https://virgool.ir/feed/@abbasrockabروایت های پدرانه و مادرانه ی ما در کنار عباس آقاfa2026-11-11 09:06:38https://files.virgool.ir/upload/users/153541/avatar/GZkN28.pnghttps://virgool.ir/@abbasrockabhttps://virgool.ir/@abbasrockab/استاد-jkkyzldduqc3این‌جا درمانگاه است.و ما در انتظار برای پذیرش دکتر اطفال. مادر عباس‌آقا مدام استرس دارد و حتی گاهی از شدت ناراحتی بغض می‌کند. حال مادربزرگ و پدربزرگ عباس‌آقا هم از مادرش بدتر نباشد، بهتر نیست. من هم هرچند ظاهراً حالم از بقیه روبه‌راه‌تر است و با عباس‌آقا و بقیه شوخی می‌کنم و می‌خندم، اما نگرانم. دست عباس‌آقا با اُتو سوخته و کف دستش را سرتاسر تاول پوشانده است. اما عباس‌آقا هرچند مثل شمشیرزن یک دست، دست سوخته‌اش را از شیطنت‌ها و بازی‌ها و کلا دنیایش کنار گذاشته و با فاصله از بدنش بی‌حرکت رو به بالا گرفته اما وروجک‌بازی‌هایش را مثل سابق با دست سالمش پی گرفته و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده است. می‌خندد و از این‌ور به آن‌ور می‌دود. باری هم در همین رفت و آمدها جلوی در ورودی درمانگاه زمین می‌خورد. او در لحظه زندگی می‌کند. با دو دست، یک دست و یا حتی بدون دست. وقتی چهره‌اش را می‌بینم، مصیبت پیش آمده را فراموش می‌کنم. دلهره‌ام فرو می‌نشیند و آرامش در عمق جانم جوانه می‌زند.وی استاد من است. استاد بزرگ زندگی.پی‌نوشت هم این که جای نگرانی نیست. الان که این متن را نوشته و پست می‌کنم حدود ۲۸ ساعت از حادثه گذشته و همگی بر اوضاع مسلط شده‌ایم. حال استاد هم خوب است. که البته اصلا بد نشد. حال ما بد شده بود. دستش هم زیر نظر پزشک رو به بهبودی است.روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۹ بهمن ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabMon, 05 Apr 2021 08:30:49 +0430https://virgool.ir/@abbasrockab/سکوت-i1ecud5yyisbوقتی می‌خواستم برای تولد دوسالگی‌اش این میز تحریر را بخرم، یکی از دغدغه‌هایم این بود که پشت میز می‌نشیند یا نه؟! با خودم گفتم شاید این تصویر که از پدرش دارد او را پشت میز و روی نیمکت بنشاند. تصویری که صبح‌ها وقتی بیدار می‌شود و در جستجوی من از تخت پایین آمده و به اتاقم سرک می‌کشد با آن مواجه می‌شود. خُب بهترین لحظات من در سکوت صبح‌، پشت میز تحریر سرسبزم سپری می‌شود. با آن چراغ که هرچقدر در خاطراتم عقب می‌روم، هنوز هم هست. و آن وسایلی که هرکدام قصه‌ای در بر ‌و روحی در سینه دارند. اما حالا صاحب لحظاتی شیرین‌تر و جذاب‌تر از آن صبح‌های رازآلود شده‌ام. لحظاتی که عباس‌آقا آرام و فارغ از جهان پشت این میز می‌نشیند و سفیدی‌های کاغذ را سیاه می‌کند.این‌جا که خرش را هم کنار میز پارک کرده و چنان غرق است که متوجه من و موبایل و عکس نمی‌شود.روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۲۲ دی ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabMon, 05 Apr 2021 08:23:07 +0430https://virgool.ir/@abbasrockab/فُتوّت-xbg9hamn21kwامروز با دمبل‌های اهدایی عمومحمدحسین و تخته شنای اهدایی دایی مسعودش جلوی برنامه ورزش باستانی کودکان شبکه پویا ایستاده و با اشتیاق جلوی تلویزیون ورزش کرده. البته با روش و منش خودش. یکی از آرزوهایم این بود که فُتُوَّت یا همان آئین جوانمردی را چنان در خودم نهادینه کنم که خدمت‌گزاری به جامعه و انسان‌ها سرلوحه تمام حرکت‌هایم باشد. دوست داشتم جوانمردانه در برابر هر ستمگر و مستبدی بایستم و باقدرت یاریگر مستضعفان باشم. دوست داشتم از این طریق به حضرت عباس و پدرش علی‌بن‌ابیطالب اقتدا کنم. نشد که بشه. ضعیف بودم. ضعیف ماندم. و تنفر از ضعف تمام وجودم را گرفت. شاید روزی دستگیری، از جایی، دست مرا هم گرفت. شاید این پسر، روزی آرزوی قدیمی و کهنه پدرش را تحقق بخشید و دستگیر ضعیفانی چون پدرش شد. شاید توانست جا پای پدر خیلی خیلی بزرگش، قاسم، بگذارد.روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۱۴ دی ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabMon, 05 Apr 2021 08:02:09 +0430https://virgool.ir/@abbasrockab/نه-r0jp3gwp30oz:عباس‌آقا در اتاق با قابلمه و کاسه‌ی خودش سرگرم است من هم در آشپزخانه با کاسه بشقاب خودم.یکهو حس گزارشگری‌ام گل می‌کند. می‌روم سمتش و بعد از یک ماچ آبدار بهش می‌گویم مامان داری آشپزی می‌کنی ؟می‌گوید نههههههه یعنی آرهمی‌گویم بده یه کاسه به من برات توش خوراکی بریزم می‌گوید نع نع یعنی متشکرم میل ندارم.می‌گویم مامان آشپزی دوست داری ؟می‌گوید نه یعنی کمابیش این روزها هر سوالی از عباس آقا می‌پرسم جوابش یک کلمه است: نهبا لحن ها و صداهای مختلف، گاهی بم گاهی زیرمی‌دانم که او در این مرحله سنی فرایند فکر کردن را یاد می‌گیرد و می‌خواهد کارها را به شیوه خودش انجام دهد. در این بین مخالفت با نظر ما سرلوحه کارهایش است.بنابراین چالش های زیادی پیش روی ما خواهد بود. مستقل شدن اهمیت بسیار زیادی دارد.باید که در این مسیر بیش از پیش صبور و مهربان باشم.بیش از پیش . . ...روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب۲۰ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabSat, 31 Oct 2020 17:18:50 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/دروازه-خیال-zcd2i1pmvsk9:همه مشغول بحث و گفتگو بودند. مهمانی گرم و پرشوری بود. با این که بحث‌ها همچون اغلب مهمانی‌هایی که در آن‌ها حضور داشتم پیرامون مسائل اقتصادی و سیاسی و مسائل داغ روز نبود و به مثابه سرگرمی‌های بدون هیجان روزمره، کسل کننده به نظر نمی‌آمد، اما باز هم کمی از بحث‌ها فاصله گرفتم و به علاقه‌مندی‌هایم در دنیای بسیطی که از دروازه موبایل به آن راه یافته‌ام، پرداختم. سر که بلند کردم متوجه شدم مادر عباس‌آقا هم در گوشه‌ای از مهمانی غرق در افکار خود لبخند می‌زند و عباس‌آقا هم از بچه‌ها دور شده و در گوشه‌ای سرگرم کارهای پیچیده‌ای است که من هیچگاه از آن‌ها سر در نیاوردم. ما چقدر شبیه هم هستیم! دنیاهای مشترک، رویاهای مشترک، دغدغه‌ها و آرمان‌های مشترک. قطعاً ما سه انسان مستقل هستیم. اما این سه انسان مستقل کنار هم، یکی از مستقل‌ترین جمعیت‌های جهان را تشکیل داده‌اند. خانواده‌ای که حداقل تا این‌جا اجازه نداده‌اند جریان پر شتاب دنیای پر هیاهوی امروز، یا اصلا هر روزی، آن‌ها را در خود فرو بکشد.کم‌کم نگاهمان به هم گره خورد و با لبخند و تعجب به هم نگاه کردیم. گویی با این نگاه می‌خواستیم به هم بگوییم که من هم این‌جا هستم. و بودند. عباس‌آقا و مادرش اصلی‌ترین علاقه‌مندی من در دنیای بسیطی هستند که از دروازه خیال به آن راه یافته‌ام. من با دو‌ موجود خیالی در دنیای واقعی شما زندگی می‌کنم: عباس‌آقا و مادرش. روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۱۸ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabSat, 31 Oct 2020 17:16:25 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/آیینه-gprazng5fa5p:به آشپزخانه می روم.به آشپزخانه می آید.آشپزی می‌کنم.آشپزی میکند.لباس ها را پهن می‌کنم.او هم.گردگیری می‌کنم.گردگیری می‌کند.این روزها ما آیینه‌ی هم شده‌ایم.