده در چهارراه‌های شهر رد شوند، شهرداری را به زحمت می‌اندازد که در پیاده‌روها چاله چوله تعبیه کند و پله برقی دکوری نصب نماید. در یک کلام، مزاحم‌ترین موجود متحرک در سطح شهر است. 3- علائم راهنمایی و رانندگی: نمادهایی تزئینی و صرفاً برای زینت‌آرایی شهر. مادامی که عجله دارید، عصبانی هستید یا به نفعتان نیست، می‌توانید آنها را کاملاً نادیده بگیرید. 4- خطوط و علائم روی خیابان: تزئینی و برای سرگرمی. در موارد متعدد مشاهده می‌شود که رانندگان تلاش می‌کنند تا خدای ناخواسته از بین آنها عبور نکنند، طوری که انگار در مسابقه‌ای جدی هستند و در آن مسابقه هر کس بین خطوط رانندگی کند خواهد سوخت و به مرحلۀ قبل برگردانده خواهد شد. 5- سرعت مجاز: از نظر رانندگان مسخره‌بازی و از نظر پلیس منبع درآمد است. 6- موتورسیکلت: نجات‌دهندۀ تهرانی‌ها از ترافیک است و همچنین وسیله‌ای است که به محض آن که روی آن سوار شوید احساس می‌کنید رستم هستید و پا در رکاب رخش دارید و لذا شکست‌ناپذیر شده‌اید و ملزم به رعایت هیچ قانونی نیستید. تردد در پیاده رو و توقف در آن حق مسلم شما خواهد شد و تنها هدفتان فقط و فقط زودتر رسیدن و در ترافیک نماندن خواهد بود. هیچ چیز جلودار شما نیست! نه تابلوهای ورود ممنوع، نه چراغ قرمز و نه حتی در برخی موارد پلیس راهنمایی رانندگی!7- گواهینامۀ موتورسیکلت: مدرکی زاید که مثل مهریه است! نه پلیس آن را می‌دهد و نه راکب موتورسیکلت آن را می‌گیرد. البته در بسیاری موارد راکبان دوست دارند این مدرک را بگیرند ولی پلیس راهنمایی رانندگی بده نیست. اما خدا دو چیز را برای گرگ بیابان هم نخواهد: مهریۀ به اجرا گذاشته شده و گواهینامۀ طلب شده توسط مأمور راهنمایی رانندگی در کنار کفی حمل موتور سیکلت به پارکینگ یا بعد از تصادف!8- بزرگراه و آزادراه: معبری که به تمام انواع دوربین مجهز است و عوارض نوسازی و بازسازی و تجهیز آن پرداخت می‌شود ولی همیشه پر از چاله چوله و دست‌انداز باقی می‌ماند. دلیل این امر هم، افزودن هیجان به رانندگی، و کارآفرینی برای آپاراتی‌ها، مکانیک‌ها، جلوبندی‌سازها و کلاً تعمیرکنندگان ماشین است. خلاصه خیر است، سخت نگیرید، توقف نکنید، راهتان را بروید. 9- راننده: موجودی است که در پشت فرمان خودرو، وقتی دیرش شده است لایی می‌کشد، از سرعت مجاز تخطی می‌کند، از چراغ قرمز بدون دوربین رد می‌شود، پارک دوبله می‌کند، از رایت سبقت می‌گیرد، وارد ناحیه‌ی عبور ممنوع بزرگراه‌ها و تونل‌ها می‌شود، به هیچ کس راه نمی‌دهد، از کناره‌ها به صف خودروها در ترافیک حمله می‌کند، و حقوق عابرین پیاده را ضایع می‌نماید و از شنیدن تذکرات دیگران ناراحت می‌شود، و همه را جز خودش آماتورهایی می‌بیند که با رابطه و بی ضابطه گواهینامه گرفته‌اند. اما زمانی که خودش عابر پیاده می شود یا عجله ندارد، تغییر ماهیت می‌دهد و خلاف‌ها و تضییع حقوق خود را به دست فراموشی می‌سپارد و از رانندگان دیگر توقع رعایت قوانین و احترام به حقوق خود را دارد. او این حق را دارد که در حین رانندگی با تلفن همراه خود وَر برود و لایک و کامنت بگذارد. در بسیاری از موارد راننده اشتباهاً فکر می‌کند وقتی با بلندگوی گوشی در حالیکه آن را در دست گرفته صحبت کند، دقت رانندگی‌اش کم نمی‌شود. ولی شما باور نکنید. 10- حمل و نقل عمومی: مظلوم‌ترین و مریض‌ترین موجود ترافیکی تهران است که نه شهرداری تهران هوایش را دارد و نه شورای شهر و نه شهروندان. این در حالی است که اگر حالش خوب شود، شهروندان تهرانی قادر خواهند بود به جای دی‌اکسید کربن و مونوکسید کربن و دیگر آلاینده‌ها، هوای اکسیژن‌دار و سالم تنفس کنند.11- خط ویژه: اول محل گذر از ما بهتران و بعداً خط عبور بی‌آرتی، خودروی آتش‌نشانی و آمبولانس. 