https://virgool.ir/feed/@_sheمی‌نویسم از خود، از جهان، از آنچه هست، و از آنچه باید می‌بود و نیست. پیوسته در حال یادگیری تقریبا همه چیز.fa2026-11-10 16:39:47https://files.virgool.ir/upload/users/4907779/avatar/vUMslW.pnghttps://virgool.ir/@_shehttps://virgool.ir/@_she/whoisimamhosain-m7pbutykixl9من ندانم که چه سرّی است که در خانه اوستداستان تو و غم، صحبت سنگ است و سبوستاین حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟این چه شمعی است که جان‌ها همه پروانه اوست؟جان حسرت‌کش ما تشنه پیمانه اوستاین حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟این چه شمعی است که جان‌ها همه پروانه اوست؟کشته عشق حسین از همه کس زنده‌تر استهر کجا می‌نگرم نور رخش جلوه‌گر استهر کجا می‌گذرم جلوه مستانه اوستاین حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟این چه شمعی است که جان‌ها همه پروانه اوست‌؟ای دل خسته گرَت عقده عالم به گلوستداستان تو و غم، صحبت سنگ است و سبوستآستان بوس حرم باش و بپرس از درِ دوستاین حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟این چه شمعی است که جان‌ها همه پروانه اوست؟دل هر کس که حسینی است ز خود بی خبر استکشته‌ی عشق حسین از همه کس زنده‌تر استبس که آن نور جمالش همه جا در نظر استهر کجا می‌نگرم نور رخش جلوه گر استهر کجا می‌گذرم جلوه مستانه اوستهر کسی چشم به احسان و عطایش داردهر خدا جوی تمسّک به ولایش داردهر سَری آرزوی بوسه به پایش داردهر دلی میل، سوی کربُبَلایش داردSheSheSun, 09 Aug 2026 09:58:08 +0330https://virgool.ir/@_she/whoisimamhosain-examlr5lhot1روزگاری کودک گمگشته‌ای بودم که در دنیای کودکانه خود غرق و مصروف تماشا بود؛ تماشای هر آنچه که به تصادف در مقابل دیدگانم قرارمی‌گرفت. معصومیت نگاهم همانند هر کودک دیگری، تماما بی‌اختیار و بی‌هیچ اراده‌ای، به سمت و سویی می‌رفت که دنیا از من می‌خواست. و بدیهی بود که نه حسین می‌دانستم کیست و نه عاشورا می‌دانستم چیست.اما اشعاری که بر روی پرچم‌های سرخ و سیاه رنگِ محرم دیده‌بودم، با آنچه که تاکنون از مقابل نظرم گذشته‌بود، رنگ و بوی متفاوتی داشت. آن اشعار پیوسته درون سرم زنگ‌‌می‌زدند و صدامی‌کردند؛ همچون انعکاس صدای گمشده‌ای در دل کوهستان. همچون ندایی نجواگونه که به آرامی صدایت‌می‌زند و تو را پیوسته به سوی خود فرامی‌خوانَد:این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟با حالتی بهت‌زده و کودکانه این شعر را که همیشه مرا به تامل وامی‌داشت زیر لب زمزمه‌می‌کردم:این حسین کیست که عالم همه دیوانه اوست؟بسیار کودک‌تر و کوچک‌تر از آن بودم که پی به این راز شگرف هستی ببرم. قلب و روحم هرگز یارای فهم این دعوت‌ها را نداشتند؛ برایم همچون جهانی کشف‌نشده بود که توان کافی جهت پربازکردن در آسمانش را درون خود نمی‌دیدم. اما همواره معنایی که در پس پرده آن تک‌سطر شاعرانه نهفته‌بود، مرا به درنگ وامی‌داشت...گویا محرم هر سال در دوران کودکی من، با اشعار پرچم‌ها سپری می‌شد. درست مانند تمام نوشته‌ها و سروده‌های سرتاسر جهان، که با زبان بی‌زبانی و در اوج سکوت، رساترین پیام‌ها و حرفهای کمترگفته‌شده جهانیان را، همچون فریادی رسا سرمی‌دهند. پرچم‌های رنگارنگِ سرخ، سپید، سبز و سیاه، پیوسته با من زبان به سخن می‌گشودند و مرا به جهان خود فرامی‌خواندند.باز این چه شورش است که در خلق عالَم استباز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم استسال‌ها یکی پس از دیگری گذشتند. دیگر از آن کودک سراسر شور و هیجان خبری در میان نبود. حال دختری جوان بودم؛ با آمال و آرزوهایی که اقتضای سن برای هر جوانی داشتنشان را ایجاب می‌کند. دلی جسور داشتم و سری پرشور. آن هم در دنیایی که سراسر پوشیده از زمین‌ خوردن‌ها و شکست‌هایی همه‌جانبه است. دنیایی که برای بی‌تجربگان و ناآزموده‌هایی مانند من، کمی تلخ و بی‌رحمانه عمل‌می‌کند و من، همچنان ناآگاه و بی‌پروا به پیش می‌رفتم...