https://virgool.ir/feed/@_hanaدنبال جایی می‌گرده که کسی نباشه. جایی که بتونه خودش نباشه...fa2026-11-12 04:03:44https://files.virgool.ir/upload/users/9825/avatar/WbAjJB.pnghttps://virgool.ir/@_hanahttps://virgool.ir/@_hana/احوال-خانوادهی-آقای-متجاوز-w4cqrn30antlاز مدتی پیش به تجویز تراپیست و شناختی که از خودم و اوضاع نابه‌سامان اعصابم دارم، پیگیر اخبار دلخراش و سنگین نمی‌شوم و سعی می‌کنم تا حد امکان دور باشم از این فضاها -نه از سر بی‌دغدغه بودن و راحت‌طلبی که از سر تلاش برای سر پا ماندن-مثلا هیچ‌وقت جرات نکردم نگاه کنم به عکس‌های دختر کوچیکی که قربانی بی‌حواسی والدینش، دزدیده و تلف شد. یا دختر خانم دیگری که مورد خشونت خانگی جسمی واقع شده بود. یا پسرکی که کودک کار بود و بدترین رفتارهای انسانی -حیوانی- باهاش شده بود. اما به هر روی، شما نمی‌تونید کاربر فعال شبکه‌های اجتماعی باشید و بی‌خبر بمونید از وقایع تلخ ریز و درشت اطراف.با این مقدمه، خواستم بگم که از وقتی خبر تجاوز یکی از اعضای کادر مدرسه به دانش‌آموزان رو خوندم، هیچ کدوم از ویدیوها و اخبار حاشیه‌ای رو پیگیری نکردم تا اینکه دیروز ظهر بین سیل توییت‌هایی که در مورد این اتفاق نوشته بودند، چشمم افتاد به عکسی که از آقای متجاوز پخش شده بود و چند ثانیه‌ای میخکوب شدم!من شک نداشتم این آقا رو می‌شناسممدت‌ها پیش در یکی از شبکه‌های اجتماعی پیامی دریافت کردم از آقایی که خودش رو سینا معرفی کرده بود و برام توضیح داده بود که از طریق فلان دوست مشترک با من آشنا و بهم علاقه‌مند شده. شرایط زندگی، کار و خانواده‌ش رو برام توضیح داده بود و خواسته بود فرصتی بدم بهشون برای آشنایی بیشتر با هدف ازدواج.حقیقت اینه که من از این دست پیام‌ها کم دریافت نمی‌کنم و خب طبیعتا به تعداد زیادی‌شون جواب نمیدم اما با وساطت دوست مشترکی که داشتیم و به خاطر ایشون حاضر شدم چند کلامی با «سینا» صحبت کنم. حدود ۳ روز، ما باهم گفت‌وگو کردیم. صبح روز دوم من پاسخ قطعی خودم رو اعلام کردم؛ نه! مثل تمام کسانی که خواستار شروع دوستی یا خواستگاری ازم هستند، دلایلم رو توضیح دادم بابت ابراز علاقه‌شون تشکر کردم و خداحافظی کردم. ایشون اما یک روز دیگه با اصرار و خواهش و تمنا درخواست فرصت مجدد می‌کرد و عقیده‌ داشت من در موردش دچار سو برداشت شدم. اما من عموما اشتباه نمیکنم...دوست مشترک‌مون هم که این خبر رو شنید بسیار تعجب کرد و کمی از من دلخور شد و گفت آدم خوبی رو از دست دادم. توضیح دادم که من برچسب خوب و بد به آدم‌ها نمی‌زنم من میزان سازگاری‌م با اون آقا رو اندازه گرفتم و دیدم توان ایجاد رابطه باهاشون رو نخواهم داشت. دوست مشترک تاکید داشت که فرد خوب ِ درست ِ عاشق ِ محترمی رو از دست داده‌م!چند ماهی گذشت و یک شب پیام‌هایی حاوی توهین، تهدید، عکس‌های نامناسب و حرف‌های رکیک از «سینا» دریافت کردم که موضوع ترسناک و عجیبی برای من نبود. جوابی ندادم و -شاید، چون دقیق خاطرم نیست- بلاک کردم و هرگز به دوستم نگفتم که عاشق محترمی که ازش تعریف می‌کرد چه آدم اشتباهی بود.از اون اتفاق فکر می‌کنم ۳سالی گذشته ولی حافظه‌ی من در مورد آدم‌ها قوی عمل می‌کنه...چهره‌ی آقایی که خودشون رو به من سینا معرفی کرده بودند، کاملا شبیه چهره آقای متجاوزی بود که این روزها عکسش دست به دست میشه.