https://virgool.ir/feed/@a.golnaz87مینویسم تا تکلیفم با خودم روشن شِه!fa2026-11-12 02:13:21https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@a.golnaz87https://virgool.ir/@a.golnaz87/دلایل-خوب-برای-احساسات-بد-hglfdcjdbmru (Good Will Hunting, 1997)یادم نیست اینو کی خوندم و کجا ولی به نظرم جالب بود. میگه بچه‌ها وقتی تو یه موقعیت سخت قرار میگیرن، دو تا راه بیشتر پیش روشون نیست:یا اینکه کلاً بی‌تفاوت باشن و بی‌خیال.و یا اینکه فکر کنن مقصر شرایطی که توش قرار دارن خودشونن!انتخاب دوّم به بچه‌ها این امکان رو میده که بتونن یه کاری انجام بدن. در واقع ذهن آدم به طور ناخودآگاه میگه تنها در صورتی می‌تونم این شرایط عوض کنم که بپذیرم مقصر منم. من تو به وجود اومدن این شرایط نقش داشتم پس اگه یه چیزایی رو عوض کنم شاید اوضاع بهتر بشه.این طور فکر کردن برای آدمای بالغ خیلی خوبه و به شدت جواب میده. هر چند که مقصر و مسئول تعریفای جداگانه‌ای دارن و هر موقعیتی که ما در اون قرار می‌گیریم در واقع نتیجه‌ی رفتار آدمای دیگه‌ای غیر از خودمونم هست. از پدر و مادر گرفته تا نزدیکترین قوم و خویش‌مون و دوستامون و معلمای مدرسه، اساتید دانشگاه، مدیرای سیاسی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و حتی عباس آقا بغالی سر کوچه! البته که تأثیر بعضی کمتره و بعضی بیشتر. اما باور به اینکه عکس‌العملی که ما به این موقعیت نشون میدیم، از نقش بقیه پررنگتر و تعیین‌کننده‌تره، منجر به تغییر میشه.راستش این قسمت از حرفام منو یاد کتاب "دلایل خوب برای احساسات بد" انداخت. کتاب میگه خیلی از عکس‌العمل‌های انسانی هر چند از نظر ما خوب و به‌جا نیستند ولی در واقع تلاشی در جهت بقای انسانند. پیشنهاد میکنم از طریق پادکست بی‌پلاس گوشش کنید و اگه خوشتون اومد کتابُ بخرید و بخونید.برگردیم به بچه‌ها...اگه تو یه خانواده‌ای پدر یا مادر معتادن، خیانتکارن، همدیگه رو دوست ندارن، بی‌پولن، بیکارن، بی‌اطلاعن، بلد نیستن بچه بزرگ کنن، خودشون هنوز بچه‌ان، و ... هیچ کدوم اینا تقصیر اون بچه نیست. ولی متأسفانه اون بچه هیچ وقت مثه بقیه‌ی بچه‌ها بزرگ نمیشه.عکس از فیلم ویل هانتینگ خوبِ. سکانسی که ویل پیش مشاورش رفته، نه اینکه خودش تصمیم گرفته باشه بره، بلکه یکی از شروط آزادی مشروطش هفته‌ای یکبار ملاقات با یه روانشناسِ. اینجاست که بعد از چند جلسه صحبت، شان(روانشناس) به ویل میگه من چیز زیادی نمیدونم ولی اینو میدونم که این تقصیر تو نیست!ویل: میدونم!شان: این تقصیر تو نیست!ویل: میدونم!شان: این تقصیر تو نیست!ویل: میدونم!شان: این تقصیر تو نیست!...