https://virgool.ir/feed/@_komeylاول رویا را داشت که کویر را دریا کرد، بعد شنا یاد گرفت.fa2026-11-11 17:10:00https://files.virgool.ir/upload/users/25139/avatar/cnqmrh.pnghttps://virgool.ir/@_komeylhttps://virgool.ir/@_komeyl/طبقه-چهارم-بخش-چهار-نامی-ko3y8rjyxcfsچنگ زدن به دامن نوستالژی راحت‌ترین کار است برای اینکه یک نوشته گیرا بنویسی.2016. Goran Tomasevicخانه‌مان توی کوچه خاکی شیبداری بود که از وسطش جوی فاضلاب رد می‌شد. وسطهای کوچه کنار خانه عزت خانم، یک خانه خیلی متفاوت بود. خانه اعیانی چند طبقه‌ای با حیاط بزرگ و پر از درخت میوه که محل زندگی پیر زنی تنها بود، درست یادم هست دو سال قبلش با شوهر پیرش آمده بودند آنجا را ساخته بودند برای اینکه تهران دود و دم داشت و بواسطه بیماریشان برای زندگی مناسب نبود، آمده بودند به هوای هوای تازه اما کثافت و لجن خانه‌های کوچه بالایی نصیبشان شده بود که از وسط کوچه می‌گذشت، بوی صابون و واجبی. سال بعدش پیرمرد مرد، پیرزن تنها شد.یک دختر داشت و دو تا نوه که آخر هفته‌ها بهش سر می‌زدند، از تهران با یک پاترول دودر می‌آمدند و دو روز در آن خانه می‌ماندند. نوه بزرگش، نامی، هم سن و سال ما بود و سعی می‌کرد همبازی پیدا کند. یک توپ چهل تکه چرمی خوشگل داشت که اصلا عین خیالش نبود توی خاک کوچه بغلتاندش. من اگر همچین آرزویی ازم برآورده شده بود، اگر آن توپ را داشتم، جز فرش توی اتاق پذیرایی را مستحق لمسش نمی‌دانستم. همین موضوع شاید کفر بچه‌های توی کوچه را در آورده بود. بچه تهرون آمده بود و معادلات کوچه را به هم ریخته بود، اسمش هم عجیب بود. بازیش نمی‌دادند، توی کوچه انگشتش می‌کردند، پوست سفید و بدون زخمش را مسخره می‌کردند.یک بعد از ظهر پنجشنبه، خواستیم فوتبال بازی کنیم، تیم همیشگی ما یک یار کم داشت؛ دقیق یادم نیست مرتضی مریض شده بود یا با پدرش رفته بود کارگاه. توپ پلاستیکی را زیر پا می‌چرخاندیم و افسرده به هم نگاه می‌کردیم که بالاخره همینطوری با یک یار کمتر شروع کنیم یا نه؟ ما، یعنی اعصای همیگشی تیم، نمی‌خواستیم ببازیم، زیر بار نمی‌رفتیم یار کمتر داشته باشیم، قاسم هم دوست نداشت یار تعویضی تیم مقابل باشد. سکوت خیلی زننده‌ای برقرار بود.صدای پاترول که از ته کوچه آمد سرم را برگرداندم و گرد و خاک بلند شده را توی آفتاب مایل کنار درخت‌های گردو دیدم، ته دلم انگار یک چیزی روشن شد. یک آن توپ چهل تکه‌ را زیر پایم تصور کردم. ما معمولا با دمپایی بازی می‌کردیم، ترکیب توپ پلاستیکی دولایه و دمپایی یک سایز بزرگتر محشر می‌شد، دمپایی را می‌انداختیم زیر توپ و راحت بلند می‌شد. همین که امکان بازی با چهل تکه را بررسی می‌کردم، به قاسم گفتم:«من میرم خونه میام الآن».رفتم خانه و یک کفش دبل داشتم که برایم کوچک شده بود، با زحمت پوشیدمش، برگشتم. دیدم نامی با توپش ایستاده جلوی در خانه مادربزرگش و توپ را همینطور می‌زند توی خاک و دوباره با دست توی هوا می‌گیردش، هیچکس محلش نمی‌گذاشت. رفتم جلو و بهش گفتم:«بازی می‌کنی؟» که تا آمد جواب بدهد قیافه بقیه بچه‌ها رفته بود تو هم. چیزی نگفت و در جواب سوالم به صورت بچه‌ها نگاه کرد.