12- پله برقی: تجهیزی که نصب می‌شود ولی کار نمی‌کند. هدف شهردار تهران از نصب و راه‌نندازی پله‌های برقی، افزایش سرانۀ ورزش شهروندان است. کم‌توانان و معلولین هم نیازی به پله‌های برقی ندارند، چرا که در خانه بمانند برای خودشان بهتر است. تنفس در هوای همیشه آلودۀ تهران حالشان را بدتر می‌کند.13- دوچرخه: از نظر شهردار کنونی تهران، وسیلۀ بازی شهردار قبلی تهران بوده و هست.14- خطوط ویژۀ دوچرخه‌سواری: از نظر شهردار کنونی تهران، محل بازی شهردار قبلی تهران و دوستانش بوده است. هم اکنون موتورسواران آن را هوشمندانه به پیاده‌رو ضمیمه کرده‌اند و از آن برای تردد راحت‌تر استفاده می‌کنند. گاهی هم موتورشان را در آن پارک می‌کنند. خلاصه نگران نباشید، الان به بهترین نحو از این معابر بهره‌برداری می‌شود تا ترافیک تهران کاهش یابد و هوا تمیزتر شود.15- خط عبور عابر پیاده: بی‌خاصیت‌ترین نقاشی‌های کف خیابان هستند که نه عابر پیاده روی آنها امنیت جانی دارد، نه رانندگان پشت آن برای عابرین پیاده می‌ایستند، و بدتر از همه در روزهای بارانی باعث زمین خوردن موتورسوران هم می‌شود. پاکش کنید لطفاً!16- پل عبور عابر پیاده: سازه‌ای بی‌کاربرد که رخ شهر را زشت می‌کند و تنها فایده‌اش برای عابران ایجاد سایه روی سر آنان هنگام عبور از خیابان از زیر پل است.با ارادت فراوان، پایان. abdoreza_bagheriabdoreza_bagheriThu, 23 Nov 2023 15:40:58 +0330https://virgool.ir/@abdoreza_bagheri/کافه-آتلیه-نقاشی-مزه-ها-hxbkkzqbbi4lیک نقاش با ذوق ارمنی که عاشق قهوه بود، تصمیم گرفت جایی بسازد برای فرار از شلوغی‌های تهران و آسودن در گوشه‌ای دنج. در گرمای تابستان 1386 در گوشه‌ای به دور از هیاهوی خیابان انقلاب، در کوچۀ ادوارد براون، سواک نوراویانی، کافه‌ای باز کرد به نام آتلیه. موسیو نوراویانی یا عمو سواک یک قهوه باز قدیمی است که کافه را به دلیل باورش آتلیه نامیده است. او عقیده دارد باریستا، نقاش خاطره‌ها است، فقط به جای رنگ، مزه‌ها را در دست دارد و به جای بوم نقاشی، باید در فنجان‌ها و ظرف‌ها نقاشی کند.مهم‌ترین مزیت آتلیه، کیفیت بی‌نظیر قهوه‌های آن است. موسیو مدت زمان زیادی است که با قهوه آشنایی دارد و خودش شخصاً سفارش‌ها را آماده می‌کند و از بهترین تأمین‌کنندگان مواد اولیه را خریداری می‌نماید.جذابیت آتلیه تنها محدود به دمنوش‌ها و قهوه‌های بی‌نظیر و باکیفیتش نیست، بلکه آنجا ظرف‌های غذای زیبایی نیز برای شما نقاشی می‌کنند. اگر برای خرید کتاب یا دیدار با دوستان به صرف ناهار، شام یا عصرانه گذرتان به میدان انقلاب افتاد، بدون واهمه از قیمت به آتلیه بروید و در گوشه‌ای دنج از خوردن غذایی خوشمزه و با طعم خانگی لذت ببرید. در آتلیه انواع پاستا و اسنک سرو می شود، اما پیشنهاد اول آتلیه‌ای‌های حرفه‌ای، انتخاب غذای روز و کیک روز است که از میان شیرینی‌ها و غذاهای اصیل ارمنی انتخاب و پخته می‌شوند و خاطره‌ای جدید با طعمی نو و دلپذیر برای شما رقم می‌زنند.آتلیه نمایشگاهی از نقاشی‌های بی‌نظیر را نیز در خود دارد که دیوارهای کافه را به زیبایی آراسته‌اند. این آثار هنری اغلب به سبک رئال کشیده شده‌اند و بیشترشان هنر صاحب کافه هستند. موسیو برای حمایت از هنرمندان جوان گاهی نقاشی‌های خود را با کارهای آنها جابجا می‌کند و از آثار این تازه‌کاران به رایگان نمایشگاهی می‌گذارد تا به آنها و اعتلای هنر نقاشی در ایران کمک کند. برنامه‌های این نمایشگاه‌ها زودتر در صفحۀ اینستاگرام آتلیه به نشانی CafeDeAtolier@ اطلاع رسانی می‌شود تا علاقمندان برای بازدید از نمایشگاه‌ها برنامه‌ریزی کنند و از تلفیق هنرهای نقاشی و آشپزی لذت ببرند.بر عکس تمام کافه‌های مشهور شهر، آتلیه وای‌فای رایگان ندارد. هدف موسیو از عدم تجهیز کافه به اینترنت رایگان این بوده که مهمانان بهانه‌ای برای گپ نزدن با هم نداشته باشند.