https://virgool.ir/feed/@__Mahoorجامعه شناسی و ذهن پرسشگری رها در پروازfa2026-11-12 10:29:12https://files.virgool.ir/upload/users/61780/avatar/5jtJPJ.pnghttps://virgool.ir/@__Mahoorhttps://virgool.ir/@__Mahoor/رویای-خواندن-lpjipse7hjvk اسمش رویای خواندن بود...اما این روزها رنگ و دیواره ی روحِ ما برای مطالعه ی کتاب به قدری کِدِر شده که فقط در سطح آموزشی باقی مانده و همان هم به اجبار اساتید مطالعه میکنیم...پس سهم کتاب های عارفانه و ادبی و تاریخی و فلسفی و اجتماعی و سیاسی چه میشود ؟ این روزها که همه غرق بازی هایی مثل زولا و کراش و برنامه هایی مثل توییتر و اینستا شده اند و فکر میکنند کتاب خوانی هیجانی که یک دهه شصتی یا دهه هفتادی ، لازم دارد را دیگر ندارد و آن ها را از به روز کردن باز می دارد و تنها سهم آنها از کتاب ، شده عکس جلد کتاب ها برای رونمایی از کتابخانه ی مجازی آنها در اینستا و دیگر فضاهای مجازی...یکجور چشم و هم چشمی برای اینکه نشان دهیم ما بیشتر از بقیه اهل مطالعه هستیم و حالا بیچاره کتابی که فقط آن گوشه خاک میخورد...حالا اگر بگوییم کتاب ما را می خواند ، به بطن ماجرا رسیده ایم...یعنی اینکه اگر کسی کتابی بخواند می تواند موفقیت ها، حرف ها،بی قراری ها،رنج ها،دوریها،شکست هایی را ببینید که انسان های زیادی آن را متحمل شدند و نقش های مختلف کتاب را شکل میدهند و به ما نشان میدهد درون خود را ببینیم و ذهنیت و دید ما از زندگی که فقط خودمان تجربه کرده ایم به طور متفاوتی منعکس میکند و چه بسا آنقدر از گذشته بخوانیم و بخوانیم که به چشمِ دل ببینیم چه جنگ ها و چه رنج هایی که تحمل شد برای هک شدن همین آثاری که حالا ما برای خواندن آنها انگیزه ای نداریم...به یک لحظه درنگ کردن نیاز داریم تا ببینیم جایگاه آثار نیچه یا فوکو یا صادق هدایت و بزرگ علوی و غیره که در غرب زبانزد همه شده و حالا چرا نباید ما سهمی از خواندن آنها داشته باشیم؟میخواهم از داستانی برایتان بگویم که اگر حدود شش سال پیش اتفاق نمی افتاد دیگر رویایی برایم باقی نمی ماند...از بین هزاران افکار پوسیده ی اهالی روستا که همه ی دختران هم سن و سال خودم مجبور بودند تا دبیرستان درس بخوانند آن هم رشته ای که دهن پر کُن باشد...و نهایت ازدواج سنتی که انتظار آنها را می کشید و به طرز ناراحت کننده ای این باور را پذیرفته بودند که این همه درس و کتاب های فلسفی و تاریخی و و و بخوانیم که چه شود؟ وقتی قرار است ازدواج کنیم و ما ترجیح میدهیم زنانگی کنیم تا اینکه کتاب بخواهیم و آخر به جایی نرسیم...اما من اینطور فکر نمیکردم اما طوری تربیت شده بودم که فقط درس های کلاسی را می خواندم اما ترسِ پذیرفتن باورهای اجباری من را به سمت خواندن کتاب های غیر درسی کشید...نمیخواهم سرتان را درد بیاورم اما خوب است ما به یک باور قوی در زندگی برسیم به حدی که بدانیم خواندن کتاب اگر هم ما را به روز نکند ما را از پذیرفتن افکار پوچ و پوسیده رها میکند تا حداقل خودمان را باور کنیم...هم بدانیم چه‌گذشته ای ما را به اینجا رسانده و هم قرتر است ما آیندگان را به کجا برسانیم...چرا که ما هم در آینده یکی از شخصیت های کتابی باشیم که همه آن را بخوانند و میخواهم به هم کلاسی هایم که میخواستند زن زندگی باشند بگویم برای اینکه این واژه ی زن بودن را در آینده به دوش کشید ، ابتدا باید خودت را بشناسی و بدانی برای چه زندگی میکنی و چه اثری از خودت برای آیندگان می گذاری و آنها را به مطالعه دعوت میکنی یا پذیرفتن باورهایی که با روح تو ناسازگار هستن...انتخاب با توست دوستِ من ...Mahoor__Mahoor__Mon, 27 Jan 2020 13:43:37 +0330