بی فاصله از هم. حتی گاهی به گذشته و شاید آینده هم سفر می‌کنیم. مثلا امروز در حالیکه خانه سرشار از سکوت بود و من مطمئن بودم با صحنه‌ی شوک کننده ای مواجه خواهم شد، در کمال ناباوری دیدم که عباس آقا مثل کودکی‌هایم در گوشه‌ی دنیایش خزیده و پاهایش را تکیه به آسمان داده و مشغول کتابخوانیست.گرچه کتاب را برعکس گرفته بود اما از زمزمه های بلندش متوجه شدم مفاهیم را بی‌صورت آن درک می‌کند.این روزها ما آیینه‌ی هم شده‌ایم.بی فاصله از هم...روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب۱۸ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabSat, 31 Oct 2020 17:14:06 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/سوغات-سفر-سوریه-zxsvds8fgw3u:بابام رفته بود سوریه. دقیق یادم نیست چند سال پیش بود و من چند سالم بود. اما خیلی کوچک بودم. آن‌قدر که هیچی از سفر پدرم به خاطرم نمانده، مگر همین دستگاهی که ما بهش می‌گفتیم اُرگ و پدرم برای من سوغات آورده بود. سوغات سفر سوریه. خیلی برایم هیجان‌انگیز بود. ساعت‌ها سرگرم این دستگاه بودم. آن روزها نه موبایلی بود و نه کامپیوتری، ما حتی تلفن هم نداشتیم. فقط یک تلویزیون سیاه‌وسفید داشتیم که در بعضی ساعات روز برنامه‌هایی پخش می‌کرد که البته به زور ور رفتن با آنتن از پشت برفک‌ها نمایان می‌شد. طبیعتاً داشتن همچین دستگاهی در چنان روزگاری خیلی هیجان‌انگیز بود. چهار عدد باطری قلمی می‌خورد که خُب باطری گران بود و با توجه به استفاده من به صرفه نبود. به همین سبب پدرم برایش یک آداپتور درست کرد. این دستگاه به حدی در نظرم خفن بود که در رده اسباب‌بازی‌ها دسته‌بندی نمی‌شد. خیلی برایم عزیز بود. به همین دلیل این همه سال در کمال احترام از آن نگهداری کرده‌ام. حتی جعبه‌اش هم نگه داشته‌ام.خانمم داشت با لپ‌تاپ کار می‌کرد و عباس‌آقا اجازه نمی‌داد کارش را انجام دهد. وقتی عطش عباس‌آقا برای بازی با لپ‌تاپ را دیدم، یاد این دستگاه افتادم. رفتم و برای عباس‌آقا آوردم تا مادرش بتواند کارش را بکند. وقتی باطری انداختم و روشنش کردم، متوجه شدم هرچند سال‌ها می‌گذرد اما این دستگاه هنوز هم آن‌قدر خفن هست که در عصر تکنولوژی‌های پیچیده، کامپیوتر، رسانه‌ها و ابزارهای صوتی و تصویری گوناگون برای بچه‌‌ای دهه نودی جلب توجه کند. اصلاً گویی همین امروز ساخته شده است و سازندگانش از علم و تکنولوژی روز برای تولیدش بهره برده‌اند. اصلا شاید پدرم هیچ‌وقت به سوریه نرفته باشد. شاید این دستگاه را آن روز از آینده برایم سوغات آورده باشد. آینده‌ای که امروز است. روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۱۵ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabSat, 31 Oct 2020 17:12:10 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/شب-جادویی-bxspw22n4ojs:بالاخره عباس آقا به خواب می‌رود بعد از مقاومتی شبیه یک چریک در برابر دشمن. به رختخواب می‌روم، تازه پاهایم شروع می‌کنند به ذق ذق کردن که یعنی ما هم هستیم. کمی مالششان می‌دهم و آن شب جادویی با همه جزئیات برابرم رژه می‌رود:در حال بازگشت از سفر پیاده روی اربعین هستیم. با همسری که نگذاشته در طول سفر خستگی را احساس کنم و پسر کوچک هشت ماهه ام.دو دوست همسرم لطف کرده اند و قرار است با آنها به ایلام و صبح زود به تهران برگردیم.شب است. در ماشین نشسته ایم. خستگی از سر و رویم می‌بارد. همسرم گرفتار مسمومیت شدیدی شده و خواب است. دوست همسرم هم خواب و تنها راننده چشم به جاده بیدار. من هم هی می‌خوابم و بیدار می‌شوم، یعنی می‌خواهم بیدار بمانم اما نمی توانم. ماشین مدام پیچ می‌خورد من هم که هر از گاهی چشمانم باز می‌شود مردمانی را می‌بینم که کنار جاده آتش روشن کرده اند و پیاده به سمت مرز می‌روند.