برگشتم و گفتم «نباشه منم بازی نمی‌کنم». ته دلشان آن‌ها هم آرزوی بازی با چهل تکه داشتند، می‌دانستم. آخرش راضی شدند. بازی کردیم و یادم نیست دقیق، بردیم یا باختیم، مهم هم نبود.بعد از بازی با هم رفتیم توی حیاط خانه مادربزرگش، شلنگ متصل به شیر آب توی حیاط را از سه پایه فلزی بیرون آوردیم و شیر آب را نامی باز کرد، من منتظر ماندم که آب گرم توی شلنگ تمام شود تا آب را خنک بنوشم. نامی یک جمله گفت که هنوز هم همانقدر واضح و بلند در ذهنم مرور می‌شود. همین که خم شدم و دهانم را در مسیر آبی که از انتهای شلنگ خارج می‌شد قرار دادم، کوتاه و بریده گفت :«تو دوستمی»!از آن جمله‌ها که آدم وقتی بهشان فکر می‌کند، بی‌هوا و بدون مقدمه و ناخواسته از دهان بیرون می‌زند. از آن جمله‌ها که نمی‌خواستی بگویی ولی حالا گفتی دیگر. از آن جمله‌ها که فقط یک سری جاها ارزش گفتن دارند، اگر نگویی دیگر فایده آن لحظه را ندارند، طعم آن لحظه را نخواهند داشت.گفت تو دوستمی و این خالص‌ترین و بی پرده‌ترین ابراز احساساتی بود که شنیده بودم تا آن لحظه از زندگیم. از آن روز دیگر نامی را ندیدم.کمیل منفردکمیل منفردMon, 17 Jul 2023 20:32:27 +0330https://virgool.ir/@_komeyl/rebels-v3uqzms79xymNayden Petkov, ''Shot Dead Rebels'', 1963تاریخ و ساعت دقیق اتفاقات برایم دو چیز مهم هستند، چرا که با عدد تعریف می‌شوند، اما حافظه ضعیفی دارم، فراموش‌کارم. دقیقا به خاطر ندارم چه تاریخ و ساعتی این خواب را دیدم، اما مکانش را یادم هست. دوره‌ای جایی برای خوابیدن نداشتم. در تهران مکانهایی هست برای این‌جور افراد. یک شب در ترمینال خوابیدم، شب روی صندلی فلزی سردی در ترمینال غرب با یک کت بلند و یک کوله‌پشتی سیاه رنگ که مال رفیقم بود خوابم برد. کوله را بغل کرده بودم و خوابیده بودم و این‌طور به‌نظر می‌آمد که مسافرم و منتظرم زمان حرکت اتوبوس فرابرسد.در خواب، یک کیسه سیب‌زمینی دستم بود و داشتم از پله‌های یک آپارتمان بالا می‌رفتم. این رویا یک ویژگی داشت، من صداها را در خوابم با تاخیر می‌شنیدم. قدم بر‌میداشتم اما صدای برخورد پایم با پله‌های چوبی بعد از کمی مکث و درست پس از برداشتن گام بعدی به گوشم می‌رسید. در بین دو قدم، صدای قدم اول را می‌شنیدم و برایم عجیب نبود یا اهمیتی نداشت، انگار طبیعت اینگونه باشد، به بالا رفتن ادامه می‌دادم. به درب کوچکی رسیدم که زرد رنگ بود، ایستادم، بعد از چند لحظه صدای گام برداشتن قطع شد. در سکوت در زدم، سه مرتبه با دست روی در کوبیدم. با ضربه‌ی سوم صدای ضربه اول را شنیدم، دست کشیدم. کسی به سمت در نیامد. کلید انداختم و در را باز کردم.وارد خانه که شدم سه نفر روی زمین خواب بودند. باید سیب‌زمینی‌ها را در آشپزخانه می‌گذاشتم، گذاشتم و برگشتم. آن سه نفر بیدار شده بودند و مشغول مکالمه بودند اما هیچ صدایی از گشوده و بسته شدن لبهاشان و از انقباض و انبساط عضلات حنجره‌شان به گوشم نمی‌رسید. به نظرم این دیگر طبیعی نبود. این که صدا را با فاصله بشنوی یک موضوع است، این که اصلا نشنوی یک موضوع دیگر. اما اهمیتی ندادم، به اتاق رفتم، دراز کشیدم و به یک نقاشی از پتکوف که روی دیوار بود خیره شدم.