<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های آناهیتا</title><link>https://virgool.ir/feed/@_anyyah</link><description>۱۷ ساله | پنسکشوال | نویسنده سه کتاب کوچولو</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 20:26:45</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/410417/avatar/UmeCoo.jpeg</url><title>آناهیتا</title><link>https://virgool.ir/@_anyyah</link></image><item><title>میتونی به من کمک کنی؟</title><link>https://virgool.ir/@_anyyah/میتونی-به-من-کمک-کنی-dizk35u2jp9h</link><description>بعد از چهار ماه، سلامتقریبا این منم:)بی مقدمه، من کنکوری ام. از روزی که به دنیا اومدم تا آبان امسال، واقعا به سختی زنده موندم:) زندگی سختی داشتم. بلاخره تونستم از اون زندگی وحشتناک خلاص شم امازندگی هیچ وقت آسون نبوده و نیست و نمی‌مونهتو این چند ماه دغدغه‌ی زندگیم شد کنکور. سالهاست که درس نخوندم. هرچند مدرسه میرفتم اما واقعا از ابتدایی به بعد فقط گذروندم. بامعدل خوب! اما بدون یادگیری درست و حسابی. مقاله‌ی انگیزشی نمونده که نخونده باشم. میدونم امکانش هست که با چندماه خوب و مداوم خوندن میشه رتبه خوبی کسب کرد ولی هیچ چیزی روم اثر نداره! یه روز ۱۰ ساعت میخونم، یه هفته هیچی.زمان داره مثل برق و باد میگذره. چهار ماهه که میخوام شروع کنم ولی...به منِ دوازدهم تجربیِ صفر کیلومتر با هوشِ معمولی رو به خوب! حرفی بزنید که راه بیفتم :)و مهم تر از اون، درس خوندنم مداوم باشه.میدونم کنکور همه‌ی زندگی نیست. میدونم هیچکس به اندازه خودم نمیتونه کمکم کنه. میدونم کنار گذاشتن گوشی خیلی مفیده. میتونم شروع کنم، اما نمیتونم ادامه بدم!</description><category>آناهیتا</category><author>آناهیتا</author><pubDate>Sat, 27 Mar 2021 01:24:32 +0430</pubDate></item><item><title>اولین ویرگول‌نویسی</title><link>https://virgool.ir/@_anyyah/اولین-ویرگولنویسی-gygysbbnge0z</link><description>متنی که اگه الان ننویسمش، دیگه هیچ وقت نوشته نمی‌شهحدود یک سال پیش با ویرگول آشنا شدم و حقیقتا شیفته حس خوبی شدم که از ویرگول‌گردی به دست می‌آوردم.اما یک سالی طول کشید که قانع بشم خودمو به داشتن یه اکانت مفتخر کنم.شاید دلیلش کمال‌گرایی دیوانه‌کننده‌ایه که باعث میشه اکثر مواقع هیچ کاری رو تموم نکنم( بهتره بگم حتی هیچ کاریو شروع نکنم!)همیشه فکر میکنم همه چیز میتونه بهتر از این بشه. اولین پست ویرگول من میتونه خیلی بهتر از این باشه. پس بهتره صفحه رو ببندم و یه وقت دیگه بیام سراغش که حرفی برای گفتن داشته باشم. اگه بخوام به حرف مغزم گوش کنم این روند کماکان ادامه پیدا می‌کنه و ۷۰ سال دیگه وقتی دارم دندون مصنوعیامو مسواک میزنم یاد این میفتم که: هی دختر. من هنوز اولین پستمو ننوشتم! ( ۷۰ سال دیگه ویرگول وجود داره؟! دندون مصنوعی چطور؟)امااین‌بار بدون توجه به کمالگرای درونم که داره خودشو به در و دیوار میکوبه، روی انتشار نوشته کلیک می‌کنم:)</description><category>آناهیتا</category><author>آناهیتا</author><pubDate>Thu, 26 Nov 2020 02:32:34 +0330</pubDate></item></channel></rss>