نوشته های امیرحسین صادقی ماشک

سگ‌های پوشالی (Straw Dogs)؛ استفراغ سینمای ژانر

امیرحسین صادقی ماشک — Sun, 18 Feb 2024 13:38:37 +0330

از دقیقه‌ی اول این فیلم که سم پکین‌پا آن را ساخته است، از آن متنفر شدم.Straw Dogsاین فیلم روایت‌گر داستان یک زن و شوهر است که برای دوری از آشوب شهر به زندگی در شهرستان پناه می‌برند. مرد، با بازی داستین هافمن، یک ریاضیدان است که بورسیه‌ای به او تعلق گرفته و همراه با همسرش، به شهرستان مادری او آمده است. از همان دقیقه‌ی اول همه‌چیز مسخره است.در نمای اول، یکی از معشوقه‌های قدیمی زن بالای سر او ایستاده است و در حالی که به اصطلاح شوهر او، روی صندلی کناری نشسته است در حال هم‌خوابگی چشمی با زن است. مرد چه می‌کند؟ می‌رود سیگار بخرد و به این آدم بد که ما هیچ چیز از او نمی‌دانیم و آن‌گونه که فیلم پیش می‌رود، درمی‌یابیم که تا آخر هم قرار نیست چیزی از او بدانیم، زمان می‌دهد تا بیش‌تر با همسرش تنها باشد.در این فیلم واقعا ضعیف و بی‌سروته، پکین‌پا از مخاطب می‌خواهد که از همان دقیقه‌ی اول بداند که این چند نفر آدم‌های بدی هستند و این دو نفر آدم‌های خوب. کسی از پکین‌پا نپرسید که چرا این‌ها بد هستند؟ او هیچ توضیحی نمی‌دهد. از شخصیت‌پردازی‌های ضعیف که بهتر است بگوییم این فیلم به کلی فاقد شخصیت‌پردازی است، باید برسیم به صحنه‌های خشن که بیش از خشن‌بودن، خنده‌دار هستند و کمیک. عجیب است که چگونه زن، با بازی سوزان جرج، کمی بعد از شروع تجاوز چارلی، کسی که سال‌ها پیش عاشق او بوده است، به او لبخند می‌زند و به راحتی او را می‌پذیرد، گویا این عشق‌بازی است و نه تجاوز. کمی بعدتر که آن مرد دیگر هم برای تجاوز به آن‌ها اضافه می‌شود، داستان همین است. گویا زن از تجاوز لذت می‌برد.از این صحنه‌های مسخره و سردرگم که بگذریم، تا انتهای فیلم چندین بار، زن که مورد تجاوز چارلی قرار گرفته است، دلواپس او می‌شود و در چندین صحنه حتی برای نجات، او را صدا می‌زند. پکین‌پا سینمای ژانر را تماما به مسخرگی می‌کشاند و فیلم او بیش از هرچیز، می‌تواند یک پارودی باشد و نه هیچ‌چیز دیگر.آدم بدها ویسکی می‌خورند. آدم خوب درس می‌خواند. آدم بدها تجاوز می‌کنند. آدم خوب از یک قاتل روانی مراقبت می‌کند. 😐نمی‌شود از این فیلم حرف زد و از یک شخصیت کاملا عجیب و غریب در آن سخن‌نگفت؛ جنیکا. این شخصیت را شاید بتوان سم‌ترین شخصیت تاریخ سینما دانست. جنیکا از ناکجا سر بر می‌آورد و عاشق دیوید سامنر، با بازی داستین هافمن می‌شود، بعد که در می‌یابد نمی‌تواند به او برسد، تصمیم می‌گیرد با متجاوز شهر که کلانتر نگذاشته است در تیمارستان بماند و حالا یک بچه‌باز و روانی آزاد است، قدمی بزند و خودش را به او عرضه کند. 😐 چه می‌شود؟ روانی و بچه‌باز، دختر را می‌کشد و بعد که آدم بدها می‌افتند دنبالش، دیوید که با ماشین با او تصادف می‌کند، در خانه‌اش به او پناه می‌دهد و پنج یا شش نفر را برای حفاظت از جان یک قاتل بچه‌باز به قتل می‌رساند. یکی از این‌ها چارلی است که چند دقیقه پیش‌تر به زنش تجاوز کرده است و بعد از اتمام کار خودش او را نگه داشته تا یکی دیگر از دوستانش که او هم جزو همین پنج نفر است، به او تجاوز کند. می‌دانید وقتی دیوید در حال کشتن چارلی بود زن چه گفت؟ او با اندوه و درد نام چارلی را فریاد زد، گویا او یک معشوقه‌ی دلپاک بوده است. 😐کلانتر هم که دیگر یک مسخره‌ی تمام عیار است. یک کلانتر یک‌دست که بود و نبودش در فیلم هیچ تاثیری ندارد. خلاصه این یکی از فیلم‌های پکین‌پا است که بهتر است هرگز‌ نبینید.اگر می‌خواهید حسابی بخندید، باز هم به سراغ این فیلم نروید و یک کمدی ببینید. این فیلم را کلا نبینید.امیرحسین صادقی ماشک @a.h.s.mashak

اسباب‌بازی یا بازی‌چه؟

امیرحسین صادقی ماشک — Tue, 06 Jul 2021 15:25:47 +0430

اسباب بازی پیش از هر چیز دیگر یک فیلم نمادگرا است و برخلاف خیلی از فیلم‌های کوتاه، سعی نمی‌کند نمادگرایی خود را مخفی کند، بلکه از آن به‌عنوان سلاحی استفاده می‌کند تا نگاه نقادانه‌ی خود را به مخاطب منتقل کند. کارگردان اسباب بازی نگاهی روانشناختانه به پدیده‌ای که در حال واکاوی آن است دارد، اما سوال اصلی‌ای که باید بپرسیم این است که او در حال واکاوی چه چیزی است؟ تا پیش از سکانس آخر، همه‌چیز مشخص است؛ فیلم یک نگاه چندلایه به چگونگی رابطه‌ی فرزندان بزرگ‌تر به ورود فرزندان جدید به خانواده دارد و همه‌چیز را از دنیای برادر بزرگ‌تر می‌نگرد، اما در سکانس آخر کارگردان اثبات می‌کند که چیزهای بیشتری برای گفتن دارد. در سکانس آخر مادر خشم خود را از یک رفتار کودکانه با خاموش کردن فرزند بزرگ‌تر نشان می‌دهد و درست از همین لحظه، اسباب بازی تبدیل به یک فیلم با نگاهی نقادانه به ساختار خانواده و چگونگی به تسلط درآوردن کودکان توسط والدین می‌شود.در واقع اسباب بازی می‌گوید که درست است وقتی کودکی وارد خانه می‌شود، متناسب با اقتضای سن برادر یا خواهر بزرگ‌تر که آن هم کودک است، برای او همانند یک اسباب بازی است، اما آن‌چه باید مورد توجه همه قرار بگیرد این است که هردوی آن‌ها برای والدین حکم اسباب بازی را دارند. یکی دیگر از نکاتی که باید در رابطه با اسباب بازی به آن اشاره کرد، هوشمندی کارگردان در زمینه‌ی طراحی صحنه است. او به‌درستی فضا را ساده طراحی می‌کند، با رنگ‌های ساده، چرا که می‌خواهد تمام توجه ما متمرکز بر خانواده‌ای باشد که در حال نزدیک‌شدن به هم یا دورشدن از هم هستند. نیما رحیم‌پور از آن کارگردان‌هایی است که با کسی تعارف ندارد. او نه‌تنها در انتخاب موضوع به یکی از خط قرمزهای فرهنگ ایران تاخته است، بلکه در ساخت پوستر، انتخاب شغل مادر، غذایی که او می‌خورد و حتی مجله‌ای که او می‌خواند، عناصری را انتخاب کرده است که برای مخاطب غربی و جشنواره‌ها همذات‌پندارانه‌تر باشند.اسباب بازی را در ودیو ببینید.

