https://virgool.ir/feed/@abdfa2026-11-11 21:01:37https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@abdhttps://virgool.ir/@abd/شورش-واژه-ها-ouhb2v4xqjvxنویسندگی حیله است و کاغذ تله. با به دار آوریختن کلمات بیچاره که نویسنده مسبب آن است. واژه های بیچاره. دلم برایشان می سوزد. با هر سازی که میزنیم محکوم به رقصیدن هستند، آن هم به بهترین شکل. چرا که چاره ای جز این ندارند. وگرنه قطع به یقین، به طور بی رحمانه ای دوستانشان را ملاقات خواهند کرد. سطل آشغال ! بی وقفه در تلاشند تا همه را راضی نگه دارند، هم نویسنده و هم بیننده را. بله، بیننده. چون آدم ها فقط بلدند خوب بینند. رقص کلمات بی جانی را که به دام افتاده اند و بی دفاع. واژه های بیچاره. اما حقیقت آنگونه که می نماید هم نیست. نویسنده فقط جوهر زندگی به کاغذ بی جان تزریق می کند و نه معنا. و اینجاست که نوبت انتقام است. شورش کلمات. روزی خواهد آمد که همه آنها بر سر آدمها خراب می شوند و انتقام تمام این سالها را از آنها می گیرند، بدون هیچ عذاب وجدانی. کلمات دسیسده کرده اند. شورش به پا شده. باید آماده هر اتفاقی باشیم. ساعت حدود صبح است و من هنوز در تلاش برای خوابم. شاید یک شب خلوت تابستانی، مادامی که در تلاش برای کمی استراحت هستم تا فردا کار ناتمامی را به اتمام برسانم، هر یک دقیقه با یک صدای ماشین در خیابان کناری از خواب می پرم و صدای هرزگی پنکه سقفی که تلاش می کند مفید باشد، به آن می افزاید. از همه بدتر اینکه صدای زجر آور تیک تاک ساعت آن را تکمیل می کند. ما همیشه می نالیم که چرا زمان انقدر سریع می گذرد، بی آنکه یک بار به این فکر کنیم که شاید دفعه بعدی که باطری ساعت تمام شد، کمی دیرتر آن را عوض کنیم. اگر یک لحظه غلفت کنم، کلمات به سراغم می آیند و بدون اینکه رد پایی به جای بگذارند، انتقام خود را از من می گیرند و یا اینکه در یک عصر پائیزی که پالتو کرم رنگم را به تن دارم و از مسیر همیشگی کنار پل به سمت کافه می روم. البته جای آرامی نیست و هرروز یک سری اتفاقات تکرارای رقم می خورد. آدمهای پرحرف، شرط بندی، قمار، آبجو ... درست در همین لحظه که چند قدمی فاصله دارم، کلمات دوره ام می کنند و به حسابم می رسند. بی آنکه کسی متوجه ام شود. چرا که همه صداها، در لابلای هرج و مرج کافه ها پنهان می شود. ما همیشه حق به جانب، در پی آنیم که چرا کسی صدایمان را نمی شود و همیشه به دنبال کسی هستیم که در یک چشم به هم زدن همه چیز را تغییر دهد. بی آنکه فکر کنیم که این بازتاب صدای خودمان است که نمی گذارد حقیقت دیده شود. پس، کلمات کار خودشان را بلدند. نویسنده بیچاره. شاید فکر کنیم که کلمات کینه ای اند، ولی اینگونه نیست، البته که هستند ولی، منظورم این است بی آنکه آدمها بدانند، زمان زیادی از مرگشان گذشته و امروز، روزی است که یک سری به اصطلاح متجدد، بی هیچ مقدمه ای، نویشته هایشان را دوست خواهند داشت. مثل بقیه آرزوهایی که پس از مردن میسر می شوند. پس چندان هم که فکر می کردیم برایشان بد نخواهد نشد. اگر از این زاویه نگاه کنیم، می بینیم که تازه کلمات به آنها لطف هم کرده اند. این فقط فکر شوم آدم هاست که همش در این اندیشه اند که همیشه یک نفر در فکر دسیسه کردن برای آنهاست تا تمام مشکلات را گردن او بیاندازند نه به بی عرضگی خودشان. آدم ها آنقدر کلمات را جریحه دار کرده اند، تا اینکه دسیسه کشتنشان را بدهند و آنها را به خواسته شومشان برسانند – شهوت شهرت – این کینه از چه زمانی بین آدم ها و کلمات آغاز شد؟ البته من دنبال مقصر نیستم. ولی این قمار کاملن یک طرفه است. کفری کردن برای به قتل رسیدن، پنهان شدن پشت گناه خود و مقصر دانستن دیگران و رهایی از مخمسه، برای بیشتر دوست داشته شدن. آدمها چقدر خودخواهند. واژه های بیچاره. هیچ زنده ای محبوب نیست و تنها مردن، راز جاودانگی است.abdabdTue, 26 Nov 2019 21:16:35 +0330