هر روز از ساعت 11 تا 21 می‌توانید به آتلیه بروید. به تعداد ساکنان تهران راه برای رسیدن به این کافه وجود دارد. کافی است با بی آرتی، تاکسی، ماشین شخصی یا مترو خود را به میدان انقلاب برسانید و از میدان تا آتلیه کمتر از 5 دقیقه قدم بزنید.خلاصه اگر می‌خواهید در جایی دنج و دلپذیر، تنها یا در کنار دوستان و خانواده، خاطراتتان را با مزه‌ها برایتان نقاشی کنند و برایتان تجربیاتی با مزه رقم بزنند حتماً سری به آتلیۀ موسیو نوراویانی بزنید و از نوشیدن قهوه‌ای عالی، خوردن غذایی با طعم خانگی، و نوازش چشمانتان با هنر نقاشی لذت ببرید.آدرس: به امید آنکه روزی چنین کافه‌ای باز شود. منبع: آرزوهای نویسندهabdoreza_bagheriabdoreza_bagheriThu, 23 Nov 2023 14:11:44 +0330https://virgool.ir/@abdoreza_bagheri/آمار-بازدید-پست-های-من-در-سال-۹۹-bqqxz18y614xدر طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/dv4rrnggf8ne-1yhQ5.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۰ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۱ مرتبه پسندیدند و ۲ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۱ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۳,۲۹۱ بار خوانده شدند و ۱۹۷,۳۰۰ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم ۰/۰۰۲۷۰۴۹۶۳ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۹,۸۹۸ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من ۰/۰۰۲۷۰۴۹۶۳ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.abdoreza_bagheriabdoreza_bagheriTue, 23 Mar 2021 10:43:31 +0430https://virgool.ir/@abdoreza_bagheri/خوش-بین-مسئول-یا-مسئول-خوش-بین-مسئله-این-بود-قسمت-دوم-f5xo0zikc1jxیاشار خودش معترف است نسبت به سه سال پیش کاملاً تغییر کرده و دیگر آدم سابق نیست. ارزش‌ها، اولویت­‌ها، رؤیاها و اهدافش به کلّی عوض شده‌­اند. دیگر سودای ادامه تحصیل در خارج از کشور را ندارد، با این که 8 سال روز و شب خیال پردازی کرده و برای تحقق این رویا زحمت کشیده بود. سه سال پیش که کارمندی را انتخاب کرد، بنا داشت آب باریکه‌ای داشته باشد برای گذران زندگی و استقلال مالی و در نهایت در کنار آن، کارهای مهاجرت تحصیلی‌اش را انجام دهد و از ایران برود. آن روزها لحظه‌ای به هدف خود شک نداشت و در مخیله‌اش هم نمی‌گنجید روزی تسلیم زندگی کارمندی شود. یاشار که قبلاً کارمندان را به تنبلی و سستی متهم و آنها را مسخره می‌­کرد و کم‌کاری­‌ها و از زیر کار در رفتن­‌هایشان را به باد فحش می­‌گرفت، امروز خودش کارمندی تمام عیار است که از این سبک زندگی رضایت کامل دارد! یاشار سه سال است با حسن و میثم و آرمیتا و مهدیار و شایسته همکار و در رفت و آمد دائمی است. سه سال پیش در آغاز دوران کارمندی‌اش قطعاً با این 5 کارمند با سابقه تفاوت­‌های زیادی داشت! با معلومات‌تر و پویاتر بود. اما امروز تمییز طرز فکر و سلائق آنها از هم دشوار است. یاشار کارمند شده است.هرمز از خواب بیدار می‌شود. قبل از این که دست و رویش را بشوید دندان‌­هایش را مسواک می‌زند. دو سال پیش چهره‌های خندانی در صفحات اجتماعی دیده بود که با دندان­‌های ردیف و سفید به او لبخندی دلبرانه ­می‌زدند! اوایل خیلی به این پست ها اهمیتی نمی داد. پس از مدتی این لبخندها بیشتر از قبل در جستجوهای شبکۀ اجتماعی به چشم او می خورد. به ویژه بعد از این که هیراد و پویان و محسن و مانا و مه­سیما، نزدیکترین دوستانش در این شبکۀ اجتماعی، برای زیباتر شدن لبخندهایشان دنبال دندانپزشک خوب می گشتند و یا لمینیت کرده بودند، این دست پست ها را بیشتر می دید. دست