https://virgool.ir/feed/@aSalesfa2026-11-11 03:21:07https://files.virgool.ir/upload/users/12790/avatar/ENBwpy.pnghttps://virgool.ir/@aSaleshttps://virgool.ir/@aSales/یک-نخ-از-برادران-کارامازوف-a3hhqrsflrnr*خطر اسپویلبرادران کارامازوف را نویسنده‌اش مثل این که حدود سال‌های ۱۸۷۰ ۸۰ در نشریه‌ای چاپ می‌کرده است. شاید قرار بوده سه‌گانه‌ای شود که به عمر نویسنده قد نداده. من این حرف‌های روشن‌فکرطوری را که از رمان تعریف می‌کنند و از فروید و ویتکنشتاین و فلان نقل می‌آورند نه بلد هستم نه می‌خواهم نزدیکش شوم. ولی خب خیلی حرف‌ها هست که می‌شود راجع به این قصه زد، خیلی قاب‌ها که می‌شود به آن نگاه کرد و نخ‌های مختلفی که می‌شود دنبالشان کرد؛ من می‌خواهم از همه‌ی آن‌ها بگذرم و فقط به یکی از آن‌ها بند کنم، به قشنگ‌ترین و باشکوه‌ترینش به نظرم. کتاب در گیر و دارهای پیچیده‌ی زندگی و ماجراهای عاشقانه و مشکلات فلسفی و روحیات چند نفر شکل گرفته. در بین همه‌ی این شخصیت‌ها یک شخصیت هست که جور دیگری قصه دارد. ایوان فئودورویچ کارامازوف. برادر بزرگتر خانواده‌ی کارامازوف، کم‌حرف‌تر، بی‌انگیزه‌تر به درگیری‌های خانوادگی. به نظر می‌آید ایوان به خدا اعتقادی ندارد، از باخداها کسی -جز برادرش- قبولش ندارد، بی‌خداها هم به نظرش حقیر می‌آیند. تا جایی از داستان ایوان هست، درگیر مساله‌ای عاشقانه و خانوادگی است، درگیر مساله‌های فلسفی است. تا جایی از داستان پیش می‌آید، حضور دارد. خانواده درگیر مساله‌های عاشقانه‌ی عجیب است و مساله‌های مالی هم به آن اضافه شده‌، ایوان در گوشه‌ای همچنان هست. در جایی از اوایل داستان ایوان از این همه حقارت و ابتذال خسته می‌شود نصفه‌شبی به یک کافه(بار) می‌رود، در آن‌جا با الکسی کارامازوف -برادر کوچک‌ترش- صحبت می‌کند و از قصه می‌رود. کلا می‌رود. ایوان دیگر در دعواهای دمیتری و فئودور بر سر پول نیست، در مثلث‌های مسخره‌ی عشقی قصه هم نیست. همه را رها می‌کند و می‌رود. ایوان غایب است، ساکت است. نویسنده مهم‌ترین نخ قصه را با غیاب ایوان می‌گوید نه با حضورش. چیزی نمی‌گوید و همه می‌فهمند ایوان چه می‌کشد. ایوان بین همه و هیچ، نمی‌ایستد، حقیر و میان‌مایه نمی‌شود؛ هیچ را انتخاب می‌کند و از قصه کنار می‌کشد. در آن بار به آلیوشا -که آن زمان‌ها راهب است- می‌گوید: «اگر رنج كودكان در مجموع رنج‌های مورد نياز برای خريد حقيقت سهمی دارد پس من از پيش اعلام ميكنم كه همه‌ی حقيقت به چنين بهايی نمی‌ارزد.». همه‌ی حرف ایوان در همین صحبت طولانی‌اش با آلیوشا است، که حتی در این مساله هم میان‌مایه نمی‌شود. در این که «این نیست که خدا را قبول ندارم. آلیوشا، فقط با کمال احترام بلیت را به او پس می‌دهم.». «هیچ»ی که ایوان به آن بند می‌کند به همه‌ی آن خرده‌پول‌ها، همه‌ی آن خرده‌عشق‌ها و ایمان‌ها می‌ارزد؛ و برای همین در آخرین شب برادرش آلیوشا را صدا می‌کند در بار به او می‌گوید می‌خواهد بر سر مسائل مهم‌تری از خانواده و روابط عاشقانه‌ صحبت کند، از مسیح و خدا و دنیا می‌گوید؛ فردا به اموال پدرش تف می‌اندازد، سوار کالاسکه می‌شود و به مسکو می‌رود. همین.پ‌ن۱: در این وسط نه باخداها ایوان را قبول دارند چون می‌گویند کافر است، نه بی‌خداها(اسمردیاکوف) چون شاید به نظرشان می‌رسد او یار خوبی برای آن‌ها هم نیست. اما بیایید قصه را از جای دیگر ببینیم؛ ایوان این دو را چطور می‌بیند و بین آن‌ها زندگی می‌کند؟