<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های im_zohre</title><link>https://virgool.ir/feed/@___zohre.m</link><description>نوشتن حالم رو خوب میکنه، گاهی از تفکراتم مینویسم، اما دوست داشتم تنها خواننده این دل نوشته ها، خودم نباشم، اینجا راهیه برای انتشار افکارم، فارغ از قضاوت آدمای دیگه..</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 15:30:15</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>im_zohre</title><link>https://virgool.ir/@___zohre.m</link></image><item><title>شرمندگی</title><link>https://virgool.ir/@___zohre.m/شرمندگی-fcdgxoj8flds</link><description>مدتی بود که برام سوال شده بود خدایی که انقدر مهربونه، چرا بخاطر انجام ندادن عبادت‌هایی که خودش گفته بخاطر خودتون میگم انجامش بدین، که اگه انجام بدین به خودتون خوب کردین و اگه انجام ندین به خودتون بد کردین و خدا نیاز نداره به این عبادات، چرا پس با این حال درصورت انجام ندادن اونها، مجازاتمون میکنه؟این سوال برای من بود و به جوابی نمی‌رسیدم، تا اینکه یه روزی تو همین ماه رمضون1402، وقتی داشتم برنامه زندگی پس از زندگی رو می‌دیدم، یه آقایی که تجربه نزدیک به مرگ داشت مطلبی رو گفت، اون آقا در تجربه‌اش پس از خارج شدن روح از جسمش، نمازهایی رو که نخونده بود رو بهش نشون دادن و گفت از دیدن اینکه این نمازهام رو نخوندم احساس شرمندگی و خجالت زدگی عمیقی داشتم برای خودم، و اینطوری عذاب کشیدم، بعد که بهش فکر کردم، دریافتی که از این تجربه اون شخص داشتم با این تشبیه پاسخ سوالم رو دریافت کردم:خدا عذابمون نمی‌کنه برای عملی که انجام دادنش به نفع خودمونه و سودی برای خدا نداره، بلکه این اصل وجودی ما، یعنی روح ما برای رسیدن به تعالی، نیاز داره غنی بشه، و اگر به این بی‌توجه باشیم، در حقِ اصل وجودمون ظلم کردیم، مثال ملموسش مقایسه فرد ثروتمند با فرد فقیر در دنیاست،‌ فرد فقیر اگه به خاطر تنبلی و غفلت و ناآگاهی به ثروت نرسیده باشه، همیشه یه حس شرمندگی پیش خودش و خانوادش دربرابر فرد ثروتمند داره (تقریبا اکثر آدما تو فامیل و دور و بری‌هاشون کسی رو دارن که افسوس میخوره بالاشهر تهران یه زمانی مفت بود پول داشته اما غفلت کرده و ناآگاه بوده نخریده الان میلیاردها قیمتشه!) حس شرمندگی‌ای که تا زمان مرگش ادامه داره و همیشه از اینکه خودش و خانوادش در آسایش نیستن یا میتونسته زندگی بهتری داشته باشه شرمنده است. حالا به روح توجه کنیم،‌ اون دنیا هم کسی که به روحش بی توجه بوده و برای غنی شدن روحش قدمی برنداشته، پیش خودش شرمنده است، اما این شرمندگی شاید با حس عمیق‌تری و به صورت طولانی‌تری تجربه بشه، شرمنده از اینکه نتونسته روحش رو ثروتمند کنه و بخاطر غفلت و لجبازی و ایمان کم، از موقعیتی که همیشه دردسترسش بوده استفاده نکرده و با یه ضعفی به دنیای ابدی پا گذاشته، میگن جهنم اون جاییه که بهت نشون بدن میتونستی این باشی (بهترین حالت ممکن) اما نشدی. من اینطوری به پاسخ سوالم رسیدم، درست یا غلط نمیدونم ولی باور به دنیای ابدی و زندگی روح بعد از خروج از جسم مادی، باور به تجربه ی تجربه‌گران عالم ملکوت بهم این درک رو داد. </description><category>im_zohre</category><author>im_zohre</author><pubDate>Wed, 05 Apr 2023 01:05:11 +0330</pubDate></item><item><title>من زهره‌ام!</title><link>https://virgool.ir/@___zohre.m/من-زهره-ام-n8vvktayreoc</link><description>از دوران کودکی نوشتن رو دوست داشتم و همیشه یکی از مسکن‌هام،‌نوشتن بوده و هست، از اون موقعی که نوشتن رو یاد گرفتم، بیست سال میگذره و یادمه سال دوم ابتدایی اولین دفتر خاطراتم رو خریدم و شروع کردم به نوشتن، به اقتضای سنم، با شرح وقایع و احساساتم خاطره نویسی میکردم و بزرگتر که شدم دامنه موضوعی دل نوشته هام هم بزرگتر شد، شرح وقایع یا احساسات، افکار یا اعتقادات، خوشی ها یا دلخوری ها، خلاصه کتابایی که میخونم و نامه به خودم در آینده، موضوعاتیه که تا الان برای خودم ثبتش کردم، من نویسنده نیستم، متخصص محتوا هم نیستم، صرفا یه قلم و کاغذ میگیرم و آنچه که تو ذهنم و قلبم و دور و برم میگذره مینویسم، چند وقت پیشنشستم بعد مدت‌ها دفتر خاطرات کودکی‌هام رو ورق زدم، با خوندن بعضیاشون از ت دل خندیدم، دغدغه‌هایی رو ثبت کرده بودم که الان برام مهم نیست ولی یه زمانی براشون کلی ناراحت بودم و حتی گریه کردم، در کنارش دفتری داشتم که دوستام برام مینوشتن، وقتی اونارو خوندم خاطراتی برام زنده شد از دوستایی که دنیای بچگی‌هام رو ساخته بودن و تو یادگاری‌هاشون کلی آرزوی خوب برای این روزام داشتن و الان هیچ خبری ازشون ندارم و فقط یه تصویر محو از چهره و چندتا عکس یادگاری مدرسه و دست خط کودکی‌هاشون برام مونده! از امسال دوست دارم وقتی خواستم چیزی بنویسم به نوت گوشی و دفترخاطراتم اکتفا نکنم و بجز خودم خواننده دیگه ای هم برای نوشته هام پیدا کنم، اینجا نسبت به اینستاگرام حس امن‌تری داره برام، که بدون قضاوت آدمایی که میشناسمشون آزادانه درباره افکارم بنویسم، توییتر محدودم میکنه و تا میاد قلمم گرم نوشتن بشه، باید رشتو بزنم ( این اصطلاح هم از چند صباحی چرخیدن تو توییتر یاد گرفتم و درست و غلطش رو نمیدونم ). اگه اتفاقی از اینجا گذشتی و گذرت بر نوشته های من افتاد، میخوام ازت تشکر کنم که خواننده نوشته من بودی و وقت گذاشتی. </description><category>im_zohre</category><author>im_zohre</author><pubDate>Fri, 31 Mar 2023 15:52:21 +0330</pubDate></item></channel></rss>