بالاخره به ایلام می‌رسیم، به یک حسینیه. نزدیک ساعت چهار صبح. پسرم تمام مدت در ماشین خواب بود، مطمئنم که به محض رسیدن به حسینیه بیدار می‌شود و من باید تا صبح کنارش باشم. یعنی روال این بوده همیشه. من اما وارد حسینیه می‌شوم.از پله ها که بالا می‌روم، چهار زن سیاه پوش به من نزدیک میشوند. یکی وسایلم را می‌گیرد. یکی برایم جای خواب می‌اندازد. یکی پسرم را بغل می‌کند. آخری با مهربانی میگوید شام خوردی ؟من جواب می‌دهم فقط می‌خواهم بخوابم.به بقیه می‌گوید: بریم خیلی خسته ست، خوابش میاد. می‌روند. پسرم هم همچنان خواب است. من هم چشمهایم می‌رود.این چهار زن را نمی‌توانم فراموش کنم. بهشتی بودند به گمانم. بیشتر شب‌ها، مخصوصا شب‌هایی که خیلی خسته‌امخاطرشان رهایم نمی کند. با یادشان مست می‌شوم از خوشی. آرامش می‌گیرم.مثل آرامشِ خدیجه سلام الله علیها وقتی آن چهار زن بهشتی به کمکش آمدند.این چهار زن را نمی‌توانم فراموش کنم. بهشتی بودند به گمانم. خودشان میگفتند خادمِ زائرانِ حسین‌اند ... ..روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب۱۲ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabSat, 31 Oct 2020 17:08:38 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/قاشق-چوبی-kfp4e0lzti0g:قبل از عباس‌آقا بحث‌های زیادی پیرامون تربیت کودک پیش می‌آمد. بحث‌هایی که به بعد از تولد عباس‌آقا هم کشیده شد. من همه‌جا می‌گفتم به تربیت کودک اعتقادی ندارم. سعی می‌کردم نظریه‌ام را برای طرف مقابل تبیین کنم. اما کار پیش نمی‌رفت. یا من در دایره واژگان و اصطلاحات محدودیتی داشتم و یا عقده‌ای در زبان و بیانم مانع می‌شد. شایدم تفاوت مبانی به حدی بود که بحث به جایی نمی‌رسید. شاید هم من نمی‌فهمیدم و نمی‌فهمم. ولی وقتی بحث به این‌جاها می‌کشید، من قاطع و محکم می‌گفتم:ما فقط یک نفر را در زندگیمان می‌توانیم تربیت کنیم. فقط یکی.و آن خودمانیم.حالا، بعد از طی پروژه آموزش آشپزیما در خانه به غیر از بنده یک آشپز کوچولو هم داریم که ابزار تخصصی و کاربردی هردو ما این قاشق چوبی است. روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۱۱ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabSat, 31 Oct 2020 17:06:13 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/سرزمین-عجایب-yfn3ozq7zyvp:حدود ساعت دوازده شب به سمت پارک لاله راه افتادیم.کمی می‌ترسیدم در خلوت نیمه شب تک و تنها باشیم. اما به پارک که رسیدیم با جمعیتی باورنکردنی مواجه شدم. مردم انگار که سیزده‌به‌در باشد گله به گله در چمن نشسته بودند با بساط چای و بدمینتون.به حوض بزرگ وسط پارک که رسیدیم، عباس‌آقا را زمین گذاشتیم تا خودش راه برود.گویی وسط سرزمین عجایب قرار گرفته باشد از خوشحالی جیغ می‌زد و می‌دوید، دنبال اسکوتربازها می‌کرد، به آقایی که بلند با گوشی همراهش صحبت می‌کرد همکلام می‌شد.روی نیمکت دو خانم خیلی جدی گرم صحبت بودند، ایستاد جلویشان و زل زد به خانم‌ها.خنده‌شان که گرفت عباس‌آقا هم رفت سراغ نیمکت بعدی.نیمکت بعدی چند پسرجوان بدمینتون باز بودند که توپشان بالای درخت گیر کرده بود. یک نفر رفته بود بالای درخت و مدام آن را تکان می‌داد، عباس آقا هم با تعجب نگاه میکرد که مگر می‌شود؟ مگر داریم ؟!آخرین سوژه هم پیرمرد بی‌خانمانی بود که تنها نشسته بود به تخمه خوردن. با بی اعتنایی به ما نگاه می‌کرد.عباس آقا رفت به سمتش که با هم تخمه بخورند و معاشرتی کنند، اما مجبور شدیم مانع شویم.بغلش کردیم و به خانه آمدیم.می دانم که بهترین راه کمک به کودکان برای یادگیری از طریق نگاه کردن دادنِ شانس مشاهده عمیق کارها و رفتارهای افراد بسیار مختلف به آنهاست.