<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های man kistam</title><link>https://virgool.ir/feed/@a7.script</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 08:08:58</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/2948009/avatar/avatar.png</url><title>man kistam</title><link>https://virgool.ir/@a7.script</link></image><item><title>میخوام از داشته هام بگم</title><link>https://virgool.ir/@a7.script/میخوام-از-داشته-هام-بگم-gvbyo54gs8vy</link><description>امشب فکر کردم، چرا من خودم... یا شاید اکثر آدمها.... عادت کردیم و انگار افتخار میکنیم از بد بختیهامون بگیم و از خوشبختیهامون نمیگیم. یا در برخی موارد اگه از خوشبختیهامون بگیم خیلی کم رنگ و زود گذر میگیم ولی به بلا و بد بختیها که میرسه با نهایت شوق و لذت تعریف میکنیم و مینالیم. البته بزارین دیگه جمع نبندم. من خودمو میگم.آخه چرا؟ دلیلش چیه؟انگار اگه یه چیزی داره درست پیش میره یجوری چندشم میشه و باید خراب بشه البته نه تو همه موارد.(فکر کنم !)مثلا همین امشب که با دوست داشتم از شدت درد تنهایی و آزارهایی که ذهنم بهم میده صحبت میکردم، خب هر دومون تقریبا تو این درد مشترکیم البته اون زیاد بروز نمیده احساساتشو .. فقط چیزی که خیلی ازش میناله ذهن و بازیها و فکرها و دردهایی که ایجاد میکنه هست.خلاصه بگذریم الان که دارم این متنو مبنویسم حدودا 6 ساعت میشه که از پیشم رفته. ولی داشتم فکر میکردم که تا حالا شده این قدر که وقت میزارم برای توضیح دقیق دردهام. حداقل یک چهارم  اون از خوشبختیهام بگم و حالا نگم به کسی. بهش فکر کنم و لذت ببرم.!!؟؟آخه چرا باید اینقدر وقت ببره دردکشیدن یه بدبختی ولی یادآوری یک خوشبختی مثل برق میاد تو نظر و میره . دوباره غم میاد. پس اینجاست که مچ این ذهن مریض رو میگیرم و تصمیم گرفتم که تا جایی که میتونم در مورد یکی از خوشبختیهام بنویسم اینجا....اره خلاصه .. چقدر سخته میخوام در مورد خوشبختی حرف بزنم. خخخخخخ. انگار کار زشتیه ... عجبا..انگار یکی ته وجودم میگه خیلی مسخره هست غمگین نباشی و بخوای شاد و خوشحال باشی. عجبا...بابا ولم کن میخوام بگم..خب . میگم به درک هر فکری میخوای بکنی بکن به من ربطی نداره.همین دوستم که امشب پیشم بود. بسیار نعمت بزرگیه از لحاظ این که تنهاییم رو به مقدار زیادی پر میکنه وقتی پیشمه و حتی وقتی هم که میره شاید تا 12 ساعت بعدش هم شارژم.اونم من که با هر کسی نمیتونم همدم بشم. اونم با اون روحیه عزلت نشینم. این چجوری پیداش شد اخه.خلاصه از بس نعمت بزرگیه نمیبینمش. ولی حالا تا میتونم کلمه مینویسم در موردش. اصلا هم مهم نیست کسی این مطلبو بخونه یا نه. فقط میخوام حساب این نیمه تاریک وجودم یا همون ذهنم یا هر چی که اسمشه رو برسم.ببین کلی طول کشید تا این پارگراف رو بنویسما. مغزم دیگه قفل کرد تا رسید به بیان خوبی چهار تا کلمه میگه و تمام. اخه چرا پس برا بدی زبونت درازه 800 متر... هزار جور تفسیر میاری... انگار مثلا بد بختی جنسش از طلا هست و خوشبختی از آشغال....دیگه نمیدونم چی بگم. خیلی دلم میخود خودمو بشناسم ببینم چه خبره این تو. کی به کیه. این کارا برا چیه و درست و راستش کنم. الان کلم داره میگه درست و راست کنی که دیگه حال نمیده.. بلا و بدبختی جذابیت داره نه درست شدن... اینم کله ما......فعلا....</description><category>man kistam</category><author>man kistam</author><pubDate>Sat, 04 Nov 2023 04:57:31 +0330</pubDate></item></channel></rss>