پ‌ن۲: نویسنده مشکل مالی داشته و سریع‌تر از حد معمول رمان را نوشته، البته مثل این که بعضا بقیه‌ی کتاب‌هایش هم در همین زما‌ن‌های کم نوشته‌است؛ جنایات مکافات و قمارباز سرجمع حدودا ۱ سال طول کشیده شده‌است. نقل می‌کنند که داستایفسکی مشکل مالی داشته و درگیر قمار بوده و برای رساندن نوشته‌ها یک ماشین‌نویس استخدام کرده‌بوده، همزمان در اتاق راه می‌رفته و داستان را می‌گفته و پیش می‌برده و بعضا بدون بازنویسی به نشریه می‌رسانده. این که چطور این همه شخصیت‌های عجیب و پیچیده و عمیق در ذهن این شخص درست شده و اینطور پیش رفته(قصه همزمان فلسفی هست، روانشناسی و اجتماعی و دلسوز نسبت به روسیه‌ی آن زمان هم هست. و همزمان قصه است و درگیر کلیات نشده، یعنی انگار تلاش نشده این‌ها در رمان چپونده بشود و در روح قصه هست.) هیچ‌وقت برایم قابل‌هضم نبوده. نامجو در رد و تمنای نوستالژی می‌گوید دیگر انگار باید بپذیریم دوران غول‌ها تمام شده‌است.ثالثثالثSun, 09 Aug 2020 16:42:42 +0430https://virgool.ir/@aSales/یادآر-آخر-zfhi4ndu2s8o[اگر نخوانید راضی‌ترم حتی]من دوست نداشتم نوشته‌ی بعدی‌ام اینجا این باشد. واقعیت اصلا فکرش را هم نمی‌کردم که باید این باشد. من حاج‌اصغر را می‌شناختم. خیلی راضی‌ام که اینجا آشنایی نیست و دور افتاده. تو به این فکر کرده‌ای که دور بودن از چه می‌آید؟ از فاصله. فاصله اگر نباشد خیلی بهتر است. نه من نمی‌خواستم راجع به این‌ها حرف بزنم؛ ذهنم پراکنده است بگذار تمرکز کنم روی حرفم. از کی؟ از کجا؟ یک نسبت فامیلی دور. بچه‌تر که بودم و حوصله‌ام بیشتر بود حسینیه‌ها و مسجدهای کم‌رونق را خیلی دوست داشتم. حس می‌کردم پر از قصه‌اند، پر از زندگی‌های تلمبار شده‌اند. حاج اصغر هم در یکی از همین حسینیه‌ها رفت و آمد داشت و من هم چند باری چون در مسیرم بود پیش می‌آمد اگر موقع شلوغی‌اش می‌رفتم گوشه‌ای می‌نشستم، کمی می‌ماندم، یک چای می‌خوردم و کمی نگاه می‌کردم، با حاج‌اصغر سلام علیک می‌کردم و برمی‌گشتم. من نمی‌دانم دیده‌ای محل‌ها چقدر فرق می‌کنند یا نه. گوشه‌ی مسجدهای قدیمی بوی هیچ‌چیز می‌دهند؛ من بچه‌تر که بودم خیلی می‌رفتم برای همین گوشه‌ها، گوشه‌های دوست‌داشتنی خلا. یک مسجد خیلی پرتی بود در شوش که یک بار بیشتر نرفتم، یادت باشد یک بار برایت تعریفش کنم. بگذریم. من بزرگ‌تر شدم، حاج‌اصغر را تک و توک می‌دیدم، می‌گفت «نمیای سمت ما؟ بیا ببینیمت.» تو خوب می‌دانی این که کسی که دوستش داری بگوید «بیا ببینیمت» چه حالی دارد؛ بگذریم پس. پیرمردی را تصور کنید ۸۰ساله، قدش حدود ۱۶۰ و لاغر. در مهمانی‌ها هم تک و توک می‌دیدمش. آخرین بار این اواخر در یک مراسم عروسی‌مانند بود فکر کنم که دیدمش، درگیر سرطان بود و لاغرتر، خیلی لاغرتر. خداحافظی که می‌کردیم با همان کم‌جانی و آن کت قدیمی که حالا در تنش زار می‌زد جلوی عروس دوماد شروع کرد رقصیدن، من تقریبا از پشت می‌دیدمش؛ تهش هم گفت: «شاد باشید، والا». این «والا» را من خوب نمی‌توانم توضیح دهم، ولی طوری بود که انگار همه‌ی غم‌های این چند ده سال درش جمع شده و حالا فقط شده «والا». همین الان هم در ذهنم اکو می‌شود: شاد باشید، والا. راستش فکر می‌کردم -یعنی همه فکر می‌کردیم- که حاج‌اصغر به این زودی‌ها برود، ولی واقعیت اصلا آمادگی‌اش را نداشتم سنگ لحدها را خودم بیاورم.چیزی که می‌خواستم از اول هم بگویم همین بود که حاج‌اصغر دیروز فوت کرد. امروز دفنش کردیم. از ظهر شروع کرده در ذهنم می‌گوید: شاد باشید، والا.پ‌ن: من اصلا حوصله‌ی جریحه‌دار کردن احساس کسی با زدن حرف‌های احساسی بی‌خود را ندارم، دراماتیزه کردن با این به اصطلاح سوژه‌های تکراری هم حالم را بدتر می‌کند. ولی خیلی ناراحتم. انقدر که بلد نیستم بنویسمش. اگر بلد بودم باور کن می‌نوشتم ولی نمی‌توانم. خیلی ناراحتم.