صبحانه‌ای به طول یک زندگی

امیرحسین صادقی ماشک — Tue, 06 Jul 2021 15:25:02 +0430

راویولی فیلمی است در یک نما، تکنیکی که حالا مدتی است در دنیای فیلم کوتاه خیلی زیاد مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ دوری کردن از حرکات دوربین و تکنیک‌های پیچیده‌ی بصری و برملا کردن تمام آن‌چه هست در یک نما، یک لوکیشن و یک برداشت طولانی. راویولی پیش از هرچیز متکی به بازی بازیگرانش است. این که نادر فلاح خیلی وقت است که خودش را به عنوان یکی از بازیگران خوب دنیای فیلم‌های هنری ایران به اثبات رسانده است، قابل انکار نیست، اما این تیک‌ها و نگاه‌های بی‌جان و پراسترس و در مواقع نیاز ترسیده‌ی ذوالقدر است که موتور احساسی پیش‌برنده‌ی راویولی را روشن نگه می‌دارد.راویولی در یک نمای ثابت زن و مردی را نشان می‌دهد که بر سر میزی می‌نشینند و یک روز معمولی زندگی خود را آغاز می‌کنند. آن‌ها طی چند دقیقه هم‌نشینی، زخم‌های کهنه را بدون برجسته نمودن آن‌ها باز می‌کنند و به همه می‌قبولانند که این زخم‌ها به‌قدری کهنه‌اند که حالا مانند یکی از خاطرات معمولی زندگی آن‌ها هستند.کسی نمی‌داند امروز چه ویژگی خاصی دارد که حسین شاعری برای بازگو کردن، آن را انتخاب نموده است، اما شاید همین بی‌ویژگی بودن، دلیل آن باشد؛ امروز یک روز معمولی است مانند سایر روزها، چیزی که نه‌تنها در محتوا بلکه در فرم هم بازتاب می‌یابد؛ یک نمای ثابت بدون رنگ‌های گرم و دل‌نواز، یک فضای سرد و ثابت.راویولی می‌خواهد به ما بگوید که انسان‌ها تغییر می‌کنند. مرد می‌خواهد اسلحه‌اش را بفروشد. اسلحه‌ای که بعدها وقتی کارگردان درباره‌ی حادثه‌ی چندین سال پیش این زوج به ما اطلاعات می‌دهد، برای ما تبدیل به سرنخی می‌شود و ما را به سمت تغییر این مرد هدایت می‌کند. تغییری که به قیمت نشاط و سرزندگی زن و تیک‌های عصبی او تمام شده است. زنی که از همان نخستین ثانیه‌ی فیلم به‌دنبال دوش ب سردی که گرفته است، بی‌روح و بی‌جان‌تر هم به‌نظر می‌آید.راویولی روایت زندگی خیلی از ما انسان‌هایی است که زندگی برایمان می‌گذرد و خاطرات تلخ و شیرین ما تبدیل به نقاط روشن یا تیره‌ی ریزی در زندگی‌مان می‌شوند و بعدها تنها چند جمله از زندگی ما را به خود اختصاص می‌دهند. چند جمله و تیک‌های عصبی و نگاه‌های بی‌جان.راویولی را در ودیو ببینید.

برای رفتن، باید جعل کنیم

امیرحسین صادقی ماشک — Tue, 06 Jul 2021 15:24:56 +0430

پاسپورت را باید با حرکات دوربین به خاطر بسپاریم. از منظر روایت و داستان، پاسپورت بسیار ساده و با شباهت فراوان به فیلم‌های هالیوودی، پیش می‌رود؛ یک فرد ناشناس می‌خواهد از دکتری که به‌خاطر پول، شخصی عزیز برای او را عمل نکرده است، انتقام بگیرد. تشریح کردن این روایت، به‌خصوص در زمان اندک فیلم کوتاه، کاری دشوار و پیچیده است.همه‌اش اما شاید همین نباشد. پاسپورت را می‌توان از منظر زیرمتن هم نگاه کرد. زیرمتنی که طعنه‌ای مستقیم به جعل‌کردن و خارج‌شدن می‌زند. این طعنه تا پیش از چند ثانیه‌ی آخر و جایی که در انتها، شخص ناشناس به همکاران‌اش قول خروج می‌دهد، آشکار نمی‌شود، اما وقتی آن جملات گفته می‌شوند و شباهت آن‌ها با پاسپورت جعل شده‌ای که باعث ورود ارشادیان به آن خانه شده بود، در ذهن همراه می‌شود، زمان آن می‌رسد که کمی بیش‌تر به پاسپورت و آن‌چه می‌خواهد بگوید، فکر کنیم.پاسپورت برای بیان این روایت و برجسته نمودن دیوانگی نهفته در آن، از نور استفاده می‌کند. نور قرمزی که بخش اعظمی از فیلم را در برمی‌گیرد و با تندی خود، بر ذهن مخاطب اثر می‌گذارد. علاوه بر این نور قرمز، از تاثیرگذاری جلوه‌های صوتی در پاسپورت هم نمی‌شود چشم‌پوشی کرد. پاسپورت بیان‌گر تسلط کوشا افراسیابی بر صدا و تصویر است و یکی از دلایل اصلی دیده‌شدن آن، حضور بازیگران نام‌آشنایی است که به ارتقای فیلم کمک کرده‌اند.دوربین افراسیابی در پاسپورت پویا است و با حرکات خود و عدم ثبات‌اش، مخاطب را در جریان پرتلاطم داستان می‌اندازد و او را این‌سو و آن‌سو می‌برد. اگر بیش‌تر توجه کنیم، درمی‌یابیم که این حرکات بی‌قرار دوربین تا پیش از ورود همایون ارشادی به خانه آغاز نمی‌شوند و پیش از آن، دوربین در آسانسور برای مدت قابل توجهی ثابت است و به همراه موسیقی آرام درون آسانسور، باعث آرامشی می‌شود که شاید حتی خسته‌کننده هم به نظر برسد.پاسپورت یکی از آن فیلم‌هایی است که خیلی زود کارگردان خود را به سمت سینمای بلند هدایت می‌کند، چرا که از قواعد یا بهتر بگوییم قواعدشکنی‌های دنیای فیلم‌های کوتاه دور است و بیشتر نشان‌دهنده‌ی تسلط افراسیابی بر عناصر سینمای بلند است.پاسپورت را در ودیو ببینید.