ویل اوّل خیلی عادی برخورد میکنه و بعد از اصرار شان به اینکه اون مقصر نیست(مکالمه‌ی این تقصیر تو نیست! میدونم! بیشتر از ده بار تکراری میشه) کم‌کم باور میکنه که واقعاً مقصر نبوده و کاری هم از دستش برنمی‌اومده که تو اون سن بتونه انجام بده. اون در نهایت با صدای بلند و هق‌هق‌کنان گریه میکنه. به نظرم اشک شوقِ! چقدر اون لحظه احساس سبکی میکنه از اینکه میفهمه واقعاً مقصر نیست، درست مثل وقتی که باری از دوش آدم برداشته میشه!حواسمون به بچه‌هامون باشه اونا بچه‌تر از اونی هستن که بار نداشته‌های ما رو به دوش بِکشن!گلناز حسینیگلناز حسینیSun, 24 Oct 2021 21:10:33 +0330https://virgool.ir/@a.golnaz87/قدرت-خیال-محتوای-زرد-یا-به-دردبخور-sumb1zwklokkمن یکی از خیال‌پردازترین آدمهای روی زمینم، چرا که یکی از ناکام‌ترین‌شانَم. میان نرسیدن به رویاها و خیال‌پردازی درباره‌ی تحقق آنها، ارتباط مستقیمی هست به طوری که از حجم خیال‌پردازی‌های یک نفر می‌توان با تقریب نسبتاً خوبی درباره‌ی حجم ناکامیهایش حدسهایی زد. نه که از خودم درآورده باشم، این مطلب به لحاظ روانشناسی پذیرفته شده! (ولی اثبات آن به عهده‌ی خواننده است)من معمولاً در مورد کارم، همسر آینده‌ام، خانه‌ام، ماشینم، اسباب و وسایلم، سفرهایم، دوستانم و وضعیت جسمی و روحی‌ام و همه کس و همه چیز خیال می‌بافم و عجیب این بافته‌ها را باور می‌کنم. انگار که واقعاً وجود دارند و اتفاق افتاده‌اند. شاید مسخره کنید اما روی رفتارم با آدما هم تاثیر می‌گذارند. بعضی وقتها با خودم می‌گویم چرا دیگران مرا قاطی آدمیزاد حساب نمی‌کنند، چرا آنقدر که باید و شاید به من احترام نمی‌گذارند، چرا از دیدن من خوشحال نمی‌شوند، چرا قبل انجام کارهای مهم‌شان با من مشورت نمی‌کنند و نظر مرا نمی‌پرسند؟ چرا برای من سر و دست نمی‌شکنند؟ چرا مرا به هیچ کجای‌شان نمی‌گیرند؟ مگر نمی‌دانند که من در خیالاتم چه آدم مهمی هستم؟ انگار نه انگار که آنها در آن دنیای خیالیِ پهناور، همراه من نیستند و روحشان هم خبر از وجود چنین دنیایی ندارد و شاید اگر بدانند دیگر سلام و احوالپرسی‌شان را هم از من دریغ کنند از ترس اینکه مبادا جنونم مسری باشد و آنها هم به آن مبتلا شوند.شما هم هر چه می‌خواهید بگویید، نظرتان محترم است البته تا آنجایی که مرا دیوانه خطاب نکرده باشید. خودم به خودم می‌گویم دیوانه اما اینکه یکی جلوی آدم بایستد و بگوید خیلی حس ناخوشایندی است. بله! آدمیزاد برای دیگران بیشتر از خودش ارزش و احترام قائل است و حرف دیگران بیشتر برایش سندیت دارد. همین است که همیشه منتظر تایید این و آنیم.با همه‌ی اینها من این دنیای خیالی‌ام را دوست دارم، هر چند که با کمی گشت و گذار در آن غمی بزرگ به سراغم می‌آید. غم ناکامیها، نشدنها، نبودنها، دوست نداشتن‌ها، دوست داشته‌نشدن‌ها، در یک کلام اندوه از دست‌دادن فرصتی مقتضی که من نتوانستم از آن بهره‌ای ببرم. من شاهد زنده‌ی این جمله‌ی انگیزشی‌ام که "یک رویا می‌تواند قویتر از هزار واقعیت باشد" البته از آن سر برانگیزشی‌اش!!!