https://virgool.ir/feed/@abbasimaede2001fa2026-11-11 17:09:28https://files.virgool.ir/upload/users/488785/avatar/7Le3IM.jpeghttps://virgool.ir/@abbasimaede2001https://virgool.ir/@abbasimaede2001/گوشی-هایی-گرمابخش-به-احوال-سرد-کرونایی-مان-zpj6s71emttsکرونا... ویروس... بیماری...کم کم انتظار نوروز ۹۹ را می کشیدم، با خبر های خوشش با شادی های سرشارش، کم کم به کنکوری فکر می کردم که قرار بود سرنوشتم را تغییر دهد، به اوضاع نابسامان خانه مان، به وضعیت برادرم که ۲ سال بود انتظار هوشیار شدنش از وضعیت کما را داشتیم...زمستان بود، اما سرد نبود، شب می شد اما تاریک نبود، تا اینکه شبی پیامی را در گوشی ام دریافت کردم، از دوستی از کشور چین در شهر ووهان، ووهان قرنطینه شد و ویروسی انتشار پیدا کرده که هیچ شناختی از آن وجود ندارد... ۲ ماه گذشت و کم کم زمستان ایرانم شروع به سرد شدن کرد، شب هایش کم کم تاریک می شد، لبخند ها از چهره رفته بود، ترس ، ناامیدی و نگرانی در چشمان مردمم موج میزد، تنها بودیم، تنهای تنها ولی هر کداممان گوشی هایمان را در دست داشتیم، با هم صحبت می کردیم فرقی نمی کرد تصویری یا صوتی ولی به یاد دارم در اوج سرمای آن روز ها گوشی هایمان گرممان می کردند، یک گوشی به دست داشتیم و کنار پریز برق لم می دادیم و هر وقت شارژ گوشی هایمان تمام میشد به شارژر وصل می کردیم.زمستانمان خیلی سرد بود چرا که اخبار کرونا را از گوشی ها و تبلت هایمان دنبال می کردیم، اخبار مبتلا شدن مردم بسیاری در کشورم، اخبار قربانیانی که تا دیروز لبخند بر لب داشتند و به زندگی شان می رسیدند اما حالا رهسپار دنیایی دگر شده بودند، اخبار پرستاران و پزشکان جوانی که به کرونا مبتلا شده بودند و قربانی این ویروس نابودگر شدند، پزشکانی که ۱۰ سال زحمت کنکور و دروس سخت دانشگاه را کشیده بودند و به قول معروف هفت خان رستم را رد کرده بودند، خبر پرستارانی که همانند مادر مهربان از بیمار ها مراقبت میکردند، پرستاری که برای کمک به بیمار کرونایی به کرونا مبتلا شده بود...نوروز ۹۹ شد در خانه ماندیم، کلاس های درس را با تبلتم دنبال می کردم، با گوشی ام با عمو و زن عموی عزیزم که دلتنگشان بودم تصویری صحبت می کردم، با مادر بزرگم تلفنی حرف میزدم و ساعت های استراحتم اخبار کنکور را دنبال میکردم.در اوج کرونا از خانه بیرون نمی رفتم، سوالات را با تبلت و گوشی ام بررسی میکردم و جواب هایشان را با عکس برای دبیران ارسال می کردم، گاهی با دبیرانم تصویری حرف میزدم و رفع اشکال می کردم.کنکور ۹۹ شد و من پزشکی و پرستاری را در انتخاب رشته ام در اولویت اول قرار دادم، می خواستم پزشک شوم که ناجی باشم که مشکلات را حل می کند و به امید خدا بیماران را به زندگی برمی گرداند، می خواستم پرستار شوم که همان طور که پرستاران از بیماران با جان و دل مراقبت می کردند، مراقبت کنم...جواب انتخاب رشته ها اعلام شد و من به رشته مقدسی پا گذاشتم که با جان و دل از بیماران حفاظت می شد، بله روزی عکس من را هم همانطور که عکس پرستاران فداکار را از گوشی ها و تبلت هایتان مرور می کردید، خواهید دید، من هم همان پرستار فداکاری میشوم که برای بیمارانش مانند مادر است، من همان پرستاری میشوم که بیمارانی مانند برادرم را حفظ کردند تا به هوش بیاید...بله روزی هم من برایتان ویدئویی آپلود می کنم که "مراقب خودتان باشید تا عذاب کشیدنتان را نبینم، تا هیچ تختی در بیمارستان پر نباشد..."❤❤❤Maede AbbasiMaede AbbasiSun, 20 Dec 2020 22:08:21 +0330