تکلیف؛ مطالعه‌ای من باب وضع زنان در ایران

امیرحسین صادقی ماشک — Fri, 25 Jun 2021 16:40:11 +0430

تکلیف از آن دست فیلم‌هایی است که باید بیش‌تر و بیش‌تر در ایران ساخته شود، تا امید اصلاح امور بانوان زنده بماند. در تکلیف داستان مجتمعی آموزشی روایت می‌شود که دختران ابتدایی در کنار دختران مقطع متوسطه در آن مشغول به تحصیل هستند.تکلیف در فیلمنامه هوشمندانه عمل می‌کند، بر مدیوم خود آگاه است و از همین‌رو باوجود شخصیت‌های زیادی که در فیلم وجود دارند، ما دچار سردرگمی نمی‌شویم، چرا که بخشی از آن‌ها شخصیت‌های تیپیکالی هستند که فیلمنامه‌نویس با هوشمندی و برای اخت گرفتن ما با فضا در زمان اندک فیلم، از آن‌ها استفاده کرده است؛ شخصیت ناظم که در همان نمای ابتدایی با دختر دبیرستانی با خشونت برخورد می‌کند، شخصیت خبرچین مدرسه که دختر دبیرستانی را لو می‌دهد.تکلیف سه شخصیت اصلی دارد؛ مدیر مدرسه، دختر دبیرستانی و دختر دبستانی. هرسه‌ی این زنان متناسب با اندیشه‌ی ذهنی خودشان، انسان‌های خوبی هستند که اعمالی با نیت‌های صحیح انجام می‌دهند، اما اعمال هر کدام آن‌ها به دیگری آسیب می‌رساند و هرچه سن کمتر می‌شود، آسیب بیشتری وارد می‌شود. در نهایت، اوج هوشمندی تکلیف زمانی است که به اسم شخصیت کودک دبستانی در جشن تکلیف می‌رسیم. اسمی که تمام آن چیزی است که باید به زنان داده شود.تسلط تکلیف به فیلمنامه ختم نمی‌شود، بلکه به کارگردانی هم انتقال می‌یابد. از آن‌جایی که فیلمنامه سه شخصیت اصلی دارد، کارگردان با هوشمندی در مواقع نیاز قادر است هر کدام از این شخصیت‌ها را در مقام شخصیتی که مخاطب باید با او همدات‌پنداری کند، به کار ببرد. ما، هم دنیای مدیر مدرسه را درک می‌کنیم، هم جهان نوجوان دبیرستانی را و هم دنیای کودک دبستانی را و این هنر کارگردانی است.زیبایی تکلیف از آن‌جایی نشات می‌گیرد که فیلم انگشت اتهام به سمت هیچکس بلند نمی‌کند و بی‌طرفانه و از نگاه یک راوی، صرفا داستان را تعریف می‌کند و از جایگاه خود به عنوان یک داستان‌گو سواستفاده نمی‌کند. تکلیف داستان سه نسل از زنان ایران را روایت می‌کند و به‌گونه‌ای این روایت را مدیریت می‌کند که جامعه‌ی بیرونی را هم بازتاب می‌دهد؛ پاسخ دادن همه‌ی زنان در راس امور به مردانی که از بیرون وارد دنیای آن‌ها می‌شوند.تکلیف را در ودیو ببینید.

درها قفل می‌شوند

امیرحسین صادقی ماشک — Wed, 02 Jun 2021 04:04:25 +0430

در آغاز رولت روسی چهره‌ای آماتورگونه از خودش به نمایش می‌گذارد؛ چند دوست آمده‌اند تا در ویلایی فیلمی بسازند. وقتی دوستان پیش‌تر می‌روند، رولت روسی خوش را به‌عنوان فیلمی که حرف‌های فراوانی برای زدن دارد، معرفی می‌کند و همه‌چیز از یک نمای جذاب که یکی از شخصیت‌های اصلی را از شیشه‌ی یکی از ماشین‌ها بازتاب می‌دهد، آغاز می‌شود.رولت روسی از همان ابتدا نطفه‌های خود را در زمان مناسب می‌کارد و اگرچه دیالوگ‌نویسی آن می‌توانست بسیار بهتر از آن‌چه هست، باشد، اما هنوز داستان به‌تنهایی قوت فراوانی دارد و به‌درستی قادر است مسیر را سمت رشد دادن و به‌ثمر رساندن نطفه‌ها پیش ببرد.یکی از چیزهایی که رولت روسی را دوست‌داشتنی می‌کند، اشارات فراوان آن در نیمه‌ی ابتدایی به مشکلات فیلمسازان جوان است؛ از بی‌پولی آن‌ها گرفته تا وسواس ذهنی آن‌ها و درگیرشدنشان با موج نوی فرانسه و گدار. بااین‌حال هیچ یک از دیالوگ‌هایی که شخصیت‌ها در اوایل فیلم می‌گویند، بی‌دلیل نیستند، حتی وقتی یکی از آن‌ها اصرار دارد که تمام آن‌چه برای ساختن یک فیلم نیاز دارد، یک تفنگ و یک دختر زیبا است.رولت روسی از آن دست فیلم‌هایی است که به هیچ چیز پایبند نیست و علیرضا شریفی آن کارگردانی است که موفق می‌شود به وسواس دهنی خود نسبت به کارگردان‌های چهارچوب‌شکن، جامه‌ی عمل بپوشاند. رولت روسی ناگهان فضا را تغییر می‌دهد، شما را وارد سینمایی که فیلم در حال پخش است می‌برد و ناگهان کارگردان دیگری از بیرون قاب کات می‌دهد.رولت روسی در آغاز یک فیلم معمولی است، اما وقتی پیش می‌رود، تبدیل به همان چیزی می‌شود که یکی از بازیگران قبل‌تر به آن اشاره کرده‌است؛ فانتزی. فیلم توجه مخصوصی به میزانسن دارد و در استفاده از نقاشی‌ها و بهره‌برداری کامل از لوکیشن هوشمندانه عمل می‌کند.درنهایت این‌که رولت روسی از آن دست فیلم‌هایی است که پس از به پایان رسیدن، در ذهن شما شروع به حیات یافتن می‌کند، به‌خصوص اگر عاشق سینما و دل‌باخته‌ی فیلم‌سازی باشید.رولت روسی را در ودیو ببینید.