اما بیشتر که فکر می‌کنم می‌بینم خیالپردازی هم درست مثل همه‌ی فاکتورهای زندگی آدمیزاد باید در حد تعادل باشد چرا که او گفته "افضل الخیر اوسطها" ، تا آدمی بتواند به جایی که نیست فکر کند و برای رسیدن به آنجا نقشه‌ها بریزد و تلاش‌ها بکند و فردایی بسازد روشن‌تر از امروز، و آنقدر نباشد که آدمی را غرق در گذشته‌ها و از دست‌رفته‌ها بکند.گلناز حسینیگلناز حسینیMon, 13 Sep 2021 16:21:57 +0430https://virgool.ir/@a.golnaz87/سلام-آقای-دکتر-عزیز-tn7yefqbk48yنمی‌دانم باید آقای دکتر خطابتان کنم یا نه؟! احساس می‌کنم بهتر است بگویم آقای ... . اسم من الهام است. شما مرا نمی‌شناسید و از آنجایی که یک بار برای یکی از پست‌هایتان در اینستاگرام کامنت گذاشتم، آن هم چه کامنتی!!! همان یک خط کافی بود برای شروع یک مناظره‌ی شیرین و در عین حال علمی و علمی بودنش از آن جهت مهم است که آخرش می‌توانستم بگویم که برایم فایده‌ها داشت و بسیار چیزها یاد گرفتم و اینگونه وجدان بیدارم را توجیه کنم که من از این کار هدفی جز علم‌آموزی و بالابردن سطح دانش بشری نداشته‌ام.اما چه حیف که شما فقط تشکر کردید و نتیجه این که شما علاقه‌ای به شناختن من ندارید. البته تا حد زیادی هم قابل فهم است. چرا باید یک مرد تحصیلکرده مثل شما که از قضا دکتر هم هست و استاد دانشگاه هم هست و خدای را هزار مرتبه شکر و چشم بد دور موقعیت اجتماعی خوبی هم دارد و ایضاً درآمد خوبی و با وجود این موارد بسیار مهم، دیگر چندان اهمیتی ندارد که صدایتان برای خواندن آواز اصلاً خوب نیست! حالا اینکه بعضی اصرار دارند بگویند WOW، بیشتر به همان دلیلی است که من برای شما کامنت گذاشتم. جان کلام اینکه برای تعریف و تمجید از شما موارد دیگری هست که تعدادیشان در بالا برشمردم.داشتم چه می‌گفتم؟ آها چه دلیلی دارد که یکی مثل شما کامنت یکی مثل من و شاید خیلی‌های مثل من برایش اهمیتی داشته باشد. تنها چیزی که حدس می‌زنم برایتان مهم است تعداد کامنت‌هاست چراکه به قول منیجیر مارکتینگ‌ها، انگیجمنت پیج‌تان را بالا می‌برد و نیز اعتبارتان را در میان دوستان و همکاران و اقوام.من شما را از تعریف‌های خاطره دوست و هم‌اتاقی سابقم می‌شناسم. یادش بخیر روزهای پیشاکرونا بود که از بودن کنار هم نمی‌ترسیدیم و اگرچه گاهی دل‌ها و ذهن‌هایمان از هم بسیار دور بودند ولی حداقل مجبور به رعایت فاصله‌ی اجتماعی نبودیم. خاطره دانشجوی رشته‌ی روانشناسی بود و هر سه‌شنبه که از کلاس شما برمی‌گشت با شوق و ذوق تمام و بدون اینکه لباس‌هایش را عوض کند، البته این عادت همیشگی‌اش بود و ربطی به کاریزماتیک بودن شما نداشت، شروع می‌کرد به حرف زدن از شما که دکتر اینطور و دکتر آنطور و ... . بعدها یک روزی هم یکی از پست‌های اینستایتان را نشان داد و از آهنگ زدن و آواز خواندن‌تان تعریف‌ها کرد.