با این حال، هنوز هم حسین(ع) را نشناخته‌بودم. در میانه‌ی جهانی از حق‌ها و باطل‌ها سرگشته و حیران مانده‌بودم؛ که تنها با نهادن نقابی از حق، باطل را تماماََ مشروع و معروف می‌نمایاندند و به عکس، با فروگذاشتن و پست‌شمردن آنچه که حق بود و حقانیت داشت، بیهوده و خوارش می‌نمودند.در نخستین گام‌هایی که به سوی شناخت جهان برمی‌داشتم، طوفان‌ها و گرداب‌هایی از این جنس، یکی پس از دیگری، مرا در خود فروبلعیدند و طعم تلخ و گزنده‌ی حاصل از شکست‌هایی پی‌در‌پی را به کامم چشاندند، حال دیگر زخم‌هایی متعدد بر تن و جانم نشسته‌بود و کوه غرور و جسارتم خدشه‌ برداشته‌بود؛ دنیایی که بسیار زیبا و دلپذیر می‌دیدمش با من چه کرده‌بود؟!از آن پس بود که هرچه در این مسیر بیشتر به پیش رفتم، خود را تنهاتر و زخمی‌تر می‌یافتم.در بحبوحه‌ی این راه پرسنگلاخ و فراز و فرودهای بی‌پایان آن، تنها چیزی که هرزگاهی زخم‌های روحم را نوازش‌می‌داد، دعوت‌هایی بود که از سوی غریبه‌هایی آشنا دریافت‌می‌کردم؛ دعوت‌هایی که هرگز از جنس آن هیاهوهای پرزرق و برق امروز نبودند؛ بلکه حالاتی از صداقت و بی‌ریاییِ گمشده دیروز را به‌همراه خود داشتند.این چه شمعی است که جان‌ها همه پروانه اوست...بارها دچار تجربه این احساس شده‌بودم که پس از سپری لحظاتی هرچند کوتاه با آنها، آن خویشتن حقیقی و گمشده‌ی وجود خود را ملاقات می‌کردم، قطعه‌ای از پازل معماهای حل‌نشده درونم را از بودن با آنها می‌یافتم؛ گویا آن‌ها پاسخ تمام پرسش‌های جهان آشفته درون مرا به خوبی می‌دانستند.آنها هرگز از جنس یک دعوت معمولی نبودند. دعوت‌هایی بودند که هرچند برای مدتی ناچیز، مرهم زخم‌های من می‌شدند، آرامم می‌کردند و رنگ و بویی دیگر داشتند.رنگ و بویی از جنس معصومیت کودکی‌هایمان.رنگ و بویی از جنس آغوش مادران‌مان ورنگ و بویی از جنس نور و آرامش.گویی از دنیایی فراتر به سویم آمده‌بودند.و من طی این سال‌ها آنقدر از خود دور شده‌بودم که برای یافتن تکه‌های فراموش‌شده درونم، راه زیادی پیش روی خود می‌دیدم. و زمان زیادی مورد نیازم بود تا ملاقات با خویشتن حقیقیم را برای خود، همیشگی و جاودانه کنم.مدتی به همین منوال گذشت...من همچنان در تردید خود فرورفته‌بودم. احساس کسی را داشتم که در دل جنگلی تاریک و مه‌آلود ایستاده بود؛ حیران بر مرز میان دو جهان؛ یکی جهانی تاریک و دیگری جهانی از جنس نور. به تاریکی خو گرفته‌بودم، مونس جانم شده‌بود و من، خود را برای مبارزه و بیرون راندن سیاهی‌هایی که هرگز متعلق به من نبودند، یکه و تنها و ناتوان می‌دیدم.میان ماندن و یا شتافتن به سوی دعوت حضرت حق، گیج و پریشان بودم؛ در پی جنگیدن‌های فراوان و شکست‌هایی که پس از خود برایم به دنبال داشتند، رنجورتر از آن شده‌بودم که همچون سابق، جسارت گرفتن تصمیمی قاطعانه را داشته‌باشم.اما با این وجود، هرزگاهی حال کسی را داشتم که نجوایی را از دور می‌شنود. گویا کسی از پس آن هزارتوهای سیاه و پلید صدایم‌می‌زد.گویا می‌خواست کمی بیشتر آنجا بمانم.کمی بیشتر به خودم بازگردم.و کمی بیشتر مکث‌کنم.وقتی با دقت بیشتری گوش‌سپردم؛ نجوایی آشنا بود که مرا به سال‌هایی دور می‌بُرد. سال‌هایی بسیار دور که آکنده از عطر معصومیت کودکیم بودند. آن روزها که با حیرت به نوشته‌های پرچم‌های سرخ و سیاه رنگ محرم چشم می‌دوختم و سعی در صحیح خواندن‌شان داشتم.اشعار دوباره و دوباره در پیش چشمانم جان می‌گرفتند. خوب به خاطر دارم که اوقاتی بود که حتی از فکرکردن به آنها خودداری می‌کردم! گاهی از مرور خاطرات کودکی می‌ترسیدم.گاهی خوشحال می‌شدمو گاهی هم دلتنگ...غلیان یافتن موجی از احساسات و هیجانات گوناگون و متفاوتی را درون خود احساس می‌نمودم.اندکی گذشت...و باز هم گذشت...نیاز به زمان را بیش از هر چیز دیگری درون خود احساس می‌کردم.روح من، در حال پیونددادن من به گذشته‌ام بود.و سعی در برقراری ارتباط میان منِ کنونی با منِ سابقم داشت. و این کار بسی زمان‌بر بود و گاهی طاقت‌فرسا هم می‌شد.