اتاق و خانه در سکوت کامل بود. چند دقیقه بعد این سکوت با سه بار شنیدن صدای تیر به هم ریخت. صدای جیغ آمد و بعد صدای کوبیدن در و صدای دویدن روی پله‌های چوبی، به سمت پایین و در جهت دور شدن از من. به دنبال صدا تا بیرون در رفتم. می‌دانستم که این اصوات را با اختلاف زمانی نسبت به لحظه وقوع حادثه می‌شنوم، لذا برای هر اقدامی دیگر خیلی دیر بود. برگشتم.آن سه نفر در خانه بودند، فقط دیگر دهان نداشتند، حرف نمی‌زدند و به یکدیگر نگاه می‌کردند. از خانه بیرون رفتم. زنی در خیابان به سمتم آمد. چیزی شبیه سوزن در دست داشت. سوزن را به سمت گوشم برد و با درد شدیدی از خواب پریدم.ما همیشه دیر رسیدیم. همیشه درگیر یک ناهمزمانی پیچیده بوده‌ایم. اختراع ساعت و تقویم هم کمکی به ما نکرده. همیشه صداها را با فاصله شنیده‌ایم. اخبار با تاخیر به ما رسیده است. علاج این درد شاید سوزنی باشد که باید در گوشمان فرو کنیم. باید از این خواب برخیزیم.طبقه چهارم - بخش یک، تابوت سواری بر قله‌های برفیطبقه چهارم - بخش دو، تک درخت در آبکمیل منفردکمیل منفردMon, 02 Dec 2019 03:19:18 +0330https://virgool.ir/@_komeyl/4thfloor-e0۲-wcyddoapv5w3تصویر از اینستاگرام: @daonewith یک بار دیگر هم پیش از این، خواب دیگری دیده بود که همین احساس ترس شاید، یا نمی‌دانم اسمش را چه بگذارم، باعث شده بود از خواب بپرد. تنها چیزی که یادم هست همین جمله عجیب است: «پدرم پرید توی آب.» نمی‌دانم این‌که پدرت را خواب ببینی که دارد می‌پرد توی آب چقدر ترسناک است، اما می‌دانم آب ترسناک است. نه خود آب، بلکه همه چیزهایی که به نوعی مرتبط با آب هستند برای من ترسناکند. یکبار، سه یا چهار سال داشتم، توی اتوبوس در یک جاده نزدیکی‌های قزوین می‌رفتیم، از پنجره بیرون را می‌دیدم، آن اطراف میان یک دشت یا مزرعه بزرگ یک تک درخت هست که هر موقع از کنارش عبور می‌کنیم میخِ تماشایش می‌شوم. همینطور داشتم درخت را تماشا می‌کردم و در عوالم کودکی‌ام به خیلی چیزها فکر می‌کردم. اینکه این تک درخت چرا از باقی رفقایش قهر کرده و یک جا تنها بین علف‌هایی که هیچ شباهتی نه از نظر اندازه و نه از نظر رنگ با او ندارند ساکن شده، چه شده که فکر کرده اینجا باید رشد کند، واقعا دلش می‌خواسته یا او را مجبور به این کار کرده‌اند.ناگهان همه جا سفید شد، محو شد. هرچه نگاه کردم از حاشیه خاکی جاده که به سرعت حرکت می‌کرد، دورتر را نمی‌توانستم ببینم. دیگر درخت را نمی‌توانستم ببینم. هول شده بودم. به گریه افتادم. پدرم گفت مه گرفته. تا آن لحظه من کلمه مه را نشنیده بودم. صورتم حتما حالت عجیبی به خود گرفته بود، فرصت نداد بپرسم، گفت همان ابر است. یادم آمد قبلا گفته بود که ابر هم یک نوع آب است منتهی آبی که در آسمان است که بعد هروقت دلش خواست یا دستوری گرفت خودش را کم کم روی زمین می‌ریزد. یک لحظه انگار