https://virgool.ir/feed/@a.lost.shipبذر رنجfa2026-11-12 00:17:34https://files.virgool.ir/upload/users/1740917/avatar/nCzR6y.jpghttps://virgool.ir/@a.lost.shiphttps://virgool.ir/@a.lost.ship/هفته-اول-زندگی-در-پایتخت-xfj6mcelbshiمدتی است که کلماتم را باخته‌ام؛ وارد دنیای واقعی بزرگ‌سال‌ها شده‌ام و صادقانه بگویم هنوز از پسش برنمی‌آیم. میان تمام دردهایی که به دوش می‌کشم باید بلند شوم و کارهایی کنم که برای زنده بودن ضروری اند. باید سیر باشم تا بتوانم راه بروم. راه بروم تا برای لپ تاپم کیف مناسبی بخرم. راه می‌روم و دو کودک کار آویزانم می‌شوند که آدامس بخرم ازشان. روزهایی که بزرگسالی را از نزدیک ندیده بودم اما گمان می‌کردم انسان منطقی و عاقلی هستم، معتقد بودم خرید کردن از کودکان کار باعث افزایش تعداد کودکان کار و به تبع آن افزایش سواستفاده از کودکان می‌شود. پس چرا حالا که به کودک بیچاره بی‌اعتنایی کرده بودم و دور شده بودم داشتم گریه می‌کردم؟ راه می‌روم و راه می‌روم. شب شده. اسم خیابان ولیعصر است و از آن خیابان‌هایی که شلوغ و نامی اند. کودک شیرینی را در آغوش زنی می‌بینم و به عادت همیشه، به کودک لبخند می‌زنم. مادرش جلو می‌آید و می‌گوید برایم آبمیوه بخر. مادرش بود؟ حتی ۱۸ سالش نمی‌شد... مادر بود؟؟ باز راه می‌روم. کودک‌ها... زن‌هایی که هنوز کودک باید می‌بوده‌اند... راه می‌روم. کودک‌ها بی‌گناه اند. کودک‌ها معصوم اند. کودک‌ها... خواهرزاده‌ای دارم که چهار ساله است. عاشق ماشین‌ها و دایناسورهاست. عاشق خوراکی‌های شکلاتی و شهربازی و نوازش شدن و محبت دیدن و تمجید شنیدن. این کودک‌ها عاشق چه هستند؟ چه بر آن‌ها می‌گذرد؟ چه کسی به آینده آنان می‌اندیشد؟ چه کسی نیازهای آنان را پاسخ می‌دهد؟پایتخت! همه چیز اینجا شدت بیشتری دارد. نورها اغراق‌شده و آزارنده اند. شلوغی توی صورتت داد می‌زند. چهره مردم پر از عصبیّت و قدم‌هایشان پر از شتاب است. و بدبختی اینجا چهره کریه‌تری دارد؛ کودکان هیچ کودک نیستند. همه می‌گویند "برایت عادی می‌شود." کاش آدم‌ها می‌فهمیدند مسئله من عادت خودم نیست. مسئله با عادی شدن برای من، حل نمی‌شود، چون اصلا مسئله من نیستم.مجبورم زندگی را مدتی این طور ادامه بدهم. ببینم و چشم‌هایم را ببندم، درد بکشم اما لب ببندم، و صبور باشم و صبور باشم و صبور باشم. طاقت بیاورم چون انسان همین است: بذر رنج است هرجا که کاشته شود.summer winesummer wineTue, 03 Oct 2023 03:21:25 +0330https://virgool.ir/Letter/تو-چاقویی-هستی-که-من-در-درون-خودم-می-چرخانم-banccwcqosucمي‌خواهم حالا که از من رفته‌ای این را برایت بنویسم. تو هرگز برای من کوچک نبوده‌ای. و این باعث می‌شد زخمی که از دستان تو برمی‌دارم، کاری باشد عزیزم. ما بارها آرزو کردیم همدیگر را در جهان زیباتری ببینیم. چون همیشه برای ما مسلم بوده است که دیدار هم برای ما آرزوی دور و درازی است. می‌دانستیم عاقبت به تلخی می‌رسیم اما عزیزم تو با انصاف‌تري؛ تو بگو که مگر تلخی جانِ قصه ما نبود؟! مگر از همان اول، تن تلخ و زخمی یکدیگر را در آغوش نگرفته بودیم؟ حالا که خودت برای من شده بودی زخمِ جانم، چه باید می‌کردم؟! تمام کلماتم را از تو پس می‌گیرم و آرزوی آغوشت را فراموش می‌کنم. تو همیشه مرا می‌فهمیدی، هنوز هم مرا می‌فهمی؟ حتما خوانده‌ای که کافکا به میلنا نوشته بود "تو چاقویی هستی که من در درون خودم می‌چرخانم." عزیزم... مرا ببخش اما دیگر نمی‌توانم این چاقو را توی خودم بچرخانم. من همیشه آشفته بودم و تو آشفتگی‌ام را بزرگوارانه نوازش می‌کردی. عزیزم آشفتگی من از حد گذشت. حالا یک آشوبِ بی‌حدود ام. باید از دستان تو هم می‌گذشتم تا شاید در جهانی دیگر که زخم نمی‌زنی و آشوب نمی‌کنم، بتوانم صادقانه و خالصانه، درست کنار گوش‌هایت، تو را "عزیزم" صدا بزنم. اما حالا در این کالبد، فقط آرزو می‌کنم که دیگر تو را نبینم.summer winesummer wineThu, 31 Aug 2023 19:24:12 +0330https://virgool.ir/@a.lost.ship/این-جا-اوّلِ-قصّه-kyrwl2pspaenاین جا چه میکنم؟ سوال به‌جایی است که جوابش برایم کمی تاریک و کمی هم گس است. احتمالا من به این جا پناه آورده‌ام؛ از غریبی به جایی که قبلا هرگز نبوده‌ام، پناه آورده‌ام! غریبی ... فکر می‌کنم غریبی همین است که آدم به خودش بیاید ببیند جای اشتباهی ایستاده؛ ماهی قرمز کوچولویی‌ست که سال‌ها راه دریا را گرفته و به مرداب رسیده؛ عمرش را در انتظار آخرین دانه‌ی تسبیح شدن گذرانده و در آخر، دیده اصلا هیچ‌وقت همرنگ سایر دانه‌ها نبوده و خودش کنار رفته. این‌جا آمده‌ام چون ر می‌گوید انسان نه شئ است و نه حیوان. انسان بالاخره راهش را پیدا می‌کند؛ انسان بیچاره‌ی جبر محیطش نمی‌شود. و حالا که من انسان ام، خودم را برداشته‌ام بتراشم تا آن‌چه که باید را از خودم خلق کنم، شاید لااقل کمتر با خودم غریبه باشم چون حالا دیگر باور دارم انسان هرگز مفهوم بیان‌شده دیگری را آنطور که او فهمیده، نمی‌فهمد. یعنی نه با کلمات (آن طور که نویسنده‌ها احتمالا انتظار دارند) و نه با تصاویر (مثل ونگوک ناامید). پس حالا دیگر دست و پا نمی‌زنم که کسی مرا دریابد، دست و پا می‌زنم که فهم خودم را ثبت کنم تا کلکسیون فهم بشر در قرن 21 خالی از آن چه سهم من بود، نماند! حالا که پاراگراف بالا را میخوانم برایم ناملموس است. حالا که اسمم را در ویرگول نگاه می‌کنم، اصلا به من ربطی ندارد و هنوز عکسی انتخاب نکرده‌ام و بدتر از هر چیز، اصلا نمی‌دانم می‌خواهم نوشته‌هایم را چه کسی بخواند! و حتی از آن هم بدتر این که کار با ویرگول را هم خوب بلد نیستم. هنوز خیلی با پناهگاه نواَم غریبه ام...summer winesummer wineTue, 20 Jun 2023 01:11:51 +0330