دیگر به نقطه‌ای رسیده‌بودم که به یادآوردن آن خاطرات، غبار تمامی این سال‌ها را از چشم و دلم پاک‌می‌کرد. غم غربت و تنهایی را از جانم می‌گرفت و به جایش نور می‌بخشید؛ نوری که دیگر روشنی‌بخش راهم شده‌بود. با خود می‌گفتم: به راستی این حسین کیست؟تا چه میزان او و خدایش را می‌شناسم؟از قیام عاشورایش چه می‌دانم؟و از آزادگی‌اش؟و از جوانمردی‌اش؟حال در جایی ایستاده‌بودم که به خوبی می‌دانستم زمان، زمان ارج نهادن به این ساحت مقدس است؛ زمان درک این شکوه باعظمت.کربلای معلی(عراق_بین الحرمین)...اکنون، پس از گذشت چند سال و به قدر درک ناچیزی که با قلب کوچک خود به آن دست یافته‌ام، می‌دانم در وصف حسین(ع)، همین بس که جهانیان گویند: او، وجود خدا بر روی زمین بود. خون او، خون خدا بود.این رد خون پاک و مقدس حسین(ع) بود که دیواری به بلندبالایی قامت روحش، میان حق و باطل کشید و الی الابد این دو را از یکدیگر جدانمود.این رد خون پاک و مقدس حسین(ع) بود که چراغ راه مظلومان عالم گشت و ایثار و طاعت محض‌مان آموخت.و در پایان،این رد خون شهادت او بود که به جریان زندگی من عمق و معنا بخشید؛ دستان سردم را قلم‌زدن آموخت؛ چشمان بی‌فروغم را روشنی‌بخش شد و روح نیمه‌جانم را به رنگ روح عشق خود جلاداد و جانی دوباره به آن بخشید.امام حسین(ع) راه آزادگی، سخاوت، ایثار، بندگی، پدرانه‌زیستن و قاطعیت را نه تنها به ما انسان‌ها، بلکه به زمین و زمان نیز آموخت.یااباعبدالله الحسین(ع)حالا این من هستم؛ با تمام کم و کاستی‌های روحم. اما قلب کوچکم در آسمان این عشق شگرف می‌تپد و هرروزه درس بزرگ‌شدن را می‌آموزد.می‌آموزد که اگر بارها شکست خورد، یاعلی گفته و از جا برخیزد.می‌آموزد که چگونه پای آرزوها و رویاهای بهم‌بافته‌اش بایستد، اما راهش را گم‌نکند.و از همه مهم‌تر، می‌آموزد چگونه ببخشد، چگونه دوست‌بدارد و چگونه مهربانی را زندگی‌کند.من نقاش سابقی هستم که اکنون با واژه‌ها از خود، از جهان و از آنچه هست و از آنچه که باید می‌بود، اما نیست، تصاویری خلق می‌کند تا باری دیگر، معنا را به انسانها یادآور شود....«در پیوند ریشه‌ها؛ از خاک تا جان.»SheSheWed, 05 Aug 2026 10:05:47 +0330https://virgool.ir/@_she/fromdarknessintolight-evoqnmkdwqxwهمه ما گاهی در میان هیاهوی زندگی، مسیر خود را گم می‌کنیم. این نوشته، تجربه‌ی من از یافتنِ دوباره‌ی معنا در میانه‌ی مِهِ سردرگم‌کننده‌ی زندگی است…گاهی در میانه‌ی هیاهوی دنیا، چنان در میانِ آنچه هستیم و آنچه باید باشیم گم می‌شویم که حتی صدای خودمان را هم نمی‌شنویم. درست مانند وقتی‌ که در میانِ مِهی غلیظ ایستاده‌ایم و می‌دانیم خانه‌ای هست، اما مسیر رسیدن به آن را گم کرده‌ایم؛ پیام‌هایی از دور می‌آیند، صداهایی آشنا به گوش‌می‌رسند، اما هریک به جای هدایت، تنها بر سردرگمی‌مان می‌افزایند.به نظر شما چطور می‌توان راه بازگشت به خانه را یافت؟خود را به قطب‌نمایی درونی و همیشگی مجهزنمود؟ قطب‌نمایی که تا ابد همراهمان باشد و نجات‌بخش جان‌های بی‌پناه ما شود؟ قطب‌نمایی که نه تنها در طی مسیر بلکه در ابتدا و در انتهای آن نیز، کمک‌حالمان باشد؟!و اصلا چطور می‌توان میان این همه گمگشتگی و پوچی، دوباره صدایِ “معنا” را شنید؟می‌خواهم از تجربه‌ای زیسته برایتان بگویم که از دلِ همین سردرگمی‌ها و احساسِ گم‌گشتگی من سربرآورد؛ تجربه‌ای که مسیر زندگی‌ام را از ابهام به سمتِ معنایی دوباره برد. تجربه‌ای که روحم را از دل تاریکی‌ها به سمت نور هدایت‌کرد و جانی دوباره به من بخشید.با من همراه باشید…...*در پیوند ریشه‌ها از خاک تا جانSheSheThu, 30 Jul 2026 09:52:15 +0330https://virgool.ir/@_she/theartoflettinggo-aidjhnpvcjcuتناقض بسیار عجیبی است که هر چه از تجربه‌ای بیشتر می‌ترسیم، بزرگترین درس‌ها نیز در دل همان تجربه برایمان نهفته‌است.هرچه کمتر خواهان پیش رفتن به سمت عمق باشیم و بخواهیم در سطح شناور بمانیم، گرداب پیچیده زندگی ما را بیشتر به سوی ژرفای خود فرامی‌خواند.