من شما را فالو کردم و شروع کردم به دیدن پست‌ها، مخصوصاً سفرهایتان. بیشتر از بقیه دوستشان داشتم. مادرم به من اجازه نمی‌دهد که با دوستانم سفر کنم. می‌ترسد، نگران می‌شود، فکر و خیالات عجیب و غریب می‌کند و ... به او حق می‌دهم در جامعه‌ای که جان و مال و آبروی یک انسان اهمیت چندانی ندارد و اگر از قضا این انسان یک زن هم باشد، همه‌ی سختی‌‌ها برایش ضربدر 2 یا 3 می‌شود یا بدتر به توان می‌رسد، زنی مثل او حق دارد نگران دخترش باشد، دختری که غیر از مادرش حامی دیگری ندارد. خلاصه اینکه سفر برای من از آن دست‌نیافتنی‌هاست که همین وسوسه و اغواگری‌َش را دوچندان می‌کند. پست‌های سفرتان به جنوب، دریا، قایق‌سواری و غواصّی خیلی قشنگ بودند. واقعاً دلم می‌خواهد من هم تجربه کنم.خُب! این همه را گفتم اما نگفتم حرف اصلی‌ام چیست. من از میان تمام دوستان و همکاران سابق و فعلی‌ام و تمام مخاطبان گوشی تلفنم که خیلی‌هایشان را هم نمی‌شناسم چرا که تکنولوژی با همه‌ی پیشرفت‌هایش هنوز ما را مجبور به ذخیره‌ی نام مخاطب با شش کاراکتر می‌کند، از میان همه‌ی فالوور و فالووینگ‌های اینستاگرام و اعضای عزیز گروه‌های تلگرام و واتساپ، فقط و فقط دارم برای شما نامه می‌نویسم و به شما پیشنهاد دوستی می‌دهم.راستش دلم می‌خواهد بگویم این فقط یک پیشنهاد دوستی است ولی دروغ است. من دنبال رابطه‌ای جدی هستم که بتوان آینده‌ای برایش متصور شد. حالا نه اینکه همین فردا عروسی کنیم ولی بتوان به آن امید داشت. دلم آدمی را می‌خواد که برایش حرف بزنم و حرف بزنم و حرف بزنم و البته که بشنوم اما همانطور که گفتم به نسبت 3 به 1. دلم یک مکالمه‌ی تلفنی طولانی می‌خواهد از آنهایی که یا شارژ برقی موبایل را تمام می‌کنند یا شارژ پولی‌اش را. دلم می‌خواهد یکی برایم گل بخرد، یکی پول آب‌هویج بستنی‌ام را حساب کند، یکی مرا با خودش به سفر ببرد، دلم می‌خواهد یکی از در خانه‌مان بیاید تو و بعد سلام و احوالپرسی با همه به من نگاه کند و بگوید تو خوبی!گلناز حسینیگلناز حسینیFri, 03 Sep 2021 14:31:18 +0430https://virgool.ir/@a.golnaz87/ن-والقلم-و-ما-یسطرون-gtjt5dchki9jهر چقدرم که کافر باشم، باز نمیتونم در مقابل زیبایی این کلمات به وجد نیام و هر چقدرم که کینه به دل داشته باشم از نبودنا و نشدنای زندگیم، باز نمیتونم اعتراف نکنم به معنی بلند این جمله: "قسم به قلم و آنچه می‌نویسند" هم‌پای قسم به خورشید و ماه، به روز و شب، به زمین و آسمان، هم‌پای قسم به نفس انسان!!!قسم به قلم، قسم به خودکار بیک‌ای که همه‌ی نوجوونیم باهاش سر شد، قسم به خودکاری که داداشم از طرف محل کارش اشانتیون آورده، به مداد سیاهی که از دو سر می‌تراشیدمش، همونی که وقتی تراشش می‌کردم دائم نوکش می‌شکست، به مداد روغنی که برعکس مداد سیاه خوب تراش می‌شد، به مداد رنگیای 12 رنگم، به مداد شمعی 6 رنگم که حالت منشوری داشت، قسم به همه‌ی مدادا و خودکارای رنگُ وارنگی که تو ویترین مغازه‌ی لوازم‌التحریری واست چشمک می‌زنن که بیا منو بخر.