https://virgool.ir/feed/@abas.ashrafi.authorfa2026-11-12 05:52:24https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@abas.ashrafi.authorhttps://virgool.ir/@abas.ashrafi.author/اجل-برگشته-می-میرد-نه-بی-اقبال-بدبخت-pwudoklj2nmcخانم داوودی که نگاهش را به من دوخته بود با یک لبخند تقلبی گفت: «می‌شه کاغذ نقاشیت رو قرض بگیرم؟ دوست دارم آقای ملک‌زاده هم نقاشی جالب تو رو ببینه.»مدیر مدرسه‌مان را می‌گفت. یعنی چه چیزی در آن کاغذ سفید و نقاشی تکراری من دیده بود؟ ابر توی آسمان که همان ابر همیشگی بود. ماشینی که کاپوتش تا شیشه جلوی راننده مچاله شده بود هم که با نقاشی هفته‌های قبلی مو نمی‌زد. تنها فرقش با صحنه‌های همیشگی تصادف تغییر محل اصابت بود؛ یعنی یک درخت که جایش را به میله‌ای نازک داده بود.سر زنگ تفریح آقای مدیر ـ با هم‌دستی خانم داوودی ـ تلفن روی میزش را برمی‌دارد و مراتب نگرانی خودش را از تصویر ذهنی تکراری من به پدرم اعلام می‌کند. هر چند که آن روز چیزی از پدر من برای آقای ملک‌زاد درنیامد. اما اگر یک خرده حواسش را جفت و جور کرده بود، می‌فهمید که چرا یک رانندة محترم تاکسی باید به عنوان مسافر یک تاکسی دیگر خودش را به مدرسة پسرش برساند. اگر این کشف ساده را کنار نقاشی تکراری من می‌گذاشت، به همین سادگی متوجه جواب سؤال خودش هم شده بود.خاطرة تصادف در زندگی من با لادای قرمز رنگ پدرم شروع شده بود. بعد رسید به 504 آبی کاربنی. رسیدن از 504 آبی کاربنی به وانت مزدا با یک تغییر تأسف‌بار شغلی همراه بود که به نتیجة مورد انتظارمان هم نرسید. حالا هم نوبت رسیده بود به پژو 405 نقره‌ای رنگی که گوشة گاراژ رفیق پدرم افتاده بود. چهارمین قربانی بی‌گناهی که سرنوشت کوتاهش به سرنوشت پرحادثة پدر من گره خورده بود.ماجرای آخری پدرم از یک استارت ناشیانه شروع شده بود: پدرم پشت فرمان نشست و رکورد سریع‌ترین تصادف تاریخ حوادث جاده‌ای را جابه‌جا کرد. کار ما حتی به جاده هم نکشیده بود و نه حتی به روشن شدن موتور ماشینمان. حتماً می‌پرسید این یعنی چی؟خب، این یعنی: استارت زدنِ روی دنده، کلّه کردن ماشین رو به جلو در حالی که با تیر چراغ برق فقط یک وجب فاصله داشت. البته این اصل ماجرا نبود. این حادثه شبیه یک جور عطسة ناگهانی بود و آمده بود که از وقوع احتمالی یک حادثه آگاهمان کند.ظهر همان روز توی ماشین بودیم که 405 پدرم بعد از عبور از روی یک دست‌انداز بین‌راهی چهار چرخش به هوا می‌رود، بعد از فرودش هم یک صدای ناجوری از ماشینمان بلند می‌شود که تا به حال شبیهش را نشنیده بودیم.وقتی از پدرم می‌پرسم که صدای چی بود، با خونسردی همیشگی خودش می‌گوید: «هیچی، شاه‌فنر بود.» و دوباره به روبه‌رو خیره می‌شود. مسئله به ظاهر مرتفع می‌شود. اما من با همه بچگی خودم می‌توانم بفهمم که اگر یک چیزی اسمش «شاه» همة فنرهای ماشین باشد و همچین صدایی بدهد، احتمالاً دیگر هیچ چیز به وضعیت قبلی خودش برنمی‌گردد. البته فنر ماشینمان با سخاوت شاهانة خودش خانواده را سالم به مقصد می‌رساند، اما حسابش را با راننده که پدرم باشد، دولاپهنا تسویه می‌کند.بعد از ظهر همان روز که پدرم در حال دنده کشیدن میان خیابان‌های شهر بود تا یک لقمه نان سر سفرة خانواده‌اش بیاورد، متوجه افتادگی نامتعارف عقب ماشین می‌شود. در نتیجه اولین دست‌انداز می‌تواند روی تراز چرخ‌های ماشین تأثیر فاجعه‌باری بگذارد. راننده که حال کمی احساس نگرانی می‌کند، سعی دارد ماشین را در اولین جای پارک خالی کنار خیابان متوقف کند که موفق عمل نمی‌کند. چون در ادامة نابودی سیستم تعلیق اتومبیل و عدم فرمان‌پذیری درست، سواری 405 به سمت پیاده‌رو مملو از جمعیت هدایت می‌شود. اما مشیت الهی کاری می‌کند تا درخت نارنج کنار پیاده‌رو سد راه شود و جلوی قتل عام مردم بی‌گناه را بگیرد.حوالی نیمه شب است که پدر عزیزم با پای پیاده خودش را به خانه می‌رساند، در حالی که تنها وسیله سالم ماشینش را در دست دارد؛ یعنی یک بوق. آن هم نه بوق ماشین خودش. اینکه چه جوری تنها وسیله سالم یک پژو 405 می‌تواند یک بوق پراید باشد، سؤالی است که هیچ وقت زحمت دانستن جوابش را به خودمان ندادیم.بعد از این حادثه پدرم برای مدتی از شغل رانندگی استعفا می‌دهد و سراغ یک کاسبی دیگر می‌رود.همان جور که حالا زندگی دارد روی آرامش را به ما نشان می‌دهد، من هم دارم آرام آرام یاد می‌گیرم که چه جوری سر زنگ کلاس خانم داوودی سرم گرم کشیدن یک هلیکوپتر کبرا و جنگندة اف امریکایی باشد. کسی که این چیزها را یاد من می‌دهد دایی من است؛ با طرح یک نکتة اخلاقی که فهمش برای کلّه کوچک آن روزهای من زیادی وقت‌گیر است. اینکه: اگر قرار است سری بشکند، بهتر است در کلاه خودش بشکند.این اولین خاطره‌ای بود که من با دیدن عنوان دنده عقب با اتو ابزار به فکر نوشتنش افتادم.پایان     عباس اشرفیعباس اشرفیWed, 12 Nov 2025 19:55:24 +0330