هرچه کمتر در پی جلب توجه دیگران به سوی خود باشیم، آن‌ها بیشتر مشتاق آشنایی با ما می‌شوند.هرچه بیشتر به سمت درونگرایی و دنیای درونیات کشیده شویم، برونگراهای پرجنب و جوش و دوست‌داشتنی، بیشتر ترغیب به دعوت ما به جهان خودشان می‌شوند.و به‌عکس هرچه با دوستان برونگرای خود بیشتر وقت بگذرانیم و سعی در بیشتر کردن معاشرات و تعاملات خود کنیم، زندگی به تدریج و خیلی خاموش، آنها را از ما دورمی‌کند.هرچه بیشتر فکرکردن را سرلوحه رفتار خود قراردهیم، زندگی ما را در موقعیت‌های ناگهانی و غافلگیرکننده خود قرارمی‌دهد تا کمی هم عملگرا باشیم!فکرمی‌کنید چه دلیلی پشت این‌ همه تضاد و تناقض است؟!به عقیده‌ی من زندگی، برخی از این قبیل تناقض‌ها را برای ایجاد و حفظ تعادل در ما، انجام می‌دهد. یعنی جایی که ما خود ندانسته، به سمت عدم تعادل پیش‌می‌رویم و چرخه زندگی ما را در موقعیت‌هایی چالش‌زا و متضاد با روحیاتمان قرارمی‌دهد تا دوباره به مسیر تعادل بازگردیم تا دارای شخصیت‌هایی کامل‌تر شویم.اما آن هنگام که تعادل در جریان است و ظاهرا همه‌چیز به خوبی پیش‌می‌رود، چطور؟چرا در آن موقعیت‌های خاص که هیچ‌گونه خطایی از ما سرنزده، زندگی بطوری ناگهانی، شخصیت و مسیر ما را دچار تزلزل و بحران می‌کند؟به باور من این نیز یکی دیگر از ترفندهای زندگی است. با این تفاوت که این بار درس رهاکردن را به ما بیاموزد. گویا زندگی با این کار می‌خواهد بگوید: رهاکردن به معنی فراموش کردن چیزهای بد نیست؛ بلکه خیلی از اوقات رهاکردن در فراموش کردن خوبی‌هاست که معنا می‌یابد و تنها شرط ادامه‌یافتن زندگی، همین یادگرفتن هنر ظریف رهاکردن می‌شود.پس از اینکه به قدر کافی در کلاس درس زندگی آموختیم و کوله‌بار تجربیاتمان دو یا حتی چندبرابر شد، وقتی که در مقابل آینه می‌ایستیم خودمان را می‌بینیم در حالیکه کمی بزرگتر شده‌ایم. شاید گاهی این بزرگتر شدن دردناک بود، شاید گاهی بیشتر فهمیدن برایمان سخت بود، و شاید گاهی اصلا نمی‌خواستیم بزرگ شویم و هزاران بار آرزو کرده‌باشیم که دوباره همان بچه‌های دیروز باشیم؛ اما باید بخاطر داشته‌باشیم که زندگی همین است.او نمی‌خواهد ما تا ابد کودک و کوچک بمانیم، آسیب‌پذیر و نیازمند حمایت دیگران باشیم. او می‌خواهد خود ما نیز تبدیل به حامیانی برای انسانهای کوچکتر از خود باشیم. زندگی به نسخه‌ی قوی‌تری از ما احتیاج دارد تا در مواقع نیاز بتواند به عنوان یک دوست قدرتمند، و یا مرهمی برای زخم‌خورده‌هایش، و یا حتی دستی نوازشگر بر سر کودک بی‌پناهش، به ما تکیه‌کند..*در پیوند ریشه‌ها از خاک تا جانSheSheWed, 29 Jul 2026 10:08:11 +0330https://virgool.ir/@_she/success-and-soul-n8zdtqxwv5naبه راستی آیا رسیدن به موفقیت و کسب پیروزی‌های بیرونی همچون موقعیتهای شغلی و یا اجتماعی، بدون عمق و یافتن معنا امکان‌پذیر است؟طبق شواهد و تجربیات موجود در حوزه روانشناسی، کسب موفقیت و رشد و پیشرفت در دنیای بیرون، مستلزم ورود به مسیر خودشناسی و آغاز یک حفاری مقدس در خویشتن است؛ پا گذاشتن به دنیایی که پوشیده از ناگفته‌ها و کشف‌نشده‌هاست. در این سفر، ما دیگر تنها با چشم‌هایمان نمی‌بینیم، بلکه باید با بصیرتِ درونی و قدرت شهود، جهان پیرامون را بازشناسی کنیم.وقتی از این زاویه به مسئله نگاه می‌کنیم متوجه خواهیم شد که چه پیوند شگرفی میان این دو عنصر فراموش‌شده در هیاهوی جهان بیرون، وجود دارد؛ گویی کشف دنیای درون و قدرت تشخیص در جهان بیرون، دو روی یک سکه هستند که از یکدیگر جدایی‌ ناپذیرند.تنها با برداشتن قدم نخست است که می‌توان قدمهای پس از آن را با اطمینان برداشت. تنها اینگونه است که پس از مدتهای مدید و طولانی، هنگامی که در طی مسیر بارها و بارها شک و تردید به سراغمان می‌آید می‌توانیم به درون خود رجوع کرده و پاسخ سوالاتمان را از آنجا بیابیم و دو مرتبه به مسیر بازگردیم.