دندان نیش ۲

امیرحسین صادقی ماشک — Wed, 02 Jun 2021 04:03:27 +0430

اگر یورگوس لنتیموس و فضای فیلم‌های او را دوست دارید، عاشق آن بالا خواهید شد. آن بالا در دنیای فیلم‌سازی ایران، یک ایده‌ی بدیع و جدید است و از همین‌رو در همان چند ثانیه‌ی ابتدایی و همان قاب نخست، شما را جذب خواهد کرد. فیلم هر قدم که رو به جلو برمی‌دارد، از شگفتی‌های داستانی جدیدی پرده‌برداری می‌کند.استفاده از استعاره‌های بصری در آن بالا بسیار به چشم می‌آید و پررنگ‌ترین آن، همان استعاره‌ی چاق و لاغر است. همان‌طور که پیش‌تر گفتم همان قاب ابتدایی آن بالا که نقطه‌نظر فردی را که به‌طور مخفیانه در حال دیدزدن دعانویسی در حال نوشتن دعا بر روی پای یک زن است را نشان می‌دهد، شما را جذب خواهد کرد. با پیش رفتن فیلم، این نماها بیش‌تر می‌شود و این نماها از آن‌جایی دوست‌داشتنی هستند که به روایت داستان غیرمعمول فیلم کمک می‌کند.آن بالا داستان پدری را روایت می‌کند که فرزندان خود، یک دختر چاق و یک پسر لاغر، را در زیرزمین خانه زندانی کرده است و به آن‌ها اجازه نمی‌دهد از آن‌جا خارج شوند. حالا آن‌ها فردی به‌نام رسول را یافته‌اند که می‌خواهد به آن‌ها در ازای یک گردنبند طلا، کمک کند و فراری‌شان دهد و داستان زمانی ما را واقعا درگیر می‌کند که درمی‌یابیم رسول می‌تواند فقط یکی از آن‌ها را فراری دهد.یکی از شاهکارهای بصری آن بالا، اولین دفعه‌ای است که کارگردان ما را به زیرمین می‌برد. آن‌جا است که شیشه‌های رنگی پنجره‌ها که نور مهتاب را به درون راه می‌دهند، ما را خیره می‌کنند و ما برای نخستین بار خواهر و برادر را می‌بینیم که در دو تخت یک‌نفره با فاصله کنار هم خوابیده‌اند. آن بالا اما از یک جهت دیگر هم فیلم عجیبی است و آن شکستن قوانینی است که به‌نظر در ایران غیرشکستنی بودند؛ پدری که می‌خواهد بین فرزند دختر و پسر خود صیغه‌ی محرمیت بخواند، دیده شدن تسبیح در دست شخصیت منفی فیلم و اگر بیش‌تر از این می‌خواهید به تابلوی پشت سر پدر که در یکی از نماها در اواسط فیلم برای چند ثانیه‌ی کوتاه واضح است و سپس با تغییر میدان وضوح دوربین تار می‌شود، دقت کنید.کارگردان در آن بالا هنر خود را به اثبات می‌رساند. او مدیوم خود را می‌شناسد و در اسفاده از امکانات بصری خود تسلط نشان می‌دهد، اما او در هوشمند بودن تنها نیست. تیم بازیگری هم درخشان است. نمی‌شود گفت فلانی یا فلانی، مجبور هستیم بگوییم تیم بازیگری.آن بالا از یک روایت داستانی صرف بالاتر می‌رود و شما را مجبور می‌کند که به آن‌چه در زیرمتن در حال روایت شدن است بیاندیشید.آن بالا را در ودیو ببینید.

زیبایی بصری ببینید

امیرحسین صادقی ماشک — Wed, 02 Jun 2021 04:03:24 +0430

رم پیش از هر چیز یک شاهکار بصری است. یک سمفونی کامل از نور، طراحی صحنه، طراحی لباس و هر چیز دیگری که به تصویر مربوط می‌شود.کارگردان در رم بر محیط مسلط است و بر علم طراحی صحنه آگاه. او به‌درستی افراد و اشیا را در صحنه می‌چیند و به درستی از آن‌ها برای تقسیم‌بندی فضای تصویر خود استفاده می‌کند؛ مانند نرده‌ی راه پله و سیم تلفن. او نور، نور رنگی و از آن مهم‌تر تاثیرات روانشناختی نور را می‌شناسد و از همه‌ی آن‌ها استفاده می‌کند؛ از نور معمولی خورشید که از پنجره به درون می‌تابد تا نور یک‌دست بنفش.رم خبر از زاده شدن فیلم‌سازی می‌دهد که قرار است در دنیای فیلم‌سازی ایران به کشفیات بصری خارق‌العاده‌ای دست پیدا کند، اما با این همه فیلمی است که در نیمه‌ی دوم خسته‌کننده می‌شود، چرا که روایتی برای گفتن ندارد و بیش از این‌که فیلمی داستانی باشد، فیلمی است تجربی. البته کارگردان تلاش خود را می‌کند و سعی می‌کند با نشان دادن تصویر کودکی که شخصیت اصلی ما مسئول نگهداری از او است، ما را بیش از پیش جذب کند و بعدتر سعی می‌کند با بهره‌گیری از احساسات مخاطب نسبت به کودک معصوم ارتباط بیش‌تری با مخاطب بگیرد، اما بی‌فایده است و مخاطب در تصاویر زیبا و بدون داستان غرق شده است.با این‌حال چند شخصیت کلیشه‌ای در فیلم وجود دارند که اگر رمان‌خوان‌های قهاری باشید، خیلی خوب آن‌ها را خواهید شناخت؛ مانند مجری تلویزیون و رئیسی که تنها صدای او را می‌شنویم. شخصیت اصلی اما برای ما یک سوال بزرگ است. او پدر مرده‌ای در کف خانه‌ی خود دارد و کودک در طبقه‌ی بالا. او مدرش را دوست دارد، اما پدر او را در قفس کرده است.یکی از سکانس‌های خارق‌العاده‌ی رم، زمانی است که کارگردان از تابلوی جیغ مونک استفاده می‌کند و ما را به کابوس شخصیت اصلی منتقل می‌کند و یک‌بار دیگر هنر بصری خود را به‌رخ می‌کشد. با وجود تمام نواقص داستان‌گویی، رم فیلمی است که ارزش دیدن دارد، چرا که سینما هنر نصویر است و رم در این زمینه بسیار هنرمند.رم را در ودیو ببینید.