آخر هرمز هم با دردسر فراوان پولی جور کرده و مشقت را به جان خریده و دردها را تحمل کرده و دندان هایش را به دندانپزشک سپرده بود تا برایش لمینیت کند. این در حالیست که هرمز هیچ نیازی به این جراحی زیبایی نداشت. دندانپزشک با اصرار به او گفته بود که لزومی برای این کار نمی‌بیند و دلایلی برای او آورده بود تا او را منصرف کند اما مرغ هرمز یک پا داشت. الان یک سال است که هرمز هم مثل پنج دوست صمیمی اش چای و قهوه را کنار گذاشته و اصلاً نمی ­نوشد، چون رنگ این نوشیدنی ها برای رنگ لمینیتشان خوب نیست. همگی­شان قبلاً عاشق قهوه بودند. سلیقۀ آنها عوض شده است.سیامک مدتی است تمرینات سخت بدنسازی را شروع کرده است و با نظر مربی خصوصی اش از هر مکمل غذایی و دارویی که حجم عضلاتش را افزایش دهد استفاده می‌کند. او اندامی لاغر اما ورزیده دارد و قبل­ تر عاشقانه صخره ­نوردی می­ کرد، اما مدتی است به این نتیجه رسیده که بدن ورزیدۀ او آنطور که باید حجیم و دلفریب نیست و بنابراین، او رضایت سابق را از هیکل خود ندارد. ۳ و نیم ‌ماه پیش به این نتیجه رسید، زمانی که دو هفته بیشتر از ایجاد حساب کاربری جدیدش در شبکۀ اجتماعی «جذاب­ها برای جذاب­ها» نمی­ گذشت. شنیده بود این شبکه جای خوبی برای آدم ­های معمولی مثل خودش بود تا هم در جریان مد و زیبایی قرار بگیرند و هم پارتنر مورد علاقه­ شان را پیدا کنند. تمرینات بدنسازی خیلی با روحیات سیامک سازگار نیست و حتی حوصلۀ او را سر می­ برد، اما باید واقعیت را پذیرفت: دختران در «جذاب­ها برای جذاب­ها» پسران حجیم را بیشتر می‌پسندند. مرجان دختری از طبقه متوسط جامعه است، دانشجوی دکتری رشتۀ مدیریت راهبردی در دانشگاه فرهیختگان و عضو فعال شبکۀ اجتماعی دانش ­محور «همسان اندیشان». در دورۀ کارشناسی مهم ­ترین دغدغه­ اش کمک به شرکت­های کوچک و متوسط شده بود. تجربۀ تلخ ورشکستگی دایی ­اش او را به این تصمیم رسانده بود که با پژوهش ­هایش به این شرکت ­ها کمک کند تا بتوانند از بحران­ های مدیریتی نجات یابند. اما مدتی است احساس می ­کند این تلقی و فرضیه درست نیست. اخیراً اساتید دانشگاه ­های سیرالئون که در فهرست دنبال­شوندگان مرجان قرار دارند اولویت پژوهشی جدیدی پیدا کرده ­اند با موضوع «حل بحران­ های مدیریتی در شرکت­های غول ­آسا و کمک به اقتصادهای در حال توسعه». مرجان حالا تصمیم دارد رسالۀ پایان نامۀ دکتری خود را در این حوزۀ موضوعی تعریف کند. مرجان عوض شده است. همۀ اینها چه ربطی به تداکس تهران دارد؟ چرا دری وری می گویم و به اصل مطلب نمی­ پردازم؟ وقت شما را تلف کرده­ ام؟ خیر. هر آنچه خواندید در واقع اصل مطلب بود. همۀ داستانک­ های بالا تقریباً واقعی هستند که آنها را با الهام گرفتن از سخنرانی شهلا صفایی در تداکس 2019 تهران نوشته ­ام. شهلا صفایی مهندس فناوری اطلاعات و مدیر ارشد محتوای چندین کسب‌ وکار در ایران و امریکاست و در سخنرانی­ اش به تلاش‌های مستمر مراکز قدرت برای همسان‌سازی و شبیه نمودن جوامع پرداخت که با ظهور تکنولوژی وب و شبکه ­های اجتماعی در عصر حاضر به شیوه ای جدید پیگیری می شود. هستۀ اصلی سخنرانی شهلا صفایی نظریۀ جیم ران بود که طبق آن «خلق و خو و ارزش­ها و شیوۀ تفکر هر انسانی میانگین اطرافیانش است، آنها که فرد بیشترین وقت خود را با آنها می­ گذراند». صفایی بیان جدید این نظریه را به تناسب جهان امروز این گونه عنوان کرد: «هم اکنون ما میانگین محتوای تولیدشده توسط حساب های کاربری هستیم که آنها را دنبال می کنیم.» مبنای نظری دوم سخنرانی صفایی در تداکس، ضعف تصمیم­ گیری و تعقل انسان در برخورد با حجم وسیع اطلاعات بود. در دنیای امروز، ما در معرض انبوهی باورنکردنی از اطلاعات قرار داریم و لحظه به لحظه با آنها بمباران می­ شویم، در