این بهترین راه شناخت و کشف جهان پیرامون است حتی اگر از دروازه ی پیرمردی بی خانمان باشد...روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب۱۰ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabSat, 31 Oct 2020 17:02:45 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/تیم-plhblapxdrmo:دورترین خاطره‌هایم مربوط به یک خانه قدیمی حیاط‌دار در محله نظام‌آباد تهران است. جمعیتی که در یک خانه باصفا کنار هم منسجم شده بودند. امروز در خانه‌ای مهمان بودیم که صفای عجیبی داشت. مثل خاطره‌های قدیمی نوستالژیک بود. به میزبانی خانواده‌ای که هرچند اندکی از آشنایی ما می‌گذرد اما گویی سال‌هاست می‌شناسمشان و در کنارشان بسیار راحت هستم. ظاهراً این مهمانی برای عباس‌آقا هم خیلی دلنشین بود. مخصوصاً که یکی از میزبان‌ها سه بچه کوچک و یکی دیگر از میزبان‌ها شش بچه قد و نیم‌قد داشت و در کنار عباس‌آقا فقط یک نفر کم داشتند تا یک تیم فوتبال کامل و درست و حسابی داشته باشیم. عباس‌آقا در شاداب‌ترین وضعیت خود در میان این جمعیت ساعت‌هایی رؤیایی را سپری کرد. اوایل گمان می‌کردم که فقط عباس‌آقا این‌قدر از حضور در میان جمع بچه‌ها و ارتباط با هم‌سن و سالان خود لذت می‌برد. اما بعدتر متوجه شدم که تمام کودکان خردسال همین‌طور هستند. انسان موجودی اجتماعی و یک کودک نوپا نزدیک‌ترین حالت را به یک انسان دارد.در این عکس فقط پسرهای این جمعیت ده‌نفره را مشاهده می‌کنید.روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۰۹ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabSat, 31 Oct 2020 16:59:11 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/در-فراق-طبیعت-ngodaf5smir2:بعد از یک هفته امروز اولین بعدازظهری است که عباس آقا برای کشف و بازی به حیاط نمی‌رود، و البته بی‌قراری محسوسی هم داشت. از جمله ۱. پخش تقریبا تمام مواد غذاییِ در دسترس در وسط پذیرایی به گونه ای که جارو برقی هنگ کرده و از فروبردن برخی آشغال‌ها امتناع می‌کرد.۲. شکستن طی۳. پاشیدن آب و مایعات گوناگون روی انواع سطوح۴. تلاش برای انداختن کتاب ها از کتابخانه که خوشبختانه میسر نشد.و ...امروز حقیقتا به نعمت حضور کودکان در طبیعت و تخلیه انرژی آنها پی بردم. حالِ امروز عباس آقا رو مقایسه میکردم با روزهایی که در طبیعت و در حضور گلها و درختان با شادمانی می‌چرخید و می‌خندید.طبیعت آزادی شادمانه‌ای به ما می‌بخشد. همان آزادی که ما را به منبع وجودی‌مان متصل میکند.همان نور .‌ . . ..روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب۸ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabTue, 22 Sep 2020 18:36:47 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/ستاد-ضایع-کنی-مامان-hseauwwktbxs:داخل آشپزخانه، سر میز نشسته بودیم. عباس‌آقا پیشتر شام خورده بود. ولی باز هم آمد تا روی پای مادرش بنشیند و مادر را از غذا خوردن بیاندازد. بعد از کمی شیطنت و بازیگوشی، با زبان بی‌زبانی گفت که مرا زمین بگذارید و گذاشتیم. میز را دور زد و رفت داخل پذیرایی. بلافاصله سر میز صحبت عباس‌آقا بالا گرفت. من گفتم: الان اول از همه می‌ره روی مبل چراغ‌هارو خاموش می‌کنه و بعد می‌ره کنترل را پیدا می‌کنه، می‌زنه روی تنظیمات و بعد برمی‌گرده روی مبل می‌شینه و تنظیمات رو تماشا می‌کنه.مدتی گذشت و عباس‌آقا هیچ‌کدام از آن کارها را نکرد. مامان عباس‌آقا گفت: هیچ‌کدوم از کارایی که گفتی را نکرد.