ثالثثالثFri, 19 Jun 2020 04:04:18 +0430https://virgool.ir/@aSales/من-و-علی-tdrrxvorvefmآخرین روزی که علی رو دیدم ظهر تابستون خیلی سال پیش بود؛ ابتدایی بودیم اون موقع. زنگ در خونه‌مون رو که زد خودم برداشتم، گفت: «علی، بدو بیا پایین آخرم ما داریم میریم». خیلی وقت بود حرفش بود که قراره اثاث‌کشی کنن. اولین بار از مامانم شنیدم وقتی که داشت با تلفن صحبت می‌کرد. اون بعدازظهر بق‌کرده رفتم تو کوچه. دل و دماغ گل‌کوچیک نداشتم، خیلی هم بد بازی کردم. توپ که طبق معمول رفت زیر ماشین نشستم بغل علی کنار جوب، بهش گفتم علی راسته که می‌خواین از اینجا برین؟ نمیشه بمونین؟. یادم نمیاد دقیق چی جواب داد ولی یادمه خودش هم خیلی راضی نبود. بعدش به هم نگاه کردیم، چیزی نگفتیم، بچه‌ها توپ رو کشیدن بیرون؛ قانونش این بود که تا وقتی که هوا نیمه‌تاریک نشده توپ از پامون جدا نشه.یه روز مونده به این که از محل ما برن رو من یادمه. وقتی می‌خواستیم خداحافظی کنیم و برگردیم گفت: علی یه دقیقه وایسا. سریع رفت تو حیاط خونه‌شون، کتونی‌ش رو از بند گرفته‌بود دستش و اومد بیرون. گفت: «این کتونی‌ها دیگه به درد نمی‌خورن، کوچیک شدن، پاره شدن، اجازه‌ش رو گرفتم بندازیمشون اون بالا.» با انگشتش به تیر چراغ برق اشاره کرد. خندیدم. خیلی ذوق داشتیم یه روز این کار رو بکنیم. انقدری که بهش نگفتم کتونی که کوچیک نمیشه، تو بزرگ شدی. نشستیم بندهای کتونی رو محکم به هم گره زدیم و شروع کردیم پرتش کردیم بالا تا از بند، کتونی‌ها آویزون شن به سیم‌های برق. خیلی پرت کردیم، خیلی. بالاخره شد. وقتی گیر کرد کلی ذوق کردیم. نمی‌دونم چرا، شاید چون خوشحال بودیم یه چیزی از ما اینجا می‌مونه، نمی‌دونم چرا.علی رفت. آخرین تصویرم ازش همون تصویر ظهر تابستونی هست که خدافظی کردیم و رفت بشینه رو صندلی جلوی کامیون کنار باباش، دمپایی پاش بود. علی رفت، ما هم چند سال بعد از اون محل رفتیم. من هیچ‌وقت دورگه شدن صداش رو ندیدم، هیچ‌وقت سیبیل درآوردن و قدکشیدنش رو ندیدم، اونم این روزای من که داره ریش‌هام سفید میشه رو ندید. نمی‌دونم مثلا امروز اگه تو خیابون هم رو ببینیم اصلا می‌شناسیم هم رو یا نه. باید یه روزی برم سمت اون محله، ببینم اون کتونی که آویزون کردیم هنوز هست و سه‌تیغ آفتاب که می‌زنه سایه‌ش میفته رو زمین یا نه؟ چیزی از ما مونده تو گذشته یا این که کلا پاک شدیم؟من هم هیچ‌وقت نفهمیدم علی چی شد، باز کتونی خرید یا نه.ثالثثالثSat, 06 Jun 2020 02:28:32 +0430https://virgool.ir/@aSales/۴۶-روز-gsbgbrdjrwps«و روز یک‌شنبه، دوازدهم ماه ربیع‌الآخر، از گرگان برفت. و از اینجا دو منزل بود تا سِتارآباد. به راهی که آن را هشتادپُل می‌گفتند. بیشه‌های بی‌اندازه و آب‌های روان؛ و آسمان آن سال هیچ رادی نکرد به باران.»این را بیهقی می‌نویسد. از همراهان امیر بوده و نزدیک واقعه. و لشگری را تصور کن که از خانه‌ی خود بار بسته و به سوی طبرستان می‌رود؛ و جلوی لشگر امیر مسعود که آی سرخوش است از گرمی خورشید که به پشتش می‌خورد و روی اسب خود کمر راست کرده و به مقصدش، آمل فکر می‌کند. آسمان هیچ رادی به باران نمی‌کند.«که اگر یک باران آمدی، امیر را باز بایستی گشت به ضرورت؛ که زمین آن نواحی با تنگیِ راه سُست است و جوی‌ها و جرها بی‌اندازه. که اگر یک باران در یک هفته بیاید، چند روز بیاید تا لشگری نه بسیار بتواند رفت، چندان لشکر که این پادشاه داشت چون توانستی گذشت؟»امیر خوب می‌داند که یک باران که بزند دیگر ادامه نمی‌شود داد. باید به مقصد نرسیده دست از پا درازتر برگردد خراسان. اما یک جای کار می‌لنگد. امیر نمی‌داند در خراسان چه خبر است.«ولیکن چون می‌بایست که از قضای آمده بسیار فساد در خراسان پیدا آید، تقدیر ایزدی چنان آمد که در بقعتی که پیوسته باران آید، هیچ نبارید.»امیرمسعود هیچ خبر ندارد که همزمان که با لشگرش راه سوی طبرستان دارد، دشمن به سوی مقر اصلی‌اش، خراسان حرکت کرده‌است. حال امیر را تصور کن که چه سرخوش است از این سفر. که چه قندی در دلش آب می‌شود از این «موفقیت». غافل از این که هر یک قدم که برمی‌دارد یک قدم دورتر می‌شود از خانه و همزمان یک قدم هم دشمن به خانه نزدیک‌تر می‌شود. می‌بینی؟ می‌بینی «و عَسىٰ أَنْ تُحِبوا شَيْئًا و هو شَر لکم» را؟ در قاب به قاب این داستان نفس می‌کشد و بازدم‌ش به صورت امیر مسعود می‌خورد، به هر قدمی که اسب امیر برمی‌دارد. که این آخرین سفرهای امیر است.از من می‌شنوی، یعنی من دوست دارم این را به تو و خودم بگویم که از چیزی که می‌دهند آنقدر خوش‌حال نشو، از چیزی که از دستت می‌رود هم آن‌قدر دلت نگیرد. حیف دلت هست آخر. بارها شده در این زندگی‌ام که فکر کرده‌ام به طبرستان می‌روم و موفق‌ام و بعدا فهمیدم که چه چیزها که در خراسان، در خانه‌ام غارت نکرده‌اند در غیابم. از تو چه پنهان برعکس هم پیش آمده چند باری؛ که در مسیر بوده‌ام که بارانی زده و خجالت‌زده و با لباس‌های خیس مسیر کج کرده‌ام به خانه؛ و بعداها چیزهایی فهمیده‌ام که از همان بارانی که آن روز به آن بدترین بد و بی‌راه‌ها را می‌گفتم معذرت خواسته‌ام و گفته‌ام خدا پدرش را بیامرزد. امیر مسعود خوب می‌تاخت در هوای آفتابی و خوب دور می‌شد، که ای کاش نمی‌شد.راستی بیهقی داستان‌نویس عجیبی است، در زندگی و نوشته‌هایش به چیزهایی نگاه می‌کند که من و تو اصلا به گوشه‌ی چشم‌مان هم نمی‌آید، چه برسد به این که کنار هم بگذاریم‌شان و با این ادبیات قوی مکتوبش کنیم. بیهقی ادامه می‌دهد:«و روز یک‌شنبه، بیست و دوم جمادی‌الآخر، امیر از آمل برفت. و مُقام اینجا چهل و شش روز بود. و در راه که می‌راند [...]؛ و باران‌ها پیوسته‌شد در راه...»حالا امیرمسعود می‌خواهد برگردد، باران ول‌کن ماجرا نیست.ثالثثالثWed, 15 Apr 2020 04:35:52 +0430https://virgool.ir/@aSales/قسمت-پنجم-رادیورایانش-u3oiijvqtq0rاین قسمت شب عید ۱۳۹۹ رادیورایانش هست. یادم‌ه که پارسال شب عید، ساعت ده رادیورایانش منتشر شد. اسمش بود «سبزه‌ها و گره‌ها». آخرش نوشته‌بودیم:«بهار که می‌شود، سبزه‌های عیدی را گره می‌زنند به‌هم، که شاید این رشته‌های عادی و به‌هم‌ناپیوسته‌ی به هم گره‌خورده‌ی زندگی از هم باز شوند؛ که بهار کابوس عادت‌هاست...»امسال ولی به همه‌ی ما نشون داد که حتی بهار هم کابوس عادت‌ها نیست. که حتی بهاری که قرار بود هر سال ما رو در بیاره از این قرنطینه‌ی خودساخته امسال خودش قرنطینه‌ای طولانی‌تر رو با خودش می‌کشه. که هیچ‌چیز آن‌چنان هم ثابت نیست.امسال اینطور تموم شد:«در کمد را به زور می‌بندم. با خود می‌گویم: تو باید بپذیری که آرشیوها هم نمی‌توانند تا ابد خنزرپنزرها را در خود نگه دارند. و با سوختن آرشیوها، دیگر کسی موتیف‌های بصری فیلم‌های برادران کوئن را به یاد نمی‌آورد. تو باید بپذیری که روزی نتردام و نتردام‌ها در آتش خواهند سوخت و آقای خشک‌شویی روزی از روزهای نزدیک عید، خلوت‌ترین روز زندگی خود را پشت سر خواهد گذاشت.»اسمش: تو از کجا می‌دانی وقتی تقاطع ولیعصر را می‌روی پایین، پیرزن دست‌فروش هنوز آنجا باشد؟!عکسش درد دارد، شرمنده‌ایم. خواستید در لینک‌های زیر می‌توانید بشنویدش.- کانال رایانش- انکور- اسپاتیفایهمین، دعا کنید، دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت.ثالثثالثSun, 29 Mar 2020 02:58:57 +0430https://virgool.ir/@aSales/همهچیز-wdhwg28pukofروزهای عجیبی بوده این روزها. در این چند ماه به هزار راه و کار فکر کردم. هزار جا و با هزار طور زندگی کردن و کار کردن و حتی لباس پوشیدن خودم را دیده‌ام و تصور کرده‌ام. خودم را تصور کرده‌ام در اروپا، یا همین ایران -فرقی نمی‌کند چندان- که صبح زود تنها بلند شوم، لباس مرتب و فلان بپوشم؛ و فارغ از هر بچه‌ای که در سیستان و سوریه و همین جنوب شهر پرپر می‌شود، فارغ از همه‌ی مردمی که آن‌ها به تدریج می‌کُشند تا سودشان را ماکسیمم کنند، فارغ از حال بد رفیق‌هایم؛ بگذرم و سراغ کار مشخصی بروم، کد بزنم یا درس بخوانم یا هر حمالی دیگری تا گذران عمری باشد تا بعد. خودم را تصور کرده‌ام که کارشناسی تمام شده و نشده در یک زندگی بی‌نظم که شب و روز و درآمد و پیشرفت و پراگرس و... چندان نمی‌شناسد، درگیر کاری شده‌ام که مستقیم با آدم‌هایی که دوست داشتم حق‌شان را در این دنیا پس بگیرند و خوشحال باشند و بخندند سر و کار دارم؛ به بچه‌ها درس می‌دهم و با آن‌ها می‌خندم و زندگی می‌کنم و پیر می‌شوم. خلاصه خودم را همه‌چیز تصور کردم تا ببینم جایی هست که این‌چنین بی‌وطن نباشم؟! به این فکر کردم که این ۱ سال را در آزمایشگاه استادی کار کنم و بعد هم شاید اپلای به چیزی که دوست دارم؛ که مثلا خوشحال باشم از شریف آمدنم حداقل یک استفاده‌ای کرده‌ام. که «برو آنجا که فکر کنی بهتری، که فقط فکر کنی بهتری» یا مثلا این که بروم سراغ کاری تازه. یا این که کامپیوتر را سعی کنم تمام کنم و بروم سراغ رشته‌ای دیگر. یا ترک خانواده و تنهایی زندگی کردن. و بعد فکر به این که حالا مثلا این همه فکر شخصی و کار و مسیر شخصی به چه دردی می‌خورد این وسط؟! اصلا تو کی هستی این وسط؟! حالا اگر نبودی و انقدر به در و دیوار نمی‌زدی چه می‌شد؟! که «من معذرت می‌خواهم از هر کسی که با من آشنا شد. من معذرت می‌خواهم اگر تو رفیق من شدی. من معذرت می‌خواهم اگر تو خواهر من شدی.». روزهای عجیبی بوده. مثل چند سال گذشته‌است. شب به صبح وصل کرده‌ام. در خواب کابوس دیده‌ام. خودش را دیده‌ام، خودم را دیده‌ام. سورئال دیده‌ام که رفیقم پاهایش را قطع می‌کند و آویزان می‌کند جایی که ببرندش، و من فقط سربرمی‌گردانم که نبینم.روزهای سختی بوده. دلخوش به این که «نه، اینطور نمی‌ماند». نه اینطور نمی‌ماند، یک روز به گلویت می‌رسد. به استخوان ترقوه.پیرمردی برایم تعریف می‌کرد که یکی از دوستانش، معلمش که مرده در خواب او را دیده و به او گفته: راستی فلانی؛ اون مساله‌ای که داشتیم با هم به آن فکر می‌کردیم...؛ که پیرمرد معلم صبحتش را قطع کرده. برگشته. به او گفته:«دیگه همه‌چیز تمام شد. همه‌چیز تمام شد.»پ‌ن: و البته راستش را بخواهی بین این همه والذاریات کمی هم ته دلم خوش‌حال که چقدر راه هست برای رفتن و چقدر زندگی هست برای تماشا و چقدر هنوز می‌شود بود. یک باری یکی از رفیق‌هایم تصمیم گرفته‌بود خودکشی کند؛ فردایش که هم را دیدیم به من گفت چنین کاری می‌خواسته بکند و گفت که رفته ناصرخسرو تا سیانور خریدن و قدم‌های آخر هم پیش رفته. بعد فقط از ته دل حس کرده که: زندگی هنوز چیز خوبی‌ه.ثالثثالثFri, 13 Mar 2020 06:12:49 +0330https://virgool.ir/@aSales/قسمت-چهارم-رادیورایانش-wnh7d3xmentiقسمت چهارم رادیورایانش رو پریشب ریلیز کردیم. گفتم اینجا هم لینکش رو بذارم که بمونه.این قسمت: تحمل‌کنندگان ساکن برزخ‌اند.یا: ساعت چهار صبح، دانه‌های شن در هوا معلق می‌مانند.حدود ۳ ماه درست کردنش طول کشید و سردرد و خواب(های) بد. و البته که تحفه‌ای نشد جز یه تحمل مداوم؛ این قسمت از بی‌ذوقی ما توی زندگی دانشجویی‌مون و دانشکده در اومده. از رفع تکلیف و تمدید کردن تمرین‌ها و تحمل کردن‌ها. خلاصه لینکش رو پایین گذاشتم و این یه تیکه از متنش‌ه:«...تحمل کردن این حالت مثل زندگی در برزخ است. فرو بردن سر در تشت آب و محو شدن ناگهانی صدا. آدمی که راه رفتن روی زمین، ریختن روغن در کف ماهیتابه(یا ظرف شیشه‌ای؟)