شاید بتوان با تمرکز صرف بر دنیای بیرون به موفقیت رسید، اما این مسیر اغلب ما را به مقصدهایی می‌رساند که هرگز آن‌طور که می‌خواستیم، مطلوب نیستند؛ و ما را دست کم به یاس و پوچی مبتلا می‌سازند و علی‌رغم بدست آوردن موقعیتهای شغلی و اجتماعی عالی، دچار احساس سردرگمی و یا اضطراب‌هایی خواهیم‌شد که اگر دوستی با دنیای درون و صلح و آرامش حاصل از آن همراهمان می‌بود، هرگز به چنین مسیرهایی راه نمی‌بردیم.اما تصور کنید موفقیت‌های بیرونی را در حالی به دست آورده باشید که بر جهان درونی خود اشراف دارید. آنگاه، پیروزی‌ها دیگر روح شما را فرسوده نمی‌کنند؛ بلکه با خردی که از جست‌وجوهای درونی کسب کرده‌اید، هر پیروزی، تجربه‌ای روزافزون و لذتی عمیق خواهد بود.افرادی که ارتباطی دوستانه با روح خود برقرار می‌سازند، قادر به ایجاد توقف‌هایی خردمندانه میان پیروزیهای پی‌ در پی در دنیای بیرون هستند؛ هنگامی که جهان بیرون آنها را تشویق به تلاش بیشتر و دویدن‌های بی پایان برای موفقیتهای روزافزون می‌کند، آنها به خوبی می‌دانند چه موقع وقت استراحت کردن و چه موقع وقت دویدن‌های بی وقفه است. صدایی از درون به نام(شهود) نقشه‌ی راه را برایشان بازگو می‌کند تا مبادا راه را گم کنند.چنین افرادی حتی در میانه‌ی طوفان‌های شکست و رکود(چه در دنیای بیرون و چه در دنیای درون) با نگاهی کل‌نگر و تصمیماتی جامع، مسیر خود را باز می‌یابند؛ راه بازگشت به خانه(درون) را پیدا می‌کنند و نور حاصل از آن را با دیگران نیز سهیم می‌شوند.به خوبی می‌دانند چگونه و چه وقت اعتمادکنند و چه موقع نیاز به بازنگری و تردیدهای بجاست.به راستی چه دوستی بهتر از قلب و روح آدمی که با بازتاباندن آرامش خود، دنیای بیرون را نیز سرشار از خیر و برکت می‌کند؟!...«در پیوندِ ریشه‌ها؛ از خاک تا جان.»دو تا تصویر خیلی متSheSheMon, 27 Jul 2026 21:49:22 +0330https://virgool.ir/@_she/در-ستایشِ-سپیدی-کاغذ-st4n5ssidgtxمقدمه: به عقیده‌ی من، سفیدیِ کاغذ، تنها یک فضای خالی نیست؛ آینه‌ای‌ست که روحِ ما را بی‌قضاوت در خود بازمی‌تاباند. در این جستار، از پیوندِ میانِ زخم‌های پنهان و واژه‌های رهایی‌بخش می‌گویم.سفیدیِ کاغذ برایم همواره معمایی است؛ شاید گویاتر از هر ناگفته‌ای. شگفت‌انگیز است که در گذرِ قرن‌ها و اعصار، از ازل تا ابد، همراهمان بوده است.چه آشوب‌ها و هیاهوهایی که بر پهنه‌ی سپیدش نقش نمی‌بندد، و او، در سکوتِ بی‌ادعای خویش، بی‌آنکه دم برآرد، گوش جان به ناگفته‌های ما می‌سپارد.گاه که قلم به دست می‌گیریم و سیلِ کلمات و جملاتِ ناتمام را بر جانِ کاغذ روان می‌سازیم، او بی‌دریغ آغوشِ جان‌بخشش را به رویمان می‌گشاید.کاغذ، این گوشه‌ی دنجِ دنیا، پناهگاهِ امنی است برای هر آنچه در سینه داریم؛ وقتی غمِ تمامِ عالم بر قلبمان آوار می‌شود، از بهترین مونس‌های جهان، است؛ همدمی که در پاکی و معصومیتش، پناهگاهی برای دردهای بی‌کرانِ ماست.محرمِ رازها و خلوت‌های زندگی‌مان است، بی‌آنکه ترسی از فاش شدن داشته باشیم؛ براستی که پس از حضرتِ حق، چه محرمی بهتر از سپیدیِ کاغذ؟چه آرزوهای دور و درازی که از کودکی بر تار و پودش نقش بستند و یگانه گامِ تحققشان، همین نگارشِ ساده بود.Paper: best friend for dreamsچه دلخوری‌ها و بحث‌های ناگفته‌ای که به جای هیاهو در روابطِ انسانی، میانِ ما و کاغذ جاری می‌شد و او صبورانه به جَدل‌هایمان گوش می‌سپرد؛ چه بسا که واسطه‌ای مهربان‌تر از او برای آشتی‌هایمان نمی‌یافتیم.( آخر چه ریش‌سفیدی سالخورده‌تر و باتجربه‌تر از سفیدی کاغذ؟!) که میانِ ما و خویشتنِ خویش صلح برقرارمی‌کرد.چه رویاهای بهم‌بافته‌شده‌ و بلندبالایی که حتی از بلندترین بام‌های شهر نیز سرمی‌کشیدند؛ اما این کاغذ بود که همواره در سکوت، بارِ این بلندپروازی‌ها را به دوش می‌کشید تا شال‌گردنِ رویاهایمان به غبارِ زمین آلوده نشود.و چه دست‌های دوری که به واسطه‌ی پیامِ مکتوب، قلب‌های یکدیگر را از پسِ فواصل دور و نزدیک لمس می‌کردند و گرمایِ واژگانِ پرمهرعزیزان، باری دیگر نورِ امید را در دل‌هایشان شعله‌ور می‌ساخت تا به زندگی‌ بازگردند.