دقیقاً در همین لحظه عباس‌آقا یکی از لوسترها را خاموش کرد. مامانش خطاب قرارش داد: ستاد ضایع‌کنی مامان. اندکی گذشت و من داد زدم اون یکی لوستر را هم خاموش کن و در کمال تعجب عباس‌آقا بلافاصله آن دیگری را هم خاموش کرد. نمی‌دانم که این هم اتفاقی بود یا واقعاً تبعیتی در کار بوده است. اما اگر این هم در پی تقاضای من نبوده باشد، دیر یا زود به این مرحله هم می‌رسیم. چرا که تبعیت یک مرحله از رشد است، همان‌طور که تقلید. احتمالا در ادامه فرایند رشد، سرکشی هم بیاید و کنار لج‌بازی که به زودی با آن مواجع خواهیم شد قرار بگیرد. مراحلی که یکی پس از دیگری همچون مدالی بر سینه عباس‌آقا خواهد نشست. و امیدوارم نهایت این مراحل به مرحله استقلال برسد. استقلالی که آخرین مرحله رشد و اول مسیر تعالی و پیشرفت قرار دارد. اگر دوست دارید بدانید، عباس آقا وقتی ما مشغول خوردن شام بودیم در چه وضعیتی بود، ورق بزنید و عکس بعدی را ببینید.روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۰۷ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabTue, 22 Sep 2020 18:34:19 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/جهان-به-سکوت-ما-نیاز-دارد-oc8fzdlojo9e:طبیعت کلکچال بی‌نظیر بود، درخت های سر به فلک کشیده، برگ های پاییزی رنگارنگ.هوا قدری سرد بود.سکوت مرموزی همه جا رو فرا گرفته بود، کوهنوردان آرام، با طمانینه و وقار از کوه بالا می‌رفتند، فقط صدای کودکی تمام حجمِ آن‌جا را پر کرده بود.صدایی که اول ناله‌ای ضعیف، بعد صدایی رسا، سپس گریه و داد و در انتها به جیغ‌هایی دهشتناک تبدیل شد.منبع این صدا ما بودیم، بله ما.و دقیقا عباس‌آقا بود که بر اثر سرما و خواب‌آلود بودن و گرسنگی و ... مرکز دقیق این ارتعاشات صوتی به شمار می‌رفت.از نیمه راه پایین آمدیم حتی نتوانستیم از همراهانمان خداحافظی کنیم.در راهِ پایین آمدن از کوه نظرات و کامنت‌های متفاوتی داشتیم._ چرا لباس کم تن بچه کردین؟_آخه بچه‌ی این‌قدری رو کوه میارن؟_نگاه کن تو رو خدا !_سردشه_گرمشه_گرسنه شه_بده مامانش بیارتشخلاصه هر که رد می‌شد چیزی می‌گفت. ما به مشکل واقف بودیم، این طعنه‌ها و سرزنش‌ها هم نه تنها کمکی به ما نمی‌کرد بلکه قوز بالا قوز بود.بالاخره به پایین کوه رسیدیم و سوار ماشین شدیم. عباس‌آقا هم که شارژش تمام شده بود کم کم خوابش گرفت، تقریبا بعد از دو ساعت جیغ مداوم.در راه به این فکر می‌کردم چرا هیچ‌کس به جای سرزنش و شماتت نگفت: کمکی ازم برمیاد؟خیلی خسته بودم.داشت خوابم می‌گرفت.کاش در مشکلات دیگران اگر دوا نیستیم ساکت باشیم.جهان به سکوت ما نیاز دارد...روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب۶ خرداد ۱۳۹۹ ..عکس متعلق به همان روز است.abbasrockababbasrockabTue, 22 Sep 2020 18:31:34 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/کتابخوانی-مادر-و-پسر-zvdhweunbhf6:شب بود. ساعت دوازده بامداد را پشت سر گذاشته بودیم. یکی از همان شب‌های ماه رمضان که خانوادگی تا سحر بیدار می‌ماندیم. من روی تک مبل خانه، موبایل به دست دراز کشیده بودم. همسرم صدایم کرد. سر برگرداندم و بالای سرم، جلوی کتابخانه، با یکی از زیباترین صحنه‌های زندگی‌ام مواجه شدم. عباس‌آقا و مادرش هر دو کنار هم روی نیمکت جلوی کتابخانه نشسته بودند و کتاب می‌خواندند. خانمم کتاب «نفرین به هرچه قانون» در دست داشت و عباس‌آقا کتاب خیام. این‌قدر صحنه زیبایی بود که موبایل را کنار گذاشته و به آن‌ها پیوستم. گه‌گاه کتاب از دست عباس‌آقا می‌افتاد. کتاب را دوباره به دستش می‌دادم و او مثل مادرش روی پایش باز کرده و به صفحاتش خیره می‌شد. خیلی خوشحالم که عباس‌آقا مادری کتابخوان دارد و از کودکی با کتاب مأنوس خواهد شد. من هم تصمیم گرفتم به مناسبت عید فطر برای