، کوبیدن رازقی در هاون و پایین رفتن آب از گلو برایش ملال‌آور شده. شب‌ها به پشت که می‌خوابد احساس می‌کند زمین از بخارات جیوه است و هر آن ممکن است توی آن فرو برود. مثل این که بگویی تحمل‌کنندگان ساکن برزخ‌اند. ساکن جهانی که نیست. جهان دست‌های غرق‌شده در عمق جیب‌ها و گوش‌های خفه‌شده با ولوم بالای هندزفری‌ها. جهان سرهای فرو رفته در باتلاق گریبان‌ها. جهان رفع تکلیف‌ها. راه رفتن روی بعد بی‌ذوقی. بی‌رنگی. مرور گذشته. گذران عمر به واسطه رسیدن به چیزی بعدها، دورترها، بعدهای دیگری در دنیای دیگری. تحمل‌کنندگان ساکن برزخ‌اند. کاش خوابم ببرد....»لینک‌ها: - کانال رایانش - اسپاتیفای - انکورثالثثالثFri, 10 Jan 2020 11:55:58 +0330https://virgool.ir/@aSales/الکی-en2prek6cmghتوضیح: برای شماره آخر رایانش که ویژه‌نامه کتاب بود یه سرمقاله‌ای نوشتم که گفتم اینجا هم برای آرشیو شدن بذارمش. بعدا شاید برگشتم، نگاهش کردم و به این روزها خندیدم؛ بلند بلند. «هوالمحبوبیحتمل روزی که این ویژه‌نامه چاپ می‌شود و رایانش بُردش را دوباره هل می‌دهد روبه‌روی ستون و این شماره‌ها را روی آن می‌چیند، لابی در شلوغ‌ترین روزهای خود سر می‌کند. میان‌ترم‌ها و تمرین‌ها و کوییزها از سمتی روی سر ما ریخته. از سمت دیگر رویدادهایمان در حال شروع شدن هستند و دبیرهای اجرایی و مسئول‌های برندینگ و تیم‌های فنی و... همه با عجله کارهای خود را جلو می‌برند. بعضی‌هامان هم سر کار می‌روند و یکی دو ساعتی را در دانشکده و در کلاس‌ها هستند و بعد می‌خواهند سریع به شرکت برگردند. وسط لابی، این بُرد و این ویژه‌نامه حسابی وصله ناجور حساب می‌شود این روزها؛ و یحتمل وقتی برد را می‌بینی، نیم‌نگاهی گذرا به آن می‌کنی، در ذهنت می‌گذرد که چرا این‌ها انقدر بیکارند که چند نفری دو ماهی وقت و فکرشان را گذاشته‌اند تا گفت‌وگو کنند، طراحی کنند، متن بنویسند و... تا یک چنین ویژه‌نامه‌ای درست کنند؟ آن هم چنین موضوع به نظرت نامهمی. خب راستش خودم هم به این موضوع این مدت فکر می‌کردم.واقعیت شاید بد نباشد کمی به کارهایی که یک دانشجو می‌تواند انجام دهد و رویکرد زندگی دانشجویی بیشتر فکر کنیم. مخصوصا ما که در دوران دبیرستان هم اکثرا بچه‌درس‌خوان‌های مدرسه بوده‌ایم و آن‌جا هم زندگی‌مان مقدار زیادی به اصطلاح حرفه‌ای بوده‌است و به چیزهای زیادی ورای دیوارهای مدرسه نه فکر نکرده‌ایم و چیزی را آن بیرون نه دیده‌ایم، نه خوانده‌ایم و نه تماشا کرده ایم. حالا در زندگی دانشجویی هم رویکرد را همان حرفه‌ای‌گری گذاشته‌ایم. ذهنیت ما همین شده‌است که هر فعالیت دانشجویی باید مفید باشد. مفید را هم تعریف کرده‌ایم چیزی که جامعه با معیارهای خودش به آن اهمیت می‌دهد. یعنی یا برای آن پول می‌دهد یا ریکامی و یا نمره‌ای.اگر جزو به اصطلاح فعالین دانشجویی دانشکده هم باشیم در رویدادهایمان یحتمل هرکدام در رقابت با بقیه به این فکر می‌کنیم که چطور آن را بزرگ‌تر و حرفه‌ای‌تر کنیم، اسپانسر پولدارتری جذب کنیم استف‌ها منظم‌تر کار کنند و الخ.دغدغه اکثر ما این شده‌است که با فعالیت دانشجویی(فعالیت دانشجویی نه فقط به معنای رویدادها و...، هر فعالیتی که ما دانشجوها دور هم انجام می‌دهیم) بچه‌های دانشکده را برای فضای بیرون دانشگاه آماده کنیم. همه‌ی این‌ها خیلی هم خوب. فقط می‌توانستیم کمی هم منفعلانه به فضای بیرون نگاه نکنیم. فکر نکنیم بعد این دوران و فعالیت دانشجویی قرار است تکنسین‌های قوی‌تری شویم. هر چیزی را در قالب ارزش‌گذاری منحط جامعه نبینیم. خودمان باشیم. دور هم رشد کنیم.خلاصه بعد همه این حرف‌ها خواستم بنویسم که این ویژه‌نامه و کتاب و دور هم کتاب خواندن و فکر کردن هم شاید از جنس همان چیزهایی باشد که در زندگی حرفه‌ای‌مان (بخوانید: باعجله، پرکار و نگران‌مان) در دوران دانشجویی گم کرده‌ایم.راستی، شاید یک روز که از این کارهای مهم و حرفه‌ای سرمان خلوت شد، وقت کردیم؛ تجربه پارسال را تکرار نکردیم، یک چای با هم و با استادهایمان خوردیم. گرم‌تر شدیم. هوا آفتابی شد.