<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های ابوالفضل</title><link>https://virgool.ir/feed/@a43502295</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 16:36:31</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/3482459/avatar/Izo0xr.jpg</url><title>ابوالفضل</title><link>https://virgool.ir/@a43502295</link></image><item><title>از خیابونی شهر تا بیت‌های ذهنم – پارت پنجم</title><link>https://virgool.ir/@a43502295/از-خیابونی-شهر-تا-بیت-های-ذهنم-پارت-پنجم-cw4oz4g93rsy</link><description>از خیابونی شهر تا بیت‌های ذهنم – پارت پنجمچند روز گذشته، ولی هنوز اون حس عجیب تو وجودم هست. انگار چیزی تو من تغییر کرده، یه تلخی که شیرین نیست ولی عادت شده. دیگه دنبال دلیل نمی‌گردم، فقط ادامه می‌دم.گاهی وقتا شب‌ها، وقتی شهر ساکت می‌شه، می‌شینم گوشه اتاق و به صدای بیتم گوش می‌دم. هر ضربه‌ای که توی گوشم می‌پیچه، یه تکه از خیابونای این شهره. یه خاطره، یه درد، یه حقیقت خاموش که کسی نمی‌بینه.ورزش هنوز برام یه پناهگاهه، جایی که وقتی می‌دوم، ذهنم سبک می‌شه. یه جور فرار که نمی‌دونم از چیه، از گذشته یا از آینده‌ای که معلوم نیست. ولی می‌دونم که تو این مسیر تنها نیستم، هر کسی یه جنگی داره که تو خودش نگه داشته.بعضی روزا حس می‌کنم هنوزم می‌تونم رویا ببینم، ولی دنیایی که توش ایستادم، همیشه نمی‌ذاره. شاید واسه همین، می‌نویسم، ضبط می‌کنم، زندگی رو می‌ریزم تو بیتام. چون این تنها راهیه که می‌تونم بهش نفس بدم.</description><category>ابوالفضل</category><author>ابوالفضل</author><pubDate>Mon, 31 Mar 2025 14:33:34 +0330</pubDate></item><item><title>&#34;از خیابـونای شهـر تا بیـت‌های ذهنم – پارت چهارم&#34;</title><link>https://virgool.ir/@a43502295/از-خیابـونای-شهـر-تا-بیـت-های-ذهنم-پارت-چهارم-jmds4nub9eoz</link><description>&#34;از خیابـونای شهـر تا بیـت‌های ذهنم – پارت چهارم&#34;چند هفته از اون شب گذشته بود. هنوزم گاهی وقتا همون حس پوچی سراغم می‌اومد، ولی کمتر از قبل. یه چیزی تو وجودم تغییر کرده بود، یه حسی که وادارم می‌کرد ادامه بدم. انگار دیگه نمی‌خواستم فقط زنده باشم، می‌خواستم زندگی کنم.ورزش شده بود یه پناهگاه، جایی که وقتی دویدن تموم می‌شد، نفس‌هام سنگین می‌شد، اما ذهنم آروم‌تر. دیگه فقط به شکستام فکر نمی‌کردم، داشتم دنبال راهی می‌گشتم که توش برنده باشم.ولی یه چیزی هنوز کم بود…یه شب، وقتی داشتم رو بیتای جدیدم کار می‌کردم، یهو یه حس عجیب اومد سراغم. یه حسی که داد می‌زد: &#34;بنویس! حرفاتو بزن! هرچی تو دلت هست، بریز بیرون!&#34; انگار اون لحظه فهمیدم، این مسیر منه. شاید فوتبال یه رویا بود که از دست دادمش، ولی موزیک… این یکی هنوز زنده بود.