نمی‌دانستم روی زمین هستیم یا در آسمان درون یک ابر، یا وسط آب، شاشیدم به خودم و گریه می‌کردم. ترسیده بودم، گفته بودند صادق توی آب مُرده و رفته پیش خدا. فکر کردم این اتوبوس قرار است ما را ببرد پیش خدا. مادرم برای اینکه آبرویش حفظ شود شروع کرد به گلوله کردن دستمال کاغذی و گذاشتن روی صندلی اتوبوس و همزمان زیر لب نفرینم می‌کرد. بعد اتوبوس وارد تونل شد و همه جا تاریک شد و از همان روز تا الآن که یک انسان بالغ هستم و می‌دانم که هیچ اتوبوسی سمت خدا نمی‌رود و دلایل علمی که برای اتفاقات طبیعی تراشیده‌اند را می‌دانم و فهمیده‌ام که تونل چیست و چرا تاریک است هم وقتی از تونل عبور می‌کنیم بغض گلویم را می‌گیرد و همزمان می‌ترسم. آخرش نرفتیم پیش خدا. برگشتیم خانه‌مان در آن محله با کوچه خاکی‌ و جوی آبی که از وسطش عبور می‌کرد و ترسناکش کرده بود، برای من.چند وقت بعد، یک شب، همه محله در خانه‌هایشان خواب بودند. آنجا زنها و مردهایش همه کارگر بودند و همه مجبور بودند خسته باشند. یکهو سر و صدای عجیبی آمد و بیدار که شدیم دیدم همه ریخته‌اند توی کوچه، زن‌ها چادرشان شل شده بود مرد‌ها دمپایی لنگه به لنگه داشتند، جلوی خانه‌ای که در زیرزمینش نظام‌علی با زن و دو تا بچه‌اش زندگی می‌کردند همهمه بود. یک بویی هم پیچیده بود همه جا مثل زمانی که ماشین تخلیه چاه یک جایی خرطومش را می‌کند توی زمین، فقط شدیدتر. کوچه یک سربالایی بود و آن خانه وسط سربالایی بود. انتهای کوچه به یک کوچه دیگر می‌رسید که به آن می‌گفتیم کوچه بالایی و بچه‌های کوچه بالایی به سربالایی می‌گفتند سرپایینی. مدام هم سر این موضوع بینمان دعوا بود. آخرش معلوم شد دیواره چاه مستراح یکی از خانه‌‌های کوچه بالایی که در حیاتش بود، همان دیوار خانه نظام‌علی بوده، یعنی پشت دیوار خانه نظام‌علی شاش و مدفوع یک عده دیگر جمع می‌شد و چون چاه پرشده بود دیواره توان تحمل وزن محتویات چاه را نداشته و دیوار تخریب شده و گفتند دختر نظام‌علی هم رفته پیش خدا. آنجا فهمیدم که برای اینکه پیش خدا بروی شاش و آب و یک سری چیزهای دیگر لازم هست اما نه شاش خودت، شاش خودت نهایتا موجب نفرین مادرت می‌شود که عمدتا کارساز نیست. خانه داشت خراب می‌شد کلا، چند روز بعد همه خانه را رها کردند و رفتند. اما آن بوی گند همچنان بود، و من حالا هم هر بویی که به مشامم می‌رسد اگر طولانی باشد سرم درد می‌گیرد. فرقی هم ندارد بوی عطر باشد یا بوی شاش یا بوی نان. همیشه تنها چیزی که دلم می‌خواست این بود که مثل آن رفیقی که بعدا پیدا کردم دماغم کار نمی‌کرد اصلا.طبقه چهارم - بخش یک، تابوت سواری بر قله‌های برفیطبقه چهارم - بخش سه، شورشیانکمیل منفردکمیل منفردMon, 22 Apr 2019 13:06:46 +0430https://virgool.ir/@_komeyl/4thfloor-e01-usrwwuhavlfs1958, Sketch For Winter Funeral by Tony Veversبا لرزش بدن آلیوناشکا از خواب پریدم. گرگ‌ومیش خشک و سردی از شیشه‌های مشبک پنجره وارد اتاق می‌شد. دنبال ساعت گشتم، پنج و سی و چهار دقیقه صبح. نمی‌دانم چرا ولی همیشه بین اعداد مرتبط با