و یک راستی دیگر، رایانش محل همه کارهای «غیرحرفه‌ای» است. تلاش برای دیدن رنگ آسمانی دیگر؛ هرچند ناکام و بی‌برگشت. از کتاب خواندن دور هم گرفته تا خواندن و یاد دادن یک مقاله علمی جالب به هم تا دیدن فیلمی یا گفت‌وگو و نوشتن راجع به موضوع و مساله‌ای یا… . خوشحال می‌شویم اگر از این دست کارها دارید خودتان بیایید و آن کار را دست بگیرید!مخلص شما، سردبیر»ثالثثالثSun, 15 Dec 2019 15:07:56 +0330https://virgool.ir/@aSales/ذوق-zkpee7st5vtgسر ظهر رسیدم سر در دانشگاه. کارتم رو نشون دادم به حساب این که مثل همیشه میذاره برم تو. گفت: پنج‌شنبه‌ها بعد از ۱۲ ورود ممنوع‌ه. من هم از خدا خواسته، یکم نگاهش کردم و برگشتم. گوشی‌م رو از جیبم در آوردم و نوشتم:«سلام. اومدم نذاشتند بیام تو، برگشتم.» دم مغازه وایسادم و از بیرون گفتم: سلام حاج‌اکبر! دو نخ بهمن داری به من بدی؟. گرفتم و رفتم اون سمت خیابون نشستم رو بلندی لب یه مغازه. دیدمش که داره میاد سمتم. مثل همیشه دهنش کج بود و موهای جوگندمی‌ش ریخته‌بود رو پیشنونی‌ش. همون شلوار پارچه‌ای خاکستری همیشگی‌ش رو پوشیده‌بود با یه پیرهن چروک که نصفش تو شلوارش بود. شروع کرد حرف زدن. کجی دهنش با یکم خل‌وضعی‌ش قاطی شده‌بود و سخت می‌فهمیدم چی میگه، ولی می‌دونستم. «ها آقا جان جدت حرف منو گوش بده...من ای‌جا غریبم. از بوشهر اومدم کار گیر بیارم نون بفرستم برا زنم، کیفم رو زدن و حالا چند شبه تو پارک خوابیدم. نیگا!» دست‌هاش رو از هم باز کرد تا سر و ریختش رو نشونم بده. فندکم رو گرفتم زیر سیگارم، روشنش کردم و سر تکون دادم که: آره. «یه پنجاه تومن می‌خوام برم ترمینال بلیط بگیرم و دیگه پشتم هم نیگا نکنم...گور بابا تهران...خسته شدم از ای‌جا...برم پیش زنم...پنجاه تومن داری به من بدی؟» راست می‌گفت، بوشهری بود و اینجا بی‌کس. تو کیف کولی‌م یه جا دارم که پول می‌ذارم برای روز مبادا. سیگارم رو با دندون گرفتم و کولی‌م رو گذاشتم رو پام. شمردم، ۵۵ تومن بود. ۵۰تاش رو گذاشتم جیبش. یکم نگاهم کرد، برگشت و کج و کوله رفت پیچید تو مغازه عطاری. حاج‌اکبر چپ‌چپ نگاهم می‌کرد. زیر لب گفتم: باشه حاجی...باشه...بیخیال.یه پک به سیگارم زدم، دیدم با یه بسته گندم اومد بیرون، رفت سمت کفترهای پایین خیابون. گندم‌ها رو می‌ریخت هوا و با دهن کجش می‌خندید و ذوق می‌کرد.پ‌ن:بیدل قبلاها یه چیزی گفته برای این روزها: ذلت‌کش هزار خیالیم و چاره نیست.ثالثثالثSat, 14 Dec 2019 16:02:45 +0330https://virgool.ir/@aSales/پایین-بگذارم-و-دوباره-نگاهت-کنم-hz3zko6dqpojدر جایی خواندم که کسی نوشته‌بود*: این بار را خود برداشته‌ام و حالا همچون دوال‌پا بر گرده‌ی خود حملش می‌کنم. یک بار باید تو را پایین بگذارم و دوباره نگاهت کنم و بگویم تو را خود برداشته‌ام، چطور فکر می‌کنی نمی‌توانم از دستت خلاص شوم؟! اکنون رهایت می‌کنم میان بیشه‌زار آدمیان، برو!و من به این فکر می‌کنم که مگر خودم نبودم که برای اولین بار سر بالا آوردم و چشم در چشمت شدم؟ مگر خودم نبودم که برای بار اول شروع کردم به تو فکر کردن؟ خیال تو را چه کسی برای بار اول در دلم انداخت جز خودم؟ پس حالا چه شده که مجبورم همین خیالی که خود به آن رسیدم، بر پشت بگیرم و شب و روز، کوچه به کوچه لنگ لنگان حملش کنم؟ سنگینی این بار را چه کسی جز من و به اختیار خودم کشیده؟اینطور نمی‌شود؛ باید شرح دهم برای تو. از صبحت کردن در خیال ملولم. بار بعد که با خودت چشم در چشم شدم ساکت نمی‌مانم. بگویم تا دقیقه‌ای بنشینی؛ شرح دهم غمت را. دقیق و با سیر زمانی و موبه‌مو. چنگ بیندازم در دل و تکه و تکه‌اش را بیرون بکشم و در کف دست نشانت دهم. تا شاید بفهمی این خم شدن‌ها از سنگینی چه باری است. وه که چه عظیم و دائم است این بار.