قلم رو برداشتم، گوشی رو گذاشتم جلو روم، بیت پخش شد، و شروع کردم نوشتن. این بار فرق داشت، این بار دیگه واسه دلخوشی نبود، این بار واقعاً می‌خواستم صدای خودمو پیدا کنم. هر خطی که می‌نوشتم، انگار یه تیکه از گذشته‌مو توش دفن می‌کردم، ولی همزمان یه تیکه از آینده‌مو می‌ساختم.&#34;از خیابونای شهر تا بیت‌های ذهنم&#34; حالا دیگه فقط یه داستان نبود، داشت تبدیل می‌شد به مسیر زندگی‌م. شاید هنوز راه طولانیه، شاید هنوز هزار تا مانع جلو روم باشه، ولی دیگه یه چیزی رو مطمئن بودم…من هنوز زنده‌ام. و این بار، نمی‌بازم.</description><category>ابوالفضل</category><author>ابوالفضل</author><pubDate>Thu, 27 Mar 2025 12:54:14 +0330</pubDate></item><item><title>&#34;از خیابونای شهر تا بیت‌های ذهنم – پارت سوم&#34;</title><link>https://virgool.ir/@a43502295/از-خیابونای-شهر-تا-بیت-های-ذهنم-پارت-سوم-hxsbs2zvxobn</link><description>&#34;از خیابونای شهر تا بیت‌های ذهنم – پارت سوم&#34;یه مدت می‌گذره از اون روزایی که فکر می‌کردم دیگه هیچی تو این زندگی برام نمونده. شکست تو فوتبال، از دست دادن عشقم، و اون حس پوچی که مثل یه سایه دنبالم بود. هنوز بعضی شب‌ها توی یه گوشه‌ی ذهنم، خاطره‌ها بهم حمله می‌کنن، ولی انگار یه چیزی تو وجودم تغییر کرده.نمی‌دونم چی شد، ولی یه شب، همون موقع که داشتم توی خیابون راه می‌رفتم و موزیک تو گوشم پلی بود، یه چیزی تو دلم گفت: &#34;نباز... هنوز نه!&#34; اون لحظه فهمیدم که نباید بذارم گذشته، آینده‌مو بسازه. باید یه کاری کنم، یه چیزی که ثابت کنه هنوز زنده‌ام.دوباره برگشتم سمت ورزش. نه برای قهرمان شدن، فقط برای اینکه یه هدف داشته باشم. اولین باری که بعد از مدت‌ها دویدم، حس کردم هنوز می‌تونم. بدنم خسته شد، نفس‌هام به شماره افتاد، ولی تهش حس خوبی داشت. شاید یه روز بتونم دوباره برگردم به اون روزایی که آرزوشو داشتم.هم‌زمان یه ترک جدید هم تو ذهنم شکل گرفت. یه چیزی که حرفای دلمو توش بزنم. دیگه فقط نمی‌خواستم از غم بنویسم، می‌خواستم از تغییر بنویسم. از اینکه چطور یه آدم می‌تونه از ته چاه دوباره بالا بیاد.این بار فرق داره. این بار فقط نمی‌نویسم که دلم سبک شه، می‌نویسم که خودمو بسازم.</description><category>ابوالفضل</category><author>ابوالفضل</author><pubDate>Tue, 25 Mar 2025 14:01:10 +0330</pubDate></item><item><title>&#34;از خیابونای شهر تا بیت‌های ذهنم – پارت دوم&#34;</title><link>https://virgool.ir/@a43502295/از-خیابونای-شهر-تا-بیت-های-ذهنم-پارت-دوم-sbyxrvpvzhyq</link><description>از خیابونای شهر تا بیت‌های ذهنم – پارت دومچند وقت گذشته از وقتی که اولین بار داستانمو اینجا نوشتم. یه مدت زیادی درگیر فکرای خودم بودم، به چیزایی که گذشت، به چیزایی که دارم و چیزایی که از دست دادم. مهم‌تر از همه، به اون دختر.نمی‌دونم از کجا بگم، از اولین باری که دیدمش یا از حسایی که نسبت بهش داشتم. فقط می‌دونم یه جوری بود که انگار یه تیکه از دنیام شد، یه چیزی که باهاش حس آرامش داشتم. ولی خب، زندگی همیشه اون‌جوری که می‌خوای پیش نمی‌ره. اون رفت، یا شاید من عقب موندم، ولی هنوز یه گوشه‌ای از ذهنم هست. هنوز بعضی شبا توی تکست‌هام ازش می‌نویسم، هنوز وقتی یه موزیک غمگین پلی می‌شه، یه لحظه بهش فکر می‌کنم.