عشق زنده است

امیرحسین صادقی ماشک — Wed, 02 Jun 2021 04:03:22 +0430

از همان صحنه‌ی ابتدایی و حتی پیش از آن، از پوستر فیلم، می‌دانیم که قرار است فیلمی ببینیم که بازی‌های بازیگران آن قابل قبول خواهد بود و این‌چنین نیز هم می‌شود. کارت قرمز فیلمی است که از تجربه‌ی بازیگران حرفه‌ای خود، بیش‌ترین استفاده را می‌برد و حتی قاضی‌ای که تنها صدایش در فیلم حضور دارد، به‌اندازه‌ی کافی تاثیر مثبت خود را بر فیلم می‌گذارد.نخستین قاب و آخرین قاب فیلم و به‌خصوص حرکت دوربین مناسبی که در چند ثانیه‌ی انتهایی، حرف زیادی برای گفتن دارد، باعث می‌شود که ما از خود بپرسیم چرا کارگردانی چنین کاربلد، تنبلی می‌کند و بخش زیادی از فیلم خود را به یک نمای ثابت و صحبت کردن بازیگرانش با دوربین اختصاص می‌دهد؟ کارگردانی که در اولین قاب خود ان‌قدر دقیق به طراحی صحنه و میزانسن توجه کرده است و قابی زیبا آفریده است.کارت قرمز روایت جانبازی است که دچار مشکلات عصبی است و در این مسیر ناخواسته به همسر خود آسیب رسانده است، حالا خودش درخواست طلاق داده است تا همسرش را از دست خودش نجات دهد. همسر اما از سوی دیگر نمی‌خواهد او را ترک کند و مطمئن است که همسرش برای ادامه‌ی زندگی به او نیاز دارد، در همین حین که همسر سعی دارد همه‌ی این‌ها را به قاضی توضیح دهد، سرباز وارد می‌شود و خبر حمله‌ی تشنجی مرد را می‌آورد. حمله‌ای که در ادامه می‌فهمیم منجر به فوت مرد شده است.داستان شاید تکراری و ساده‌لوحانه به‌نظر برسد، اما کارت قرمز موفق می‌شود با مخاطب ارتباط برقرار کند و او را برای مدتی با خود همراه کند و بیش از هر چیز بازیگران هستند که در این موفقیت سهم دارند. کارت قرمز بر لبه‌ی یک تیغ راه می‌رود. فیلم سرشار از دیالوگ است و به‌اندازه‌ی تصویر به آن وابسته و تنها یک کلمه‌ی اشتباه می‌تواند همه‌چیز را به هم بزند، اما نویسنده‌ی کارت قرمز از ابتدا و اولین کلمه مسلط عمل می‌کند و کلمات خود را به‌درستی انتخاب می‌کند.کارت قرمز را در ودیو ببینید.

او کیست؟

امیرحسین صادقی ماشک — Wed, 02 Jun 2021 04:03:17 +0430

گوشت تلخ موفق می‌شود شما را غافلگیر کند و به شما اثبات کند که قضاوت‌هایتان متزلزل‌اند. شما از ابتدا مرد مسنی را می‌بینید که با هیبت‌اش شما را قانع می‌کند که مردی است بی‌آزار. این مرد در آشپزخانه کار می‌کند. او گوشت‌ها را دور پای خود، زیرشلوارش می‌چسباند و به سمت درب خروج می‌رود، اما نگهبان جلوی او را می‌گیرد.در ادامه‌ی این مسیر کارگردان با موفقیت این احساس را که او مردیست که به اجبار و ظلم زمانه مجبور به این کار شده است، در ما زنده می‌کند و ما برای او شروع به دلسوزی می‌کنیم، درست مانند نگهبان. پیش‌تر که می‌رویم، معادلات به‌هم می‌خورند. او پس از این که گوشت‌ها را به نگهبان تحویل می‌دهد. به یک کبابی که اشنای اوست می‌رود و پس از این که ماجرا را برایش شرح می‌دهد و اعلام می‌کند که نمی‌تواند از آن به بعد برای او گوشت ببرد، دست زیر آستین خود می‌اندازد و یک بسته از آن گوشت‌های دزدیده شده را به دوستش می‌دهد و از او می‌خواهد آن‌ها را کباب کند.در نمای پایانی او با نگاهی که نمی‌شود کشف‌اش کرد شروع به خوردن کباب‌ها می‌کند و اگر دقت کنید شاید بتوانید لبخند‌اش را هم ببینید.گوشت تلخ فیلمی است که پیش از آن‌که در رابطه با شخصیت‌های درون فیلم باشد، درباره‌ی شخصیت‌هایی است که درحال تماشای فیلم هستند. گوشت تلخ می‌خواهد در نهایت شما رو به خودتان کنید و از خود بپرسید که تا چه اندازه اطرافیان خود را می‌شناسید و تا چه اندازه قضاوت‌های‌تان درباره‌ی آن‌ها درست است؟در رابطه با فرم بصری اما گوشت تلخ با استفاده‌ی فراوان از رنگ کمی شما را سردرگم می‌کند. آیا این همه نور برای روایت چنین داستانی نیاز است؟ داستانی که تمام تاثیرش از حقیقی بودن‌اش ناشی می‌شود؟یکی دیگر از نکاتی که در رابطه با گوشت تلخ باید به آن اشاره داشت، استفاده از هر ثانیه‌ی فیلم است. چیزی که برای فیلم‌های کوتاه حیاتی است. گوشت تلخ تاحدی به ثانیه‌ها اهمیت می‌دهد که حتی روی تیتر اصلی ابتدایی فیلم هم کار کرده است و مخاطب را حتی یک لحظه به حال خود رها نکرده است.گوشت تلخ را در ودیو ببینید.

حلول روح گدار

امیرحسین صادقی ماشک — Fri, 21 May 2021 17:15:08 +0430

نمی‌شود هنرهای بصری انتزاعی، زبان فرانسه، نو آوری و عشق را کنار هم بگذارید و نام گدار به ذهنتان خطور نکند.لوکی نابغه انیمیشنی است که در همه‌چیز دقت می‌کند؛ در این که چه زمانی تصویر خود را رنگی کند و چه زمانی سیاه و سفید، چه زمانی از دیالوگ استفاده کند، چه زمانی از آواها به‌جای دیالوگ، چه زمانی از موسیقی و چه زمانی از زیرنویس. لوکی نابغه در فرم بصری مخصوصی که ارائه می‌دهد، هیچ‌گونه چهارچوب و قانونی برای خود تعیین نمی‌کند و پیش از هر چیز به خودش آزادی محض می‌دهد. همین هم باعث می‌شود که مخاطبانش احساس آزادی کنند، آزادی‌ای که با محتوا در تضاد است؛ درست مانند گدار.در دنیا من همیشه آشوب می‌بینم. همیشه اونجاست. فقط ابعادش تغییر می‌کنه.لوکی نابغه روایتی خطی دارد، اما برای کشف این روایت خطی باید کنکاش عمیقی در فیلم و پیش از آن در خودتان صورت دهید؛ شما که هستید؟ شما چه دردهایی کشیده‌اید؟ چه کسانی شما را دوست دارند؟ شما چه کسانی را دوست دارید؟تو هرگز نمی‌توانی پیش این آدم‌ها خودت باشی.لوکی نابغه از صدا و صوت به بهترین حالت ممکن استفاده می‌کند، اما این باعث نمی‌شود که بار بصری خود را فراموش کند. در دقایقی که فیلم می‌خواهد خشم ناگهانی شخصیت را به مخاطب منتقل کند، یکی از درخشان‌ترین نماهای فیلم را مشاهده می‌کنیم و در جایی دیگر که شخصیت اصلی ما تبدیل به سگی وحشی می‌شود، فیلم به ما ثابت می‌کند که استعاره‌ها تمامی ندارند.با تمام این‌ها لوکی نابغه روایت آدمی دردمند و پیش از آن، زنی دردمند است. انسانی که احساس می‌کند جبر او را فلج کرده است. فیلم اما در نهایت پاسخ متفاوتی به او می‌دهد. این انیمیشن کوتاه به‌دنبال اثبات نکته‌ای نیست و همین است که آن را شاخص می‌کند؛ این که روایتی از درد یک زن در جهان مدرنیته و قضاوت‌ها به بهترین شکل بصری ممکن، بدون پیش‌داوری، در آن روایت می‌شود.تو انتخاب می‌کنی.لوکی نابغه را در ودیو ببینید.