هردو کتاب بخرم. برای عباس‌آقا به پیشنهاد یکی از مشتری‌های کتابفروشی یک کتاب سفره‌ای خریدم و برای همسرم کتاب «خال سیاه عربی» را. ظاهراً که همسرم بیش از عباس‌آقا از عیدی‌اش خوشحال شد و کتابِ در حال مطالعه‌اش را کنار گذاشت و شروع به مطالعه کتاب جدید کرد. الان هم رفته آن سمت حیاط به دور از دسترس عباس‌آقا نشسته و در حال مطالعه همان کتاب است. من هم این سمت، روی تخت در حال مطالعه کتاب جدیدم هستم. عباس‌آقا پیش من است. بعد از مدتی از تخت پایین آمده، به سراغ مادرش رفته و دوباره کنارش می‌نشیند. اما کتابش را نیاورده است. روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۰۵ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabTue, 22 Sep 2020 18:29:17 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/مادرها-همیشه-لبخند-می-زنند-pwst5dwgpt62:صدای روضه‌خوان از تلویزیون در خانه پیچیده، صدایش گرم و گیراست. آدم وقتی بچه‌ی کوچک در خانه داشته باشد روضه‌ی شیرخواره اباعبدالله بدجور میسوزاندش. همانجا که هستم مینشینم. اشکم جاری می‌شود.همین‌که در حس و حال می‌روم عباس آقا بدو پیدایش می‌شود. اول کمی با تعجب مرا نگاه می‌کند بعد خودش هم بغض می‌کند و همینطور با بغض انگشت اشاره‌اش را که قدرت یک مته را دارد در چشمم فرو می‌کند. مقصودش این است گریه نکن.می‌گویم مامان از شما ناراحت نیستم برای امام حسین گریه می‌کنم.اما گویا دلیلم برایش قانع کننده نیست.یاد کودکی‌های خودم می‌افتم که اشک مادرم برایم مساوی با پایان دنیا بود. شروع می‌کنم به خندیدن.او هم می‌خندد، خیالش که راحت می‌شود می‌رود پی بازی‌اش.یادم افتاد مادرها همیشه لبخند می‌زنندحتی وقتی برای تشنه‌ی بی‌کفن اشک می‌ریزند...روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب۴ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabTue, 22 Sep 2020 18:26:41 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/خواب-jsjdrvehf3ne:بهش نگاه می‌کنم.خوابیدهیعنی این موجود زنده که نفس می‌کشد، پسر من است؟ هنوز باور نکرده‌ام. هم بودنش را و هم پدر شدن خودم را. یادم میاد وقتی تازه به دنیا آمده بود، به حدی ضعیف و آسیب‌پذیر بود که هر چند وقت یکبار، حتی شب‌ها بلند می‌شدم و با دقت قفسه سینه‌اش را نگاه می‌کردم تا ببینم نفس می‌کشد یا نه! به حدی ظریف بود که مدام گمان می‌کردم هر لحظه ممکن است از این دنیا برود. زنده بودنش لحظه به لحظه برایم معجزه بود. اما امروز که نگاهش می‌کنم به خودم فکر می‌کنم. همین‌طور به شما و به همه انسان‌ها. ضعف و آسیب‌پذیری ویژگی نوع انسان است، حال در نوزاد برای چون منی ملموس و در انسان بالغ نامحسوس است. از طرفی ظرافت نوع انسان، همچون باقی ظرافت‌های خلقت این احتمال را برای من پررنگ‌تر می‌کند که ما برای این دنیا خلق نشده‌ایم. عباس‌آقا چرخی می‌زند و نفسی عمیق می‌کشد و رشته افکارم پاره می‌شود. موبایل را کنار می‌گذارم و خیره به عباس‌آقا می‌خوابم.روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۰۳ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabTue, 22 Sep 2020 18:24:19 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/اولین-گوجه-سبز-حیاط-moba97iv8czx:از پله‌های راهرو که به سمت حیاط می‌رفتیم بابا گفت: درخت گوجه‌سبزی که تازه کاشتم اولین و تنها میوه‌اش را داده ، اون هم می‌خوام عباس‌آقا بچینه.از راهروی تاریک عبور کردیم.در حیاط که باز شد نور شدیدی چشمم را زد و بعد بهشتی کوچک خودنمایی می‌کرد که تنها من تحتها الانهارش کم بود.قبل‌تر بابا خیلی به حیاط نمی‌رسید، نهایت چند قلم سبزی می‌کاشت و عصرها به آبیاری آنها مشغول می‌شد.