حالی که مغز ما توان محدودی در پردازش اطلاعات دارد. این بدین معناست که قدرت تصمیم ­گیری و تحلیل و تعقل ما در معرض تودۀ عظیم اطلاعات به میزان خیره­ کننده­ ای کاهش می یابد. بنابراین ما بیشتر از پیش مستعد آن هستیم که نظرات خود را رها کنیم و سلائقی منطبق بر نظر تولیدکنندگان محتوا بیابیم، همان ها که عمدۀ وقتمان را در وب و شبکه های اجتماعی با آنها سپری می­ کنیم. دیری نمی­ گذرد که همگی شبیه هم خواهیم شد، مانند هم فکر خواهیم کرد و سلایق یکسان خواهیم داشت و این یعنی تحقق فاشیسم مدرن. اما فاشیسم مدرن با چه ساز و کاری پیش می­ رود؟ آنها که دنبالشان می ­کنیم، شبکه­ ای ایجاد کرده ­اند که هسته یا هسته ­هایی در مرکز آن قرار دارند. این هسته­ ها می ­توانند سلبریتی ­­ها، دانشمندان، برندها، خبرگزاری­ ها، نهادهای دولتی و دیگر تأثیرگذاران (اینفلوئنسرها) باشند. این هسته ­ها بخش زیادی از محتوا را تولید می ­کنند و کاربران عادی یا آنها را به اشتراک می ­گذارند و یا منبعث از آن­ها اقدام به تولید محتوا می­نمایند. در نتیجه به بیشتر دیده شدن آن محتوا دامن زده می شود. الگوریتم های شبکه های اجتماعی و موتورهای جستجو هم به تشدید این پدیده کمک می کنند. کاربر ضعیف، در معرض تودۀ عظیم محتوای یکسان، تسلیم می شود. چرا شبکه ­های اجتماعی از قدرت تحلیل کاربران می ­کاهند؟ از نظر صفایی مهم ­ترین علت بروز این پدیده ایجاد توهم دانایی در کاربران است. مثلاً یک محتوای تحلیلی را با موضوع انقلاب مشروطه در نظر بگیرید که در پیام ­رسان­ ها دست به دست می ­شود. در تعداد محدودی کاراکتر باید مفهومی که چندین کتاب دربارۀ آن نوشته شده است تشریح شود، طوری که کاربر در زمانی کوتاه بتواند آن را بخواند. قطعاً مطلب کامل منتقل نخواهد شد. محتوای خبری هم شرایط تقریباً یکسانی دارد و امکان تشریح تمام حواشی و جوانب رویدادها در شبکه­ های اجتماعی و پیام ­رسان­ ها هرگز میسر نخواهد بود. بدین ترتیب مطالب ناقص و بدون در نظر داشتن تمام جنبه­ ها به مخاطب منتقل می شوند و مخاطب غافل از این که بسیاری از نکات کلیدی ناگفته مانده ­اند، احساس می­ کند همه چیز را می­ داند: توهم دانایی. این توهم از تلاش جدی برای دانستن جلوگیری خواهد کرد و قدرت تحلیل مخاطب به مرور کاهش خواهد یافت. به توصیۀ صفایی باید در انتخاب محتوا حساسیت زیادی به خرج داد. در طول سخنرانی خانم صفایی با موضوع « چگونه توسط شبكه هاى اجتماعى به قدرتمند شدن فاشيسم مدرن كمك ميكنيم؟ » صحنه ­هایی از فیلم ماتریکس در ذهنم تداعی شد! بی اختیاری ناخودآگاهانه! آیا واقعاً با توهمی از آزادی و دانایی، در قفسی زیبا و دوست داشتنی زندگی می کنیم؟ abdoreza_bagheriabdoreza_bagheriMon, 15 Jul 2019 13:56:48 +0430https://virgool.ir/@abdoreza_bagheri/خوش-بین-مسئول-یا-مسئول-خوش-بین-مسئله-این-بود-pyixllmygyiz جمعۀ گذشته این شانس را پیدا کردم که در تدکس تهران 2019 شرکت کنم. حضور در این رویداد که با شعار و عنوان «خوش بینی مسئولانه» برگزار شد، بی اغراق یکی از پربارترین جمعه های زندگی ام را ساخت. باید اعتراف کنم شب قبلش زمانی که کاملاً تصادفی بلیط به دستم رسید اصلاً فکر نمی کردم که از طرفداران تدکس تهران بشوم و برای شرکت در دورۀ بعدی آن لحظه شماری کنم. اغراق می کنم؟!؟ باور کنید نه!!! تدکس 2019 تهران جذابیت های متنوعی داشت که هر سلیقه ای را راضی می کرد. اول از همه این که ایده های نوین و نابی در آن مطرح گردید که هر کدام مربوط به حوزه های موضوعی مختلفی بودند؛ یعنی شما اهل هر حوزه ای از دانش روز بودید دست کم شیفتۀ یکی از سخنرانی ها می شدید. تدکس تنها میزبان صاحبین ایده ها نبود و در کنار محتوای عمیق سخنرانی ها، قطعات موسیقی زیبا و نویی در بخش های مختلف این رویداد نواخته و اجرا شدند که به نوبۀ خود تجربۀ بی بدیلی بود. برگزارکنندگان این رویداد تنها به محتوای آن توجه نکرده بودند و از زمان های استراحت هم غافل نبودند. سام کافه و کاله در وقفه های بین بخش های مختلف برنامه از شرکت کنندگان پذیرایی فاخری کردند. و در نهایت از کاغذهای بازیافتی به عنوان کارت ورود شرکت کنندگان استفاده شده بود، کاغذهایی که هم بازیافتی بودند و هم حاوی بذر ریحان. فکرش را بکنید! به جای این که کارت حضور در تدکس را به سطل زباله بیندازید آن را در گلدان یا باغچه می کارید و تمام!تمام مدتی که در تدکس 2019 تهران حاضر بودم فکر می کردم حتماً از خبرگزاری ها نمایندگانی برای پوشش خبری حاضر هستند و روز بعد با حجم وسیعی از گزارش های این رویداد روبرو خواهم شد. منتظر بودم تا تحلیل ها و نظرات مختلف پیرامون این رویداد را بخوانم و با برداشت خودم مقایسه کنم. اما شگفت زده شدم وقتی روز بعد حتی یک گزارش از این رویداد را در خروجی سایت های مختلف ندیدم. تنها انعکاس این رویداد در فضای مجازی عکس هایی بود که کاربران حاضر در رویداد با هشتگ های آن در شبکه های اجتماعی منتشر کرده بودند. این عکس ها هم طبق روال معمول شبکه های اجتماعی غالباً به محتوای رویداد اشاره ای جدّی نداشتند. به همین خاطر بنا را بر این گذاشتم که قبل از انتشار این سخنرانی ها در وبسایت تد، گزارشی بسیار مختصر، اما تر و تازه و داغ و تنوری از بخش هایی از این رویداد که برای من بیشتر جذابیت داشت بنویسم و به صورت سریالی با شما به اشتراک بگذارم. در واقع دوست دارم سهمی داشته باشم در انتشار این ایده ها، ایده هایی که از نظر من ارزش انتشار را دارند. اما برسیم به اصل بحث و محتوای سخنرانی اول: چگونه علم بدون مرز به نفع همۀ ماست؟نخستین سخنران دکتر نیما رضایی بود، پزشک ایرانی که از سال ۲۰۱۴ در میان ۱% دانشمندان برتر جهان (Top 1% Scientists) قرار دارد. در این سخنرانی به این موضوع پرداخته شد که مرزبندی بین علوم چگونه موجب شده است تا از حل مسائل دنیای مدرن باز بمانیم؟ به بیان دیگر، این دانشمند زبده عقیده داشت اگرچه تخصص گرایی باعث شده است در حوزه های مختلف به شناخت عمیق و دقیقی از جهان دست یابیم، اما از سوی دیگر موجب گردیده تا از حل مسائل جهانی عاجز بمانیم. دکتر رضایی که متخصص ایمونولوژی است و معاونت امور بین المللی دانشکدۀ پزشکی دانشگاه تهران را عهده دار است اینگونه نتیجه گیری کرد که مرزبندی بین علوم و تخصص گرایی به انسان امروز در رفع معضلات و مشکلات کمکی نخواهد کرد چرا که مسائل کنونی جهان ماهیتی چند وجهی و میان رشته ای دارند و حل آن ها از عهدۀ دانشمندان یک حوزۀ دانشی خارج است. به بیان دیگر متخصصین رشته های مختلف به تنهایی و بدون همکاری دانشمندان دیگر رشته ها نخواهند توانست مشکلات را از میان بردارند. از نظر او، راهکار برون رفت از این بن بست همکاری متخصصان رشته های مختلف است. دکتر رضایی نمایندگی و ریاست بنیاد USERN را هم بر عهده دارد که برای تحقق همین هدف ایجاد شده است. USERN به دانشمندان و نخبگان رشته های گوناگون برای شبکه سازی و تعامل و همکاری کمک می کند. جالب است بدانید برخی از اعضای این سازمان، برندگان جایزۀ نوبل هستند و با همکاری هم برای حل مشکلات جهانی گام بر می دارند.دفتر سخنرانی اول به پایان رسید، اما حکایت تدکس 2019 همچنان باقی است. در نوشتار بعدی به موضوع جذاب شبکه های اجتماعی و ارتباط آن با فاشیسم مدرن خواهم پرداخت؛ موضوعی که محتوای سخنرانی شهلا صفایی بود. abdoreza_bagheriabdoreza_bagheriSun, 14 Jul 2019 01:52:13 +0430https://virgool.ir/@abdoreza_bagheri/رابطۀ-اقتصاد-کلان-و-تفریح-vcnlnr8lic3j نتایج مطالعات شب امتحانی خودم در اقتصاد کلان رو اینطور میتونم خلاصه کنم.