راویتی از زندگانی ما

امیرحسین صادقی ماشک — Fri, 21 May 2021 17:15:03 +0430

تا به‌حال از خود پرسیده‌اید که با زندگی خود چه می‌کنید؟ حتما پرسیده‌اید.اگر می‌خواهید چشمتان به این واقعیت باز شود و پاسخی جدی برای این سوال خود بیابید، انیمیشن مردم بله‌گو را ببینید. بله، درست خواندید؛ انیمیشن. مردم بله‌گو شما را وارد دنیایی می‌کند که هیچ‌چیز تازه‌ای ندارد، اما در همان حال ناب است. دنیایی که من و شما هر روز در حال زیستن آن هستیم، اما هرگز آن‌قدر دقیق به آن نگاه نکرده‌ایم. مردم بله‌گو زندگی سه خانواده، یک پیرمرد و پیرزن، یک مادر و پسرش و یک زوج میان‌سال، را که در طبقات مختلف یک ساختمان زندگی می‌کنند، روایت می‌کند.آری، شاید با خواندن این خلاصه داستانی ساده‌لوحانه و معمولی به‌نظر بیاید، اما مگر زندگی ما چیزی بیش از این است؟ مردم بله‌گو معادلات را در قصه‌اش به هم می‌زند؛ پیرمرد و پیرزن با وجود اختلاف‌هایشان، سرحال‌اند. آن‌ها متعلق به نسلی دیگر هستند. مادر تنها با وجود تمام مشکلاتی که با فرزندش دارد، خوش‌حال است و زوج میان‌سال در تباهی و جدایی دست و پا می‌زنند.ظرافت مردم بله‌گو اما فقط به روایت آن برنمی‌گردد. در ساخت و طراحی انیمیشن، سازندگان آن حتی به دستگیره‌ی درب کمدها هم دقت کرده‌اند و در روایتی تمام بصری، بدون استفاده از دیالوگ و تنها گاهی استفاده از آواها، تمام مطالب را به مخاطب منتقل کرده‌اند.مردم بله‌گو از آن‌جایی که از صدا استفاده نمی‌کند، در قدم اول خودش را تبدیل به فیلمی بین‌المللی می‌کند و در قدم بعدی یک‌بار دیگر اثبات می‌کند که موسیقی و آواها بدون کلمات هم می‌توانند زنده و منتقل‌کننده‌ی مفاهیم باشند؛ نگاهی به سکانس مونتاژی فوق‌العاده‌ای که با ترکیب آواهای زندگی طبیعی تبدیل به یک سمفونی بی‌نقص می‌شود، بیاندازید.این انیمیشن کوتاه زمانی برای شما فراهم می‌آورد تا از بیرون گود زندگی خود، نگاهی به آن بیاندازید و در آن تامل کنید. شاید زمان آن فرا رسیده است که با همسرتان مهربان باشید، استرس‌های خود را کنار بگذارید یا آن چه در آن استعداد ندارید را رها کنید. مردم بله‌گو آیینه‌ی زندگی‌های ماست در فرم بصری یک انیمیشن.مردم بله‌گو را در ودیو ببینید.

چرخه‌ی تاریخ بیهوده‌ی ما

امیرحسین صادقی ماشک — Thu, 20 May 2021 00:38:02 +0430

اپرا نامزد بهترین انیمیشن کوتاه اسکار ۲۰۲۱ است.اپرا در کم‌ترین زمان ممکن، حرفی به‌عمق تاریخ می‌زند. اپرا که آغاز می‌شود به‌نظر می‌رسد باز هم انیمیشنی شبیه به انیمیشن‌های دیگر را خواهیم دید، اما هر چه پیش می‌رود، آن‌قدر جزئیات بیش‌تری را رو می‌کند که برای فهمیدن کامل آن‌ها لازم است بارها و بارها آن را ببینید و هر مرتبه به بخشی از آن خیره شوید، سپس دوباره چند مرتبه به کلیت آن توجه کنید تا در نهایت بتوانید تمام آن را هضم کنید.اپرا مرا پیش از هر چیز به یاد انیمیشن کوتاه خولانه وه که در بین شرکت‌کنندگان جشنواره‌ی فیلم کوتاه تهران بود، می‌انداخت. هر دو یک تباهی و یک تکرار به عمق تاریخ را بازتاب می‌دهند، اما با داستان‌های متفاوت.اپرا قفل را بالای هرم قرار داده است، قفلی که با باز شدنش حاکمیت تغییر می‌کند، کلید آن را زیر پایین‌ترین سطح هرم می‌گذارد و نشان می‌دهد که تنها ساکنان پایین‌ترین سطح جامعه می‌توانند به آن دسترسی پیدا کنند. اپرا در یک چرخه چگونگی رسیدن به کلید را نشان می‌دهد، اما آیا این رسیدن در نهایت فایده‌ای هم دارد؟اپرا در کنار عمیق بودن، جسور هم هست؛ در گوشه‌ای تابلوی شام آخر و مسیح را به باد انتقاد می‌گیرد، در گوشه‌ای دیگر کلیشه‌های آسیایی را، در گوشه‌ای دیگر ستاره‌های پرچم جمهوری خلق چین را و در گوشه‌ای دیگر فضای برفی روسیه را.اپرا در دل تمام این سیاست‌ها اما عشق را فراموش نمی‌کند. او یک زوج عاشق در حال رقصیدن را که مدام قلب‌ها در اطرافشان به پرواز در می‌آیند در مرکز هرم و نزدیک به قله قرار می‌دهد.اپرا را در ودیو ببینید.

آمار بازدید پست‌های من در سال ۹۹

امیرحسین صادقی ماشک — Mon, 29 Mar 2021 00:07:48 +0430

در طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/zcptnkwc26ms-UJZVk.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۱۱,۷۳۵ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۲۸ مرتبه پسندیدند و ۱ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۲ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۶۸۱ بار خوانده شدند و ۱۰,۰۶۹ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم ۰/۰۰۰۱۳۸۰۴۵ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۱,۷۴۹ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من ۰/۰۰۰۱۳۸۰۴۵ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.