حالا دارم یه جای دیگه زندگی می‌کنم. یه جایی که شاید خیلیا ازش خاطره دارن، ولی واسه من فقط یه سکوی پرتابه، یه جایی که باید ازش رد بشم. اینجا هنوز همون خیابوناس، همون ساختمونا، ولی انگار یه چیزی توشون مرده. با این حال، من زنده‌ام. هنوز هم فوتبال بازی می‌کنم، حتی اگه شرایط نذاره حرفه‌ای برم جلو، هنوزم وقتی پا می‌ذارم تو زمین، انگار یه لحظه همه مشکلات یادم می‌ره.رپ هم یه مسیر جدیده، یه راه که خودم دارم واسه خودم می‌سازمش. نوشتن سخت‌تر شده، چون این روزا حسام سنگین‌تره. وقتی می‌خوام تکست بنویسم، کلمات انگار دیرتر میان، ولی وقتی میان، دیگه واقعی‌تر از همیشه‌ان. هنوزم گوشی تنها وسیله‌ایه که دارم، هنوزم با BandLab میکس و مستر یاد می‌گیرم، ولی می‌دونم یه روزی یه ترک می‌دم که خودمم باور نکنم.زندگی همیشه سخت بوده، ولی این منم، همون پسر که دست از تلاش برنداشته. شاید خیلی چیزا از دست دادم، ولی هنوز چیزی که توی وجودمه رو دارم: یه دنیا انگیزه.پایان پارت دوم...</description><category>ابوالفضل</category><author>ابوالفضل</author><pubDate>Mon, 24 Mar 2025 14:03:27 +0330</pubDate></item><item><title>&#34;از فوتبال تا رپ ترپی – داستان من&#34;</title><link>https://virgool.ir/@a43502295/از-فوتبال-تا-رپ-ترپی-داستان-من-q1wbyqxvxcwe</link><description>از خیابونای شهر تا بیت‌های ذهنم – داستان من، ابوالفضلسلام، من ابوالفضل‌ام، ۱۷ ساله، یه جوون که همیشه دنبال یه راهی برای رشد و پیشرفت بوده. از همون بچگی، فوتبال برام یه فرار از دنیای واقعی بود، ولی کم‌کم فهمیدم که تو زمین زندگی هم باید بجنگم. هنوزم عاشق فوتبال و طرفدار دوآتیشه رئال مادریدم، ولی شرایط مالی نزاشت حرفه‌ای برم جلو.بعد از فوتبال، موزیک شد یه پناهگاه دیگه برام. عاشق رپ ترپی‌ام، از اون جنس که حرف دل آدمو می‌زنه. شروع کردم به نوشتن، به ریختن احساساتم روی کاغذ، و حالا می‌خوام اولین ترکمو ضبط کنم. استودیو ندارم، تجهیزات خاصی هم ندارم، فقط یه گوشی دارم و یه عالمه انگیزه. با BandLab دارم یاد می‌گیرم که چطور موزیکامو میکس و مستر کنم.زندگی همیشه آسون نبوده، ولی این منم، یه پسر که دست از تلاش برنمی‌داره. اینجا تو ویرگول می‌خوام از مسیرم بنویسم، از چیزایی که یاد می‌گیرم، از سختی‌ها و موفقیت‌ها. شاید داستان من یه روز به کسی امید بده، همون‌طور که من از داستان بقیه یاد گرفتم.اگه از این جنس حرفا خوشت میاد، دنبال کن، بخون، نظر بده. اینجا قرار نیست فقط من حرف بزنم، قرارِ یه مسیر جدید با هم بسازیم.ابوالفضل</description><category>ابوالفضل</category><author>ابوالفضل</author><pubDate>Sun, 23 Mar 2025 16:06:56 +0330</pubDate></item></channel></rss>