کاغذ برای من همچون معمایی است که تا پایان هستی هم، خواهان رسیدن به پاسخش نیستم.«سطرِ عجزِ ما به دفترهایِ عالم ثبت نیستکاغذِ ما را به غیر از اشکِ حسرت، خط مباد»"بیدل دهلوی"...*در پیوندِ ریشه‌ها؛ از خاک تا جان.SheSheFri, 24 Jul 2026 09:47:28 +0330https://virgool.ir/@_she/چرا-هیچ-چیز-سر-جای-خودش-نیست-u0mthixkom24چرا بزرگ شدن، ترسناک‌ترین تصمیم زندگی ماست؟چرا از واقعی شدن و واقعی بودن می‌ترسیم؟می‌گیم ساعت دو و نیم مهمونی شروع میشه، ساعت سه و نیم میشه و هنوز کسی نیومده!می‌گیم تو راهم ولی هنوز تو خونه‌ایم و در حال چرت زدن!می‌گیم باشه انجامش میدم حتما! موقع انجامش که میشه هزار تا کار رو تموم می‌کنیم به اون یکی کار که میرسه دست می‌کشیم و بی‌خیال می‌شیم انگار نه انگار که قولی دادیم و حرفی زدیم!می‌گیم بفرما دوغ! تو این گرما می‌چسبه. اما اون نوشیدنی به هر چیزی شبیهه الا دوغ! (ترکیباتش رو که می‌خونی هزار و یک چیز غیرطبیعی توش ریختن و اسمش رو گذاشتن دوغ؛ دروغهای بی‌پایان تولیدات موادغذایی) بنظرم بهتر بود اسمش رو یه چیز شیمیایی مثلا deadly dreank, یا مثلا pure poison میذاشتن!لطفا دلقک نباشیم.به طرف هزار تا وعده و وعید می‌دیم موقع عمل که میشه همه چیز یادمون میره!به بچه‌ها قول گردش و تفریح و پارک و... میدیم و بهشون می‌گیم بچه‌ی خوبی باش تا این کارها رو برات بکنم. بچه‌ی خوبی میشه و بعد زیر قولمون می‌زنیم! طبیعیه که بعدش تبدیل به بدترین بچه‌ی دنیا بشه!به کارمند یا استخدامی زیردستمون قول تسویه حساب سر ماه رو می‌دیم، موعدش که رسید، از سیر تا پیاز زندگی شخصی‌مون رو ردیف می‌کنیم به تسویه حساب کارمندها که رسید،اون وقته که حسابمون خالیه!می‌گیم عزیزم! پس این یه استکان چایی ما چی شد؟! یه استکان چایی رو که می‌خوریم منتظر قوری چایی می‌مونیم! چرا از اول نمی‌گیم فلان قدر چایی برامون دم‌کن من خیلی تشنمه! خودمون هزاااار و یکجور عیب و ایراد داریم، وقت ازدواجمون که می‌رسه توقع داریم طرف معصوم خدا باشه!می‌گیم من برای ازدواج و انتخاب همسرم چیز خاصی مدنظرم نیست و برام فرقی نداره و آدم سختگیری نیستم! وقتی بهش چند نفر رو معرفی میکنن، یکی قیافه نداره و اون یکی بی پوله و اون یکی داداشش معتاده!از همه بدتر اینکه، هر چی دلمون خواست بار طرف می‌کنیم آخرش یه شوخی کردم بهش اضافه می‌کنیم!یکم با خودمون فکرکنیم.کی می‌خوایم بزرگ شیم؟!تا کی می‌خوایم به این اشتباهات ادامه‌بدیم؟!مگه چند بار به دنیا میایم که بگیم باشه این بار نشد بار بعدی بهتر انجامش میدم؟!و تا کی می‌خوایم صداقت، نظم و تعادل، آخرین چیزهایی باشن که بهشون فکرمی‌کنیم؟!پ.ن: یکی از نشونه‌های بلوغ و پختگی ما آدما اینه که به اندازه تلاشمون و به اندازه چیزی که هستیم، از دنیا و آدمای دیگه توقع داشته‌باشیم.بزرگ شدن فقط اضافه شدنِ اعدادِ سن نیست؛ بزرگ شدن یعنی قبول کردن مسئولیت کوچیکترین اشتباهاتمون.SheSheSun, 19 Jul 2026 11:28:37 +0330https://virgool.ir/@_she/mydailywriting-mbuu5ad2io80سلامی به گرمای تابستان این روزها، تقدیم به نگاه پر مهر شما.درست در آستانه‌ی روزهایِ بی‌قرارِ تیرماه، با تلنگرِ دوستانه‌ای از سوی یکی از همراهان، تصمیم گرفتم تجربه‌ی نوشتنِ روزانه را آغاز کنم. مسیری که پیش رو دارم، نویدبخشِ لحظه‌هایی‌ست که امیدوارم با مددِ خداوند، به ایستگاه‌های روشن و مقصودِ نهایی ختم شود.به همین جهت، دوباره قلم به دست گرفته‌ و نوشتن را از سر گرفته‌ام. دلم برای آن روزها که غرق در دریای کلمات بودم و زمان را گم می‌کردم، تنگ شده. از نوشتن داستان‌های ترسناک و سراسر تخیل و هیجان‌انگیز گرفته تا واگویه‌هایی از دلِ روزمرگی‌ها و دغدغه‌های زندگی.Pleasure of writingحتی به یاد دارم که چندین بار برای پیوستن به انجمن‌ها و تیم‌های داستان‌نویسی در شبکه‌های اجتماعی، دست به قلم بردم، اما مسیر زندگیم مجالی برای رشد من در آن زمینه‌ها نداد.