درباره‌ی مازیار فرسام؛ خلق کردن از هیچ

امیرحسین صادقی ماشک — Fri, 05 Feb 2021 21:50:45 +0330

نمی‌دانم تا کی قرار است در این کشور و این سیستم جوان‌های با استعداد شهرستانی تمام نیروی خود را، به جای صرف کردن در راه بالفعل کردن استعدادهای بالفطره‌ی خود، صرف دیده شدن کنند.شاید دیگر زمان آن رسیده است که چشم‌ها را از جشنواره‌های حکومتی برداریم و به فیلمسازهای با استعداد و مستقل توجه کنیم.مازیار فرسام پسری است از گیلان، شهرستان سیاهکل. او سومین فرزند خانواده‌ای است که هنر در آن‌ها جریان دارد. کسی که تلاش می‌کند و از هیچ، خلق می‌کند. سه اثر از او را دیدم و هرکدام آن‌ها را می‌توان در مطالبی جداگانه بررسی و تحلیل نمود. واژه‌ها (The words) ، کیف (The bag) ، آقا (Mr.).او نه تنها تصویر را می‌شناسد و قاب‌بندی را، بلکه بیش از آن صدا را و موسیقی را و تاثیری که می‌تواند بر احساس مخاطب بگذارد را می‌شناسد. او تحت تاثیر سوررئالیسم و اکسپرسیونیسم است. او کسی است که می‌تواند ذهن خود را در فرمت قاب‌های بصری و سمعی فیلم کوتاه به مخاطب منتقل کند. مازیار فرسام نماد آن دسته از استعدادهایی است که باید دیده شود. کسی که فیلم‌هایش می‌ارزد به نیمی از فیلم‌های بلند سینمای امروز سینمای ما. زمان آن است که کسانی که وظیفه‌ی دیدن دارند، ببینند. او باید دیده شود.

جشنواره فیلم کوتاه تهران؛ جمع‌بندی

امیرحسین صادقی ماشک — Mon, 25 Jan 2021 02:25:37 +0330

در نهایت جشنواره‌ی امسال هم که با وجود شرایط کرونا به صورت آنلاین برگزار شد، به پایان رسید. در مطلب زیر نگاهی می‌اندازم به پنج فیلم برتر، از نظر شخصی:۵. منبع کارگردان: مجتبی پورعبداللهمنبع برای من تجربه‌ای بود متفاوت از همذات‌پنداری. هرگز نه کودک قلدری بودم، نه تحت قلدری، اما وقتی منبع را دیدم نمی‌دانستم دوست داشتم کدامش را تجربه کنم. منبع برای من قدرت کارگردان بود در نشان دادن وقوع جرمی بزرگ توسط انسانی معصوم و بازی قابل توجه نادر فلاح.۴. خرچنگکارگردان: شیوا صادق اسدیخرچنگ مرا به دنیایی درونی برد. دنیایی که من و مطمئنا تمام انسان‌ها به هنگام ورود به جامعه و تلاش برای یک‌رنگ شدن آن را از سر گذرانده‌ایم. خرچنگ دنیایی که همواره در ذهن من می‌گذشته است را برایم در فضایی ابزورد به تصویر کشید و مرا در خودم غرق کرد. در نهایت هم با موسیقی‌ای مناسب مرا مجبور کرد که با وجود اکران آنلاین، تیتراژش را تا انتها ببینم.۳. وضعیت اورژانسیکارگردان: مریم اسمی‌خانیوضعیت اورژانسی روان‌ترین فیلم واقع‌گرای جشنواره‌ی امسال بود. بازی سعید چنگیزیان و دختر بچه درخشان بود و هماهنگ. وضعیت اورژانسی سوالی اساسی در من ایجاد کرد. برای حفظ خانواده، دروغ بگوئیم یا برای رها شدن، حقیقت؟ وضعیت اورژانسی مرا به آرامی در امواج پیش برد، درگیر طوفان کرد و در نهایت مرا به حال خود واگذاشت.۲. اسب سفید بالدارکارگردان: مهیار ماندگاراسب سفید بالدار در هیچ جنبه‌ای از فیلم بودن شکست نمی‌خورد. از فضاسازی تا فیلم‌نامه. از گریم و طراحی لباس، تا دکور و موسیقی. اسب سفید بالدار در انتها به نتیجه‌ای رسید متفاوت از تمام فیلم‌های دیگر، که داستانی شبیه به آن روایت کرده‌اند. وقتی اسب سفید با اسب سفید دیگری در خانه‌ی معشوق رو به رو می‌شود، تمام معادلات به هم می‌ریزد و پرواز. پرواز انتهایی او یک رهایی محض است.ترس خود را جابجا می‌کندکارگردان: ایمان صالحیترس خود را جابجا می‌کند یک سمفونی کامل است. هیچ عنصری در هیچ قسمتی از فیلم، بیرون از آهنگ از پیش نوشته شده، خودنمایی نمی‌کند. ایده ناب است و بکر و تناقض ایده در ساختار تبلور می‌یابد. ترس خود را جابجا می‌کند یک شاهکار ماندگار است. فیلمی که از نمای اول تا نمای آخر، لحظه‌ای افت داستان‌گویی و خلاقیت ندارد. یک شاهکار.فیلم‌های قابل اشاره:کاک ایرجخولانه وهکوک

شکاف بین نسلی

امیرحسین صادقی ماشک — Mon, 25 Jan 2021 02:25:24 +0330

خطر اسپویلپیرمردی صد ساله داستان زندگی خود را تعریف می‌کند و در آخر زندگی را به سینما تشبیه. او دانای کل است چون سن بالایی دارد؟پرده‌ی آخر می‌خواهد شکاف بین نسل‌ها را نشان دهد، اما در عوض تبدیل می‌شود به یک فیلم مستند از زندگی پیرمرد. چرا که هیچ گونه تمرکزی بر زندگی و شخصیت فرد جوان داستان نمی‌کند. فیلم بر یک سمت نسل‌ها تمرکز می‌کند و در همین‌جا شکست می‌خورد در بی‌طرفی.پرده‌ی آخر ناتوان است در شخصیت بخشیدن به روستا و هیچ توجهی به دو زن که در اواسط فیلم وارد ماجرا می‌شوند نمی‌کند و هم‌چنین به دوستان فرد جوان. کارخانه‌ای را نشان می‌دهد اما هیچ‌گونه توضیحی درباره‌ی آن نمی‌دهد.ایده‌ای جالب و جذاب به گونه‌ای ابتر به تصویر کشیده می‌شود و در انتقال مفهوم شکست می‌خورد. پرده‌ی آخر می‌توانست بسیار بهتر از آن چه ساخته شد، ساخته شود و کارگردان می‌توانست با کنترل اوضاع یا توضیح بیشتر درباره‌ی وقایع، به هدف خود برسد، اما در عوض تبدیل به یک سری تصاویر ماکت مانند می‌شود.پرده‌ی آخر فیلم مستند بدی نیست و اگر به شکاف بین نسل‌ها معتقد باشید ذهن شما به طور خودکار برداشت‌هایی از آن می‌کند.پرده‌ی آخر را در وُدیو ببینید.