مقدمه اول: طبق الگوی تناقضی خِسَّت، وقتی همه افراد جامعه فکر کنند که با پس انداز بیشتر، غنی تر میشن و در این مورد دست به عمل بزنن (شروع به پس انداز کنن)، آخر سر میفهمن که فقیرتر شدن!!!! چون در اثر کاهش درآمد ملی، پس اندازشون کم میشه!!!!! البته شرط مهم درستی این الگو ثابت موندن سطح سرمایه گذاریه.مقدمه دوم:باید قبول کنیم که بیشتر ما مال سرمایه گذاری نیستیم (به کسی برنخوره. گفتم بیشترمون نه هممون. شما که قبول نداری جزء این دسته نیستی). دولت هم نشون داده که از ما در زمینه ی سرمایه گذاری تعطیل تره. بنابراین پس انداز ما سطح سرمایه گذاری رو تغییر نمیده.نتایج: 1- خوبه برنامه بذاریم پولامون رو جای پس انداز، در راه عشق و حال خرج کنیم. وگرنه وضعمون از این هم بدتر میشه. حتی میشه به ولخرجی هم فکر کرد. ?:-) ?;-)2- اقتصاد خیلی باحاله!در انتها به روح کینز، فریدمن، دوزنبری، استاد عزیز درس اقتصاد کلان و سایر عزیزانی که با نظریاتشون به زیبایی های این علم افزوده اند دروووود میفرستم. abdoreza_bagheriabdoreza_bagheriTue, 21 Aug 2018 13:43:38 +0430https://virgool.ir/@abdoreza_bagheri/خیلی-عادی-nkdeubzmxycx امروز خیلی عادی از خواب پا شدم و یه روز عادی رو شروع کردم. یه چای شیرین عادی، یه نون و پنیر عادی، و بعدش هم کارای عادی و همیشگی. نوتیفیکیشن تلگرام هم قطعاً عادی بود وقتی مامان رفیقم تلگرامی بهم اطلاع داد که ویزای مالتی ایالات متحده به دوستم داده شده.یکی از دوستام که مثل همۀ دانشجوهای نخبۀ مملکتمون خیلی عادی از یه دانشگاه خوب امریکایی بورسیه گرفته بود. منم خیلی عادی از این که یکی دیگه از دوستامون به هدفش رسیده خوشحال شدم، هدفی که برای خیلی از بچه های بااستعداد این مملکت عادی شده. یه تحسین عادی هم، برای این همه تلاش و پشتکار رفیقمون از دلم گذشت. بعدش خیلی عادی شروع کردم به تلاش کردن برای کنار اومدن با دوریِ یه دوست. ناخودآگاه و خیلی عادی فکرم درگیر یه مشغولیت عادی شد که : حالا که این رفیقمون هم مثل خیلی های دیگه داره میره بهش چی یادگاری بدم ببره که در شأن بیست و اندی سال خاطرۀ رفاقتی که از هم داریم باشه؟بعد از همۀ اینا هم که خیلی عادی یاد بیت معروف شفیعی کدکنی افتادم که : "چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی، به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را." خلاصه همه چی عادی بود. حتی وقتی که زنگ زدم تا با مامان رفیقم صحبت کنم و کتباً و تلگرامی نه، که شفاهاً و صمیمانه تر موفقیت فرزندش رو بهش تبریک بگم، با یه تضاد و بغض عادی تو لحن و صدای یه مادر مهربون روبرو شدم. یه تضاد و بغض عادی و نشئت گرفته از مهر و محبت مادرانه که باعث میشه مادر ندونه که آیا باید شاد باشه از موفقیت و شادی فرزندش؟ آیا باید خوشحال باشه از آیندۀ ظاهراً بهتری که در انتظار بچه شه؟ یا این که باید ناراحت باشه از دوری پاره تنش و برنگشتن احتمالی عزیز دلش؟ بعدش یاد آینده ی مملکت افتادم و خیلی عادی نگرانش شدم.عادی بودن بسه بابا!!!! از قسمتای عادی این اتفاقا بگذریم، و برسیم به جای ویژه ش که به نظرم میشه تشکر و قدردانی. به سهم خودم از همه ی دست اندرکاران دولتی و غیر دولتی و وطنی و اجنبی تشکر ویژه دارم که با درایت خودشون زمینه ساز عادی شدن همه ی این اتفاقای سابقاً غیرعادی تو زندگی ما هستن، و دارن زحمت ویژه ای میکشن که خیلی عادی سرمایه های مادّی و معنوی مملکتمون از دست برن و ایران ماخیلی عادی به یه جای بدی بره!مسئولین! دلسوزین!! مدیران! مدبران! مرسی که هستین!!abdoreza_bagheriabdoreza_bagheriTue, 21 Aug 2018 13:38:45 +0430https://virgool.ir/@abdoreza_bagheri/چرا-ساقه-طلایی-bpehfr7u7htm بیسکویت ساقه طلایی از بهترین مواد خوراکی است و در زنجیره ی غذایی ایرانیان (به ویژه دانشجویان و کارمندان و سایر اقشار کم در آمد) جایگاه ویژه ای دارد. اما چرا؟ به راستی رمز محبوبیت و موفقیت ساقه طلایی در برابر رقبایی مانند پتی بور و پتی مانژ در چیست؟ در این باره فرضیه های بیشماری وجود دارد.عده ای بر این باورند که مهم ترین رمز محبوبیت ساقه طلایی در تکنیک منحصر به فردش در ایجاد احساس سیری است. در واقع ساقه طلایی برای رفع گرسنگی از مکانیزم های رایج"سیر سازی" استفاده نمی کند، بلکه ساقه طلایی از مکانیزم نادر "به پشیمانی انداختن معده" برای ایجاد احساس سیری در مصرف کنندگان بهره می برد. در این مکانیزم، معده پیش از دریافت ساقه طلایی با لحنی اعتراضی و قلدرمآبانه سیگنال "گُشششنَمه!" به مغز می فرستد و تلاش می کند تا با حمایت مغز و القای احساس ضعف در سایر اعضا، صاحب خود را به غذا خوردن وادار نماید. اما این عضو بی بصیرت پس از دریافت نخستین ذرات ساقه طلایی (به اصطلاح غیر تخصصی نخستین گاز) و در پی روبرو شدن با دشواری های هضم، با قطع ارسال سیگنال "گشنمه!" به مغز و جایگزینی آن با سیگنال "غلط کردم! چه بد کردم!"، ضمن این که تلاش می کند تا با عجز و لابه صاحب خود را متقاعد کند که نباید به خوردن ساقه طلایی ادامه دهد، قول نیز می دهد که تا حداقل ده ساعت هیچگونه سیگنال اغتشاش آفرینی به مغز مخابره ننماید و ساکت بماند و با همکاری مغز، سایر اعضا را هم به ادامۀ فعالیت در سکوت دعوت کند. به دنبال خفگی معده، مصرف کننده مدت ها احساس سیری می کند و در حالی که در واقع سیر نیست، فعالیت های روزمره خود را بدون هیچ مشکلی ادامه می دهد.عده ای دیگر از فرضیه پردازان، خواص آنتی بیوتیکی ساقه طلایی را عامل محبوبیت و موفقیت آن می دانند و این ماده خوراکی را "آموکسی سیلین ثانی" می نامند. دلیل بروز این باور در میان مصرف کنندگان این است که یک عدد ساقه طلایی (تَکرار می کنم، یک عدد، و نه یک بسته!!) قادر است بیش از نود درصد آب بدن را خشک نماید و با ایجاد خشکسالی گسترده در سراسر وجود مصرف کننده، فعالیت باکتری های مزاحم را مختل کند. طبیعتاً برخی سلول های سالم بدن هم در این فرآیندِ "آموکسی سیلینیزه شدن بدن" از بین می روند که نباید مهم انگاشته شوند، چرا که در علم داروسازی و منطق، عوارضِ جانبیِ مختصرِ کم وزن، در کنار مزایای بی شمار، کاملاً قابل اغماض هستند. ساقه طلایی با خواص نیروزایی خود عده ای از فرضیه پردازان را به سمت خلق فرضیۀ "نیروزایی، دلیل محبوبیت ساقه طلایی" سوق داده است. این فرضیه پردازان قائلند که در تصدیق خواص نیروزایی ساقه طلایی همین بس که بربری کنجدی و سنگک دو رو کنجدی عسل اندود، یارای رقابت با ساقه طلایی را ندارند و بر همین مبنا ضرب المثل "ساقه طلایی بخور کشتی بگیر" توسط مصرف کنندگان خلق شده و در میان آنها رایج گردیده است. دلایل محبوبیت ساقه طلایی محدود به موارد مذکور و قابل ذکر در این نوشته ی کوتاه نیست. ساقه طلایی دهه هاست که همراه ایرانیان است. حتی رواج جملات و عباراتی مانند "قیافه ی ساقه طلایی یه جوریه که انگار زیر دست ناپدری بزرگ شده"، یا "از مصرف ساقه طلایی بدون نوشیدنی اکیداً خودداری نمایید" و یا حتی "ساقه طلایی، کاهگل خوراکی"، نتوانسته است از محبوبیت ساقه طلایی بکاهد و چهرۀ اسطوره ای و مردمی این پدیده ی شگرف را خدشه دار کند. و چه زیبا گفته است شیخ اجل سعدی بزرگ که "دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم؟ / باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟" پ.ن : آناتا تیمتو بردار و برو!!#بیسکویت #ساقه_طلایی #مینو #دایجستیو #طنز abdoreza_bagheriabdoreza_bagheriTue, 21 Aug 2018 13:28:24 +0430