(هرچند که برای مدتی کوتاه، تجربه همکاری در زمینه‌ی داستان‌سرایی را نیز از سرگذراندم.) و این توفیقی اجباری بود تا در زمینه‌های سبک زندگی، توسعه‌ی فردی و حتی روانشناسی هم، که جزو علایق دیرینه‌ی من بودند، قلم‌زدم.روزگاری نه چندان دور، بر این باور بودم که نوشتن داستانی کوتاه، آغاز مسیری‌ست که من را به‌سرعت به قله‌ی نویسندگی و خلق آثار بلند می‌رساند؛ همان داستان‌هایی که گویی زمان را متوقف می‌کنند و خواننده را چنان مجذوبِ خویش می‌سازند که از هر فکر و خیالی فارغ شده، تمامِ روزها و شب‌هایش را با اشتیاق وقفِ هم‌نشینی با آن می‌کند.روح کمال‌طلب و بلندپروازم، دوباره پر گشوده بود؛ این‌بار نه در عالم نقاشی‌ها و خیال‌پردازی، که در وادی واژه‌ها و حروف، رو به شکوفایی نهاده بود. نزدیک به دو سال گذشت تا سرانجام، قادر شدم این دو رشته‌ی هنری یعنی نوشتن و نقاشی را در هم بیامیزم.My daily routine...اما در این روزها که قلم به دست شده‌ام، نیتی دیگر در سر می‌پرورانم؛ نیتی با رنگ و بویی تازه که از جنس خواسته‌های پیشینم نیست.گویی از دنیایی فراتر، الهامی به قلبم رسیده است…صدای قلبم می‌گوید:برای هیچ‌چیز عجله نکن.آرام باش و گام‌به‌گام پیش برو.شاید همین آرامشِ جاری در نوشته‌هایت،پناهی باشد برای جان‌هایی که به ذره‌ای صبر و آهستگی، بیش از هر چیز دیگری نیاز دارند.»به عقیده‌ی من، نوشتن، هنری است که نه با رنگ و قلم‌مو، که با واژگان و عبارات ترسیم می‌شود. نوعی پرواز دادن به خیال است، دمیدن روح در کلمات و بخشیدن آرامش در جان‌های خسته و بی‌قرار. نوشتن یعنی: ساختن معنا آن هم در دلِ خلاءهایِ روزمرگی.و شاید بتوان گفت مهم‌ترین معادل برای نوشتن، احساس همدلی است؛ تنیدن پلی نامرئی از جنس همذات‌پنداری میان خودت و دیگران. یعنی کسی در گوشه‌ای از دنیا، نوشته‌هایت را بخواند و زمزمه کند: این نوشته چقدر شبیه من بود! گویی غم مرا زیسته است! انگار داستان زندگی من و او یکی است!آن هنگام بود که ماهیت هنری و روح‌انگیز نویسندگی را دریافتم، پی به قدرت خلق‌کنندگی و آفرینندگی آن بردم. و درست همان زمان بود که پی بردم نگارش هم قادراست همانند نقش‌زدن بر روی بوم‌ها و کاغذهای سفید، یاریگر دستانم جهت خلق معنا با واژه‌ها باشد.ما در دویدن‌های بی‌پایان، مفهومِ ایستادن را فراموش کرده‌ایم. و نیز از یادبرده‌ایم که گاهی زیبایی، در همین جزئیاتِ بی‌صدا نهفته است؛ در غبارِ تنیده‌شده میان پرتو نور، در لمسِ کاغذ، یا در یک تنهاییِ خوشایند.پ.ن: شاید هنوز هم راه را گم کنم، اما می‌دانم که مقصد، همین ورق‌های سفید و ساده‌ای است که حالا دوباره قرار است میزبان افکار و احساساتم باشند....*در پیوندِ ریشه‌ها؛ از خاک تا جان.SheSheWed, 15 Jul 2026 11:07:19 +0330https://virgool.ir/@_she/the-truth-of-growing-up-dofrsgowdp3fدر گذار از منِ خودداناپندار و مغرور، به من متواضع...روزگاری، وقتی هنوز کوچک بودیم، با ترکیبی از غرور و اکراه می‌گفتیم: «متنفرم از اینکه کسی برایم دل بسوزاند.»اما زمان می‌گذرد و می‌گذرد…و ما در نقطه‌ای حساس از زندگی، با تمام وجود، چشم‌انتظارِ کسی هستیم که صادقانه برایمان دل بسوزاند.روزگاری در نوجوانی، فکر می‌کردیم تمامِ پیچیدگی‌های جهان را رمزگشایی کرده‌ایم و قادریم هر ناممکنی را ممکن کنیم؛ دستِ رد به سینه هر یاری‌رسان و هر فرد باتجربه‌ای می‌زدیم.اما زمان می‌گذرد و می‌گذرد…the-truth-of-growing-upو در لحظه‌ای که توانِ ادامه دادن نداریم، حتی برای چند ثانیه‌ی کوتاه، دلتنگِ حضورِ همان‌هایی می‌شویم که روزی از کنارشان بی‌تفاوت گذشته بودیم.روزگاری باد به گلوانداخته و می‌گفتیم: «به دنبال کشف دنیاهای ناشناخته می‌روم؛ جایی که حتی ذره‌ای شبیه به اینجا نباشد.» (در جستجوی سرزمینی بهتر و رویایی).اما زمان، همچنان صبورانه می‌گذرد و می‌گذرد…و زندگی، با بازی‌های ناتمامش، چنان درگیرمان می‌کند که دیگر فرصتی برای آن «کشف بزرگ» باقی نمی‌ماند.