و آنچه می‌نویسند، قسم به مقاله‌ای که محققی می‌نویسد، به نسخه‌ای که پزشکی تجویز می‌کند، به نقشه‌ای که مهندسی ترسیم می‌کند، قسم به کتابی که نویسنده‌ای می‌نگارد، به شعری که شاعری می‌سراید، به تصویری که نقاشی می‌آفریند، به حکمی که قاضی صادر می‌کند، به دفاعیه‌ی یک وکیل، به قرارداد میان موجر و مستاجر، یا مدیر و کارمند، یا پیمانکار و کارگر، به سندی که در دفترخانه‌ای امضاء می‌شود، قسم به دفتر مشق یک دانش‌آموز، به لیست نمراتی که معلمی پر می‌کند...قسم به نامه‌ای که من برای تو می‌نویسم با سرآغاز هوالحبیبگلناز حسینیگلناز حسینیTue, 17 Aug 2021 22:17:20 +0430https://virgool.ir/@a.golnaz87/ترس-wto3ffioccbuمن خودخواه نیستم که به دیگران فکر نکنم، من مغرور نیستم و فکر نمیکنم از دماغ فیل افتادم، من بی‌فکر و ندونم‌کارم نیستم که متوجه موقعیتی که توش هستم نباشم،به خدا من احمق نیستم ولی تو موقعیتای حساس و سرنوشت‌ساز کاری میکنم که همه از تعجب انگشت به دهن بمونن.من فقط میترسم، از نپذیرفته شدن، از نپسندیده شدن، از دوست نداشته شدن، من خیلی خیلی میترسم. اونقدر که نمیتوم فکر کنم، اونقدر که فقط از ترسم دستور میگیرم و ترسم بهم میگه هر کاری میکنی بکن، مهم نیست این کارت چه عاقبتی داره، فقط زودتر از این موقعیت بیا بیرون.میفهمیدم آدم حسابین ولی ترس از اینکه قراره دیگرانی هم منو با نقصهای بزرگم بشناسن خیلی دردناک بود. اینجا همه‌ی اونایی که منو میشناسن، منو یه آدم بی‌عرضه و بی‌دست و پا میدونن که حتی نمیتونه درست حرف بزنه. نمیتونه منظورش رو درست به بقیه بگه، نمیتونه بگه چقدر آدما رو دوست داره یا ازشون بدش میاد، نمیتونه درست تو چشم مخاطبش نگاه کنه و بهش بگه که میتونه چه کارایی رو بکنه و چه کارایی رو نمیتونه، نمیتونه عذرخواهی کنه، نمیتونه بگه متاسفم، معذرت میخوام. منظورم عذرخواهی واقعیه نه از اون عذرخواهیا که آدم تو چشم دیگران ضعیف‌تر و قابل‌ترحم‌تر میکنه که متاسفانه این یکی از استعدادای ذاتی من محسوب میشه!واقعاً که این فرزاد بیان خیلی آدم حسابیه که میگه "به نظرم هیچ مهارت ارتباطی‌ای به اندازه‌ی این که شخص بتونه واضح و شفاف درباره‌ی احساساتش حرف بزنه مهم نیست. این که بتونه خوشحالی و ناراحتی و خشم و ترس و حسادت و تنهایی و هر چیزی رو که در درون حس میکنه با کلمات ابراز کنه، زندگی برای خوش و دیگران راحتتر میشه."من باید برم دکتر، چاره‌ای نیست جز خوردن زهر!