پ‌ن: و یا آهنگ «روبه‌رو» محسن نامجو. گر به تو افتدم نظر چهره به چهره روبه‌رو، شرح دهم غم تو را نکته به نکته مو به مو.*عبور از خود، محمود دولت‌آبادیثالثثالثThu, 05 Dec 2019 15:29:55 +0330https://virgool.ir/@aSales/بوی-شهرها؛-تهران-ajqrcdx57mutتو ماشین نشستیم و طبق معمول تو ترافیک گیر کردیم. میگم: من هر چی آشنا از اصفهان میشناسم اکثرشون یه تنه‌ای به هنر زدن. یا شاعرن، یا موسیقی می‌فهمن و می‌زنن، یا نویسنده‌ان.میگه: هر شهری یه خصوصیتی داره. آدم‌هایی که توش زندگی می‌کنند میفتن تو موج اون شهر و شهر می‌برشون اون وری. شیراز که می‌شنوم حس می‌کنم آدم باید اونجا عاشق و سرگردون بشه؛ اصفهان که می‌شنوم انگار هنر از سر و روش میباره. همین تهران رو ببین. آدم حس می‌کنه ساختنش برای آدم‌هایی که زور می‌زنن موفق بشن....راست میگه. تهران رو ساختن برای آدم موفق‌ها. برای زیاده‌خواهی. برای این که از سر و شونه هم آدم‌ها بالا برن تا بالاتر بقیه برسن. بیشتر داشته باشن. برای تکاثر. که من از تو موفق‌ترم. من از تو زیباترم. حتی من از تو شادتر و خوش‌حال‌ترم و فقط برای این خوش‌حالم که به تو نشونش بدم. آنقدر زیاد که روی چیزهایی که از دست داده‌ایم و یا برامون ارزشی نداره و می‌دونیم از دست می‌دیم هم فخر می‌فروشیم. که حتی سنگ قبرهامون رو هم می‌شمریم. که حتی زرتم المقابر. حتی رنج. حتی حضور بی‌غش. حتی لبخند رو به آینه. حتی رقص در تراس. حتی سیگار.اما خب اینطور نمی‌ماند؛ بعدا می‌فهمیم. نه اصلا، اینطور نمی‌ماند؛ بعدا می‌فهمیم... *بیا یک طور دیگر ببینیم. تا به حال به این فکر کردی که بو مثل چیزهای دیگر نیست؟ که مثلا مزه رو می‌شود گفت یک غذایی تلخ‌ یا شور و یا شیرین‌ه. من مزه‌ی تلخ دوست دارم یا ندارم. ولی بو هیچ خصوصیتی نداره. یا خوب‌ه یا بد. هیچ دلیلی هم برای خوب بودنش نمی‌شود آورد، برای بد بودنش هم. انگار این خوبی و بدی تو ذاتش تنیده شده. کاریش نمی‌شود کرد. همه بدون هیچ توضیحی درکش می‌کنند. انگار بو خاصیت الهی داشته باشد. بی‌خود نیست شاعرها به بو و رایحه حساس بوده‌اند. که دربه‌در دنبال «بوی زلف یار» می‌گشته‌اند. مثلا حافظ که می‌گوید «به بوی زلف و رخت می‌روند و می‌آیند/ صبا به غالیه‌سایی و گل به جلوه‌گری». و همین‌جا متوقف شده‌اند. توضیحی نداده‌اند. که عشاق خود می‌فهمند بوی زلف یار چیست. بگذریم. از بحث دور نشویم. هر شهری بویی دارد. عمیق نفس کشیده‌ای در تهران؟ وقتی در آن عمیق نفس بکشی دودش شروع می‌کند اول از گلویت پایین می‌رود و بعد در تنت پخش می‌شود. بوی تهران همین است. همانطور که شاعرها از بوی زلف یار توضیح نداده‌اند که مخاطب اهل، خودش می‌فهمد چیست و هر که در پی‌اش بیفتد راه به کجا می‌برد؛ اینجا هم بعد از بوی دود تهران نمی‌شود چیزی گفت، که مخاطب اهل خودش می‌فهمد اگر در پی این دود بیفتد راه به کجا می‌برد. اصلا تهران شهر سرفه است، نه نفس عمیق.عمیق نفس کشیدن حوصله‌ای می‌خواهد، ذوقی می‌خواهد که با زیستن در عجله و با حرص زیادتر داشتن ماها جور در نمی‌آید. ما شبانه‌روز پی بیشتریم. در حالی که برکت لزوما بیشتر داشتن نیست. جاری بودن است. برکت در همان دست دادن گرم به رفیق است و لبخند اول صبح. برکت همان سیالیتی را دارد که در رایحه هست. تهران ولی بوی گم کردن می‌دهد. که هر قدم که در آن برمی‌داری کمی از جاری بودنت کم می‌شود انگار.راستی اصلا تو تا به حال پیامبری دیده‌ای از شهر مبعوث شده‌باشد؟(این متن تکمیل شود شاید روزی)آه سانفرانسیسکوی سورئال من/ آه پاریس بد نام شده/ آه فرانکفورت نفرینی/ میلان خسته میلان تنها/ کلن کلافه/ به انزلی‌ای که #جا_گذاشتمش*: الهاکم‌التکاثر، حتی زرتم‌المقابر، کلا سوف تعلمون، ثم کلا سوف تعلمون.ثالثثالثSun, 24 Nov 2019 00:36:18 +0330