لبخندی تلخ که بر لبانمان نشسته، حکایت از آرزوهای دنبال‌نشده‌مان دارد که در راه فهم واقعیات تلخ‌تر زندگی، یکی پس از دیگری فداشده‌اند. اما خوب تر که فکرمی‌کنیم زندگی ما را در قالب‌هایی می‌ریزد تا به اندازه‌هایی که خودش می‌پسندد درمان بیاورد. و در هیچ یک از این قالب‌ها، غرور و خودبزرگ‌بینی جای‌نمی‌گیرند.کسی چه می‌داند!شاید اولین قدم برای جلورفتن و رسیدن به بسیاری از رویاها، همین پشت سرگذاشتن غرور باشد.شاید این نه تنها انتقام زندگی از ما نبوده بلکه لطف او در حق ما بوده‌است؛ چه بسا که هر بزرگ شدن و رشدی، دردناک است.و شاید این پایان راه نباشد که حسرت بربادرفته‌هایمان را بخوریم، که شاید آغاز راه همین است...«بادی که می‌وزد، برگ را می‌راند؛ اما ریشه را قوی‌تر می‌کند.کنیم؛ دستِ رد به سینه هرSheSheSun, 12 Jul 2026 10:28:58 +0330https://virgool.ir/@_she/psychology-of-pride-om1rth4lvvpjPhoto by: stefano-pollioمدتی است که در حال کارکردن روی غرور خودم هستم. وقتی می‌گویم کارکردن، منظورم تمرینِ مستمرِ تواضع است.مدتی است که در حال یادگیریِ تواضع و فروتنی هستم. سعی دارم از نگاه متکبرانه‌ام به دیگران و یا هر چیزی غیر از آدمیزاد، به‌تدریج کم کنم و به جایش نگاهی مهربانانه و یا حداقل نگاهی داشته باشم که کمتر بوی غرور و تکبر بدهد.من نه تنها آسیب‌هایی را که بخاطر وجود غرور در زندگی‌ام به خودم و حتی دیگران زده‌ام، بلکه آسیب‌های ناتمام و زخم‌های بدون جبرانِ آن را در زندگی دیگران نیز، با چشم‌هایم به‌وضوح دیده‌ام.Photo by: rene-bohmerبه همین دلیل است که از وجود دیوی به نام غرور در دنیای درونی خود می‌ترسم و تلاش می‌کنم تا هرچه زودتر موفق به ریشه‌کن کردنِ آن شوم.اما این را به‌خوبی فهمیده‌ام که برای مدتی، هرچند طولانی، ممکن است جایگزین دقیق و شفافی برای جای خالی آن نداشته باشم. و نمی‌دانم رنگ تواضع چه رنگی است و یا زندگی بدون غرور چه حال و هوایی دارد؟!زمان زیادی لازم دارم تا چیزی را که در دردِ خود پرورش داده‌ام، به‌کمال ریشه‌کن کنم.«من از کمالِ خود، از خود، از خرد، از هر چه هستچون تشنه‌ی حق شدم، از خود گذشتم، از همه»حافظخودم پرورش‌دادم، ریشه‌کن کنم.SheSheThu, 09 Jul 2026 18:58:21 +0330https://virgool.ir/@_she/اشتباه-برای-جبران-اشتباه-bexjowth6npzاین روزها هرچه می‌نویسم باز هم دلم تنگ است برای نوشتن. هرچه در دفتر و هرچه در موبایلم می‌نویسم باز هم کم است.دلم می‌خواهد بارها و بارها از روی کلمه نوشتن مشق بنویسم؛ مثل کودکی‌هایمان. و در آخر معلمی هم باشد که به مشق‌هایم نمره‌دهد. بیست، نوزده، شونزده... هیچ فرقی نمی‌کند چه نمره‌ای میدهد فقط این مهم است که چیزی را نوشته‌باشم. هرچقدر بیشتر بهتر.احساس میکنم بقدر تمام روزها و شبهایی که از دنیای کاغذ و قلم فاصله‌گرفتم، دینی به گردن من قرارگرفته‌است و باید آنرا با نوشتن زیاد در این وقتها جبران‌کنم.مدتها بود که بالکل از هرگونه هنری که در دنیا وجوددارد فاصله‌گرفته‌بودم یکی از آنها هم هنر نوشتن بود.تبدیل به فردی بی‌هنر شده‌بودم که سعی در جبران اشتباهات دیگری در زندگیش داشت اما هرگز فکرش را هم نمیکرد که برای جبران آن اشتباهات، در حال ارتکاب اشتباهات جدید دیگری است!اشتباهی مثل فراموش‌کردن خودش و دنیای درونش که سالهای سال برایش زحمت‌کشیده‌بود.کاش در آن روزها کسی در اطرافم بود و بیدارم میکرد از خوابی که عمیقا در آن فرورفته‌بودم؛ خوابی که برای بیدارشدن از یک خواب دیگر درگیرش شده‌بودم.درست مثل زمانهایی که در حال دیدن خوابی هستیم اما خود را در آن، بیدار می‌بینیم و به این فکرمیکنیم که وقتی بیدارشدیم فلان کار را انجام می‌دهیم. و یا با خود می‌گوییم الان که دارم خواب می‌بینم وقتی بیدارشدم خوابم را برای فلانی تعریف‌میکنم.تا بحال دیده‌بودم که فردی در هشیاری کامل به بیداری از یک خواب غفلت‌آلود می‌رسد، اما ندیده‌بودم برای بیدارشدن از یک خواب غفلت‌بار، خود را مبتلا به غفلتی دیگر سازد و خواب خود را به توان دویَش کند.#آزادهSheSheWed, 08 Jul 2026 13:30:18 +0330