اما حالا نه تنها تخت و سایبانِ درخت مو و تاب و گلدان‌های رنگی و انواع درختان را در حیاط می.بینید بلکه گیاهان کم‌یاب استان‌های دوردست کشور مثل بادوم‌تره و عناب هم در حیاط جا خوش کرده‌اند.من امید و شور و عشق را در وجود بابا می‌بینم که آن هم در حیاط تجلی کرده است.و منبع این عشق، کودکی است که این حس ناب از صافی وجودش بی کم و کاست می‌گذرد، بی ناخالصیحتی ذره‌ای...روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب۲ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabTue, 22 Sep 2020 18:21:48 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/خواب-تو-ماشین-که-خواب-نیست-ky2eflivalfh:اوایل تا در ماشین می‌نشستیم خوابش می‌برد. به قول مادرش ماشین می‌گرفتتش. خانمم معتقد بود این خواب، خستگی‌اش را درنمی‌آورد. ظاهراً همین‌طور بود، چرا که هرچه می‌خوابید باز هم تغییری در ساعت خوابش ایجاد نمی‌شد. البته بخت با ما یار بود که می‌خوابید. اگر نمی‌خوابید واقعاً معلوم نبود چطور می‌توانستیم در فضای محدود داخل خودرو سرگرمش کنیم. مخصوصاً که با همه‌چیز ور می‌رفت. حتی دستگیره در و به همین سبب لحظه‌ای نمی‌توانستیم از وی غافل شویم. آن روز هم از خانه به سمت پرند در حرکت بودیم. مدت زمان زیادی را داخل ماشین سپری کردیم. اما این‌بار برخلاف همیشه نخوابید. روی پای بابا ساکت نشسته بود و بیرون را نظاره می‌کرد. گاهی هم از آغوش بابا به آغوش مادر نقل مکان می‌کرد و دوباره برمی‌گشت‌. گاهی هم آرام در میان مامان و بابا می‌نشست. گویا ماشین گرفته بودش، اما این‌بار به جای عالم خواب به عالم هپروت سفر کرده بود. هیپنوتیزم شده بود. عباس‌آقای آرام هم جذابیت‌های خودش را داشت. بماند که سر خیابان خانه پدربزرگ بالاخره کف دست بابا بیهوش شد. خیلی تلاش کردم که این دم آخری هم بیدار نگهش دارم، چراکه فکر می‌کردم اگر بخوابد و بعد از پنج دقیقه در جابه‌جایی و سلام و احوالپرسی با پدربزرگ و مادربزرگ بیدارش کنیم، بدخلق خواهد شد. اما خوابید و به محض پیاده‌شدن از ماشین بیدار شد و به محض ورود به خانه پدربزرگ، سرحال و خوش‌اخلاق به شیطنت پرداخت. گویا مادرش راست می‌گوید. خواب داخل ماشین، خواب محسوب نمی‌شود.روایت پدر #عبّاس_آقا_رُکاب۰۱ خرداد ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabTue, 22 Sep 2020 18:18:21 +0330https://virgool.ir/@abbasrockab/معمولی-ghumfgms0akx:مادرم کاردستی‌ام را از من گرفت و با نگاه پرمهرش گفت تو با استعدادترین دختر جهانی، تو رودست نداری دخترم.حالا چه درست کرده بودم ؟!یک دامن کوچک برای عروسکم که تازه اواسط دوخت متوجه شدم نصفش را به شلوارم دوخته‌ام و برای اینکه کار خراب نشود با قیچی شلوارم را برش زدم.پشتِ دامن همراه شده بود با قسمتی از شلوارم که شکر خدا از دید مادر پنهان مانده بود.انگار منتظر تمجیدهای بیشتر باشم، گفتم: به نظر خودم خیلی خوب نشده.مادرم اما گفت زیباترین دامنی است که تابه حال دیده.این بهترین، زیباترین، با استعدادترین سال‌ها با من ماند.تلاش برای ایده آل بودن در همه چیز باعث شد تقریبا استعدادهایم را گم کنم و فقط بهترین بودن برایم ارزش شود.حالا اما در تعامل با عباس آقا خیلی دلم میخواهد به او بقبولانم که ما خیلی معمولی هستیم.قرار نیست همیشه بهترین باشیم،ما باید رشد کنیم آزادانهما در عین اینکه نمونه مشابهی نداریم اما کاملا معمولی هستیم.معمولیِ معمولی . . ...روایت مادر #عبّاس_آقا_رُکاب۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۹abbasrockababbasrockabSun, 06 Sep 2020 08:01:23 +0430