گاندوها را حفظ کنید

امیرحسین صادقی ماشک — Mon, 25 Jan 2021 02:24:56 +0330

خطر اسپویلدر خلاصه داستان کامیون آبی آمده است: این مستند با روایت راننده کامیون آب رسان روستائی، به قصه مردم بلوچستان و تمساح ایرانی، رقابت و خطراتی که برای به دست آوردن آب در بلوچستان وجود دارد می‌پردازد. اما بعد از چند دقیقه‌ی ابتدایی که به کامیون آب رسان و روستای مقصدش پرداخته می‌شود، مستند خودش را دوپاره می‌کند و به داستان آقای شجره، مردی که از دهان خودش بیرون می‌کشد و به تمساح‌ها غذا می‌دهد، می‌پردازد و بعد، در چند دقیقه‌ی انتهایی، دوباره به سراغ کامیون آب‌رسان می‌رود. کامیون آبی به راحتی می‌توانست تبدیل به دو مستند جدا شود. یکی درباره‌ی کامیون آب و دیگری درباره‌ی آقای شجره و یا حتی سه مستند، دیگری درباره‌ی گاندوها.کامیون آبی تصمیم گرفته است که تمام این سه موضوع را با هم در یک مستند کوتاه بگنجاند، که نتیجه‌اش غیرمفصل بیان کردن هر سه موضوع است. با این حالت کامیون آبی تبدیل به مستندی شده است، که به دنبال موقعیت مکانی بکر و شخصیت‌های خاص، ارزش دیدن دارد، اما در انتها ناامید خواهید شد از این که به هیچ‌کدام از سه شخصیت (گاندوها، آقای شجره، راننده کامیون آب) نزدیک نشده‌اید. کامیون آبی تبدیل به مستندی شده است که صرفا شما را با آن چه در بلوچستان می‌گذرد و سختی‌هایی که مردم آن‌جا از سر می‌گذرانند آشنا می‌کند و اطلاعات شما را افزایش می‌دهد. اما به هیچ یک از آن‌ها آن قدر شما را نزدیک نمی‌کند که با آن‌ها همذات پنداری کنید.نماهای خوب فیلم و کارگردانی اکثراً درست، متاسفانه با بی‌دقتی در انتخاب دقیق داستان و جداسازی روایت‌ها بی‌فایده گشته است.کامیون آبی از آن‌جایی که درد مردمی زجرکشیده را بازگو می‌کند، قابل احترام است و از آن جایی که اطلاعات بدیعی در اختیار می‌گذارد، ارزش دیدن دارد.کامیون آبی را در وُدیو ببینید.

به جان مادرت قسم بخور

امیرحسین صادقی ماشک — Sun, 24 Jan 2021 18:33:11 +0330

خطر اسپویلمنبع، به دو قسمت تقسیم می‌شود. قسمت اول درباره‌ی کودک، عمل کشتن و رو به رو شدن با عذاب وجدان و قسمت دوم درباره‌ی پدری که می‌‌خواهد فرزندش را نجات دهد.منبع داستانی ساده را روایت می‌کند با شخصیت‌های ساده. اتفاقی که رخ می‌دهد می‌تواند برای هر بچه‌ای پیش بیاید. کودکی که توسط قلدر محل مدام اذیت می‌شود، از موقعیتی که پیش می‌آید استفاده می‌کند تا از شر او برای همیشه خلاص شود، اما تنها بعد از وقوع حادثه است که درمی‌یابد چه رخ داده است. دچار عذاب وجدان می‌شود و این عذاب وجدان به شکلی گویا، شستن خود توسط آبی که قلدر در آن مرده است، بصری می‌شود. در قسمت دوم، پدر عینک را، که کودک قبل‌تر مجبور شده بود به قلدر بدهد، پیدا می‌کند. پدر کودک را به جایی دورتر می‌برد و از او حقیقت واقعه را می‌خواهد. در آخرین پلان هم سعی دارد به او دروغ گفتن بیاموزد تا، او را، نجات دهد. نقطه‌ی اوج فیلم آن جایی است که تقابل پدر و پسر را در کنار قطار نظاره می‌کنیم. پدر به سرعت دروغی ساخته است و آن را می‌گوید، اما پسر قاتلی است معصوم و مدام تکرار می‌کند: <<ولی من بستم.>> تضادی ایجاد می‌شود سرشار از تناقض. پدری که برای نجات پسر دروغ می‌گوید، پسری قاتل که دروغ نمی‌‌گوید.تصویربرداری قابل تحسین است. قاب مربعی پس از کوک، مردی بدون رنگ و ترس خودش را جابجا می‌کند، در منبع هم اثرگذار بوده است و نتیجه‌بخش. در فلش‌بک‌ها با جلوه‌های بصری خاص، کارگردان توانسته است تاثیر سفر در زمان را بگذارد و با کلوزآپ‌های به موقع، ما را به شخصیت کودک نزدیک‌تر کند. هم‌زمان اما پدر را هم فراموش نمی‌کند. بازی جذاب نادر فلاح و طراحی گریم خاص چشم‌ها و دیالوگ‌های او هم‌زمان خشم و ترس را بازتاب می‌دهد و او را تبدیل به شخصیتی جذاب می‌کند.منبع داستان کودکی است که دروغ را می‌آموزد برای نجات خودش.منبع را در وُدیو ببینید.

گوشت مرده‌ی یک روزه

امیرحسین صادقی ماشک — Sun, 24 Jan 2021 18:33:09 +0330

خطر اسپویلدو نفر در یک گودال عمیق افتاده‌اند و تنها یکی از آن‌ها می‌تواند از آن بیرون بیاید.گودال‌های عمیق به اندازه و به موقع اطلاعات می‌دهد و به اندازه و به موقع اطلاعات را دریغ می‌کند. می‌دانیم چگونه این دونفر سر از این‌جا بر آورده‌اند اما نمی‌دانیم چرا. گودال‌های عمیق داستانی بدون مضمون‌زدگی تعریف می‌کند و صرفا داستان خودش را می‌گوید. اما در زیرمتن خود، مضمون را پنهان می‌کند بدون این که آن را در چشم مخاطب خود برجسته کند. گودال‌های عمیق روایت یک مرد و یک زن است که هر دو از یک رمّال دستور مشترکی گرفته‌اند که در ماه کامل گوشت مرده‌ی یک روزه‌ای را ببرند و نزد او ببرند. با یک نکته‌ی مهم که همه‌چیز را تغییر می‌دهد. گوشت هر مرده تنها یک بار قابل استفاده است. زن و مرد در روایتی جذاب مدام یک‌دیگر را از سر راه کنار می‌زنند، تا این که در نهایت از پی حادثه‌ای، در تاریکی گورستان، زن می‌میرد و مرد از گوشت خود او برای طلسمش استفاده می‌کند.گودال‌های عمیق با انتخاب موقعیت مکانی درست، نیمی از راه را می‌رود و سپس با قاب‌های درست نیم دیگر را. بازی بازیگران قابل قبول است و نورپردازی با این که می‌توانست بهتر شود، اما به کلیت آسیب نمی‌زند. صدابرداری، افکت‌های صوتی و موسیقی می‌توانستند بیشتر کمک کننده باشند.البته اگر فیلم با امکانات بصری، نوری و صدایی بهتری ساخته می‌شد قطعا بسیار تکمیل‌تر از آن‌چه هست ساخته می‌شد.برای دیدن داستانی که تلاش نمی‌کند شما را نصیحت کند، گودال‌های عمیق را ببینید.گودال‌های عمیق را در وُدیو ببینید..