یک اتفاق عجیب که برایم رخ می‌دهد ارتباطی مسخره می‌یابم، مثلا اعداد ۵ و ۳ و ۴ طول اضلاع یک مثلث قائم الزاویه هستند و مساحت مربعی به ضلع پنج واحد برابر است با مجموع مساحت‌های دو مربع به ضلع ۳ و ۴ واحد. این امر شاید خیلی مضحک به نظر برسد ولی به محض اینکه یک چنین ارتباطی بین اعداد پیدا میکنم تقریبا یقین دارم که یک پیشامد غیر منتظره یا یک داستان عجیب انتظارم را می‌کشد و اغلب هم همینطور است.آن لرزش‌های خفیف هنوز تن آلیوناشکا، تشک سفتی که زیرمان بود و دیوار‌های اتاق را می‌لرزاند. دستم را دور تنش حلقه کردم و به آرامی سعی کردم از این عذابی که فکر میکردم دارد می‌کشد رهایش کنم. انگار آتش نیمه‌جان زیر خاکستر مانده‌ای را فوت کرده باشی، آن نیرویی که باعث تشنج تنش می‌شد را تحریک کرده بودم. ناگهان از روی زمین جدا شد و اختیارش انگار چند ثانیه‌ای دست آن نیروی گدازندهٔ نامعلوم بود. بهت زده به چشمانم خیره شد. حالا باز وضعیت طوری بود که نمی‌دانستم باید چه کار کنم. قطعا چیز ترسناک یا صحنه عجیبی در خواب دیده بود و می‌خواستم بدانم که چیست. آیا باید چیزی می‌پرسیدم یا بهتر این بود که دست از کنجکاوی بردارم و سعی کنم فضا را طوری تغییر بدهم که انگار آن رویایی که می‌دیده اصلا نمود بیرونی نداشته. همه این‌ها به نظرم احمقانه بود. ولی باید چیزی می‌گفتم یا کاری می‌کردم که نشان دهم بی‌دلیل یک نفر را در ساعت پنج و سی و چهار دقیقه صبح از خواب بیدار نکرده‌ام.از این که چهره‌ام همه این فکرها که در سرم می‌چرخید را بیان می‌کرد مطمئنم. همین آلیوناشکا را واداشت که لب‌های نازک و خشکی‌زده‌اش را چند باری با زبانش خیس کند و با صدای گرفته‌ای، طوری که مزاحم خواب ساکنین اتاق روبرویی نباشد، شروع به حرف زدن کند:بالای کوه بودیم، همه به صف. تابوت‌ها یک به یک می‌آمدند، به نوبت توی آنها دراز می‌کشیدیم. روی برف‌ها با تابوت سر می‌خوردیم و می‌رفتیم پایین. همه بودند.چیزی که توصیف می‌کرد شبیه یک مراسم ختم برای مرگی خودخواسته و جمعی بود که مردگانش در واقع همان عزاداران حاضر در مراسم بودند. با اینکه نفهمیدم منظورش از «همه» چه کسانی بوده که آن را دوبار تکرار کرد ولی همچنان ترجیح دادم چیزی نگویم. تنها چیزی که فهمیدم این بود که این آدم‌ها در یک یا چند چیز با هم اشتراکاتی، مشابهت یا مشاکلتی دارند. این که «همه» چند نفر بودند یا شامل چه کسانی می‌شد هم برایم ابدا اهمیتی نداشت. احساس می‌کردم باید حرف‌هایش ادامه داشته باشد. مدتی سکوت کردیم. متوجه شدم تمام زمانی که مشغول توصیف این تصاویر بوده به من نگاه نمی‌کند، دستش را گذاشته بود روی پیشانی‌اش و به نقطه‌ای روی سقف خیره بود. بعد چشمانش را بست. گفت: می‌شود یک نفر فقط شب‌ها دیوانه باشد؟به گمانم امکانش بود. سری تکان دادم و حرفش را بدون کلمه معناداری، با یک آوا تایید کردم.گفت من روزها معمولی‌ام، فقط شب‌ها دیوانه می‌شوم. و بعد خوابید. طبقه چهارم - بخش دو، تک درخت در آبطبقه چهارم - بخش سه، شورشیانکمیل منفردکمیل منفردThu, 18 Apr 2019 01:38:35 +0430