من با دیدن عکس آقای متجاوز به خودم لرزیدم نه از سر ترس و یادآوری خاطرات سینا نامی که آزارم داده بود. نه از اینکه دچار تردید بشم که این آقا همون سینا نام ِ آشنا با من بوده یا صرفا شباهت چهره‌ها من رو دچار اشتباه کرده.لرزیدم از اینکه آدم‌های موجه با ظاهر درست، به راحتی می‌تونند ذات پلیدشون رو پنهان کنند. از اینکه این آقای متجا‌وز و اون آقای دزد و اون خانم خائن و... آدم فضایی‌های مریخی نیستند، خانواده و همسایه و آشنایان ما هستند و این ترسناکه که اگر یکی از این آدم‌ها در زندگی‌مون باشه، چه حالی خواهیم داشت؟لرزیدم از اینکه روزی بشنوم آدم‌های نزدیکم، همسرم، فرزندم، دوستم، همکارم -هرکس- قلب کثیف و اعمال هرزی داشته باشه.فکر می‌کنم چقدر ما، به عنوان همکار و دوست و همسر و والدین و خواهر برادر و... در شکل‌گیری شخصیت‌های مریض سهم داشتیم و داریم؟ چقدر در گناه این آدم‌ها شریکیم؟ چه باید کرد؟ برای پیشگیری؟ برای درمان؟ برای نجات خودمون از این پلشتی‌های روی هم تلنبار شده؟فکرهایی که به نتایج قطعی خوب نمی‌رسه...حناحناThu, 31 May 2018 04:14:37 +0430https://virgool.ir/@_hana/چرا-بارونهای-مالزی-بو-نداشت-amkdpnt7rt5sبارون سر ساعت مقرر شروع به باریدن می‌کرد با رعد و برق‌های وحشتناکی که مامان ازشون می‌ترسید. جیغ می‌کشید. گریه می‌کرد و گوله می‌شد رو صندلی ناهارخوری. قرآن به دست و بغض‌آلود. بابا -که اون‌موقع‌ها هنوز پدر صداش می‌کردم- با شوخی و حوری با مهربونی سعی می‌کردند آرومش کنند و من هیچ وقت باورم نمیشد مامان از برق و رعد بترسه. شک نداشتم که ترسش بهونه‌ست که بپاشه بیرون غم فشرده‌ی روی دلش رو...من ولی غمگین نبودم. من هیچی نبودم. میومدم تو اتاقم. در رو می‌بستم. دکمه قفلش رو فشار می‌دادم. پرده رو می‌زدم کنار. پنجره رو باز می‌کردم. می‌نشستم لبه‌ش. پاهام رو آویزون می‌کردم به سمت بیرون. -گاهی هم ستون فقراتم رو در خلاف جهت حرکت معمولش تاب می‌دادم تا معلق بشم- نگاه می‌کردم به ارتفاع بیست طبقه‌ای که پایین پامه و فکر می‌کردم.فکر می‌کردم که همه‌ش یه لحظه‌ست و بعدش رهایی و بی‌حسی و پایان جریان داره. همون چیزی که می‌خوامبعد نگاهم می‌افتاد به دخترک کره‌ای واحد روبه‌رو که با چشم‌های بادومی اشک‌بار نگاهم می‌کنه....هر روز بارون سر ساعت مقرر شروع به باریدن می‌کرد و من قصد می‌کردم از همون پنجره فرار کنم به سمت ابدیتی که محدودم نکنه به جغرافیای گرم شرجی غمگینی که ازش متنفرم. حناحناWed, 30 May 2018 01:20:16 +0430https://virgool.ir/@_hana/رازی-باقی-نمونده-d0ow2hwo47tyبرای ما که سال‌ها نگران بودیم دست‌نوشته‌هامون رو کسی بخونه، حرف زدن در فضای پابلیک کار سختی می‌تونه باشههنوز که هنوزه با اینکه نزدیک ۱۰ سال از آخرین باری که دست به خودکار و دفتر بردم می‌گذره، وقتی کسی کشو اتاقم رو بیرون می‌کشه یا دست تو جیب داخلی کیفم می‌‌کنه تن و بدنم می‌لرزه که نکنه باز یادداشت‌های خصوصی‌م کشف و ضبط و مایه‌ی خنده و داستان بشه.[رازی باقی مونده برای ما مگه هنوز؟]ولی دلم نخواسته آدم کم آوردن جلو سختی‌های ذهنی خودساخته و جامعه‌ساخته باشم.نوشتن -در وبلاگ، گودر، اینستاگرام، توییتر،ویرگول و هرجا- تمرین زندگی کردنه برای من... تمرین حرف زدن بدون واهمه.حرف زدن بی‌ترس نگاه دیگران به لکنتی که بوده همیشه، بی‌نگرانی از برداشتی که قراره بشه، بی‌وحشت از طرز فکری که فرق داشته با روتین محیطتمرین کنم پس :)حناحناTue, 29 May 2018 20:18:07 +0430