گلناز حسینیگلناز حسینیSun, 15 Aug 2021 19:42:00 +0430https://virgool.ir/@a.golnaz87/پرتره-ی-زنی-در-آتش-kuhajvgv8t4iوقتی فیلم تموم شد، بلافاصله از تو گوشی‌ام پاکش کردم. نمی‌خواستم داشته باشمش. مگه غیر از اینه که هر چیزی از عکس و فیلم و آهنگ که توی گوشی‌مون هست یه جورایی داره در مورد ما حرف میزنه! نمی‌خواستم کسی فکر کنه از نظر من این جور چیزا موجه و باهاش مشکلی ندارم، و بیشتر از اون دلم نمی‌خواست دوباره اون فیلم ببینم. من معمولاً وقتی یه فیلمی میبینم و خوشم میاد، بعد از تموم شدنش برمیگردم عقب و یه سری بخشای فیلم دوباره نگاه میکنم، بخشایی مثه اولین نگاه‌ها، اولین بوسه‌ها یا اونجاهایی که دیالوگای قشنگی دارن و اگه خیلی فیلمش قشنگ باشه، البته از نظر خودم دیگه، میریزمش تو کامپیوتر و دیگه همیشه دارمش.این یکی خیلی قشنگ بود: بازیگرا فوق‌العاده بودند، لوکیشن یه جزیره بود که باعث میشد فضای فیلم عاشقانه‌تر باشه. نور، صدا، تصویر و هر چیزی که باعث میشه یه فیلم توی یه جشنواره جایزه بگیره، اینجا تمام و کمالش بود، البته از نظر خودم دیگه! فیلم تو ایتالیای تقریباً قرن 17 و 18 میلادی اتفاق می‌افتاد، دقیق یادم نیست که اصلاً حرفی از سال و ماه و روز زده شد یا نه! فقط از مدل لباس پوشیدن آدما میشد حدس زد که داستان فیلم تو فضای فکری خیلی قبل‌تر از ما، بیشتر از 300 سال قبل، داره اتفاق می‌افته و چقدر تو اون روزا زندگی برای آدمای همجنسگرا سخت بوده. حس مشمئزکننده‌ای که من از رابطه‌ی عاشقانه‌ی دو تا زن داشتم، منو به یاد ونتورث میلر، بازیگر نقش مایکل اسکافیلد تو سریال فرار از زندان انداخت. کسی که حاضر نشد تو فصل ششم این سریال بازی کنه. فقط به این دلیل که مایکل یه دگرجنسگراست و مثه خیلی از مردای دیگه معشوقه‌ش یه زنِ. وقتی اینترنت پر شد از عکسای ونتورث میلر و همه راجب این موضوع حرف میزدن من با خودم میگفتم که این آقا از این کار هدف داره و میخواد هیاهو کنه تا دنیا بیشتر به صدای آدمای مثه خودش گوش بده و این تب وتاب که بخوابه، ساخت سری جدید فیلم هم شروع میشه ولی نشد و انگار جداً بودن کنار یه زن برای آقای میلر سخت‌ترین کار دنیاست!حسی که من به رابطه‌ی اون دو تا زن داشتم باعث شد بتونم با ونتورث میلر و آدمای مثل اون همدردی کنم. حالا دیگه اون فاز اینا دیگه چجور آدمایی هستن رو ندارم. اگه درک اونا برای ما سخته پس منطقی که درک ما هم برای اونا سخت باشه. حالا با الن تورینگ هم حس همدردی بیشتری میکنم، ریاضیدان آلمانی و پدر هوش مصنوعی که آلمان بعد از جنگ جهانی مجبورش کرد برای از بین رفتن حسش به مردای دیگه، داروهای هورمونی مصرف کنه و اون برای فرار از عوارض داروها سیبی رو آغشته به سیانور کرد و یه گاز ازش خورد و ...شایعه است لوگوی شرکت اپل یادبودی از این ریاضیدان بزرگِ.الن تورینگاسم فیلمی که راجبش حرف زدم، پرتره‌ی زنی در آتش (Porträt einer jungen Frau in Flammen) و داستان کشف بزرگ الن تورینگ هم تو فیلم بازی تقلید (Imitation Game)اومده.گلناز حسینیگلناز حسینیFri, 30 Jul 2021 13:07:14 +0430